Categorie: Alledag Pagina 290 van 310

22 oktober: Van Smilde naor Roden, lokt met Mensinge……

Door Ada

Op 22 oktober 2015

Vrogger dacht ik altied dat wij nooit uut Smilde weg zollen gaon, dat kun volgens mij niet.
Maor in 1988 gung Gerard in Roden warken bij Werkvoorzieningsschap Noordenveld en de ofspraak was dat hij nao een jaor in de omgeving van Roden kwam wonen.
Daor was ik op zien zachts gezegd niet bliede met.
Familie, karke, koor, buurt: dat zul ik allemaole verschrikkelijk gaon missen.

Gerard haar d’r veul minder muite met. “Waor je wark is is je toekomst.”
En o, wat gung e omzichtig en met veurbedachte raode te wark um mij warm te maken veur de verhuuzing. De eerste keer dat wij hen Roden gungen om te kieken waor wij terechte zollen kommen, zette hij de auto op de Brink en wandelde met mij um de Winsinghof hen. En iederiene die uut Roden komt wet wa’j dan ziet: de verstilde havezathe Mensinge met zien gracht, umzoomd deur prachtige olde bomen in een sfeer van ‘vrogger’. Wég was ik d’r van! Het leek wel of ik in een aander eeuw stapt was. Wij wandelden um Mensinge hen en daorna leupen wij nog um de eeuwenolde karke hen.
Het leek iniens niet meer zo arg um in Roden te wonen. Gerard kende mij toen al vrij goed…..

En ’t was natuurlijk ok niet arg. Het was wel eem wennen, maor dat duurde niet zo lang. Ik haar eigenlijk ok gien tied veur heimwee, want het was drok met twee kleine kinder. Waor ik de mieste muite met haar was buurvrouw Trijn (zie 26 meert >>>) die ik achterlaoten mus, daor heb ik wel last van had. En zij ok.
Toen ik de Mensinge veur het eerst zag was het 1989. Ettelijke maolen ben ik d’r al binnen west. Ik kan de rondleiding wel dreumen. Van binnen is de Mensinge namelijk ok hiel biezunder: in de loop van de eeuwen hebt de bewoners meubels en serviesgoed verzameld en alles stiet d’r nog in. Iedere bewoner hef een stukkie van zichzölf achterlaoten. Van de leste bewoonster, ‘de joffer’, hangt de kleren nog in de kaste en ligt de fotoalbums op taofel.

We bint nou 26 jaor wieder en ik vin ’t nog aal prachtig. Bijna iedere wandeling die ik maak voert mij langs de olle havezathe. Vandeweke leupen wij veur het eten nog even een rondtie Mensinge. De zun scheen lege deur de bomen hen (zie foto). Nou bin ik bliede dat wij destieds ‘emigreerd’ bent hen Roden.
Hierbij een link naor de website van Havezathe Mensinge >>>. Hol ie joe ok graag bezig met geschiedenis, klik dan op dizze link noar de Canon van Noordenveld >>>. Bij ieder plaatie heurt een neie pagina met informatie.

Reageren

21 oktober: Andere blogs en het ‘dagboek van een herdershond’.

Door Ada

Op 21 oktober 2015

In Alledag

“Volg je ook blogs van anderen? Pleeg je wel eens plagiaat?”
Een gewetensvraag. Natuurlijk gebruik ik wel eens een idee van een ander. Sterker nog: handwerkdingen en recepten enzo zijn bijna altijd ‘dingen van anderen’.
Maar als ik letterlijk iets van iemand anders gebruik, teksten of zo, dan zal ik dat er altijd bij zetten of ik link naar het bewuste artikel.

Op 14 januari schreef ik over het blog “Eenvoudig leven” van Teunie, moeder van tien kinderen. Haar volg ik nog steeds. Donderdag gaat haar dochter trouwen en ze heeft een nieuwe keuken gewonnen. Door haar leer ik mijn eigen ‘drukte’ behoorlijk te relativeren.

