Categorie: Alledag Pagina 246 van 302

18 maart: Zwijgende dames en heren.

Door Ada

Op 18 maart 2017

Als ik ’s morgens mijn yoga-oefeningen doe word ik zwijgend gadegeslagen door 3 mannen en 4 vrouwen.
Drie paar mannen-ogen volgen mijn verrichtingen van rechts en vier paar vrouwen-ogen vanaf de linkerkant. Dit alles zonder commentaar.
De zeven personen in kwestie zijn nog splinterjong, in mijn ogen althans.

Mijn yoga-matje ligt op de oude kamer van Carlijn. Die ziet er nog net zo uit zoals zij hem vijf jaar geleden heeft achtergelaten. De starende mannen staan op een poster van Muse, de dames vinden we op de kast: een poster van de meidengroep Katzenjammer. Daarnaast een scala aan yogaoefeningen, door mij verzameld van de scheurkalender van Happinez die we vorig jaar hadden.
Af en toe slaapt Carlijn nog op die kamer. We gaan daar vast nog wel eens opruimen en opnieuw behangen, maar eerst nog niet.
Zo heeft ze (net als Harriët overigens) nog een eigen plekje in ons huis.

Toen ze nog thuis woonde hoorden wij natuurlijk regelmatig muziek van haar favoriete bands. Dat was niet altijd een onverdeeld genoegen, maar beide groepen hebben één liedje uitgebracht dat ook mama kon bekoren. Het lied van Katzenjammer heb ik al eens beschreven op deze website, op 7 december 2015 >>>.
Het lied van Muse heet ‘Unintended’ >>>. Carlijn liet het mij ooit eens horen met de woorden: “Dit vind jij vast ook wel mooi mama.” En inderdaad, mooi liedje.
Onze meiden hebben daar samen lol om.
“Is het langzaam? Met gitaren? Ja, dan vindt mama het mooi.”

Er hangt nog een poster op haar kamer.
Van de Beatles; daarover hebben we nooit discussie, dat vinden we allebei erg leuk.
Maar John, Paul, George en Ringo kijken nooit naar mijn yoga-oefeningen.
Die zijn druk met oversteken……

Reageren

15 maart: Voor wie doe jij het eigenlijk?

Door Ada

Op 15 maart 2017

In Alledag

Succes-story?

Wij kijken niet veel televisie, maar wel genoeg om de laatste campagne van SIRE tegen te komen. Twee keer viel ik half in een filmpje dat me raakte, ondanks dat ik het maar gedeeltelijk had gezien. Je hoort iemand vertellen over zijn succesvolle baan en je ziet een intens trieste man uit het raam kijken. De stem houdt op met de successtory, je kijkt nog even naar de verdrietige figuur voor het raam en dan komt de tekst in beeld: ‘Voor wie doe jij het eigenlijk?’ Op een ander filmpje zie je drie vriendinnen bezig met foto’s maken en bezig met social media. Heel subtiel zie je tussen het drukke gebabbel door dat de dames lachen voor de camera, maar dat de gezichten weer uitglijden in negatieve smilies als ze de foto’s bekijken. Ook nu komt die tekst ‘Voor wie….’ weer in beeld.

“Wat is dit?” vroeg ik aan Gerard. Die wist het niet. Dus ik zocht ‘campagne SIRE’ op op internet en ik kwam op Voor wie.nl >>> Daar vond ik het antwoord op alle vragen die ik had. Als je op ‘ga verder’ klikt kun je kiezen uit vier mogelijkheden en elk van die mogelijkheden opent een pagina met heel veel kleine items om te lezen.

Als je op de laatste mogelijkheid ‘de campagne’ klikt kun je de drie filmpjes bekijken (even naar beneden scrollen). Je ziet de trieste man, de drie meisjes en ook een heel sneu vioolspelend jongetje met een snoevende vader. Daaronder kun je vier radio-commercials beluisteren: Botox, Druk-druk-druk, Meer-meer-meer en Selfies. Verder lees je hoe deze SIRE-campagne tot stand is gekomen. De commercial voor The Good Life Agency, gericht om gewone mensen succesvoller te laten lijken, bleek een door het reclamebureau N=5 ontwikkeld sociaal experiment te zijn voor deze campagne. Het doel van het experiment was om te kijken hoe ver mensen zouden gaan voor een succesvol(ler) imago, om zo een maatschappelijke debat los te maken. Dit werd in een speciaal item over het thema onthuld bij RTL Late Night door Humberto Tan, die ook in het complot zat.
Heb je tijd? Klik eens hier en daar wat aan op de site van SIRE, je zult versteld staan van wat je leest, het is werkelijk verbazingwekkend.

