Categorie: Alledag Pagina 201 van 301

25 november: Rouw is liefde zonder adres.

Door Ada

Op 25 november 2018

De laatste zondag van het kerkelijk jaar. Vanmorgen in de viering stonden we stil bij dierbaren en vrienden die we het afgelopen kerkelijk jaar hebben verloren en we stonden stil bij verdriet en gemis dat al langer duurt. Een druk bezochte viering die bol staat van symbolische handelingen en rituelen.

De voorganger zei vanmorgen: “Rouw is liefde zonder adres”. Je houdt heel veel van iemand, maar je kunt met je liefde nergens meer heen.
Voor velen van ons een bekend gegeven.
Vanmorgen werden de namen genoemd van hen die ons dit jaar ontvielen, maar iedereen draagt het verdriet van eerder verlies met zich mee.
Vorig jaar zaten wij met mijn broer en schoonzus in deze viering in Hoogersmilde.

De cantorij zong, er werden kaarsen aangestoken en er was mooie muziek.
Vandaag wil ik graag de aandacht van mijn blog richten op twee dingen die me opvielen in Op de Helte:

– het toepasselijke bloemstuk dat op de avondmaalstafel stond.
34 witte rozen die ontspruiten aan dood hout, versierd met klimop.
Het geheel stond op een spiegel, zodat je in de spiegeling het verleden kunt zien.
Prachtig gemaakt door Dea Smit.

– het ‘glas-in-lood’-scherm in de gedenkhoek.
In die gedenkhoek liggen op de planken de naamstenen van de gemeenteleden die dit jaar overleden zijn.
Het scherm is gemaakt door Hetty Veerman, die voor mij tijdens mijn revalidatieperiode een klein glas-in-lood engeltje maakte (zie 19 april >>>)

Hetty en Dea zijn gemeenteleden die hun talenten, veelal op de achtergrond, breed inzetten, maar vandaag even in het zonnetje.
Meer lezen over de gedenkhoek in Op de Helte?
Klik hier >>> voor een link naar een pagina over deze hoek op de PKN-website.

Op de laatste pagina van de orde van dienst van vanmorgen stond een gedicht van Bea Sportel.
Daarmee wil ik dit blog van vandaag graag afsluiten.

Onderweg naar de eeuwigheid
zijn we allemaal
maar ik heb er niet om gevraagd
om zo heel alleen
achter te blijven
en al weet ik
dat ik met jou heb mogen gaan
tot daar, waar ik je los moest laten,
tot daar, waar jij over grenzen ging
en leven en dood elkaar raken,
tot daar kon ik mee
toen moest ik afscheid nemen
jouw uitvaart
voelt als het laatste
daarna voelt de leegte
leeg

jouw dood
deed mij een stukje sterven
jouw dood
moet mij verder doen leven
ik wil en ik zal en ik moet
laten zien wat jouw liefde met mij heeft gedaan
dus opnieuw een kaarsje aan
voor jou
om mezelf licht te gunnen.

Eerdere blogs over deze dag:
27 november 2017 Een intieme viering >>>

21 november 2016 Onverwachte ontmoeting >>>

Reageren

24 november: Hoch und weit (4) Genieten.

Door Ada

Op 24 november 2018

In Alledag

Vanmorgen las ik in het Dagblad van het Noorden de column van René Diekstra.
De titel was: ‘Het nut van genieten”
De inhoud was me uit het hart gegrepen.
Hij schrijft dat wat je doet niet altijd ‘nuttig’ hoeft te zijn; volgens mijn Calvinistische opvoeding moet dat eigenlijk wel. Eén zin haal ik uit het verhaal van Diekstra: ‘Als je geniet in je vrije tijd ben je gelukkiger. En als je gelukkiger bent, ben je creatiever, ook in je werk. Productiever zelfs.