“een kor vol vissen’ – breipatroon van Tholen

Op 9 februari had ik het over “Blij dat ik brei”. Via dit blog heb ik inmiddels het prachtige boek van de Zeeuwse visserstruien gekocht, zodat ik nu een visserstrui voor Gerard aan het breien ben. De trui heet ‘een kor vol vissen’ en het patroon komt van Tholen. (als je op de foto klikt krijg je het breiwerk wat groter in beeld)

En dan is er nog de site ‘Handwerkles’, zie mijn blog van 2 juli. Die was een poosje uit de lucht, maar die is helemaal vernieuwd. Hou je van handwerken, neem dan vooral eens een kijkje: vandaag begint ze met een ‘Crochet along’ (Haak mee) met babyslofjes. Dan krijg je in een filmpje te zien hoe je zulke slofjes haakt in drie delen.

Inmiddels staat er ook een nieuw blog bij mijn favorieten: “Dagboek van een herdershond”.
Bij die woorden heb ik gelijk kapelaan Odekerke uit de gelijknamige TV-serie op mijn netvlies, maar dat is niet de blogger.
Het wordt geschreven door één van onze predikanten en ik geniet ervan.
Gisteren zat ik zelfs hardop te lachen bij het verhaal dat hij plaatste met als titel: Laatste wens.

Klik hier voor de link naar het dagboek >>>

Reageren

19 oktober: “Leven is van zeven dagen”

Door Ada

Op 19 oktober 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond zongen we met de cantorij in een vesperviering in Op de Helte.
De viering was voorbereid door Truus en Jaap van ons koor en had als thema: Zorg voor elkaar. Afgelopen donderdag tijdens de ‘generale repetitie’ bleek al dat de stukken er goed in zaten. Cantrix zei vaak bij het derde of vierde couplet al “nou, dat geloof ik wel.” Wat iemand de snedige opmerking ontlokte : “Ja hoor, wij zijn ook heel gelovig…!”

Gisteravond moesten we er om 18.00 zijn voor het inzingen. Organist Arjan Schippers (hij viel in voor Henk Jongsma die ziek was) begeleidde ons. Organist en cantrix spreken dan met elkaar in (voor ons) geheimtaal. “We komen van D-mineur en we gaan naar G -Groot, daar moet even een tussenspelletje met modulatie tussen”. Ze spreekt in meervoud, maar ‘we’ weten eigenlijk niet waar ‘we’ dan vandaan komen of heen gaan.
Fijn dat Arjan ons op weg helpt.
Hilarisch was het moment waarop hij een stuk begeleidde en cantrix na het eerste couplet afsloeg en zei: “We kunnen dit ook a- capella (lees: zonder orgel) zingen”, waarop Arjan achterom keek en riep: “Was het zo erg dan?!”
Maar zo had ze het gelukkig niet bedoeld.

Het was een fijne viering met heel veel mooie muziek en goede teksten.
Aan het eind van de viering zongen we het lied “Leven is van 7 dagen”, uit het oratorium ‘Daar is het daglicht’. Het lied doet mij altijd wat omdat het zo’n prachtige tekst heeft. Dit is het eerste couplet:

Leven is van zeven dagen
lief en leed, verdriet en licht.
Stappen zetten, wegen wagen,
goede toekomst in het zicht.
Mogen wij elkander dragen
op de weg die voor ons ligt.

(Voor de hele tekst zie: Leven is…)

Gisteravond lukte het in eerste instantie best goed om de ontroering te onderdrukken, maar aan het eind herhaalden wij het vijfde couplet tot alle mensen de kerk uit waren en dat was te lang. Tranen. Lastig, want dat wil je niet als je in een koor staat te zingen. Maar ik was niet de enige die ontroerd was. Het was een mooie, inhoudelijk bemoedigende vesper en dat raakte meer koorleden. Na het zingen werd het thema van de dienst in praktijk gebracht: een arm om de schouder, een zoen, een bemoedigend woord. Dat bepaalde in hoge mate de waarde van mijn dag. Een waardevolle dag, ondanks de tranen.

Reageren

17 oktober: Waarom eten wij nooit rode kool?

