Categorie: Alledag Pagina 274 van 302

4 februari: Marius van Dokkum

Door Ada

Op 4 februari 2016

Af en toe krijgen we hele lieve post.
Van onze dochters.
Van die post waar je ontzettend van opknapt.
Dat ze van ons houden en dat we lief zijn.

Vorige week stuurde één van hen een kaartje met een schilderij van Marius van Dokkum >>>.
“Liefde van één kant” heet het.
Marius van Dokkum is een schilder waar ik een zwak voor heb.
Hij heeft ooit een tekening gemaakt voor ons.
Voor ‘ons kinderkoor’.

Het koor heette Oecumenisch Kinder- en Tienerkoor Roden.
In 2002 bestond het koor 10 jaar en ter gelegenheid daarvan brachten we een CD uit.
De titel was “Zing zolang je leven mag” en één van de bestuursleden van het kinderkoor destijds had connecties met Marius van Dokkum.
Voor een vriendenprijs maakte Marius de CD-omslag en wij waren apetrots!

Gisteravond kreeg ik een app’je van mijn aangetrouwde nicht in Apeldoorn: mijn neef had een CD mee naar huis gekregen. Laat die neef nou werken bij een ex-bestuurslid van ons kinderkoor! Die had dus nog een paar CD’s in de kast liggen en heeft gedacht: zou Ada’s neef die CD al hebben? Nee dus.
It’s a small world after all…..

‘Liefde van één kant’
Marius van Dokkum

Maar even terug naar de kaart van de dochter: deze kaart kregen wij. (klik op de foto voor een vergroting)

Omdat wij ook van die snoep-hartjes houden.

Het is dat de woorden die in de kaart staan heel lief zijn, maar op het schilderij wordt wel een andere indruk gewekt…….

Reageren

3 februari: 1963 en 1964

Door Ada

Op 3 februari 2016

In Alledag

Voor mijn moeder ben ik bezig met een levensboek, ik vertelde er al eens over.
Om het boek compleet te maken heb ik de fotoalbums van mijn ouders mee naar huis genomen en daaruit scan ik wat foto’s. De albums hebben jaren bij mijn ouders in de kast gelegen en ik kom van alles tegen.

Gisteren ontdekte ik een hele bijzondere foto die me eigenlijk nooit zo was opgevallen.
Hij is gemaakt bij de doop van mijn broer in 1964. (klik op de foto voor een vergroting)
Voor mij een speciale foto, omdat mijn beide grootouderparen er op staan: opa en oma Vrieswijk en opa en oma Boelen. (Voor ons: opa en oma Klazienaveen en opa en oma Zeumhuuzn). Omdat de ouders van mijn moeder in het westen van het land woonden, zagen we die niet zo vaak en helemaal niet samen met de ouders van mijn vader. Het geeft een mooi beeld van een heel bijzondere zondag. Mijn moeder trots en blij met haar tweede kind, ik (3 jaar) helemaal opgewonden (ik draaide me net om toen mijn vader afdrukte) en de grootouders tevreden toekijkend. De oma’s poseren echt voor de foto!

Mijn ouders hebben albums vol foto’s en ik kan er ontzettend van genieten.

Waar moet ik nou op drukken?

Gistermiddag was ik zo verdiept in de albums dat ik de tijd vergat; o ja, we moeten ook nog eten!
Iedereen bij ons in de familie weet: tante Ada is van de foto’s. In mijn kasten kan ik familiegebeurtenissen op jaartal vinden en ik hou van rubriceren en documenteren.
Gistermiddag vond ik een foto die veel verklaart:
hier sta ik met mijn ouders achter in de tuin van het huis waar ze destijds woonden. Bijna drie jaar. Klompjes aan. Toen al gefascineerd door mijn vaders fototoestel. Hij liet ons al heel jong zelf foto’s maken en ik voel nog de opgewonden spanning als we naar de kapper in Hoogersmilde gingen (waar we het rolletje hadden ingeleverd) om het mapje foto’s op te halen.
Het digitale foto-tijdperk heeft die spanning er uit gehaald en ook het speciale effect van ‘een foto’. Maar ik spendeer nog steeds veel tijd aan foto’s en het maken van albums om de herinneringen vast te leggen. De mogelijkheden zijn tegenwoordig onbegrensd!

