Categorie: Alledag Pagina 255 van 302

14 november: Gastblog Gerard. Kuierlatten & praten.

Door Ada

Op 14 november 2016

Als gastblogger wil ik deze keer graag iets schrijven over de werkgroep Zending Werelddiaconaat en Ontwikkelingshulp (afgekort, ZWO) De groep (waar ik al aardig wat jaren deel van uitmaak) bestaat uit zeven bevlogen mensen die zich vooral inzetten voor financiële hulpvragen over onze landsgrenzen. Een groep die het van actie en reuring moet hebben om aan geld te komen voor goede doelen.

Op 3 oktober schreef Ada over de activiteitenmarkt op startzondag van de ZWO. Gemeenteleden konden deelnemen aan 27 activiteiten die aangeboden werden door andere gemeenteleden. Met als doel elkaar op een andere manier te ontmoeten en om het ouderen project te sponsoren in Moldavië. Tot nu toe staat de teller al op ruim 1150 euro.

Voor de activiteitenmarkt had ik de activiteit ‘Wandelend praten’ aangeboden. Gistermiddag had ik mijn deelnemers uitgenodigd om een wandeling te maken. Voordat we de kuierlatten namen bespraken we de afbeeldingen van de nieuwe kunstkalender voor 2017 van de ZWO. Het doel hiervan was om je in te leven in het thema CONTRAST.
Als voorbeeld hier de foto die voor de kalender is gemaakt door Piet Notenbomer. Hij zegt hier zelf over:

Het contrast waar ik voor viel was de vrede
van de koeien de wei en de dreiging in de lucht daarboven.
Als symbool voor het contrast van de rust waarin wij leven
met de verwoestende chaos op zoveel plaatsen in de wereld

Contrast in je leven, in je omgeving. Contrast tussen armoede en welvaart, tussen wel of niet kunnen studeren. Wat je hebt mee gekregen van je ouders of van je opa en oma. Het lijkt er op dat wij in een tijd leven waarin het contrast alsmaar groter wordt. Worden wij er bang van, verharden wij daarin, of leert het ons iets? In ons spreekwoordelijke rugzakje pakten wij tijdens de wandeling door het sterrenbos van alles uit van wat we van ons leven hebben (mee)gemaakt en geleerd. Het waren mooie en waardevolle gesprekken. Met na afloop thee/koffie en eigengemaakt appelgebak van Ada, want ook dát kan ze goed naar recept van mijn moeder. Een waardevolle dag voor iedereen.

Mooi ook om te zien hoe onze kunstkalender wordt gewaardeerd en weer goed wordt verkocht. Gistermorgen was er na de dienst was er in de hal koffiedrinken, daar was de nieuwe kunstkalender te koop. Voor het vierde jaar op rij brengt de ZWO

Contrast

de zelfgemaakte jaarkalender uit.
Kunstenaars uit Roden en omgeving hebben een kunstwerk gemaakt bij het thema Contrast.
Schilderijen, foto’s en naaldkunstwerken vormen de afbeeldingen van deze kalender.
De originele kunstwerken hangen in de hal van Op de Helte.
Hiernaast een afbeelding van de voorkant van de kalender. Het is een beeldengroep(je) waar ‘Contrast’ heel duidelijk in verbeeld wordt; het is gemaakt door Tiny de la Ferté.
De prijs van de kalender is € 8,= en hij is ook te verkrijgen in de Wereldwinkel en bij ’t Kruispunt in Roden. De opbrengst van deze kalender gaat naar Moldavië, naar het project ‘Jong voor oud in Brinza’.

Reageren

13 november: Geloven doe je in de kerk?

Door Ada

Op 13 november 2016

In Kerk & gemeente

….. bekende Rodenaar…..