Door Ada

Op 17 oktober 2015

In Alledag

Vanmorgen al heel vroeg is men in het UMCG begonnen met het toedienen van de kuur. Deze kuur zorgt er voor dat de stamcellen, die normaal gesproken in je beenmerg zitten, los gemaakt worden van het beenmerg en opgenomen worden in de bloedbaan.
De hele dag kreeg Gerard deze kuur via een infuus toegediend en tegelijkertijd kreeg hij ook veel vocht via dat infuus om een goede doorstroming door het lichaam te bevorderen.
Hij heeft het allemaal goed doorstaan. Vanavond rond 24.00 uur zal men stoppen met die infusen en als het goed is mag hij dan morgenvroeg weer naar huis. We hebben afgesproken dat ik hem rond 10.30 uur kom ophalen!

Vanmiddag kwamen Carlijn en haar vriend op bezoek. Wij zijn helaas ervaringsdeskundigen op het gebied van ‘in het ziekenhuis liggen’ en wij weten dat het doen van een leuk spel heel goed is voor het verzetten van de zinnen. Met z’n vieren deden we Machiavelli, een spel dat we graag met elkaar spelen (zie: 8 juni >>>). Voor de gezelligheid had ik een zak druiven, een pak vruchtensap én een zak paprikachips mee.

De tijd vloog om. Voor we het wisten was het al weer etenstijd en stond de zuster met de etenskar klaar. Het rook heerlijk: Gerard at vanavond hachee met rode kool en aardappelpuree. Rode kool eten we thuis nooit!
Voor mij stond er nog een restje spaghetti van donderdag in de koelkast.
Was ik blij mee.
Want ik lust geen rode kool.

Vanavond komt Harriët met haar vriend op bezoek bij Gerard. Gaan ze denk ik Kolonisten van Catan doen. Op dat spel kom ik in een ander blog nog wel een eens uitgebreid terug.

Reageren

16 oktober: Even heeeel kort…

Door Ada

Op 16 oktober 2015

In Alledag

Helaas! Geen Internet op onze vaste computer. Daarom heel kort een berichtje vanaf mijn telefoon. Het is allemaal goed gegaan vandaag in het umcg. Geen ontstekingen geconstateerd tijdens de onderzoeksronde. Morgenvroeg komt hij aan het infuus.

Reageren

15 oktober: Knippen & plakken met Rossini

Door Ada

Op 15 oktober 2015

In Alledag

Vanmorgen kregen we telefoon van het UMCG: Gerard moet zich morgen rond 10.00 uur melden voor het begin van het stamceltraject. Dus de eerste ‘als-hobbel’ is genomen. Het voelt een beetje dubbel: zo lang naar uitgekeken, toch wel spannend nu. Morgenavond zal ik verslag doen van wat er is gebeurd en hoe het is gegaan.

Vandaag een blog met een simpele ‘knip&plak-tip. Wij hebben in de afgelopen periode heel veel mooie kaarten gekregen van mensen die ons een hart onder de riem wilden steken. Dat zijn vaak prachtige exemplaren met mooie foto’s erop, waarvan ik het zonde vind om ze bij het oud papier te doen. Vanmiddag ben ik met een scherpe schaar en een tube Velpon aan de keukentafel gaan zitten om kaarten te recyclen. Bij Zeeman kocht ik mapjes met luxe gekleurde dubbelgevouwen kaarten met bijbehorende enveloppen (8 voor € 1,=). Ik kan dan kiezen uit 8 verschillende kleuren en het is erg leuk om met zo’n stapel oude kaarten te beginnen en bij iedere kaart te bedenken: is dit een leuke afbeelding voor een nieuwe kaart? Wat voor kleur kaart zal ik hiervoor gebruiken? Moet er nog iets afgeknipt? Soms kan ik van een mooie grote kaart twee nieuwen maken.

Zeer rustgevend in spannende tijden, zo’n middag fröbelen met papier, lijm en schaar. Ondertussen luisterde ik naar de Petite Messe Solenelle van Rossini. Om alvast te wennen aan de muziek (zie Rossini-scratch). Vooral het Kyrië is best pittig, dus toen de kaarten af waren heb ik de stukken ook nog even doorgezongen.