Reageren

1 februari: Veul wotter & aardappelomelet.

Door Ada

Op 1 februari 2016

In Alledag, Koken & bakken

Gistermiddag fietsten Gerard en ik het ‘rondje rivier’.
Het had eergisteren meer dan 20 mm geregend en ik was benieuwd of het Lieverse diepje al buiten z’n oevers was getreden.

Het was weer fascinerend.
Het zag er net zo uit als vorig jaar, zie mijn verslag van 16 januari >>>.

Het NAP paaltje stond tot aan z’n nek in het water, terwijl daarvan ’s zomers minstens een meter zichtbaar is.

Het eten was gisteren zeer eenvoudig: aardappelomelet.
Aardappels bakken en een uitje bakken.
4 eieren klutsen met peper en zout, dit mengsel verdelen over de aardappels/uitjes.
Gas op zacht zetten, deksel op de pan, omelet langzaam laten garen.
Dan de omelet omdraaien. Mijn trucje: een andere koekepan beetje invetten, op de andere pan leggen en omdraaien. Geraspte kaas er over strooien, deksel er weer op en de omelet afbakken. Wij serveren de omelet altijd met een afbakstokbroodje van de Jumbo.
Olivier B. Bommel (heer van stand) zou zeggen: “Een eenvoudige, doch voedzame maaltijd!”

Reageren

30 januari: Narcissen, quilten en een rugtasrits.

Door Ada

Op 30 januari 2016

In Alledag, Bloemen

De naam van deze website is ‘de waarde van de dag’. De ene dag beleef je als meer waardevol dan de andere, maar over het algemeen heb ik geen moeite met het benoemen van iets dat me trof, waar ik erg van genoot of dat me erg aansprak.
Gisteren bijvoorbeeld was eigenlijk een dag van ‘dertien in een dozijn’: wekker om zes uur, ’s morgens werken, ’s middags even over de markt, vrijdagavond lekker vrij. Niks bijzonders zou je zeggen.

Toen ik gistermorgen met m’n duffe hoofd beneden kwam waren van de potloodnarcisjes die ik donderdag in de vensterbank had gezet al een paar uitgekomen: lente!
(klik op de foto voor een vergroting en kijk hoe mooi!)

Gistermiddag ging ik met Carlijn naar de tentoonstelling “Quilt & Vilt’ in kunstencentrum K38 in Roden. Ik kondigde het al aan op 10 januari >>>. We hebben er van genoten. Wat een mooie werken hingen er. We hebben met verwondering staan kijken naar de immense quilten die met eindeloos geduld in elkaar gezet zijn. Wat een kunstenaars.
Er was een quilt die ik als haakster heel bijzonder vond: het was een doek met ronde vormen, waarin gehaakte, ronde kleedjes in waren verwerkt. Het was op een heel aparte manier met elkaar verweven, zie afbeelding rechts. We ontmoetten een lezeres van dit blog die ook quilts maakte en er enthousiast over vertelde. Ik zei het trouwens steeds fout volgens haar: je spreekt het niet uit als kilten maar kwilten. Kilten zijn rokjes voor Schotse mannen. Eén doek sprak me bijzonder aan vanwege de mooie kleurencombinatie, zie afbeelding hier rechts.

Carlijn moest daarna nog even met haar rugtas naar de maker. Ze heeft een dure Eastpak-rugtas en de rits daarvan was stuk. Twee jaar garantie zit er op zo’n tas, ze heeft hem twee-en-een-half jaar. Ze had in Leeuwarden al geïnformeerd, de reparatiekosten varieerden van € 35,= tot € 50,=. “We gaan nog even naar schoenmaker “Peters&Peters” in Roden waar ik altijd mijn schoenen laat repareren. Hij heeft verstand van zaken en is niet zo schreeuwend duur.” stelde ik voor. Carlijn liet Peter haar kapotte rits zien. “Ja, dat is een dure geschiedenis….” Wisten we al. “Maar het is jammer als je zo’n tas weggooit. Laat hem hier maar even, kom over een half uur maar weer, misschien kan ik nog iets met die rits.”
Toen ze na drie kwartier terugkwam was de rits gerepareerd: Peter had om het kapotte gedeelte van de rits twee kleine ijzeren klinkjes gezet, zodat de rits er soepel overheen liep.
“Dat wordt dan 5 euro, dame.” Een vakman met liefde voor het vak én verstand van zaken.

