Categorie: Alledag Pagina 301 van 302

12 november: Babyvestje ‘overdwars’ gebreid

Door Ada

Op 12 november 2014

Alweer een stap gezet in het revalidatieproces: gisteravond ben ik weer naar de franse les geweest. Ik werd met de auto gehaald en thuisgebracht en ik heb genoten.
Misschien hadden ze het wel afgesproken, maar we hebben het niet over mijn infarct gehad. Daar gaat het namelijk al twee en een halve week over en mijn hoofd is moe van het malen en piekeren. We vertelden gewoon allemaal ons ‘petite histoire’ over wat er deze week gebeurd is, we keken het huiswerk na en we voerden een discussie (in het frans) of we nou wel of niet op internet moesten shoppen.
Wat een verademing! Wat heerlijk om even uit die vicieuze cirkel te stappen. En wat was ik moe…… aan de discussie kon ik niet eens meer deelnemen: ik kon de franse woorden niet meer bedenken. Maar het begin is er: volgende week komt Piet me halen en gaan we weer op de fiets!

Op 30 oktober vertelde ik dat mijn eerste wandeling ging naar ’t Spinnewiel en dat ik daar een bol wol had gekocht. Omdat ik nu zoveel vrije tijd heb is het vestje dat ik wilde maken al klaar: gisteren legde ik de laatste hand.
Dit vestje is gebreid van één bol gemeleerde sokkenwol van 150 gram. Bijzonder: je breit het overdwars. De steekjes staan dus niet rechtop maar liggen horizontaal.

Werkwijze:
Rugpand: 70 steken opzetten, 32 cm tricotsteek breien, alle steken afkanten.
Voorpand: 70 steken opzetten, 10½ cm tricotsteek breien. Dan aan de halskant 1×10, 1×5, 1×4, 1×2 en 3×1 steken afkanten, op 15 cm totale lengte alle steken afkanten. Het andere voorpand brei je tegenovergesteld.
Mouwen: schoudernaden sluiten. Langs de zijkant voor de mouwen 54 steken opnemen. 16 cm tricotsteek breien. Om de 6 naalden aan weerskanten 1 steek minderen tot je 40 steken over hebt. Dan nog 1½ cm boordsteek breien + afkanten.
Tenslotte de zijnaden sluiten en langs het hele vestje steken opnemen en nog anderhalve centimeter boordsteek met 5 knoopsgaten in de voorste boord.
Met dank aan de zeer terzake kundige mevrouw van ’t Spinnewiel.
Ze hebben daar ook hele leuke knoopjes…..

Reageren

10 november: Niet op de automatische piloot.

Door Ada

Op 10 november 2014

In Alledag

Vandaag had ik een afspraak op de ‘post-event-poli’-cardiologie.
Het begin van de revalidatie. Daar zat ik dus nu voor de vijfde keer. De vorige keer, november 2013, had ik ook een klein infarct gehad, maar toen was er geen schade, hoefde ik niet gedotterd en geen stent. Toen heb ik gezegd: “Deze keer doe ik niet mee aan de revalidatie. Het is een bekend pad en ik doe alles er al aan.” Wim Sonneveld zou zeggen: “Het is een mooi boek, maar ik heb het al uit.” Deze keer ontkom ik er niet aan. Het was een groot infarct met weinig schade. Maar wel drie stents, dus ik moet het rustig aan doen.
Vanavond wilde ik al weer met zwemmen beginnen, maar dat is nog even niet aan de orde.
De stents moeten zich nog ‘nestelen’ in de ader, dus geen extra inspanning. Gelukkig hoef ik niet mee te doen aan het revalidatie-sportclubje (zes weken lang twee keer een uur in de week). Mijn conditie is goed en ik beweeg ruim voldoende. Wel krijg ik gesprekken met een psycholoog. Om te leren hoe ik moet omgaan met de verlammende angst.

En toch….. de vaatziekte en de bijbehorende infarcten hebben me niet alleen maar kommer en kwel gebracht. Het heeft me geleerd om bewust om te gaan met mijn tijd en mijn energie. Om ten volle te genieten van de dingen die wel kunnen. Om het leven te vieren waar het maar kan.