Reageren

14 oktober: Waar blijft de tijd….. Waar blijft MIJN tijd?

Door Ada

Op 14 oktober 2015

In Alledag

Afgelopen zaterdag stond er in het Dagblad van het Noorden een artikel over hoe we omgaan met onze tijd. ‘Het afbakenen van de tijd’ was één van de koppen. Ik vond het een mooi onderwerp voor mijn blog.

We hebben structureel te weinig tijd en toch hebben we allemaal 24 uur in een dag.
24 uur! Eenmalige aanbieding. Want ze komen niet meer terug.
Wat doe je met die 24 uur die iedere dag tot je beschikking staan?

Om inzicht te krijgen in de vraag “Waar blijft mijn tijd?” is het heel verhelderend om één week dagelijks bij te houden wat je met je tijd doet. Echt van minuut tot minuut.
Aan de ene kant blijkt dan dat er nogal wat tijd ‘vermorst’ wordt. Een bekende tegeltjeswijsheid in dit verband is: Haast dient om minuten goed te maken, nadat uren verloren zijn gegaan.
Maar er is ook nog een andere kant aan dit verhaal: mensen die een Calvinistische opvoeding hebben gehad vinden dat je je tijd vooral ‘nuttig’ moet besteden. Daarin kun je ook volledig doorslaan, door alleen maar nuttige dingen te doen en daarbij vergeten dat je ook van dingen kan genieten.

Maandag en donderdag zijn mijn vrije dagen. Op die dagen wil ik ook graag tijd hebben voor borduren cq lezen, maar er zijn ook altijd nog zoveel kleine dingen die moeten. Als ik niet oplet is de dag zomaar om. Huishoudelijke klussen, even een telefoontje, appen en mailen, boodschappen in het dorp, praatje met deze en gene, blijven hangen op internet.
Maar als ik wel oplet maak ik aan het begin van de dag een ‘nog te doen’ lijstje. Daar zet ik dan alles op wat ik die dag zou willen doen, zoals boodschappen doen, peertjes schillen & koken, vaatwasser leeg, wasmachine aan, stofzuigen, mail afwerken etc.

Alles wat ik heb gedaan streep ik door. De leuke dingen bewaar ik tot het laatst, zoals bloemstukjes maken of stukje schrijven voor blog. Aan het einde van zo’n dag heb ik alles op mijn lijstje doorgestreept (goed gevoel!) en heb ik bijna altijd nog tijd voor lezen of borduren. Zo’n lijstje maak ik alleen op dagen waarop ik ’s morgens al zoveel kleine acties in mijn hoofd heb dat ik denk: “Nu moet ik het opschrijven, anders vergeet ik dingen’. Het opschrijven op zich geeft al verlichting. Dan is het ‘uit je hoofd’ en zit je er niet steeds maar in om te malen. Je kunt dan ook gelijk zien wat eerst moet en wat wel even kan blijven liggen. Zo houd ik ook op drukke dagen grip op mijn tijd en kom ik ook dan bijna altijd nog toe aan dingen die ik graag iedere dag wil doen: minstens een half uur bewegen, musiceren (oefenen voor de Rossini scratch, accordeon oefenen) en het schrijven voor mijn blog.

Een predikant die mij na het infarct in 2009 hielp bij de mentale revalidatie stelde voor om mijzelf bij alles wat ik ging doen de vraag te stellen: “Van wie moet dit”. Het onthutsende antwoord was telkens: “Van mijzelf”. Sinds ik dat weet ligt het lijstje niet meer dagelijks op mijn aanrecht. Want in de “time-management-workshops” van tegenwoordig wordt het ’to-do’- lijstje dan wel aangeprezen als iets geheel nieuws en iets heel handigs, maar ik doe dat al meer 35 jaar. Op mijn werk voldoet dit prima, zie foto rechts.