Eén zinnetje licht ik er uit: Geluk ontstaat pas op het moment dat er geen drang is om het heden te willen veranderen.

Voor wie doe jij het eigenlijk?

Reageren

14 maart: Bordje pap voor de hond.

Door Ada

Op 14 maart 2017

In Alledag

Afgelopen zaterdag was ik bij mijn zwager en schoonzus.
Met de schoonzussen hebben we af en toe ‘schoonzusjesdag’ en de mannen hadden bedacht dat ze als broers en zwagers ook wel eens iets konden afspreken.
Het werd een ‘High beer’>>> in de Huiskamer in Ansen.
De heren hebben zich prima vermaakt.

Ondertussen ging ik even naar mijn moeder en rond etenstijd schoof ik aan tafel bij schoonzus Ali; we aten een heerlijke pasta-ovenschotel.
Neef Bart was er ook. Die was natuurlijk druk omdat zijn vader er niet was.
Op een gegeven moment verdween hij met een bord pap naar achteren.
Hij ging de hond voeren.
Met pap?

De hond bleek een nest jongen te hebben en werd twee keer per dag verwend met een bord pap. “Dit moet je echt even zien tante Ada, hartstikke leuk die kleintjes.”
Hij had geen woord te veel gezegd.
Schattig.
Onweerstaanbaar.
Ik maakte wat foto’s en dacht aan wat mijn meiden in dit geval hadden gezegd.
‘Skattiewattie! Adorable! of woorden van gelijke strekking.
Deze foto stuurde ik via de gezins-app naar de dochters toe.

10 seconden later kreeg ik de eerste reactie:
“IK WIL DIE. ALLEMAAL!”
Uit Engeland kwam het volgende berichtje: SEND THEM TO ME PLEASE!
Ze moeten volgens mij nog even sparen…..

Reageren

13 maart: Mozes en Elia

Door Ada

Op 13 maart 2017

In Kerk & gemeente

Gistermorgen beleefde ik deel 2 van de ervaring ‘Mozes en Elia’.
Deel 1 van die ervaring was een woensdagavond half februari; bibliodrama in het kader van Vorming en Toerusting. We lazen het eerste gedeelte van Mattheüs 17, bekend als ‘de verheerlijking op de berg’. Jezus ontmoet Mozes en Elia en Petrus wil voor ieder van hen een tent opzetten. (Verhaal lezen? Zie dit gedeelte in de basisbijbel >>>). We beklommen die avond samen een berg en ik was de verschijning van de profeet Elia. Ik was daar om Jezus een hart onder de riem te steken, ondersteuning te bieden.

Tijdens de viering gistermorgen stond dat verhaal uit Mattheüs centraal.
Je luistert met andere oren als je je al zo hebt ingeleefd in dat stukje schriftlezing.
Wat het mij bracht: koester de bijzondere ervaringen die je ten deel vallen. Ieder mens beleeft af en toe een Godservaring. Probeer het niet vast te houden, maar bekijk en beleef het met verwondering en ‘bewaar het in je hart’ als een soort doosje met kostbaarheden.
Wat daar in zit is oproepbaar als je het nodig hebt, als je het moeilijk hebt.

Naast de verhalen en de overdenking werd er gistermorgen veel gezongen. Later hoorde ik van mensen die de viering ook bezocht hadden dat er wat hen betreft wel wat minder liederen op het programma hadden mogen staan, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak: ik hou van zingen. De Op de Helte cantorij werkte mee; verder zat ik naast Jaap (bas van de Catharinacantorij) en konden we bij een aantal liederen meerstemmig meezingen. Bij het slotlied (lied 423) zong ik het laatste couplet niet mee. De sopranen van de cantorij zongen namelijk een prachtige bovenstem, als je zelf meezingt, dan hoor je dat amper.
Mooie tekst trouwens, van Sytze de Vries:
Voor alle mensen op onze weg
Vrede en goeds in elk huis!
Voor al wie kwamen onder dit dak:
Ga met God!
Vaya con Dios en à Dieu!

Reageren

12 maart: Wolletjes & bolletjes

Door Ada

Op 12 maart 2017

In Alledag, Handwerken

Een van de leden van de cantorij gaat verhuizen.
Ze vroeg aan mij: “Weet jij nog iemand die ik een plezier kan doen met een grote zak haak- en breigaren? Het zijn allemaal overblijfsels van wat ik ooit gemaakt heb.”
Ik wist wel iemand.

Donderdagavond na de cantorij-repetitie kreeg ik het mee: twee fietstassen vol.
Iemand die niet haakt of breit zal dit niet begrijpen, maar ik word heel erg blij van twee zakken restgaren.
Donderdagavond om half elf lag de inhoud van één zak al op de bank; ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Even graaien in de berg wol, acryl en katoentjes, de kleuren bij elkaar zoeken, is dit hetzelfde garen, wat zou ik hier nog van kunnen maken…..er buitelden alweer allerlei ideeën over elkaar heen in mijn hoofd: colsjaal? Babytruitje? Knuffeltje?

Zondagmiddag is een uitgelezen tijdstip om me uitgebreid te verdiepen in de inhoud van de twee zakken.
Alles uitgestald op de keukentafel, kleur bij kleur, soort bij soort en toen alles opgeborgen in ‘Mama’s grote restjes zak’.
Ik ben namelijk niet de enige die blij wordt van restanten garen. Er gaan regelmatig bolletjes en knotten de Drentse grens over: naar Groningen, Leeuwarden en Nottingham. Dames: nieuwe voorraad!

Reageren

11 maart: Pebbles. Of Job.

Door Ada

Op 11 maart 2017

In Alledag

En toen zat ik zomaar op vrijdagmiddag op een terras in de zon. Heerlijk! Met een ex-collega had ik een ‘zullen-we-even-weer-bijkletsen’ afspraak. We gingen samen lunchen bij Kaap Hoorn >>> aan het Hoornse meer. Helemaal beschut met glas rondom maar wel in de open lucht door een opengeschoven plafond. Geen wind, wel zon. Kennelijk waren er veel mensen die dat wisten want het terras zat helemaal vol.

O, wat is zo’n mini-uitje altijd knoetergezellig. Ruim twee uur zaten we te genieten van de zon, van elkaar en wat er werd geserveerd. Er valt altijd van alles te beleven op een vol terras. Naast ons schoven twee mensen met een hele grote hond achter onze tafel. De hond had kennelijk last van haar voor z’n ogen, want hij had een koddig staartje op z’n kop. “Doet me denken aan dat meisje van de Flintstones” merkte collega op. “Ja, Pebbles!”

Even verderop zaten twee oudere dames met twee keffertjes aan hun voeten. Toen een ober bij hen in de buurt kwam stoven de hondjes op en werden agressief naar de ober toe. Die schreeuwde en beende daarna woedend mopperend door het gangpad.
Even later liepen twee gasten wat te dicht langs de hondjes, die weer met veel geblaf aanvielen. De gast schreeuwde enkele specifieke dierenscheldwoorden die ik op dit blog niet zal herhalen. Nu was de maat vol en werden de dames gesommeerd de honden buiten ergens zolang vast te zetten.

Het is interessant om te zien wat er dan gebeurt op een vol terras. Zodra iemand begint te schreeuwen kijkt iedereen op. Daarna doet iedereen z’n best om niet te kijken, maar ondertussen kijkt iedereen. De gesprekken stokken en mensen fluisteren elkaar hun mening toe over de hondjes, de ober en de gasten. Pebbles werd even aangehaald en geaaid; de eigenaren wierpen elkaar een veelbetekenende blik toe.

Toen we weggingen zei ik tegen de eigenares van de grote buurhond dat ze hem/haar goed opgevoed hadden. Pebbles (die eigenlijk Job heette) had al die tijd heel lief onder de tafel gezeten. “Maar goed dat hij zo rustig is, anders moest hij ook naar buiten” merkte ik op. ‘Nou, die ober ging anders zelf op de pootje van dat ene hondje staan!” zei de vrouw ineens verrassend pinnig.
Toen we met z’n tweeën naar buiten liepen constateerden we dat hondenliefhebbers elkaar nooit afvallen.
“Die tweede aanval was dan zeker een gevolg van een PTSS* ” dacht collega.
Tuurlijk.

(* Post Traumatisch Stress Syndroom)

Reageren

10 maart: Unieke samenwerking van twee cantorijen.

Door Ada

Op 10 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Woensdagavond vertelde ik aan de deelnemers van de workshop hoe leuk het is om in een koor te zingen, gisteravond genoot ik weer van de wekelijkse cantorijrepetitie.
In deze periode hebben we het met de cantorij altijd druk. We moeten bezig met de liederen voor witte donderdag en de paaswake; twee mapjes met liederen. Dat is pas in april, dus ik had nog amper naar de muziek gekeken, maar bas naast mij had het allemaal keurig voor elkaar in zijn map. Alle liederen netjes gekopieerd en op volgorde. Dat is zeer ongewoon. Wij zijn gewend om te rommelen met drie grote koorboeken, een groen boek, een liedboek en losse blaadjes. Bas merkte zelf op ‘dat pensionado’s daar wel tijd voor hebben’, maar volgens mij geldt dat niet voor alle pensionado’s.
Tenminste niet die op ons koor zitten.
Voor de chaoten onder ons werd het nog wat ingewikkelder; gisteravond kwam er namelijk nog een mapje bij: voor de ‘liedmiddag’.

Deze liedmiddag wordt gehouden op zondag 19 maart. Het is een samenwerkingsproject van onze cantorij en de Op de Helte-cantorij. We gaan die zondagmiddag de hele middag samen zingen onder leiding van beide cantrixen. We studeren een aantal liederen in, rond een uur of half 6 gaan we samen eten en dan is er om 19.00 uur een vesper waaraan we als één cantorij meewerken, Arjan Schippers is de organist/pianist. Ik zit me al een tijdje mateloos te verheugen op die zondag de 19e! Gisteravond kregen we dus de muziek; we liepen het mapje vluchtig door. Mooie muziek. Als cantrix een titel noemde, zoemde het hele koor het lied al. Het was rommelig en ruuzig en iedereen humde wat door elkaar heen. We hebben er zin in!

Aan het eind stopte een alt op de eerste rij alle drie de mapjes met de vele muziekstukken in de tas. “Nou, ik weet het al weer! Wij liggen straks in mei ruggelings met de voetjes omhoog op apegapen van al die muziek die we ingestudeerd hebben.”
“In jouw geval met de wieltjes omhoog” merkte bas op de achterste rij op.
Alt loopt tijdelijk met een rollator……

Reageren

9 maart: Zingen met hart en ziel.

Door Ada

Op 9 maart 2017

In Kerk & gemeente

Vorig jaar gaf ik voor het eerst de workshop ‘Zingen met hart en ziel’ ( zie >>>).
De taakgroep ‘Vorming en Toerusting’ van onze PKN-gemeente had mij voor dit jaar weer gevraagd een avond te verzorgen. Een aantal mensen dat zich had opgegeven was ook vorig jaar van de partij, dus ik wilde het wel wat anders doen.
Ik vroeg de deelnemers of ze hun lievelingslied aan mij wilden doorgeven. Een lied dat ze graag zongen en dat we met de groep ook zouden kunnen zingen.

De meest uiteenlopende liedjes werden doorgegeven. Tot mijn grote genoegen zongen we bijvoorbeeld Droomland (lezen en luisteren? >>>), we zongen twee liederen uit het liedboek, een kerstlied, “This land is your land” (hele goede jeugdherinneringen voor Alie), maar er was ook gekozen voor het nummer “I see fire” van Ed Sheeran.
Maar dat was moeilijk! (Benieuwd naar het nummer? Klik hier >>> voor een filmpje op YouTube). Ik zag niet voor me dat we dat met de hele groep gingen zingen. Maar ik zocht wel de akkoorden erbij en studeerde het zo goed en zo kwaad als dat ging in. Het nummer zette ik op mijn tablet en die nam ik mee. Samen met Judith heb ik met de uitvoering van Sheeran meegetokkeld en gezongen. Maar dat ging niet echt lekker; het klinkt zo eenvoudig, maar het is heel moeilijk om mee te zingen. En dan te bedenken dat dit het gemakkelijkste was wat Judith had doorgegeven. Ze houdt namelijk van hardrock en grunge…..

Met z’n twaalven hebben we bijna twee uur samen gezongen. We leefden ons uit met de overbekende muziek uit The Sound of Music ( Do, re mi en Edelweiss enzo) en we zongen het idiote ‘supercali-fragilistic-expialidocious’ uit Mary Poppins. We leerden de canon ‘Viva, viva la musica’ en we zongen aan het eind heel eigenwijs als tweestemmig koor ‘Lied om de zegen’ uit Daar is het daglicht.

Wat ik met zo’n avond hoop te bereiken is dat ik mijn liefde voor zingen en muziek over kan brengen op andere mensen. Aan het begin hield ik een klein betoog over zingen in het algemeen. Ben je benieuwd naar wat ik heb verteld? Hierbij een link Zingen naar een PDF met de tekst.