Op dit blog staan geen advertenties. Maar heb je kapotte schoenen of tassen:
Peters & Peters, Albertsbaan 13 in Roden.

Reageren

28 januari: Een zebra? Ou un phasme?

Door Ada

Op 28 januari 2016

In Alledag

Rondom het weekend hebben we 6 dagen veel gecommuniceerd in het Engels.
Na die zes dagen had ik dinsdagavond Franse les.
C’etait une grande probleme.

Als je zo intensief met één taal bent bezig geweest, zit die taal in je brein vlak onder het Nederlands. Als je dan weer Frans gaat praten, dan duurt het even voor je hersenen de Franse woorden paraat hebben.
Die moeten namelijk eerst door de Engelse laag woorden heen….

We begonnen aan een nieuwe les. Les animaux. De dieren.
Juf had ons een opdracht meegegeven: “Neem een dier in gedachten en beschrijf het voor je medeleerlingen. Maar wel zo dat ze het niet gelijk raden.”
Dat is dan niet tegen dovemansoren gezegd. De meest wonderlijke beschrijvingen passeerden de revue.
Een leerling beschreef een klein dier dat bladeren at en dat je niet kunt zien als het aan een tak hangt vanwege zijn schutkleur. Waarop iemand anders (die het kennelijk niet helemaal goed had verstaan) riep: “Een zebra!”
Hilariteit alom. Het bleek een wandelende tak te zijn.
Het franse woord daarvoor staat bij het plaatje: dat wist ook niemand. Gelukkig hebben we een woordenboek.

Een andere leerling maakte het ons wel heel moeilijk. Wij hadden al twintig dieren genoemd, zoals muis, parkiet, ara, papagaai (wel een goeie oefening trouwens), maar het bleek een beest met een roepnaam te zijn: “Tweety”.

Fluitspelers?

Mijn dier was een cavia. “Qui sonne comme une petite flute.” ( die klinkt als een klein fluitje, dat doen cavia’s ).
Het werd pas helemaal aan het eind geraden.
De anderen konden namelijk geen dier bedenken dat op een klein fluitje blies.
Had ik het nou niet goed uitgelegd?
Of lag het toch nog aan de Engelse week….

Reageren

27 januari: ‘Frea’s-left-overs’-pasta met spekjes

Door Ada

Op 27 januari 2016

In Alledag, Koken & bakken

Na een genoeglijk weekend met kinderen en aanhang is het weer rustig aan de Boskamp. In onze koelkast lagen gisteren nog de stille getuigen van hun bezoek. Restje champignons, 3 lenteuitjes, halve tomaat, 2 paprika’s, half potje rode pesto, 2 halve uien en een half flesje zongedroogde tomaatjes. Frea had voor haar veganistische maaltijden wat boodschappen opgehaald, maar had dat wat te royaal ingeschat.

Frea’s left overs

Het recept van het eten dat wij gisteren aten heet dan ook
‘Frea’s-left-overs’ met vlinderpasta en gerookte spekjes.
Het is erg simpel. Alle bovenstaande restjes in stukjes snijden en bakken/smoren in een beetje olijfolie en pesto erdoor roeren. Pasta koken, spekjes bakken, alles door elkaar roeren en bestrooien met geraspte kaas.

Niet veganistisch. Wel lekker.

Reageren

26 januari: Macaber kegelspel.

Door Ada

Op 26 januari 2016

In Alledag

Omdat Frea en haar vriend over waren uit Engeland hebben we de afgelopen zondag een mini-familiedag gehouden. Als iedereen er is zijn we met z’n achten. Zondag schreef ik al: wij doen graag spelletjes. In de traditie van de familie Vrieswijk huurden we een paar uur een kegelbaan, dit keer in Hotel Langewold in Roden.

Met kegelen kun je natuurlijk gewoon doen wie het meeste gooit. Deden we eerst ook, meisjes tegen de jongens. Maar daarna deden we het spelletje dat we vroeger leerden van Ome Jo, de jongste broer van mijn vader. Als hij de Vrieswijk-familiedag organiseerde gingen we steevast naar de (Duitse) kroeg waar hij lid was de plaatselijke kegelclub, aten we kolossale schnitzels ‘ mit Zwiebeln’ met hausmacher Kartoffelsalat en deden we het daar geliefde ‘doodskisten-spel’.
Zeer eenvoudig, maar erg spannend. Een doodskist bestaat uit zes streepjes. Als je minder punten gooit dan je voorganger krijg jij een streepje, als je meer gooit krijgt je voorganger een streepje. Als je een keer beroerd gooit kun je dus een streepje krijgen omdat je minder gooit dan de vorige èn een streepje omdat degene die na jou komt meer gooit.

score-formulier

Het was uitermate spannend. Wij hadden de benedenverdieping voor ons zelf en dat was maar goed ook, want de familie Waninge deed haar reputatie eer aan. Lees: ze schreeuwden het regelmatig uit van opwinding, zongen zelfverzonnen liedjes over streepjes erbij en hadden uitbundig leedvermaak als er weer iemand een voltooide doodskist had.
Vriend van Carlijn heeft deze macabere wedstrijd als enige overleefd: hij was de winnaar!

Na een heerlijk etentje in het Euroborg – Wokrestaurant waagden wij ons zondagavond aan een ouderwetse Waninge sjoelcompetitie. (zie 24 januari >>>)
Papa heeft gewonnen. Net zoals vroeger. The order is restored.

Vanmiddag vertrokken ze vanaf Schiphol naar Nottingham.
En wat is het dan weer stil in huis…….

Reageren

25 januari: Over predikanten en de supermarkt op maandag.

Door Ada

Op 25 januari 2016

In Kerk & gemeente

Na een week waarin de ziel prominent aanwezig was in mijn gedachten, begonnen we gistermorgen in de viering in de Catharinakerk met psalm 146: “Zing, mijn ziel, voor God uw Here.” Met de mensen om mijn heen deed ik dat met veel genoegen.

De schriftlezing vertelde over de eerste keer dat Jezus voorging in de synagoge in zijn eigen dorp Nazareth. Het is de enige ‘preek’ van hem die bewaard is gebleven. (Verhaal lezen? zie >>>, begin te lezen bij vers 16).
De voorganger maakte een interessante gedachten-sprong. Deze predikant gaat namelijk in de zomer met pensioen en de beroepingscommissie is bezig met het zoeken naar een nieuwe dominee in Roden/Roderwolde.
‘Ik zie de beroepingscommissie al zitten in de synagoge van Nazareth ‘ zei hij. ‘ Wat is dit voor een predikant? Hij preekt wel erg kort! Past hij wel in onze gemeente? Is het een verbindende figuur? Schopt hij niet tegen teveel schenen? Is hij niet te recalcitrant?”

Stel je voor dat Jezus onze nieuwe predikant werd!
Voldoet hij dan wel aan al onze eisen?
Het is natuurlijk luchtfietserij, maar het zette mij wel aan het denken.

Na de viering konden we de Vasten kalender kopen die de ZWO ieder jaar uitbrengt. Een klein dagboekje voor de veertig-dagen-tijd, die dit jaar al begint op woensdag 10 februari. Het boekje kost €4,=, dat nam ik mee. Fijn dat de ZWO ieder jaar weer moeite doet om dit kalendertje uit te brengen, het is mooie leidraad in de weken voor Pasen,

De waarde van vandaag zat voor mij in een kassa-moment bij de supermarkt. Maandagmorgen 09.00 uur.
Ik was aan het afrekenen en na mij was een breekbare, oude man zijn boodschappen op de band aan het zetten. Hij had daar al zijn aandacht bij nodig. Een medewerkster van de supermarkt kwam naast hem staan en zei: “Meneer! Iemand vertelde mij dat u jarig bent vandaag.” Ja man. De boodschappen werden even vergeten en meneer straalde van oor tot oor. Hij kreeg een bos bloemen van de vriendelijke juffrouw en even hing er in de supermarkt een wolk aan vriendelijkheid en positiviteit. Het zijn maar kleine dingen. Meneer Jansma (eigenaar van de supermarkt) eet er geen broodje minder om.
Maar wat knapt een mens er van op!