De lijstjes hebben mijn leven heel lang geregeerd, maar na 2009 is er iets veranderd. De woorden ‘aandacht’ en ‘genieten’ zijn tussen de regels op mijn lijstjes gezet en het heilige moeten heb ik wat vaker los moeten laten. Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik toch ook wel heel erg kan genieten van een ouderwetse lijstjes-dag waarop ik met een voldaan gevoel om 22.30 uur met mijn glaasje port terugkijk op een NUTTIGE dag! Met allemaal doorgekraste dingen op mijn lijstje……

Reageren

12 oktober: Rehabiliteren.

Door Ada

Op 12 oktober 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Vanmiddag bezocht ik een oude vriend. Hij zit in een rolstoel en is halfzijdig verlamd. Voordat Gerard ziek werd bezocht ik hem eens per maand en gingen we samen een spelletje doen. Of bijpraten. Soms fietsten we samen op de duofiets. Vorige week was het vijf jaar geleden dat hij getroffen werd door een herseninfarct dat hij maar amper overleefde.

Het is moeilijk om na zo’n ingrijpende gebeurtenis het leven weer op te pakken. Eerst was er nog sprake van licht herstel, maar nu heeft hij zich er bij neer moeten leggen dat het is zoals het is. Het wordt niet meer beter. Wat ik van hem heb geleerd is dat lichamelijk herstel één kant van het verhaal is, maar dat het mentale herstel een kant is die vele malen moeilijker is. Het ontmoeten van andere mensen, mensen die hij vroeger had gekend, vond hij moeilijk. Het oppakken van sociale dingen was lastig. Hij worstelde met zijn emoties en dat vond hij verschrikkelijk.
Maar hij zette door. Inmiddels gaat hij naar koffiebijeenkomsten, kan hij ieder weekend naar huis, gaat hij wekelijks zwemmen met z’n zoon, en gaat zelfs af en toe naar het theater.

De reactie van andere mensen op zijn verschijning is veranderd. Mensen zijn aan hem gewend, stellen hem niet steeds meer vragen over zijn ziekte en accepteren hem zoals hij is. En zijn er emoties, dan weet men dat dat er bij hoort. Deze vriend laat zien dat het echt niet meevalt om als minder valide door het leven te gaan, maar dat het de moeite loont om te revalideren en te rehabiliteren. De omgeving is daarbij ontzettend belangrijk.

Vanmiddag zat er nog iemand anders bij hem op de kamer. Die is sinds enkele maanden met pensioen en heeft zich voorgenomen om regelmatig met de duofiets met G.de weg op te gaan. Vanmiddag was de fiets weg, dus zaten ze samen genoeglijk aan de koffie te kletsen.

Vrijwilligers doen er toe. Onze maatschappij kan niet zonder.
Succesvolle rehabilitatie kan nooit van één kant komen: dat doe je samen.

Reageren

9 oktober: Groen licht.

Door Ada

Op 9 oktober 2015

In Alledag

Vanmorgen hadden we het gesprek met de hematoloog. We hebben groen licht gekregen. Volgend weekend begint Gerard met het stamceltraject. De bloedwaarden waren goed en het beenmerg was ‘rustig’.

Daarna hadden we een gesprek met de Verpleegkundig Specialist die de komende periode onze contactpersoon is. Zij had in juli het hele proces met alle ‘inn’s & outs’ al met ons doorgenomen, alles werd nu even puntsgewijs besproken. De nabije toekomst ziet er nu voor ons als volgt uit: als alles volgens planning verloopt beginnen we volgende week vrijdag 16 oktober met de behandeling.
Die vrijdag wordt Gerard opgenomen in het UMCG en volgt er eerst een ronde langs een aantal specialisten: longarts, cardioloog, kaakchirurg, etc. Die gaan bekijken of er nergens ontstekingen zijn en of het traject kan beginnen. Daarna krijgt hij een chemobehandeling, die er voor gaat zorgen dat de stamcellen worden gestimuleerd om zich vanuit het beenmerg te verplaatsen naar het bloed. Die chemobehandeling wordt voortgezet met drie dagelijkse injecties, maar daarvoor hoeft hij niet in het ziekenhuis te blijven, hij mag, als alles goed gaat, zondag 18 oktober weer naar huis. Die injecties kan hij zichzelf toedienen. Na 7 á 8 dagen hebben zich zoveel ‘goede stamcellen’ in het bloed verzameld, dat men kan beginnen met de stamcel afname, zij noemen het ‘oogsten’.

