een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 302 van 310

16 april: Frans. En Engels

Dinsdagavond hadden we de laatste Franse les van dit seizoen. We moesten elkaar bevragen over onze passe-temps favorite: onze hobby. Juf moest de sokken er weer behoorlijk in zetten, want we raakten niet uitgepraat over onze liefhebberijen. Eén iemand is kennelijk al zo lang met pensioen dat hij het Franse woord voor werken niet meer wist… die had ook zoveel hobby’s dat hij het werk ook helemaal niet mist!
Tien jaar hebben we er nu op zitten met elkaar. Et nous parlons Français bien maintenant.
De laatste les nemen we allemaal wat lekkers mee. Wijn en nootjes enzo. Gezellig. Daar is geen Frans woord voor.

De komende maanden spreek ik dus geen Frans. Dat is niet goed voor de spreekvaardigheid.
Duo LingoMaar Frea attendeerde mij op een leuke app, waarmee je een taal kan leren. Duo lingo>>> heet het. Als je Engels of Duits wil leren, dan kun je Duo lingo in het Nederlands instellen. Dat lukte met het Frans niet. Nu doe ik deze taalcursus dus met Engels als moedertaal. Leuk! Ik heb het al een paar maanden en ik schiet mooi op. J’ etude du Français et / and I’m learning English.
Het mes snijdt zo aan twee kanten.

Natuurlijk kan ik niet tippen aan Ivo Niehe.
Maar in tegenstelling tot Niehe spreek ook nog Drents.
Dat is ok wat weerd.

Reageren

13 april: Kind maakt sieraden: fimo klei.

Vertel ik in mijn blog van 9 april over kleien en dat ‘wij’ daar eigenlijk niet van zijn, maar dat was wel een beetje bezijden de waarheid.
Tweede dochter Harriët heeft namelijk hele mooie dingen van klei gemaakt, maar dan wel een bijzonder soort zachte klei: fimo klei.
Bij deze techniek maak je dunne rolletjes van fimoklei, die je in cilindervorm tegen elkaar aanlegt. Hierbij een link >>> naar een pagina waar één en ander wordt uitgelegd. Van de ‘Harriët-lijn’ heb ik twee setjes:
1. een groen/blauw kettinkje met bijpassende oorhangers

groen/blauw fimo

detail

Dit kettinkje heeft vierkante kralen die met zilveren haakjes, rondjes en kettinkjes aan elkaar zijn gezet.
Hiernaast een detail van enkele kralen.

 

 
2. een zwart/wit/rood kettinkje met eenzelfde armband. Deze kralen zijn aan elkaar geregen met kleine glazen kraaltjes ertussen en het halsgedeelte is van hele dunne leren vetertjes met zilveren haakjes.

rood/wit/zwart
rood/wit/awart

Ook hiervan hiernaast een detailfoto.

Het lijkt vrij eenvoudig om zo’n sieraad te maken, maar verkijk je er niet op. “Het is een heel gepiel en gepruts!” waren Harriëts’ woorden hierover. Maar dan heb je wel iets bijzonders!

Reageren

10 april: Omdenken

Gistermorgen hadden we een secretaressebijeenkomst. Gerard Lohuis gaf een workshop met als titel ‘Omdenken’. Hij werkt bij Lentis als Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige en is daarnaast docent en opleider aan de Hanzehogeschool in Groningen.

Hij vertelde ons iets over ‘Omdenken”: het is denken in termen van kansen en niet van problemen. Het is een manier van denken waarbij je kijkt naar de werkelijkheid zoals die is, en wat je daar mee zou kunnen. Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws. Het gaf me enorm veel stof tot nadenken. We hadden zelf problemen geïnventariseerd, waarbij we keken hoe we die met de omdenkmethode konden oplossen. Heel verrassend.