Zondag. We wandelden vanmorgen rond half tien richting Op de Helte voor de wekelijkse viering. De voorganger begon zijn overdenking met aandacht voor het project: “Geloven doe je in de kerk?” >>> van de PKN. Op één van de zes posters prijkt het hoofd van Jan, betrokken lid van onze gemeente. “Er hoort ook nog een verhaaltje bij” vertelde Jan vanmorgen later bij de koffie, hij was benieuwd wat ze daarvan gemaakt hadden. We gaan het zien, in januari 2017, de maand van de spiritualiteit.

Stiekem hoopte ik vanmorgen op het vervolg van de cliffhanger van vorige week: het stukje film waarin Jozef zich bekend maakt aan zijn broers.
We zagen wel plaatjes, geen filmpje. Maar we hoorden gelukkig wel hoe het afliep. Goed, maar dat wist ik natuurlijk al, het verhaal is overbekend. De voorganger legde vanmorgen de nadruk op de verhoudingen tussen broers en zussen.
Hoe gemakkelijk die verhoudingen verstoord kunnen worden en hoe moeilijk het is om daarna weer een verzoening tot stand te brengen.
“Blijf niet hangen in ruzie en onvrede. Maak het goed. Daar heb je geen ‘Familiediner’ voor nodig. Toon berouw, laat zien hoeveel verdriet het je doet, blijf niet boos en bitter” hield de dominee ons voor. Iedereen heeft wel een onvolkomenheid, reken mensen daar niet op af.
Hij noemde in dit verband een prachtige zin uit het werk van Leonard Cohen, de dichter/zanger die deze week op 82-jarig leeftijd overleed.
There is a crack in everything, that’s how the light gets in.
Overal zit wel een barst in, zo valt het licht naar binnen.
Klik hier >>> voor ‘Anthem’ van Cohen.

Na afloop van de dienst zocht ik thuis naar aanleiding van het posterproject ‘Geloven doe je in de kerk’ naar informatie hierover op internet. Daar stuitte ik op de website van Lianne Post (Theoloog onderweg) die een blog heeft geschreven met de titel: “Geloven doe je in de kerk? Mopperen ook.” Lianne is een twintiger een geeft in heldere bewoordingen haar mening.
Vond ik leuk. Ook benieuwd naar Lianne’s blog? zie >>>.

Reageren

12 november: An ordinary day…..

Door Ada

Op 12 november 2016

In Alledag

Herfst én winter tegelijk! Vanmorgen toen we opkwamen had het flink gevroren.
Om 10.00 uur moest ik bij de kapper in Een zijn. Dikke jas, oorwarmers, handschoenen, mooie muziek op de oortjes: Aaltje ging op de fiets.

….. niks uitleggen…..

Prachtig was het. Om die tijd is er nog niet zoveel verkeer.
Af en toe roep je eens “Moi!” naar mensen die buiten in de tuin werken. De zon scheen al uitbundig, maar de landerijen waren nog wit van de vorst. Soms fietste ik in een regen van vallend blad, beschenen door de zon. Mensen die in deze omgeving wonen hoef ik niks uit te leggen. (klik op de foto voor een vergroting).

Vanmiddag bakte ik een appeltaart en maakte ik een tonijnsalade >>>.
Vanavond komen vrienden op bezoek voor mijn verjaardag, dus we maken het gezellig.
Bijpraten en een potje klaverjassen.

A ordinary day is a lucky day.

Reageren

11 november: Lichtjes

Door Ada

Op 11 november 2016

In Alledag

Gistermiddag fietste ik met Carlijn Roden in voor een paar boodschappen. Daar zagen we dat de ‘feestverlichting’ in het dorp werd opgehangen. Dat gebeurt meestal voor Sint Maarten. De lichtjes luiden een gezellige periode in met Sinterklaas, Kerst en Oud&Nieuw. Toen ik gisteravond naar de cantorij liep brandden ze ook al!