Daarvoor moet Gerard zich maandagmorgen 26 oktober melden. Met een infuus in de ene arm wordt het bloed uit zijn lichaam gehaald en door een soort ‘centrifuge’ gehaald, zodat ze de goede stamcellen er uit kunnen filteren. Na dat filteren wordt het bloed via een infuus in de andere arm weer teruggebracht in het lichaam. Hiervoor moet hij twee of drie dagen achter elkaar naar het UMCG, afhankelijk van hoeveel goede stamcellen er zijn geoogst. Die stamcellen worden ingevroren en bewaard tot de stamceltransplantatie.
Drie weken daarna kan worden begonnen met de transplantatie. Als we op de kalender kijken zal dat zijn in de week van 16 november. Dan zal Gerard minstens drie weken in het UMCG worden opgenomen.

En zoals ik in juli ook al schreef: er zijn nog wel veel ‘alsen, mitsen en maren’.
16 oktober, als geen ontstekingen zijn en mits er een bed vrij is, anders wordt het een week later.
26 oktober als de behandeling aanslaat.
16 november, maar dan moet het in het voorgaande traject wel goed zijn gegaan.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Reageren

8 oktober: Tante’s en nichten.

Door Ada

Op 8 oktober 2015

In Alledag, Geschiedenis

Gisteren nam ik een dag vrij. Familiebezoek. Met mijn moeder ging ik naar tante Trijn (zie 6 augustus >>>) en daar kwam ook mijn nicht Anja, dochter van mijn vaders broer. Onze vaders zijn allebei al overleden, evenals twee andere broers. Wij koesteren dus de contacten met de enig overgebleven zus tante Trijn, haar man oom Wim en mijn moeder.

Anja had op haar werk gezegd dat ze een dagje naar Klazienaveen ging. “O, met de tantes!” had haar werkgever gezegd. Hij wist er dus al van. Het is weinig spectaculair wat wij zo’n dag doen. Koffiedrinken, bijpraten, “hoe ist met de wichter” (Anja heeft ook drie dochters) en fotoboeken van elkaar bekijken. Na een glaasje port liepen we Klazienaveen in en lunchten we in de Kombuis met een heerlijk broodje zalm. De tantes trakteerden. We liepen nog een kledingwinkel in en mijn moeder kocht een pyjama en ik kocht een blouse. Tenminste, dat was ik van plan. Bij de kassa zei mijn moeder : “Die krigst’ van mie.”
Kadootje!

Bij bakker Ten Napel kregen we allemaal een zak ‘hardbroden’ van tante Trijn en na een kop thee vertrokken we rond vier uur weer naar huis. Ik schreef het al: weinig spectaculair. Maar hoe waardevol! We maken consequent tijd vrij voor familie. Vinden we belangrijk: verjaardagen, familiedagen, feestjes, klaverjassen, visites: het kost veel tijd en energie.
Ja.

Vandaag besefte ik even weer hoe belangrijk het is.
Nicht Anja en ik zijn ’two of a kind’.
Vrieswijken. “Groot, blond en veul ruumte neudig”. Zij met een Twents accent en ik met een Drents accent. Het voelt als de zus die ik niet heb.
Hiernaast een foto uit 1965 van haar vader met Anja (2 jaar) en mijn broer (0 jaar) op schoot, haar broer (ook twee jaar) ernaast en ik (4) helemaal links.

Op 5 oktober 2016 (Deo volente) zitten we met ‘ de tantes’ om 10.00 u aan de koffie in Klazienaveen.
(zie Tante’s & nichten 2)
En met een beetje geluk is er in het voorjaar een Vrieswijk-familiedag. Dan zijn ‘heur breur’ en ‘mien breur’ er ook bij. En alle anderen met dezelfde genen. Ik kiek dr nou al naor uut.

Reageren