Gisteravond was het concert met het Projectkoor Agioso van Wim Opgelder.
Op het podium in de Columnakerk in Groningen stond ons koor van zo’n 30 zangers en zangeressen , er zat een orkestje met violen, een cello, fluiten, hobo’s, een organist en een nerveuze dirigent.
Met respect en bewondering heb ik Wim gadegeslagen gisteravond: krijg orkest en koor qua ritme en melodie allemaal maar eens ‘onder elkaar’.
We zongen de longen uit ons lijf. Complexe muziek waar we maanden op gestudeerd hadden en die we inmiddels behoorlijk goed konden zingen.
Op het podium realiseer ik me dat het over twee uur allemaal voorbij is en probeer het allemaal goed in me op te nemen. Twee dochters en een schoonzoon in de zaal, geconcentreerd de alt-partij zingen, wetend dat Gerard op de achterste rij de tenorpartij zingt, de enthousiaste bassen achter mij: kippenvel krijg ik er van.

Maar hoe moeilijker de muziek, hoe groter de kans dat het niet allemaal goed gaat.
Ik ben realistisch genoeg om te weten dat onze uitvoering van de stukken gisteravond niet perfect was. We misten wel eens een loopje of waren wat traag bij een inzet. Of hadden net niet helemaal de goede toon. Het orkest liet hier en daar een steekje vallen en het duet van de bas en sopraan stierf in schoonheid door het missen van een inzet. Jammer, maar niet onoverkomelijk. Afslaan en gewoon opnieuw beginnen.

Wat mij bij zal blijven van dit projectkoor is het plezier dat ik heb gehad bij het instuderen van de muziek, al dan niet samen met Saakje en de sensatie van het uitvoeren van klassieke stukken. Genieten van muziek. En of ik nou met mijn accordeon op schoot zit en Whispering hope speel, of met mijn gitaar het Af&Toe-koor begeleid of met de ogen dicht luister naar de Theresiënmesse: ik geniet van muziek.
Maar ook van lezen.
Handwerken.
Schrijven.
TV-series kijken.
Een stadswandeling in een historische binnenstad.
Zoveel om van te genieten; het is een wonder dat ik nog tijd over heb voor werk & huishouden.

Op zondag 2 december werken we als Projectkoor mee aan de 1e Adventsviering van de PKN-gemeente in Zuidlaren. Dan voeren we de cantate ‘Machet die Tore weit’ van Telemann uit en “Ich freue mich im Herrn” van Homilius. Die twee stukken gingen gisteravond goed, dus daar ga ik zondagmorgen zonder zenuwen gewoon van genieten.

Meegenieten? Zondagmorgen 2 december 10.00 uur in de Dorpskerk in Zuidlaren, Kerkbrink 3: welkom.

Vorige blogs over ‘zingen met Wim’:

Hoch und weit (1)

Hoch und weit (2)

Hoch und weit (3) Nun!

Reageren

23 november: Af&Toe

Door Ada

Op 23 november 2018

In Alledag, Kerk & gemeente

Zingen.
Eén van mijn grote hobby’s.
Stond na de bypass op een heel laag pitje, maar na de zomer durfde ik weer wat dingen aan: het projectkoor met Wim Opgelder (vanavond concert: zinnan!) én het “Kaartenbakkoor van de PKN”, beter bekend als het ‘Af&Toe-koor’. (zie 26 januari >>>)
Gisteravond zaten we met ongeveer 20 zangers in de hal van Op de Helte.
Piety en ik hadden vorige week al even overleg gehad over de liedjes en gisteravond gingen we voor het eerst alles doorzingen.

Het ‘Af&Toe-koor’ is geen gewoon koor.
Het heeft geen dirigent, we doen het met elkaar.
Twee gitaren en andere instrumenten die voorhanden zijn.
Speelt iemand fluit? Leuk, dan verzinnen we een melodielijn voor een tussenspel.
Nu hadden we bijvoorbeeld een heel toepasselijk lied gevonden bij het thema van de viering op 9 december waar we aan mee doen. Maar daar was alleen maar een tekst van en Piety kende de melodie. “Zijn daar geen noten van?” vroeg een geoefende zanger gisteravond. Nee. Dat is één van de nadelen van dit koor en misschien ook wel één van de charmes, want kun je geen noten lezen, dan kun je toch meedoen!

We zingen in de viering op de 2e zondag van Advent. Thema: we kijken door de kijker van een van de wijzen en zien een ster. In mijn brein plopt dan onmiddellijk een liedje op “Ik zie een ster, hij staat nog ver” van Mouth en MacNeal uit 1974.
Die gaan we dus ook zingen in die viering; niet met dezelfde tekst natuurlijk, daar hebben we andere woorden op bedacht. En ook met andere begeleiding, want voor zo’n feest als Mouth & MacNeal er van maken heb je een heel orkest nodig!
(klik hier >>> voor een uitvoering van hun versie).
Maar voor mij is een donderdagavond repetitie met het Af&Toe-koor al een feest op zich!

Reageren

22 november: Stumpers.

Door Ada

Op 22 november 2018

In Alledag

Twee uren hadden we geen stroom gistermiddag. Stumpers zijn we zonder stroom. Niet achter de computer. Niet lezen, want geen licht. Niet koken, want geen stroom. Als er even geen stroom is kom je er achter hoe afhankelijk we er van zijn geworden. Ik moest naar de wc, deed de deur achter me dicht, drukte op het lichtknopje en stond in het pikdonker. Op de tast deed ik wat ik moest doen, maar wat onhandig! Ik nam een kaarsje mee naar boven en hing de was op. Zou ik ook kunnen strijken bij kaarslicht? O nee, geen stroom.

Onthutsend vond ik. Maar voor even is het natuurlijk wel te doen. Samen met Jon zette ik onze hele keuken vol waxine-lichtjes en dronken we thee bij kaarslicht. Had ook wel weer wat. Via de reacties op dit blog zag ik dat we welkom waren bij Wim. Fijn om te weten! Maar doet zijn ketel het wel als er geen stroom is?

We lachen er om, maar ondertussen realiseer ik me hoe maatschappij-ontwrichtend drie dagen zonder stroom zouden zijn. Ik zou m’n oplader meenemen naar m’n werk en daar de telefoon opladen. Had ik in ieder geval internet. Maar als bij een ramp het hele noorden geen stroom heeft gaat die vlieger niet op. Over dit soort onderwerpen moet ik niet te veel nadenken, want dan vliegt het me aan. Misschien moeten wij met ons gasloze huis eens denken aan een nood-agregaat. Eten koken kan altijd nog op de skottelbraai, aangesloten op een gasfles, maar daar red je het niet mee denk ik.

Laat in de avond, de kaarsjes waren al lang weer uit, kreeg ik nog een appje van Frea.
Een link naar een flash-mob in Kopenhagen.
Muziek in de metro.
Muziek zonder stroom.
Klik hier voor de YouTubeVideo>>>
Door dit filmpje kreeg mijn dag een gouden randje.
Met tranen. Dat dan weer wel…..

Reageren

21 november: Geen stroom, geen blog.

Door Ada

Op 21 november 2018

In Alledag

Vanmiddag om 16.00 u kwam er een installateur om iets te veranderen aan onze meterkast. Dat moest in verband met de veranderingen voor ons gasloze huis. Te laat had ik in de gaten dat er ten gevolge van deze werkzaamheden een tijdje geen stroom zou zijn. Geen stroom, geen blog. Deze zinnen typ ik via mijn telefoon, maar dat is een gedoe. Als er morgen nog geen blog is heb ik mijn telefoon ook nog niet kunnen opladen. Dan zitten we meer dan 24 uur zonder stroom en hebben we een probleem. Misschien gaan we dan toch bij Wim op zijn gasverwarmde zolder bivakkeren. (Zie blog 8 november ‘Met je kop in de krant’).

Reageren

19 november: Onder vrienden.

Door Ada

Op 19 november 2018

In Alledag

Zaterdagavond vierden we de verjaardag van een lid van de vriendengroep vanuit onze jeugd in Hoogersmilde.
We hadden elkaar eind september voor het laatst gesproken en tijdens de koffie hadden we we het gewoon druk met bijpraten.

J. was met trap en al naar beneden gevallen toen hij blad uit de dakgoot aan het halen was en was eigenlijk achteraf wel blij dat het was gebleven bij zere ribben, een pijnlijk been en algehele stijfheid. Dat had heel anders kunnen aflopen; waarop er door de aanwezigen opgewekt wat ernstige voorbeelden werden aangehaald.

J&S waren in Japan geweest. Ze hadden de wedstrijden gevolgd van het Nederlandse damesvolleybalteam en natuurlijk ook de bijzondere omgeving bekeken. De foto hiernaast is genomen van een tv-scherm, hier staan ze te supporteren op de tribune.
Er waren maar weinig Nederlandse fans, dus ze kwamen heel vaak op de Japanse televisie. Zo vaak, dat er Japanners met hen op de foto wilden; ze waren ‘bekende Nederlanders in Japan’ geworden! Mooie vakantie, prachtige verhalen.
Ze hadden een USB-stickie met foto’s bij zich en zo konden we allemaal meegenieten van hun avonturen in Japan. Iedereen bemoeide zich vervolgens met de reden waarom de foto’s niet op volgorde stonden en gaf aanwijzingen hoe het met de afstandsbediening zou moeten; de fotos werden in de groep besproken en daarbij rijkelijk voorzien van commentaar.

T&B zijn opa en oma geworden. Zij hadden mooie foto’s van hun kleindochtertje, de ouders en van henzelf met het kleintje. Er was zelfs een kort filmpje, die middag opgenomen, waarop we het humpie van inmiddels 6 weken zagen grimassen en glimlachen bij haar vader op schoot. Wat prachtig!
En wat confronterend ook, want we worden allemaal ouder, we hebben nu het eerste stel grootouders al in ons midden.
S. deed er nog een schepje bovenop.
“J. (haar man) leeft tegenwoordig in een sprookjeswereld; als hij ’s avonds thuiskomt zit er een heks op de bank! Ja, ik kan het maar beter zelf zeggen…..!”
S. is trouwens een vast lezer van dit blog en had naar aanleiding van de blogserie “Van gas los’ een taalvergissing gemaakt. Tegen J. had ze geroepen dat wij nu helemaal van God los waren……

We gingen uit elkaar met de vraag: “Hebben we al weer wat staan?”
Ja, begin januari.
“O, in december niet?’ Nee, want dan heeft iedereen het al zo druk.
“Jammer ja! Nou: goeie kerstdagen, goed uiteinde, goed begin!”

Onder vrienden.
Als we elkaar weer spreken op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar is er vast weer gespreksstof genoeg. Ik verheug me nu al op nieuwe foto’s van het humpie.
Binnenkort ga ik samen met T. een kraamcadeautje brengen bij de jonge ouders…..!

Reageren

18 november: Ons weten en ons kunnen.

Door Ada

Op 18 november 2018

In Kerk & gemeente

Als kind zou ik de viering vanmorgen in Op de Helte veel te lang hebben gevonden.
Man, man, bijna anderhalf uur: voor een jong kind is een uur stil zitten al veel te lang.
Maar dat het zo lang duurde had ik tijdens de viering helemaal niet door!