Eén voorbeeld: je moet met 6 hotemetoten een vergadering plannen voor half mei en er is géén gezamenlijk vrij moment daarvoor te vinden. Je hebt een probleem. Wie willen er vergaderen? De hotemetoten. Wiens probleem is het dan? Hun probleem. Stel de dames en heren voor dat je een moment hebt gevonden: zaterdagmorgen 25 april om 10.00 uur. Vinden ze dat geen goed idee, dan zullen ze zelf moeten schuiven met andere afspraken om de vergadering te laten plaats vinden, zo niet, dan kunnen ze er niet bij zijn. Hierbij een link naar de website Omdenken >>> met voorbeelden en filmpjes, leuk om even op rond te neuzen.

Toen ik gistermiddag thuis kwam vertelde ik Gerard wat ik had geleerd. Het bracht mij op de gedachte dat Jezus ook een omdenker was. Hij adviseerde om als je wordt geslagen, ook de andere wang toe te keren. Daar hoorde ik ooit een preek over, waarbij de voorganger uitlegde dat het niet Jezus’ bedoeling was om je maar in elkaar te laten slaan, maar dat je door te reageren op een manier die degene die slaat niet verwacht, de angel uit het conflict haalt.

kanker

Vandaag kreeg Gerard deel 1d van de chemo, de laatste prik van deze serie. De bloedwaarden waren goed, de stoelgang ging weer wat beter, maar Gerard was wel erg veel afgevallen in korte tijd, wel 4 kilo. Er was overleg met de arts, die het ook wel veel vond en een gesprek met de diëtiste voorstelde. En het roer moet helemaal om: geen halvarine, maar margarine. Geen halfvolle melk, yoghurt, maar de volle versie. Koek bij de koffie. Klontje boter over de gekookte groente. Dat is een hééél andere vorm van ‘omdenken’….Gerard is vanavond maar begonnen aan de paaseitjes die er nog lagen van het afgelopen weekend.

Reageren

8 april: Wil je er over kleien?

Carlijn zit in het derde opleidingsjaar van de studie SPH aan de Stenden Hogeschool in Leeuwarden. De letters SPH staan voor Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Vandaag werd de minor ‘Creatieve therapie’ (die ze 10 weken had gedaan) afgesloten met een tentoonstelling van het gemaakte werk tijdens die minor. Carlijn had gevraagd of ik ook kwam kijken: leuk! Dus ik toog vanmiddag naar Leeuwarden naar de ‘school’ van mijn kind. Als ouders krijg je op zich weinig mee van zo’n opleiding na de middelbare school. Je bent niet meer in beeld. Alle communicatie verloopt via het kind, dat immers volwassen is.

Carlijn had vier handen van klei gemaakt. Misschien goed om even te vertellen dat er creativiteit genoeg aanwezig is in ons gezin, maar kleien…!?! Soms wordt aan iemand die een zielig verhaal ophangt meewarig gevraagd: “Wil je er over kleien?” maar dat is altijd ironisch bedoeld. De enige klei die in ons huis aanwezig is de homp uit het spel “Cro Magnon”, waarbij je met klei iets moet uitbeelden, maar daar blinkt de familie absoluut niet in uit. (zie 17 maart >>>)

handen

Groot was dan ook de verrassing toen ik vanmiddag bij Carlijn’s tentoonstelling 4 prachtig vormgegeven handen zag staan. Wat een kunstwerken. Het zag er echt fantastisch uit.

hand

Zo had ze ook heel mooi neergezet en daarboven hing een kunstwerk van 6 afzonderlijke delen dat ze had gemaakt met een verfroller, draadjes en stempels.

 

Daar stond ik dan met allemaal creatievelingen. De leraren/begeleiders liepen daar ook rond. Carlijn vond de meesten ‘wel tof’, maar ze gaf wel aan dat ze eigenlijk wat te nuchter was voor deze minor. Vanmiddag hoorde ik iemand zeggen: “Wat voelde je dan toen iemand zei dat hij begreep wat je met dit werkstuk bedoelde?” Toen begreep ik wat Carlijn bedoelde.
Maar te nuchter of niet, ze kreeg als cijfer toch maar mooi een 10!

Reageren

5 april: Pasen

Vanmorgen woonden we eerst de kerkdienst bij.
In de Goede Vrijdag-viering was het licht van de paaskaars (die het licht van Christus verbeeldt en altijd brandt tijdens de vieringen) gedoofd.
Gisteravond in de Paaswake (die in het donker begint) werd de nieuwe paaskaars binnengebracht, ontstoken en daarmee werden de kaarsjes van alle gemeenteleden aangestoken. Een bijzonder moment.