Reageren

24 januari: Aanpassen?

Door Ada

Op 24 januari 2016

In Alledag

Spelletjes. In ons gezin zijn we d’r gek op. Een echt ‘Boskamp-ding’ is sjoelen. Bij ons huwelijk kregen we een sjoelbak cadeau en hij is veelvuldig gebruikt. In ons gezin was papa vroeger altijd de winnaar. Dit tot grote frustratie van de dochters, die heel lang maar ėėn gezamenlijk streven hadden: papa mag niet winnen!

In de loop der jaren kwam daar natuurlijk verandering in.
Oefening baart kunst, niet waar? Als we met ons gezin bij elkaar zijn komt de sjoelbak altijd op tafel en het is serieuze competitie!
De ‘heren’ die de dochters de afgelopen jaren mee naar huis brachten werden geacht ook mee te sjoelen. Met wisselend succes. Maar de Nederlandse heren wisten in ieder geval al wat sjoelen is, de Engelsman die dit weekend bij ons logeert had geen idee. Donderdagavond, Gerard en ik waren naar een vergadering c.q. koor, bedacht Frea dat het wel goed zou zijn dat zij samen met hem alvast het sjoelen ging oefenen. Toen ik thuiskwam trof ik het stel sjoelend aan: hij in opperste concentratie, hij had al over de 100 punten en zij schreeuwend waar nog één in moest en dat dit “impossible” was…..: hij won!
Dat moest natuurlijk onmiddellijk met de andere dochters/schoonzonen worden gedeeld via de telefoon. Vriend van Carlijn was laaiend enthousiast.
Hij appte: “YEAH! Beat them in their own game!”

Maar het werd nog erger. Frea had haar vriend voorbereid op de spelletjes en had gezegd dat hij helemaal in de smaak zou vallen als hij kon klaverjassen. Dus ze had hem de beginselen bijgebracht, ze hadden op de computer een paar spelletjes geoefend en gisteravond was het ‘moment suprême’: zijn eerste potjes klaverjassen.
Hij zat met een ‘spiekbriefje’ naast zich (met de puntentelling voor TROEF en GEWOON) en we oefenden eerst twee potjes met de kaarten open op tafel. Om het te leren.

Daarna begonnen we aan de eerste boom: Gerard en ik tegen Frea en haar vriend.
Toen we een halve boom gekaart hadden hadden ‘zij’ al over de 1000 punten terwijl ‘wij’ nog maar 430 hadden…….. It’s amazing!

Natuurlijk. Buitenlanders moeten zich aanpassen aan onze cultuur.
Maar zo snel hoeft het nou ook weer niet!

Reageren

23 januari: Verbasterd Nederlands

Door Ada

Op 23 januari 2016

In Streektaol

Afgelopen week liet een meneer uit de Randstad mij een foto-grapje zien. Op de foto zagen we iemand die door het ijs was gezakt die uit het water werd getrokken door een ander persoon.
In tekstballonnetjes stond er boven:
“Bi’j deur ’t ies zakt?”
“Nee, ik was an ’t zwemm’n en toen begunde et te vriez’n!”

Grappig. De meneer in kwestie vertelde dat hij het grapje eerst niet zo goed had begrepen.
“Ik heb altijd zo’n moeite met dat verbasterde Nederlands.”
Nou ja zeg!
Zullen we de kerk even midden in het dorp laten?
In vriendelijke bewoordingen heb ik uitgelegd dat het Nederlands is afgeleid van het Nedersaksisch/Nederduits. Onze streektaal die nog gesproken wordt in Denemarken, Noord Duitsland, en de provincies Groningen, Drenthe, Overijssel en Gelderland.
(zie kaartje hier links).
Nederlands is dus verbasterd Nedersaksisch.
Dat het maar even gezegd is.

Ik schreef al eens vaker een blog over mijn gevoeligheid op dit punt, zie 3 januari 2015 >>>

Reageren