Het Rodens Mannenkoor zong in deze viering, Walter Meijles boeide me moeiteloos met zijn overdenking en de viering van het Heilig Avondmaal ervoer ik als ‘voedsel voor de ziel’, zoals de voorganger hierover treffend opmerkte.
Aan het begin van de viering, tijdens het gebed, viel mij deze zin op: “Dat ons weten en ons kunnen uw aarde bedreigt…”
Daar had ik in de krant dit weekend ook een artikel over gelezen.
“We kunnen eigenlijk al niks meer doen aan de opwarming van de aarde, we kunnen ons beter wapenen tegen de gevolgen daarvan” was de strekking van dat verhaal.
Tengevolge van ons weten en ons kunnen.
Tengevolge van het moderne credo Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

We zongen vanmorgen lied 1001, wat mij betreft één van de mooiste liederen uit het liedboek. ‘De wijze woorden en het groot vertoon, de goede sier van goede werken, de ijdelheden op hun pauwentroon, de luchtkastelen van de sterken’.
Klik hier >>> voor de hele tekst van dit lied van Huub Oosterhuis.
De hele preek samengevat in één lied.
Het ging vanmorgen over het ‘penningske der weduwe’, de vrouw waarvan Jezus zegt dat ze, ondanks haar schamele bijdrage, het meeste van iedereen in het offerblok heeft gegooid. De predikant nam ons in zijn verhaal mee naar het tempelplein en trok het beeld door naar onze huidige kerk. Hij stelde zichzelf en ons de vraag: Wat doe ik met mijn tijd?
Ben ik misschien te veel bezig met het instandhouden van dingen? Administratieve rompslomp, vergaderschema’s, dingen die moeten van mezelf? Kan ik mijn tijd niet beter besteden aan wat er echt toe doet? Investeren in mensen die dichtbij mij staan en in mijn medemens wat aandacht heel goed kan gebruiken?

We zaten vrij voorin de kerkzaal, daarom zagen we tijdens het avondmaal de hele stoel van deelnemers aan ons voorbijtrekken. Wat mij ontroerde waren de echtparen, waarvan de vrouw of man dementeert. Hand in hand liepen ze naar voren lopen, hielpen elkaar bij brood en wijn en liepen samen terug, want alleen lukt niet meer. Inmiddels weet ik hoeveel zorg en verdriet en schuil gaat achter wat het oog ziet. Als je dan net zo’n preek hebt gehoord over het besteden van je tijd, zie je bij die echtparen dat dat niet altijd een keuze is.

Het Rodens Mannenkoor werkte vanmorgen mee, het gaf de viering iets feestelijks.
De heren zongen mooie, toepasselijke liederen; soms fluisterzacht en soms met stemverheffing. Ondanks de gemiddelde leeftijd kwam er nog flink geluid uit het koor. Omdat de teksten allemaal in een buitenlandse taal werden gezongen was het niet allemaal goed te volgen (daar had de beamer misschien behulpzaam bij kunnen zijn) maar ik heb er van genoten. En nog even over die leeftijd: niet over mekkeren. Je bent immers nooit te oud om te zingen!
Nog even nagenieten? Luister dan deze viering terug via Kerkomroep>>> (PKN Roden, Op de Helte, 10.00 uur)

Reageren

17 november: Sfeertje.

Door Ada

Op 17 november 2018

In Alledag

Vanmiddag verwelkomde de burgemeester Sinterklaas in Roden.
Feest in Roon, de Vereniging voor Volksvermaken had het weer prima voor elkaar.
Met Jon en Frea ging ik ook even kijken; in Engeland komt per slot van rekening nooit een Sinterklaas cadeautjes brengen. Waar ik het meest van geniet is het sfeertje. De kleine kindjes met hun geschminkte koppies, Pietenmutsjes en Sintkleren, de ouders, opa’s en oma’s, allemaal een beetje opgewonden langs de kant van de weg. Jammer dat er langs de kant van de weg waar de optocht langs komt ook zoveel geparkeerde auto’s staan. Die kunnen voor zo’n feestelijke intocht toch wel ergens anders staan zou je zeggen.

de pepernotenmachine!

Eerst kwam er een kolossale pepernotenmachine voorbij en vervolgens zagen we Muziekvereniging Noordenveld die dansend, toeterend en trommelend meeliep mee in de stoet; beslist sfeerverhogend op zo’n middag. De goede Sint liep overal handen schuddend en tekeningen in ontvangst nemend tussen een haag van mensen door en zijn Pieten deelden pepernoten en lekkers uit.

Het sfeertje. Nog volkomen ‘zoals het hoort’ in Roden en in heel veel dorpen en steden in het Noorden, maar op Nu.nl zag ik dat de sfeer in sommige steden behoorlijk grimmig was geweest. Verdrietig word ik daarvan.
Kunnen we nou het woordje ‘zwart’ niet gewoon weglaten? Sint en Piet er van maken?
En de Pieten lila, groen en lichtblauw schminken?
Dat verandert toch niks aan het feest?
Daniël Lohues constateerde vanmorgen in zijn column dat de Sinterklaasliedjes die uit de speakers schallen ook niet meer de vertrouwde liedjes van vroeger zijn.
De maatschappij verandert, wij veranderen mee.
In de krant stond dat kinderen geen last hebben van een Piet met een andere kleur maar wel van grote mensen die ruzie maken.
In september hoorde ik over dit onderwerp een preek van Walter Meijles; daarvan heb ik destijds een gedeelte van de tekst op mijn blog van die dag gezet omdat het mij zo aansprak; hierbij een link naar dat verhaal Pepernoten in september>>>.

Na zo’n middag met zoveel Sinterklaaspret en gespannen kindersnoetjes hoop ik vurig dat het Nederlandse Sinterklaasfeest in deze vorm blijft bestaan. (Hierbij een link naar een blog dat ik schreef in 2015 over Sinterklaas van vroeger >>>) Het zou toch eeuwig zonde zijn als ‘onze’ goede Sint zou worden vervangen door de kerstman?
Eigenlijk zouden we met de Zwarte Pieten-discussie net zo moeten omgaan als met die

….. geparkeerde auto’s bij de intocht van Sinterklaas

geparkeerde auto’s in het centrum: je hebt er last van, je vindt het stom, maar het probleem is er en je kunt er op dat moment niets aan doen. Ga er gewoon met elkaar omheen staan en laat zien dat je ook met dat stomme probleem een leuk feest kan vieren.
Misschien bedenkt de gemeente Noordenveld ooit wel eens dat het fijner zou zijn als het centrum autovrij was.
En misschien bedenken dan de ‘grote mensen’ die het Sinterklaasfeest organiseren dan wel dat lila, groene en lichtblauwe Pieten ook prima kunnen.
Voortschrijdend inzicht.

‘Ho ho… ho ho….’
Je moet er toch niet aan denken.

Reageren

16 november: Kraanvogels & de ZWO kalender 2019.

Door Ada

Op 16 november 2018

In Alledag

Bij ons in huis hangt een klein strengetje met mini-kraanvogeltjes.
Heb ik gekocht bij onze PKN-kerk.
Het strengetje herinnert me aan het belang van vrijheid.
Gistermiddag keek ik de laatste aflevering van ’80 jaar oorlog’ en werd ik er weer even bij bepaald hoe kostbaar vrijheid is.

Die strengetjes werden eind september/begin oktober verkocht om aandacht te vragen voor de nieuwe ZWO-kalender voor 2019. Op de dertien pagina’s van die kalender staan kunstwerken, gemaakt door kunstenaars uit onze gemeente.
Hierbij een korte samenvatting van wat er over deze kalender in Kerknieuws stond:

Over vrijheid en kraanvogels

Het thema van de ZWO-kalender voor het komende jaar is vrijheid. In Nederland lijkt vrijheid heel gewoon.
We hebben geen oorlog en iedereen mag zijn wie hij/zij is toch?
Of misschien toch niet helemaal?
Worden we toch belemmerd in onze vrijheid door wat anderen van ons vinden?
Wordt onze afkomst, huidskleur, geloof, geslacht of seksuele voorkeur een belemmering om in echte vrijheid te leven door de houding van onze medemens?
In hoeverre voel je je vrij om te leven zoals je wilt?
In hoeverre geef je anderen de ruimte om in vrijheid hun leven te leiden?

In veel landen is vrijheid nog minder vanzelfsprekend, je kent de voorbeelden wel.
Met de aanschaf van de ZWO-kalender ondersteun je het project ‘Straatkinderen in Oeganda’ van Kerk in Actie.

13 kunstenaars hebben voor deze kalender op zeer veel verschillende manieren het thema vrijheid uitgewerkt. Zo heeft mevrouw Schaafsma 1000 kraanvogels gevouwen en geregen tot een prachtige mobiel.

In Aziatische landen worden kraanvogels als geluksbrengers beschouwt. Ze staan symbool voor vrede, vrijheid en gerechtigheid. Bovendien worden ze gezien als boodschappers van wijsheid. Volgens de overlevering zal van iemand die 1000 kraanvogels heeft gevouwen zijn wens voor vrede en vrijheid in vervulling zien gaan. Ook zijn er voor ieder slachtoffer van de MH17 1000 kraanvogels gevouwen.

In het Christendom is de kraanvogel het symbool van waakzaamheid en oplettendheid en een vooruitziende blik. De kraanvogel is dus bij uitstek het symbool om ons bij de les te houden, dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat we dus waakzaam moeten blijven, want ook in onze samenleving liggen de vijanden van de vrijheid, zoals discriminatie en haat zaaien, op de loer.

Hierbij een link>>>naar de pagina op de PKN-website over deze kalender.

Reageren

15 november: Van hart tot hart.

Door Ada

Op 15 november 2018

In Alledag

“Wat was vandaag de waarde van mijn dag?”
Door dit blog is dat een vraag die ik regelmatig aan mezelf stel; deze website staat vol met verhalen over de waarde van mijn dagen. Misschien krijg je als lezer de indruk dat het bijna altijd feest is in huize Waninge, maar dat komt omdat ik alleen het positieve benadruk. Negatief nieuws is er al genoeg, daarvoor hoef je maar een krant op te slaan.

Na de wekelijkse boodschappen dronk ik vanmorgen koffie met iemand van mijn leeftijd die drie weken geleden ook een open hartoperatie heeft ondergaan.

Eerlijk gezegd zag ik er wat tegenop. Van mezelf weet ik dat ik heel goed ben in het wegdrukken van dingen die gebeurd zijn. Je kunt er wel lang bij stil blijven staan en het er steeds over hebben, maar daardoor blijft het ook lang een grote rol in je leven spelen en na een half jaar revalidatie was ik er wel klaar mee. Toen bekend werd dat deze vriend dezelfde operatie moest ondergaan kwam mijn eigen hartoperatie en de nasleep daarvan weer terug in mijn hoofd. Zijn vrouw hield me op de hoogte van de gang van zaken voor, tijdens en na de ingreep en toen hij weer thuis was, was ik blij voor hem dat het goed gegaan was, maar ik heb even afstand genomen.

Vandaag hebben we het er samen over gehad. Gewoon even van hart tot hart bijpraten. Ons hart luchten, want: herkenning.
De pijn, de emoties, de reacties uit de omgeving: je hebt als ervaringsdeskundigen aan een half woord genoeg.
Wat we allebei ervaren: we hebben een erfelijke ziekte die de hartproblemen veroorzaakt, doen er qua voeding, levensstijl en beweging van alles aan, maar dat helpt niet tegen de ziekte. De frustraties daarover komen mij soms de oren uit en ook mijn gesprekspartner worstelt met dat gegeven. “Krijg je een folder over hoog cholesterol en wat je daartegen kunt doen, maar dat doe ik allemaal al!”
Precies.

Een waardevolle morgen, in meerdere opzichten.
Hartverwarmend.

Reageren