Wat lastig was dat wij als cantorij gisteravond het eerste lied in het donker moesten zingen. ‘Zeer van de onpraktische!’ zou Kluk Kluk zeggen. Een moeilijk lied met veel tekst waarbij we goed op de cantrix moesten letten. Onze cantrix had eenVuurvliegje briljante oplossing voor het probleem dat de organist en wij haar in het donker niet konden zien: een ring met een lichtje er in.
Echt waar.
Als een ritmisch vuurvliegje gaf ze de maat aan.
Volgende keer doen we weer gewoon het licht aan.

De veertig-dagen-tijd is nu ten einde. Het laatste item van de veertig-dagen-app vind je hieronder. Het was een bewogen en emotionele periode voor ons. Vanmorgen zaten Gerard en ik samen in de viering, af en toe met betraande ogen. Wat we van de viering hebben meegenomen is dat we vooral moeten blijven zaaien om te kunnen oogsten van de akker. Gaan we doen.

Reageren

3 april: Stille week

Begin deze week app te een vriendin: “Geen stille week voor jullie: sterkte met het begin van de chemo’s.”

Het is inderdaad niet stil om ons heen deze week. Maar toch leven we niet over de ‘stille week’ heen. Gisteravond begon in onze kerk de paascyclus, met de viering op witte donderdag met het avondmaal. In de overweging lag de nadruk op het aspect dat Jezus de voeten van zijn leerlingen wast. Hij gaf ons hiermee het voorbeeld: heb altijd het belang van de ander in het oog en wees daarbij ook maar eens de minste.
Gisteravond zong de ‘Op de Helte’-cantorij, ons zusterkoor hier in Roden. Vanavond (Goede Vrijdag) en morgenavond
(Paaswake op Stille zaterdag) zingt onze cantorij.

Iemand noemde het ‘moedig’ dat we wel naar de kerk gaan. Maar zo beleef ik het niet. Een viering geeft me zoveel: het genieten van de muziek (vooral als ik de alt partij in de cantorij zing), de oude rituelen, de woorden van bezinning van de voorganger en de warmte van de gemeenteleden die ons een hart onder de riem steken.

Muziek geeft mij rust en troost in deze dagen. Met name de Matthäuspassion, bij uitstek muziek voor deze dagen.
“Sehet Jesus hat die Hand” vind ik een van de mooiste aria’s. Zelf geniet ik het meest van een uitvoering van Julia Hamari uit de jaren ’70, maar ga je tegenwoordig naar een Matthäus uitvoering, dan wordt het een stuk sneller uitgevoerd en dan vaak ook nog door een countertenor. Vandaag op mijn blog de twee uitvoeringen: luister en geniet. Of niet.

Julia Hamari 1971 >>>

Damien Guillion 2010 >>>

Kanker

Vandaag onderging Gerard deel 2 van de eerste chemo, een injectie deze keer. De verpleegkundigen op de afdeling doen er alles aan om ons op ons gemak te stellen. De gang van zaken wordt goed uitgelegd, men heeft alle tijd voor ons. Vandaag was er ook gelegenheid om te benoemen hoe de eerste dagen van de kuur zijn gegaan. Gerard had gisteren erg van last van de hik, omdat door al die medicijnen een zenuw in zijn middenrif overprikkeld raakte.
Donderdagavond om 22.00 uur heeft hij nog gebeld met het ziekenhuis, die hem goede raad gaven over een bepaald medicijn zodat we rustig de nacht in gingen.
Verder heeft hij de eerste dagen goed doorstaan. De pijn in zijn heupen was wat minder en hij had meer energie. Vanmorgen was dat effect al weer weg: hij had lichte verhoging en was moe, maar in de loop van de middag herstelde dat weer. Vanmiddag hadden we op ons verzoek ook nog de gelegenheid de behandelend arts te spreken en dat stelde ons gerust.
Dinsdag weer een infuus en een injectie. Nu eerst Pasen.