Qua weer is dit natuurlijk niet de fijnste periode. Maar de lichtjes (in het Drents ‘lochies’) maken veel goed. Vanavond begon het met Sint Maarten.
Rond vijf uur, als het begint te schemeren, maak ik het gezellig in ons voorportaaltje bij de

….. hele trap vol lichtjes ……

voordeur. Lantaarntjes, windlichtjes, een paar pompoenen; een teken voor de kinderen dat ze van harte welkom zijn.
De trap in de gang zet ik vervolgens helemaal vol met sfeerlichtjes; zo hoef ik geen licht aan te doen als de bel gaat en zien we de lampions in hun volle glorie.
Er trok van alles aan zelfgemaakte lampions voorbij. Spinnen, kwallen, leeuwen, heksen, ballonnen; de meesters en de juffen hadden weer creatieve ideeën. Qua liedjes had er wel wat meer diversiteit in mogen zitten. Maar we zijn al blij als ze niet alleen maar zingen “Bal, bal, bal, dit was het liedje al!” Hebben we ook al een jaar gehad……

Carlijn was vanavond ook thuis en genoot net zo van de kinderen en lampions als ik.
“Wij kregen altijd extra snoep door jouw liedjes, vooral als we dat Drentse liedje zongen.” vertelde ze onder het eten. Toen zij op de basisschool zat stond ik nog als juf voor het Oecumenisch Kinder- en Tienerkoor Roden. Destijds besteedde ik omstreeks deze periode altijd aandacht aan de Sint Maartenliedjes. Twee heb ik er zelf geschreven. Ik zal er eerlijk bij zeggen dat ik de melodieën heb gejat, maar de teksten ervoor schreef ik zelf.
Een Nederlands en een Drents Sint Maarten lied.
Vandaag als bonus bij mijn blog, met de tekst en een door mij gezongen uitvoering.

Wij komen met lichtjes en blijde gezichtjes
Het feest van Sint Maarten dat vieren wij nu.
Wij zingen een liedje, een mooi melodietje,
en nog een heel fijne avond, dat wensen wij U!

He’j wel ies van Sint Martinus heurd?
Die hef zien jasse deurmidden scheurd.
Veur een arme, olle man,
daor weur hij weer beter van,
daorum lope wij hier now an’t pad,
en veur oons lochie vraogt wij wat.

Zat je vanavond klaar met snoepgoed en kwam er geen kind aan de deur?
Dan heb ik even voor je gezongen. Het snoep eet je dan toch lekker zelf op?

Meer over Sint Maarten zie 11 november 2014 >>>

Reageren

9 november: Zinnig, een nei Drents tiedschrift.

Door Ada

Op 9 november 2016

In Streektaol

Zaoterdag lag d’r een nei tiedschrift in mien brievenbus. “Zinnig” is de titel.
In de colofon stiet: Zinnig is een uutgave van het Huus van de Taol/Het Drentse Boek en verschient zes keer in ’t jaor. Zinnig is hét tiedschrift veur iederiene die wat hef met Drenthe, Drenten én de streektaol.

Veur mij dus, dat is wal dudelijk.
Het komp in de plek van twee aandere tiedschriften: Maandewark/Oeze volk en De Taolkrant.
Maandagmorgen bin ik d’r ies uutgebreid veur gaon zitten. Wat stiet d’r in?
– Een dubbel-interview met Hennie Kuijer en Leonie van der Werf, de vertrekkende en neie prissentratrice van Hemmeltied bij RTV Drenthe.
– Een colomn van een Drentse die in Noord-Amerika woont.
– Het woord ‘hemmeln’ wordt bespreuken deur Abel Darwinkel.
– Gedichten en körte verhalen (ze nuumt het poëzie en proza)
– Een column van Tieme Woldman over muziek/theater etc.
– Een recept veur een runderstoof met eerappelpuree
– Een puzzeltie, een stripverhaaltie en de rubriek “Van wel bin ie d’r iene?”

Ien van de mooiste dingen vun ik de column van Martije, die hielemaol niet goed wordt van al die buut’nlaandse woorden in oonze taol en van die hippe letters die a’j tegenwoordig in huus zetten kunt.
H O M E en zo.
Zij koch hiel recalcitrant de letters h.o.e.t.s. en zet die groot veur ’t raam.
T H O E S.
“Want ik ben thoes, verdikke, niet home.” schref ze.
Gniezend lees ik zun verhaal, want o, wat bin ik het met heur iens…..

Wat ik nou ik huus kregen heb is het zogenaamde ‘nulde’ nummer van Zinnig.
In meert 2017 komp het eerste officiële nummer uut.
Bi’j ok beneid? Ie kunt een gratis exemplaar 0phalen bij het Huus van de Taol in Beilen.
Op de website van het Huus van de Taol >>> ku’j het blad ok digitaal bekieken en lees ie meer informatie over abonnementen enzo.

Mooi blad. Net wat veur mij. En veur iederiene die net as ik ‘wat hef met Drenthe, Drenten en de streektaol‘. Ik neem alvast een abonnement.

Reageren

7 november: Imca Marina en de Zangeres zonder naam.

Door Ada

Op 7 november 2016

In Kerk & gemeente

Gistermorgen zou ik naar de wekelijkse viering van onze PKN-gemeente, maar ik was niet fit. Kan gebeuren. Gerard ging wel en ik bleef thuis. Eén van de zegeningen van deze tijd is dat je dan de dienst niet hoeft te missen, maar dat je thuis kan meeluisteren via Kerkomroep; fijne uitvinding.

Thuis beleef je zo’n kerkdienst anders. Dan hoef je bijvoorbeeld niet stil te zijn en kun je je er hardop tegenaan bemoeien. Dat deed ik ook.
De dominee zei dat Imca Marina de echte naam was van de Zangeres zonder Naam.
“Nee man…” riep ik tegen het scherm “dat is Mary Servaes!”
Maar hij hoorde mij niet en ging nog even door. Totdat iemand uit de gemeente riep dat hij niet de goede naam gebruikte.

Jozef moet huilen als hij zijn broers weer terug ziet.

Maar eigenlijk was dat helemaal niet de essentie van het verhaal. Het ging erom dat de Zangeres zonder Naam op het eind van haar leven een boek had geschreven waarin ze afrekende met iedereen die haar tijdens haar carrière onheus had bejegend.
Ze ziet om in wrok.
Als je dat afzet tegen het verhaal van Jozef die zijn broers na jaren terugziet, dan leren we van dit verhaal dat wraak nooit de goede oplossing is.
Omzien in wrok betekent voor jezelf een hart vol bitterheid en voor de ander een levenslang schuldgevoel.

Thuis met een kopje thee miste ik veel. Het stukje uit de film van Jozef met een heuse ‘cliff-hanger’ voor de volgende viering. Het schilderij van de man met de zware last van de verantwoordelijkheid. En ik miste het brood en de wijn van de avondmaalsviering. Ik hoorde alleen maar het oneindig vaak gezongen ‘Ubi caritas’. Dat is wel mooi als er een koor is waarbij de dirigent variaties aanbrengt in het zingen, maar dit was niet fijn om naar te luisteren.
Jammer. Temeer omdat dat één van de beste organisten van ons land op het orgel krukje zit: vraag hem een gedeelte van het avondmaal te omspelen met een bewerking van een toepasselijk lied.

Wat ik het meest mis bij het beluisteren van de viering is het contact met de andere gemeenteleden. Horen is iets anders dan zien, voelen, praten.
Volgende week ben ik er weer voor de ontmoeting. En het vervolg van de cliff-hanger!

Reageren

4 november: Cantorij met een beagle.