Dit jaar hebben wij de Happinez Spirituele scheurkalender. Gisteren stond daar het volgende op:
Het zoeken is een weg die verlossing schenkt.
Dit was de bijgaande uitleg:
Kinderen zijn tomeloos nieuwsgierig. Wat is dit? Wat is dat? Hoezo? Waarom? Na heel wat keren ‘waarom-daarom’ leert het kind hoe alles in elkaar steekt en vermindert het aantal vragen. Met het ouder worden wordt de wereld overzichtelijk en past alles binnen een kader of patroon. Dat heeft een schaduwkant, want leven zonder verwondering en vragen is veilig, maar slaapverwekkend. Voorspelbaarheid is allesbehalve opwindend. Dat moet beter kunnen!

De opdracht was: Ga daarom vandaag eens voor het onvoorspelbare. Neem een andere route naar werk of winkel, zeg wat je echt voelt als iemand je vraagt hoe het met je gaat in plaats van alleen ‘goed hoor’. Leef je uit met koken! Verander je perspectief door op een andere dan je vaste, favoriete stoel te gaan zitten. Voorbeelden te over. Wees creatief. Alles mag, zolang de automatische piloot uitblijft!

Zo’n tekst knip ik uit en plak ik in een schrift. Om nog eens na te lezen.
Vanavond aten we voor het eerst de combinatie pasta-brocoli-roomkaas-pesto-ui-tonijn. Heerlijk!

Reageren

6 november: een ‘allenige dag’

Door Ada

Op 6 november 2014

In Alledag

Gisteren was Gerard de hele dag naar de beurs. Moet ie vooral doen. Maar ik durf nog niet een hele dag alleen thuis te zijn. Het vliegt me aan. Dus ik had wat mensen gevraagd om mij een beetje gezelschap te houden. Gistermorgen kwam mijn broer. Genoeglijk koffie gedronken, bijgepraat, een fikse wandeling gemaakt en samen een broodje gegeten. Daarna ging hij iets heel moeilijks doen met onze computer en ging ik lekker op de bank.

Om half drie kwamen twee vriendinnen van ‘de Havenstappers’. (meer info: 20 september, Rodermarktparade). Zij hadden handwerkjes mee. Eén van hen doet mee aan Randje per week en had in plaats van rood en blauw gekozen voor twee tinten blauw: erg leuk effect!

Ze namen in plaats van bloemen een cadeautje mee waar ik heel erg blij van werd. Gekocht bij ’t Spinnewiel in Roden: een hele dikke bol wol, wel 350 gram. Dat is ongeveer 7 bolletjes gewone breiwol. Daarbij zat een foldertje wat je er allemaal mee kunt maken. 6 dingen wel! Ik weet nog niet wat het wordt. Eerst ben ik nog bezig met een vestje voor ‘de mini van Martine’.

Mijn broer en de vriendinnen helpen mij door zo’n allenige dag.

Het allerfijnst is dat het dan ook even over andere dingen gaat. Over vroeger bij ons thuis. Over moeders. En borduurpatronen. Over hoe het met de kinderen gaat. Want het gaat al genoeg over het infarct en de gevolgen daarvan. Afleiding helpt me om de weg terug weer te vinden: de eerste stappen zijn gezet. Ik durf al weer alleen naar de Jumbo!

Reageren

4 november: Alladin & z’n collega’s

Door Ada

Op 4 november 2014

In Alledag, Muziek

Gisteren vertelde ik over mijn grote liefde voor sprookjes.
Wij lazen vroeger thuis de Donald Duck. Volgens mijn vader hoorde dat gewoon bij de opvoeding. Het was gewoon kostelijk om te zien dat hij op z’n zeventigste bij ons thuis nog met de Donald Duck voor z’n neus zat. Maar dit terzijde.
Omdat de tekenfilm Sneeuwwitje in de jaren ’60 in Nederland draaide, kreeg je bij de Donald Duck een boek met het verhaal van Sneeuwwitje en bij iedere Donald Duck zat dan een zakje met plaatjes om in dat boek te plakken.
Geweldig vond ik dat! Wat een mooie plaatjes! De film heb ik destijds nooit gezien. Wij gingen niet naar de bioscoop. Maar ik had de film ‘in plaatjes’ in mijn hoofd.
Als er weer een nieuwe Disney-film uitkwam dan stonden de verhalen daarvan in de Donald Duck en ik smulde van Assepoester, Doornroosje en noem alle klassiekers maar op.