Reageren

2 april: ‘Royalty watching’

Als er een koninklijke bruiloft is, dan zijn er altijd heel veel toeschouwers die alleen maar komen voor het spektakel, de zogenaamde ‘Royalty watchers’. Wat heeft ze aan, wie is de couturier, wie zijn de gasten, wat hebben die aan: allemaal erg leuk om te zien, ook vanaf de bank op de televisie. Vandaag trouwde het eerste kind van onze vriendenkring. Een geheel nieuwe dimensie voor onze club. Ineens waren onze vrienden J&J de ouders van de bruid.

Met de andere twee vriendinnen van onze club N. en T. ging ik vanmiddag naar Beetsterzwaag om de huwelijksplechtigheid bij te wonen. Wij vielen trouwens wel wat uit de toon met onze dagelijkse kloffie. De familie en de overige gasten traden in vol ornaat aan: mooie kleding, prachtig gekapt haar, mooie schoenen. Niet altijd even praktisch trouwens. Ik complimenteerde de moeder van de bruid met haar schoenen. “Staat prachtig! Kun je er wat op lopen?” Het antwoord was helder: “Nee!” Ze is altijd zo heerlijk eerlijk.

EliseWij zaten met z’n drieën vierde rang en we hebben genoten. Het voelde echt wel een beetje als ‘royalty watching’. Vader van de bruid kwam plechtig met zijn dochter door het gangpad naar voren lopen. Ze moesten eigenlijk schrijden, maar wie de bruid een beetje kent weet dat dat niet bij haar past. Toen ze met haar kersverse man ‘terugschreed’ naar de uitgang moest ze er zelfs bij giechelen…… zo kennen we haar weer.
Onze vrienden waren getuige voor hun dochter. Een heel mooi moment voor ouders en kind: je bent per slot van rekening al die jaren ‘getuige’ geweest van haar wel en wee en bij haar huwelijk zet je je handtekening voor het vervolg met de man waar ze van houdt.

Het was natuurlijk niet zo’n spektakel als bij een ‘royal wedding’. Maar ze zagen er prachtig uit en de liefde spatte er van af. Daar hoef je helemaal niet koninklijk voor te zijn!

Reageren

30 maart: Hééél veel informatie

Dit weblog heb ik in eerste instantie opgezet om dingen te delen over mijn liefhebberijen, zie de rubrieken in de rechterkolom. Maar toen ik in oktober het hartinfarct kreeg bleek het een mooi medium om mensen van het verloop op de hoogte te houden. En ook nu met Gerards ziekte is het handig om zo af en toe iets over het vervolg op dit blog te vermelden. Soms is het dan lastig om het weg te zetten onder een bepaalde rubriek, je kunt het toch moeilijk een liefhebberij noemen. Daarom start ik vandaag met de categorie ‘en meer….. alledag’.

KankerVanavond om 19.00 u hadden we een intakegesprek op de afdeling dagbehandeling van Oncologie. We werden bijgepraat over wat Gerard te wachten staat aan behandelingen. Het was best veel: we kregen een schema van 21 dagen waarop staat wat op welke dagen staat te gebeuren. Infuus, injecties, medicijnen, bloedprikken, kortom een scala aan behandelmethodes. Na die 21 dagen wordt er bekeken of de volgende kuur kan worden gestart. De hele chemotherapie duurt 3 x 21 dagen. We kregen een boekje mee met alle informatie zodat we het nog eens na kunnen lezen. De bijwerkingen hebben in dat boekje een eigen hoofdstuk. Daar werden we niet blij van. Maar de verpleegkundige stelde ons wat dat betreft gerust. Je hebt nooit alle bijverschijnselen….
Morgen gaan we beginnen. We gaan het zien.

Reageren

29 maart: zitten op de stoel waar de naar zoekt.

Op 14 maart >>> schreef ik dat ik door Gerards ziekte geen ruimte in mijn hoofd had voor de 40 -dagen tijd “Het vreet zoveel energie dat ik zelfs niet bezig ben met de veertig dagen tijd. Het hoofd zit te vol met andere dingen“.