Door Ada

Op 4 november 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Sinds vorige week hebben wij een hondje bij de cantorij-repetitie. Een beagle; ze heet Lisa. De bezitters van deze hond zingen sopraan en tenor bij ons koor en kunnen de hond niet een hele avond alleen laten. Als wij er last van hadden dan moesten wij het maar zeggen, dan zouden ze om en om thuisblijven.
Dat is natuurlijk niet echt een optie; niemand kan gemist worden bij ons ‘kleine maar fijne’ koortje, de hond mag dus mee. Ze wordt ‘de waakhond’ genoemd. En Bello. En ‘lieffie’.

Het geeft een extra dimensie aan onze kooravond. De hond scharrelt gezellig rond, snuffelt onder stoelen en aan tafels, onderzoekt de lessenaar van de cantrix en staat af en toe een beetje in de weg. Halverwege de eerste helft heeft ze alles in zich opgenomen en gaat liggen, maar ze blijft wel opletten. Je weet het met dit koor namelijk nooit. Vorige week was ze een beetje in slaap gesukkeld toen wij plotseling allemaal tegelijk gingen staan. Paniek bij Lisa. Ze schrok, sprong op en, wilde wegrennen, maar het zeil was glad en ze gleed al krabbelend alle kanten op. Dat gaf wel wat reuring, maar daar bleef het ook bij. Onze cantrix (cool is the rule) doet alsof er helemaal geen hond is. Stoïcijns blijft ze dirigeren terwijl Lisa om haar heen snuffelt.
Gisteravond ging het trouwens al een stuk beter, zelfs aan ons en ons gezang kun je kennelijk als hond wennen.

We zijn nu de liederen aan het oefenen voor de laatste zondag van het kerkelijk jaar, 20 november. Bij één lied hebben de tenoren een aantal heel hoge noten, daarom zingen twee lage alten met hen mee; ik dus ook. Een uitdaging vind ik het. Ook de andere partijen hebben lastige noten, dus we moesten hard werken om het onder elkaar te krijgen. Cantrix deed haar best om er iets positiefs over te zeggen: “Het gaat al beter dan vorige week…!” Naast mij fluisterde iemand: “Dat kan ook al gauw.”

Fijn gezongen gisteravond.
Genoten van de liederen en alle randverschijnselen, o.a. van vileine opmerkingen als “hoezo dromen, dit lijkt wel een nachtmerrie…”.
En van Lisa. Wat een lieffie!

Reageren

3 november: LEAN-training met speculaascake.

Door Ada

Op 3 november 2016

In Alledag

Ons clubje van secretaresses en managementassistenten (schreef ik al eerder over op 16 juni >>>) kwam vanmorgen bij elkaar voor een mini LEAN-training. Deze training wordt in onze organisatie op verschillende plekken gegeven door Bernard van der Vinne en vanmorgen presenteerde hij speciaal voor onze groep een verkorte versie.
Lean is Engels voor lenig / slank. Hoe kunnen we onze werkprocessen zo inrichten dat er geen tijd en energie verloren gaat aan omslachtige werkwijze’s? Waar kunnen we stappen overslaan? Waar loopt het vast?

… allemaal tegelijk alle legoblokjes sorteren…..

Aan de hand van een spel met lego-blokjes speelden wij vanmorgen met z’n tienen een kleine onderneming na. Iemand was klant, er was een magazijn-medewerkers, inkoper, verkoopmedewerker, chauffeur, tien rollen in totaal. We kregen de opdracht een werkproces na te spelen: we moesten allemaal het werk uitvoeren dat bij onze rol hoorde.
Ik was de afdeling verkoop. De afdeling inkoop bracht mij een order en een inkoopformulier, die moest ik twee keer overschrijven en weer aan de coördinator geven, die het weer doorspeelde aan het magazijn. Daar zat collega Jacquelien haar stinkende best te doen om de goede lego-blokjes bij elkaar te zoeken voor de afdeling productie, maar het liep helemaal spaak. We kregen met elkaar nog niet één order de deur uit. Klant ontevreden, chef boos.