Reageren

7 maart: Het ‘februari-was-stom-feest’ (1)

Door Ada

Op 7 maart 2017

In Alledag

Halverwege de herfst van vorig jaar zat Harriët bij ons aan tafel.
Ze baalde er van dat de winter er weer aan kwam.
“Heb ik toch zo’n hekel aan! Koud, glad, geen zon; vooral februari vind ik zo’n stomme maand, dan is er helemaal niks leuks!”
Ze mopperde nog even door en kwam toen met een lumineus idee.
“Zullen we dan zelf een feest bedenken en organiseren? Dan noemen we dat het ‘februari-is-stom-feest”! We kletsten even door over het idee. Wat gaan we dan doen?
Het kwam er op neer dat iedereen dan aan de Boskamp zou komen, dat we patat zouden gaan eten in een snackbar en dat we ’s avonds zouden gaan praten, drinken, chips eten en een spel doen.
Met zoveel agenda’s was het nog best moeilijk om een zaterdagavond in februari te vinden, er lag al te veel vast. Het werd de eerste zaterdag van maart. De naam van het feest werd iets aanpast: ‘is’ werd ‘was’.

Daarom zaten we zaterdagmiddag om 17.15 uur aan de koffie/thee met pepernoten (had ik nog over van Sinterklaas, houdbaarheidsdatum half mei) en liepen we rond 18.30 uur naar Alida’s Smulpaleis. Patat met een snack en een softijsje na. Het was heerlijk & gezellig.
Na de koffie (met de rest van de pepernoten) deden we het pré-historische spel Cro Magnon. (beschrijving zie >>>) Carlijn kwam met de vileine opmerking dat degene die het dichts bij de pré-historie geboren was mocht beginnen. Ik. Dan voel je je wel oud…..
We maakten oergeluiden, beeldden dieren en begrippen uit, maakten onherkenbare creaties van klei en tekenden met houtskool, dit alles zodat de anderen zouden raden wat wij bedoelden. Wim won.
We sloten het ‘Februari-was-stom-feest’ af met een potje UNO. En Wim won. Je hoort echt wel bij de familie als twee zulke typische Waninge-spelletjes wint….

Evaluatie: experiment geslaagd.
Na de herfstvakantie leggen we de agenda’s naast elkaar voor februari 2018.

Reageren

6 maart: De taal van mijn hart.

Door Ada

Op 6 maart 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met de Catharinacantorij werkten we zondagmorgen mee aan de viering in de Catharinakerk. We zaten weer op ons vertrouwde plekje onder de preekstoel.
Er waren problemen met de nieuwe vloerverwarming.
Die deed het niet…..we zongen ons wel warm.

Gisteren was de eerste zondag van de Veertig-dagen-tijd. Centraal stond het verhaal van de verzoeking in de woestijn. Jezus wordt door de duivel op de proef gesteld. (Lezen? Zie Basisbijbel, Mattheüs 4 >>>)
Ons werd op het hart gedrukt om ons op vragen van andere mensen te weer te stellen. “Weet wat je zegt. Sta stevig in je schoenen en spreek de taal van je hart”.
Daarbij hoorden we het lied van Stef Bos ‘ de taal van mijn hart’.
Hierbij een klein gedeelte uit de tekst:

Ik zing de taal van mijn hart
Hoor de taal van mijn hart
Ook al klink ik soms gebroken
Gebroken en verward
Het is de taal van mijn hart
(klik hier De taal van mijn hart voor een PDF met de hele tekst en hier >>> voor het lied op YouTube)

We vierden vanmorgen met elkaar het Heilig Avondmaal. Wat ik dan weer mooi vind is dat we in het moderne, lichte liturgisch centrum toch gebruik blijven maken van de historische avondmaalsbekers die bij de Catharinakerk horen. (info: zie >>>)

Een van de hoogtepunten in de viering was voor mij het orgelspel van Arjan Schippers. Hij speelde tijdens de collecte ‘Sicilienne’ van Bach (om een pianouitvoering daarvan te beluisteren zie blog 31.08.2015) en tijdens het avondmaal het ‘Pie Jesu’ uit het Requiem van Faure.

Gerard en ik namen allebei iets anders mee uit deze dienst.
“Sta stevig in je schoenen” had Gerard onthouden; voor mij was dat “Spreek de taal van je hart.”
Na maanden ‘zwevend kiezersschap’ weet ik nu waar ik op moet stemmen.

Reageren