In de jaren ’90 deed de video-recorder zijn intrede. Wij kochten ook zo’n ding. Ik kon mijn geluk niet op toen de Disneyklassiekers op video uitkwamen. De eerste film die we kochten was Assepoester. Eén van de kinderen kreeg hem als verjaardagskado. Samen met de kinderen zat ik op de bank te genieten van het sprookje: wat prachtig en wat mooi getekend. Toen Sneeuwwitje uitkwam heb ik hem eerst alleen gekeken. Het plaatjesboek van de Donald Duck heb ik niet meer, maar de ‘plaatjes’ herkende ik allemaal:

7 dwergen op boomstam

de dwergen op een boomstam, Sneeuwwitje in haar glazen kistje, wat een jeugdsentiment.
Jaren achtereen heb ik samen met de meiden op zaterdagavond op de bank gezeten om een film te zien. De kleine Zeemeermin, Belle & het beest, de Leeuwenkoning: ik kan ze wel dromen. Ons gezin communiceert soms in Disneyquote’s. “Weet je zeker dat dit water hygiënisch is? Stel me niet teleur! Als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niets niemendal… Ik jubel! Oohh….áls. We leven wel in de 14e eeuw, vader!” Zo kan ik uren doorgaan.

Nu ben ik 54 en inmiddels weet ik dat de Disneyliefde nooit over gaat. Afgelopen vrijdag had ik een off-day. Huilen, piekeren, bluuuh! Toen heb ik samen met Carlijn naar Alladin gekeken. Met die idiote geest, ingesproken door Pierre Bokma. Meegezongen met “Prins Ali, o dat is die… ”
Het helpt.
Echt.

Reageren

30 oktober: We pakken de draad weer op

Door Ada

Op 30 oktober 2014

In Alledag

Vandaag was de eerste volle dag thuis.
Naast de nare dingen brengt zo’n infarct ook leuke dingen met zich mee.

Ten eerste staat mijn hele huis inmiddels vól bloemen: van de franse les, mijn werk, buren en vrienden.
Ten tweede kreeg ik nog een heleboel ‘ouderwetse’ kaarten. Neem van mij aan dat dat erg aangenaam is.
Ten derde krijg ik veel reacties. Mensen bellen even op om te vragen hoe het is, er komen mailtjes, app’jes en sms’jes binnen of mensen komen even op bezoek.

Vanmiddag heb ik, onder begeleiding van Carlijn, even een wandeling gemaakt in Roden. Doel: handwerkwinkel ’t Spinnewiel. Daar heb ik een grote bol wol gekocht voor een vestje. Martine, de schoolvriendin van Frea, is in verwachting en haar baby krijgt dit vestje als kraamkado. Vanmiddag heb ik dus letterlijk de draad weer opgepakt: 70 steken heb ik opgezet! Daarmee heb ik ook de figuurlijke draad weer opgepakt. Ik probeer maar te genieten van de zee van vrije tijd die voor mij ligt: in ieder geval tot 24 november moet ik rustig aan doen. Ik doe mijn best.

Reageren

29 oktober: Waar is de draad?

Door Ada

Op 29 oktober 2014

In Alledag, Geschiedenis

Vandaag mag ik naar huis. “U mag de draad weer oppakken!” De zaalarts gaf mij een krachtige hand en wenste mij succes. Voor iemand die zoveel handwerkt als ik is dat een verheugende mededeling. Met gewone draden red ik mij over het algemeen prima. Maar tegen deze figuurlijke draad zie ik toch wel op.

Het advies is om toch (ondanks mijn ervaringsdeskundigheid) deel te nemen aan het revalidatietraject. Maandag 10 november is de eerste afspraak. Tot die tijd mag ik alleen maar leuke dingen doen. Het is dus niet alleen ‘kommer en kwel’.

Toen ik zaterdag werd opgenomen had ik net niks bijzonders onder handen op handwerkgebied. Geen borduurwerk (ik wachtte immers op de maten van de tablet voor een mooi hoesje) en ook geen brei- of haakwerk. Het patroon van de sierbabysokjes had ik nog in mijn hoofd, dus dat ben ik maar gaan doen. Ik ben al met het derde paar bezig… hoogste tijd voor iets anders!

Bij een ziekenhuis opname ontmoet ik altijd bijzondere mensen. In 2009 was dat Willem Roelfsema uit Zuidlaren. Prachtige verhalen, positieve man. We hadden met elkaar afgesproken op de eerstvolgende Rodermarkt en hebben toen om 8 uur tussen de paarden en de handelaren samen een kop koffie gedronken. Met zijn onverwoestbare positieve levenshouding leerde hij mij te focussen op wat wel goed gaat.

Bij deze opname maakte ik kennis met een 86-jarige vrouw uit Roden. Binnenkort gaan we samen een kop koffie drinken. Een jonge geest in een oud lichaam. Bijzondere gesprekken hebben we al gevoerd. Ze is ook heel geïnteresseerd in geschiedenis. Gisteren vertelde ze dat ze ooit met een metaaldetector een kanonskogel uit de 17e eeuw had gevonden. “Ik weet niet hoe een kick voelt als je drugs gebruikt, maar dat komt waarschijnlijk heel dicht bij wat ik toen voelde!” Het kan bijna geen toeval zijn dat ik naast haar op deze zaal ben terechtgekomen.

Reageren

28 oktober: Tales of the unexpected (2)

Door Ada

Op 28 oktober 2014

In Alledag

De vierde dag in het ziekenhuis. Het re activerings schema is gistermorgen begonnen. Vandaag mag ik drie keer een uur uit bed. Helaas ben ik ervaringsdeskundige op dit gebied en heb ik geleerd hoe ik de tijd in het ziekenhuis zo aangenaam mogelijk doorbreng. Lezen is bijvoorbeeld goed te doen. Als je tenminste je leesbril bij je hebt. (Memo aan mij: standaard in de ziekenhuistas doen. De eerste dag kon ik niet eens de apps op m’n telefoon lezen.)

Thuis was ik bezig in het boek ‘Schone kunsten’ van Corine Hartman. Dit is een Nederlandse schrijfster van spannende boeken. Die heb ik inmiddels al uit. In het UMCG lag ik alleen op een kamer, dan hoef je niet sociaal te doen. Nu heeft Gerard ‘Snel geld’ voor me meegenomen, deel 1 van de Stockholm trilogie van Jens Lapidus. “That’s different koek” zou mijn vader zeggen. “Keihajd en levensgevaajlijk” zou Bert Visscher zeggen. Ik geniet er van.

Waar ik ook van geniet zijn de soms verrassende gesprekken met mijn kamergenoten. Vandaag ging het bij de koffie over de streng gereformeerde opvoeding van twee van hen. Mijn buurvrouw zei: “Er was een zinnetje uit een lied dat ik nooit meezong, omdat ik het daar niet mee eens was. Neem mijn zilver en mijn goud, DAT IK NIETS DAARVAN BEHOUD, riepen de anderen in koor. Buurvrouw vertelde dat ze soms niet al het meegegeven collectegeld in het zakje deed en dat ze van wat er overbleef chocola met caramel kocht….! Kostelijk vind ik zulke verhalen. Helaas is er vanmiddag een verschrikkelijke zeurmevrouw binnen gebracht. Na een half uur ben ik al naar het dagverblijf gevlucht. Het goede nieuws van vandaag is dat ik morgen al naar huis mag!

Reageren

27 oktober: Tales of the unexpected (1)

Door Ada

Op 27 oktober 2014

In Alledag

Wel jarig, geen feest. Na het feestontbijt op zaterdagmorgen ging ik douchen en daarna kreeg ik vreselijke pijn op de borst. In het Martiniziekenhuis kwam ik aan de apparatuur, maar daar ging het weer mis, waarna ik met sirenes en blauw zwaailicht naar het UMCG ben gebracht en onmiddellijk werd geholpen. Ik onderging een dotteroperatie en er zijn drie stents geplaatst in de rechterkransslagader.
“U heeft op uw verjaardag drie dure juwelen in uw kransslagader van ons gekregen!” grapte de cardioloog daar later over.

’s Avonds in het ziekenhuis hebben we mijn verjaardag nog een beetje gevierd: Gerard kwam met Harriët en Carlijn met kwarktaart en cadeautjes. Surprise! Ik kreeg een Samsung tablet. En van de meiden een bijbehorend hoesje. Maar dat komt goed uit in een ziekenhuis…..ik was alleen veel te moe om me er in te verdiepen. Inmiddels zijn we twee dagen verder. Carlijn en Harriët zijn al op bezoek geweest en hebben mij al mooi wegwijs gemaakt op mijn tablet. En van alles geïnstalleerd, o.a. skype.

Vanavond probeer ik contact te zoeken met Frea. Genoeg gespreksstof.

Reageren

23 oktober: Verjaardag Ma

Door Ada

Op 23 oktober 2014

In Alledag

Vandaag is mijn moeder jarig. Ze wordt 83 jaar. Tijd voor een klein stukje ‘familiegeschiedenis’

Ze is geboren in 1931 als Freerkien Boelen in Emmercompascuum als zesde kind van Henderikus Boelen en Hillechien Alting. Ze is genoemd naar een zus van haar vader en haar roepnaam was ‘Freekje’. Later is men haar Fré gaan noemen.

Mijn moeder kwam uit een groot, kinderrijk gezin, van 12 personen: vader, moeder en 10 kinderen.

Mijn opa en oma zijn jong getrouwd op 9 juli 1921. Opa was toen 19 en oma 17. Hun eerste kind (mijn ome Job) werd geboren in oktober 1921, het laatste (mijn tante Lammie) in de oorlog in 1944. Vijf jongens en vijf meisjes waren er. Eigenlijk 6 jongens, één jongetje (een Jan) is al vroeg overleden.

Op deze foto staat het hele gezin toen opa en oma 25 jaar getrouwd waren, juli 1946. Mijn moeder staat helemaal rechts op de foto.

Ze hadden het niet breed. Mijn moeder moest op haar veertiende al ‘in betrekking’ bij andere mensen om geld te verdienen voor het gezin. Maar ze heeft nooit geklaagd over het feit dat ze thuis niet veel geld hadden. Opa en oma deden altijd hun best om het toch gezellig te maken. Er waren altijd kadootjes met Sinterklaas, ook al was het meeste zelfgemaakt en meestal niet van nieuw materiaal.

Ik heb mijn opa en oma Boelen nog goed gekend. Oma overleed in de periode dat Gerard en ik verkering hadden. Opa Boelen was aanwezig op onze trouwdag en was zelfs nog bij de doop van Harriët. Hij heeft dus nog meegemaakt dat zijn achterkleinkind (Frea) naar zijn dochter werd vernoemd. Hij was maar wat trots. “De volle naome, Freekje!’ zei hij glimmend tegen mijn moeder. Onze Frea draagt haar naam dan ook met trots. Ook al vinden ze het in Ma Vrieswijk het buitenland maar moeilijk. “What’s your birth-name? Frikjen?” Freerkien. Het is ook niet te doen als engelsman……

Hiernaast een foto van mijn moeder toen ze 80 werd.

Reageren

17 oktober: Hier kom ik weg!

Door Ada

Op 17 oktober 2014

In Alledag

Gisteren ben ik met mijn broer naar de tentoonstelling “Hier kom ik weg” van Daniël Lohues geweest. Dit is een tijdelijke tentoonstelling in het Drents Museum in Assen, samengesteld door de bekendste Drent van Nederland.

Ten eerste vond ik het bijzonder om met mijn broer in een museum te lopen. Hij doet er namelijk net zo lang over als ik en zoals vroeger mijn vader. Ieder ander is meestal veel sneller door een museumzaal heen, maar ik wil gewoon alles lezen en bekijken. En mijn broer dus ook.

Ten tweede was het een prachtige tentoonstelling. Toen we eraan begonnen was de tekst op de borden in het Nederlands. “Gek hé” zei mijn broer. “Ik ben zo gewend dat e altied Drents prat….” maar na twee vitrines voelde het al heel vertrouwd aan. Daniël nam ons mee op een reis door de tijd, helemaal toegespitst op Drenthe. Op grote borden achter de vitrines vertelde hij ons verhalen over vroeger, over de geschiedenis van Drenthe. Sommige van die verhalen hadden we al gehoord tijdens zijn shows. Of hadden we al gedeeltelijk gelezen in zijn columns. Het was een leerzame en aangename reis met topstukken o.a. uit het Drents Museum zelf, het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden en het Van Goghmuseum in Amsterdam. Veel kwamen we te weten over de roerige geschiedenis van mijn vaders geboortestad Coevorden en we vergaapten ons aan een prachtig modern schilderij van de Toyisten uit Emmen.

Lohues verdient een groot compliment voor deze tentoonstelling! Warm aanbevolen dus, het kan nog tot en met 9 november >>>

Prettige bijkomstigheid van dit bezoek was dat mijn broer en ik eens uitgebreid konden bijpraten. We hebben namelijk gewandeld vanaf zijn huis naar de binnenstad (bijna een uur), bij broodjeshuis Mennega een lekker broodje gegeten (mét een glaasje wijn) en we zijn na het museum weer teruggewandeld. Topdag!

Reageren