Heerlijke speculaascake!

Het spel bestond uit vier rondes er er gebeurde van alles:
– We gingen met elkaar alle legoblokjes sorteren en stonden elkaar allemaal in de weg.
– Eén iemand probeerde de leiding te nemen en niemand luisterde.
– In de laatste ronde ging de klant zich zelfs met het proces bemoeien; ze was het niet eens met hoe het er aan toe ging!
In de pauze konden we even bijkomen van alle gebeurtenissen; er was koffie/thee en ik had uit Roden een speculaascake van Bakkerij Van Esch meegenomen. Toppertje!

Het voert te ver om het hele spel op deze website uit de doeken te doen. Dat is ook niet leuk als Bernard ooit nog eens een training gaat geven aan een lezer van mijn blog……!

Bernard voor zijn ‘brown paper’.

We leerden vanmorgen dat je de werkvloer moet betrekken bij het bedenken van het werkproces en dat je goed moet kijken naar hoe zo’n proces verloopt. Dat kun je doen aan de hand van een Brown Paper Sessie (door een collega ijzerenheinig “Bram Peper-sessie” genoemd). Alle, maar dan ook alle stappen in het proces worden beschreven en in een schema/tijdlijn gezet op een groot vel bruin pakpapier. Wie doet wat, hoe vaak gaat het heen en weer, wat kan er uit?

3 uur was eigenlijk te kort.
We hadden bijvoorbeeld geen tijd voor het doorlichten van onze eigen werkprocessen, het bleef bij algemeenheden. Verder is het natuurlijk fijn als wij ons werk heel LEAN gaan inrichten, maar als de omgeving (lees: managers, behandelaren) niet meewerken en alles willen blijven controleren, dan schiet het niet zo op.

Hoe liep het af met ons ‘productiebedrijf’?
Aan het begin van het spel vulde ik formulieren in en ik eindigde samen met Yvonne op de afdeling productie: aan een soort lopende band legofiguurtjes in elkaar zetten, daarbij geholpen door de mensen van de afdeling ‘schikken en ordenen’. Konden we goed; we waren een goed team! Verbaast me eigenlijk ook niet.
Als managementassistenten hebben we wel voor heter vuren gestaan………

Reageren

1 november: Koplopers

Door Ada

Op 1 november 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteren beloofde ik dat ik een apart blog zou schrijven over het derde bijzondere moment in de DeltAnders viering van afgelopen zondag.
Er werd aandacht gevraagd voor Koplopers. Twee jonge mannen in fel oranje T-shirts kwamen langs het zijpad naar voren hollen. Het waren Stefan en Job.

Stefan vertelde dat hij twee jaar geleden zijn vader had verloren, hij pleegde suïcide. Dat was een gevolg van de diepe depressie waar zijn vader toen in zat. De hulpverlening destijds had volgens Stefan beter, adequater en persoonlijker gekund. Het is voor de meeste mensen met psychische problemen een hele moeilijke stap om open te staan voor hulpverlening en deze ook te accepteren. Gevoel van schaamte, onwetendheid, angst en onmacht maakt de drempel enorm hoog. Als we dit willen doorbreken moeten psychische ziektes veel makkelijker bespreekbaar worden en net als bij andere ziektes de hulpverlening omarmd worden. In de huidige samenleving wordt er psychisch veel van ons gevraagd; het is steeds moeilijker om jezelf staande te houden in deze hectische wereld vol angst en onzekerheid. Psychische problemen komen steeds meer voor, maar er wordt te weinig over gesproken en het is voor veel mensen een onbekend fenomeen. Hierdoor weet men niet hoe je ermee om moet gaan en ziet men niet wanneer men zelf met een psychische ziekte te maken heeft.

Stefan wil zich inzetten om het taboe rond psychische ziektes te doorbreken en het onderwerp veel meer onder de aandacht brengen. Daarnaast vindt hij het belangrijk dat er meer en beter onderzoek wordt gedaan naar psychische gezondheid. Zodat mensen met psychische problemen specifieker kunnen worden behandeld, afgestemd op hun persoonlijke situatie. Daarom gaat hij met zijn team (met o.a. Job) op 6 november meedoen aan de marathon ‘de Berenloop’ >>> op Terschelling. Zij lopen de ruim 42 kilometer voor het Fonds Psychische Gezondheid.
Zelf vertelde hij zondagmorgen hierover: “‘Ik heb een team – ‘Koplopers’- opgezet om het project ‘help depressie de wereld uit’ te steunen. Ik zoek versterking voor mijn team. Mensen die me willen helpen om geld in te zamelen voor deze actie’.

De emoties zaten aan de oppervlakte; het was mooi om te zien hoe de twee mannen hun best deden om de boodschap goed over te brengen. Dat is wat mij betreft prima gelukt.
Wil je meer weten over Stefan en zijn ‘Koplopers’ en/of wil je dit mooie initiatief ook steunen? Klik dan hier >>> voor een interview met hem. Onderaan de pagina hoe je kunt doneren. Het is a.s. zondag 6 november al, dus niet te lang wachten!

Reageren

31 oktober: Dromen in de kerk.

Door Ada

Op 31 oktober 2016

In Kerk & gemeente

Gistermorgen woonden we een DeltAnders viering bij in Op de Helte. Mooie volle kerk. Wat mij betreft gaan we na de verbouwing van de Catharinakerk niet weer terug naar twee vieringen op zondagmorgen in Roden. Maar dit terzijde.
Dromen stonden centraal in deze viering. De dromen van Jozef, de schenker en farao. En onze eigen dromen. We kregen de gelegenheid om te dagdromen in de kerk en om daarna die dromen te delen met onze buurman/vrouw.
Het is werkelijk geweldig om te zien én te horen hoe de kerkzaal in een mum van tijd verandert van een aandachtig luisterend gezelschap in een grote, levendige koffievisite met geanimeerd pratende mensen.

Er waren drie momenten in deze viering die ik er uit wil lichten.
Het eerste was het liedje ‘I have a dream’ van Abba.
Kan ik wel dromen, ik zing het zo woordelijk mee. In het Engels. De vertaling werd vertoond op de beamer.
En voor het eerst in al die jaren drong de tekst van het lied tot me door. Het lied veranderde van ‘geluidsbehang’ in een lied met inhoud.
Hierbij een link naar het lied >>> van ABBA en naar een vertaling van de tekst >>>.
Er waren meer mensen die het lied wel konden dromen en na een voorzichtig mee-gehumd eerste couplet werd de rest van het lied gewoon meegezongen door de gemeente. Kan zo in het nieuwe liedboek.

Het tweede moment was tijdens het aansteken van een kaarsje. Een oudere heer, waarvan we weten dat hij dementeert, liep wat dwalend met zijn kaarsje tussen de andere mensen. Iemand anders registreerde dat, legde haar arm om zijn schouders en begeleidde hem bij het plaatsen van het lichtje en wees hem vervolgens de weg naar zijn zitplaats. Klein moment, maar van grote waarde.
Over het derde moment schrijf ik één dezer dagen een apart blog, wordt vervolgd dus.

Na de viering gaf ik gehoor aan het advies van Walter Meijles een paar weken geleden: ga eens in gesprek met iemand die je nog niet kent. Met die openingszin kwam ik in gesprek met een gezin dat al 8 jaar in Roden woont, de kinderen zitten op ‘de Parel’.
Fijn dat ze er waren: in het kader van de ‘Ik zie jou-vieringen’ waren er vanmorgen meer gezinnen met kinderen in de kerk. Een goed initiatief, we hopen op nog heel veel van zulke vieringen in de toekomst.

Reageren