Later kreeg ik hierop via dit weblog een reactie:  “Dat trof me. Waar gaat het nou over in de 40-dagen tijd? Inkeer, besef van sterfelijkheid, hoop op nieuw leven…. Daar worden jullie dit jaar toch juist bij bepaald?

Wat een eyeopener! Zo had ik het nog niet bekeken. Ik wil altijd iets doen. Me iets ontzeggen. Mediteren. Maar onze situatie is al heftig genoeg. Dan hoef je niks extra’s te doen. Dan is er al inkeer, besef van sterfelijkheid en hoop op nieuw leven. In je hoofd gaat het immers nergens anders over als je je zorgen maakt over de ernstige ziekte van je partner.
Het voelt een beetje als: het zoeken naar een stoel, terwijl je er op zit.

kanker

We weten inmiddels weer wat meer over de behandeling van Gerards ziekte.
De behandeling met chemo’s tegen de ziekte van Kahler begint a.s. dinsdag.
Er lag nog steeds een vraag bij de uroloog: kunnen we zolang wachten met de behandeling van de prostaatkanker tot de Kahler onder controle is? Eergisteren hadden we contact met de uroloog: hij vindt dat we niet zo lang kunnen wachten. Zolang Gerard bezig is met de chemokuren tegen Kahler krijgt hij medicijnen om te zorgen dat de prostaatkanker niet groter wordt. De internist verwacht een half jaar nodig te hebben om Kahler te consolideren. Daarna wordt bekeken hoe de situatie dan is en of er kan worden begonnen met de behandeling tegen prostaatkanker.

Reageren

28 maart: Vrieswijken

Vandaag heb ik me een paar uur ondergedompeld in mijn eigen familie geschiedenis.
Bij de zus van mijn vader was een bijeenkomst met de kinderen van Trijntje Kamps-Vrieswijk, de zus van mijn opa.
Mijn vaders neven en nichten dus. Opa had maar één zus, dus het was een kleine familie.
Zus had zeven kinderen, waarvan en vandaag 5 waren. Eentje was overleden en de jongste was verhinderd. Vond ik jammer, want bij haar heb ik de meeste herinneringen.
Vroeger, toen mijn overgrootvader nog leefde, gingen wij vaak bij die tante van mijn vader op bezoek want ‘ouwe opa’ (zoals wij hem noemden) woonde bij zijn dochter in huis en de jongste kinderen waren toen ook nog thuis.

Kees, Sienie, Henk en Andries

Ik had een fotoboek meegenomen dat mijn vader de laatste jaren van zijn leven had gemaakt.
Daar zaten ook foto’s in uit de tijd dat mijn vader kind was.
Eén van die foto’s zet ik vandaag op mijn blog. Je ziet drie jongetjes en één meisje. De jongetjes zijn mijn vader en twee van zijn jongere broers. Het meisje is Sienie, de oudste dochter van de zus van opa.
Vanmiddag zat ik naast Sienie aan de thee. Het meisje van toen is nu 75. Zij heeft mijn vader goed gekend in zijn jeugd en het was heerlijk om met haar over vroeger te praten en oude familieherinneringen op te halen.
Het was alsof ik bij mijn eigen familie op een verjaardag zat. Het voelde zo vertrouwd!
Kees, de oudste zoon, leek op mijn vader, alleen had hij blauwe ogen en geen diep bruine, zoals pa. Trijn, de tweede dochter leek op mijn tante Trijn (genoemd naar dezelfde oma). Eén zus leek eigenlijk helemaal niet op de anderen, maar had wel weer de ogen van mijn vader.

Onmiskenbaar familie. Wat een leuke middag. Mijn vader en zijn broers zijn allemaal al overleden. Het was net of er een even een stukje ‘Pa Vrieswijk’ terug was. Ze praten ook allemaal net zo gemakkelijk als hij. Over streektaal en Daniël Lohues. Over het mannenkoor in Dedemsvaart. Over Meppeldagen met te veel Amsterdammers. Over de overleden broer die ze zo missen. Over onze gezamenlijke (over)grootouders.

Volgend jaar weer.
Dan mag ik hun foto’s zien.

Reageren

Pagina 302 van 310

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén