een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag

12 oktober: Iemand vraagt iets. En nu?

Gisteren kreeg ik via mijn blog een vraag van Brenda. Of ik voor haar de beschrijving had van de polswarmers met de uiltjes. (beschriiving zie 7 oktober). Daar stond immers bij: dan scan ik hem even voor je. Er vanuitgaande dat dat dan iemand is die ik ken en dat ik het dan zo kan mailen. Ik krijg namelijk wel reacties op mijn blog, maar allemaal van mensen uit de familie en uit mijn andere netwerken via mail, telefoon of ‘life’. Bij de supermarkt bijvoorbeeld. Of bij de kerk. Maar Brenda ken ik niet en een emailadres heb ik ook niet van haar. Nu heb ik twee afbeeldingen gemaakt van de beschrijving van de polswarmers en die heb ik er bij gezet bij 7 oktober. Brenda: ik hoop dat je hiermee verder kunt!

Verder kreeg ik van iemand van de cantorij en van mijn dochter de vraag of ik het patroon had van het uiennet (16 september). Enthousiast had ik op mijn blog verteld over het oude patronenboek waar ik zo blij mee was. Ik zocht het boek, maar kon het niet vinden in mijn handwerkkast: ik heb het vast een keer aan iemand uitgeleend, maar ik weet niet meer aan wie…….
Toen dacht ik slim te zijn. “Er staat vast wel een patroontje van een gehaakt uiennet op internet” had ik bedacht en ik typte op google ‘gehaakt uiennet’ in. Toen kwam ik bij mijn eigen blog uit. Ha ha.

Inmiddels heb ik mijn eigen uiennet uit de kelder gehaald, de stokjes, vasten en lossen geteld en het patroon met de hand uitgeschreven voor de dames.
Wel leuk dat het blog in ieder geval iets teweeg brengt!

Reageren

4 oktober: ‘Oranje” & Blauw Bloed

Vanavond weer gekeken naar Blauw Bloed. Eén van mijn favoriete TV-programma’s.
Ik ben namelijk een ‘volger’ van het Koninklijk huis. Als liefhebber van Geschiedenis kom je bij het huis van Oranje ruimschoots aan je trekken.

Als klein meisje ben ik met dit virus aangestoken door mijn Oma Vrieswijk. Zij was fervent aanhanger van achtereenvolgens koningin Wilhelmina en koningin Juliana. In haar kast stond een boek van Beatrix: Van prinses tot bruid. Ademloos keek ik naar de plaatjes en toen ik later kon lezen heb ik het boek heel vaak in handen gehad als wij bij opa en oma op visite waren. Wat een sprookje! Ik kon er geen genoeg van krijgen.
Het was mijn vader een doorn in het oog. Mijn moeder en hij moesten helemaal niks hebben van ‘de franje van Oranje’ en waren wars van vlagvertoon ter ere van het koniningshuis. “Opvreters” waren het.

Toen ik, vers getrouwd, een vlag kocht voor aan ons huis op Koninginnedag zei mijn broer bozig: “Dat is niet des Vrieswijks!” Ook ten opzichte van mijn echtgenoot en mijn 3 dochters sta ik alleen in mijn Oranje-liefde. Het is dus ook niet des Waninge’s. De enige met wie ik naar hartenlust kan teuten over jurken en tiara’s en vorstenhuizen is mijn tante Trijn: de dochter van oma Vrieswijk. Het is dus des Pasveers! Wij kunnen allebei genieten van een nieuwe Vorsten >>> met prachtige foto’s van Maxima. “Wat doet ze het goed hé?” zeggen we dan tegen elkaar.

Samen hebben we de tentoonstelling “Ingehuldigd”  in paleis het Loo gezien. Met mini-pasjes liepen we langs de vitrine met de blauwe jurk van Jan Taminiau, de schoenen, het pak van Willem Alexander en alle andere sprookjesattributen die lagen uitgestald. We dwaalden door het paleis, bekeken de werkkamer van Wilhelmina en zaten in de hofkapel waar al menig vorstelijk persoon had gezeten. We namen plaats in één van de banken met een orde van dienst van een koninklijke doopviering en vroegen ons af: “Wie zouden hier allemaal gezeten hebben…?” Om vijf uur moesten we weg. Het museum ging dicht. Wij waren nog niet uitgekeken.

Meewarig wordt ik thuis met rust gelaten als Blauw Bloed op de televisie is. Bij een koninklijk huwelijk of ander vorstelijk hoogtepunt zit ik in mijn eentje te genieten op de bank.

Ik heb alleen gezelschap als de oranje tompoezen op tafel komen.

Reageren

28 september: Koken met vrienden.

Gisteren vierden we onze 25-jarige vriendschap met Hans en Bea. 25 jaar geleden (1989) woonden wij nog in Smilde en was onze Harriët op 3 juni geboren. Van Gerard’s toenmalige werkgever, Werkvoorzieningsschap Noordenveld, kwam een collega uit Peize op kraambezoek. Ik had nog niet zo veel contact gehad met die collega’s, want Gerard werkte daar toen een jaar.

Voor het bezoek was ik best zenuwachtig. Maar dat was achteraf helemaal niet nodig: Hans en Bea kwamen. En het klikte met Bea vanaf het eerste moment. Zodoende weten wij ook dat onze vriendschap deze maand 25 jaar geleden begon. Later dat jaar verhuisden wij naar Roden. Toen Gerard later ander werk kreeg in de stad, verwaterden alle andere contacten met de collega’s van Noordenveld, alleen de vriendschap met Hans en Bea bleef bestaan.

Wat doe je met een 25-jarig vriendenjubileum? Wij wisten het niet. Dus hebben we zelf iets bedacht: samen koken (waarvoor we eerst samen de boodschappen gingen doen) en vervolgens alles samen opeten. Onder het genot van een glas wijn.

Wat hebben wij gekookt/gegeten? Als voorgerecht hadden we pompoensoep. Het hoofdgerecht bestond uit drie delen: pasta met bospaddenstoelen en rauwe ham, lasagne met gehakt en salami en sla met tomaat, komkommer, ui en pijnboompitten. De mannen hadden het toetje bedacht: ijs met vruchten.

Het was allemaal heerlijk en het was bijzonder gezellig. De tijd vloog voorbij. Dit is beslist voor herhaling vatbaar. We hebben met z’n vieren afgesproken dat we niet nog eens 25 jaar wachten tot we weer zoiets toen.

Reageren

21 september: Taizé-viering

Vanavond om 19.00 uur was de jaarlijkse Taizé vesper van onze PKN-gemeente in Roden.

Aan deze viering wordt meegewerkt door de Op de Helte-cantorij en een instrumentaal combo, waarin twee dwarsfluitistes en een tenor/bas-fluitiste spelen en ik doe mee op de gitaar. Dat is altijd een spannende periode voor mij. In een combo spelen is iets heel anders dan met Gerard als duo zingen en ik moet altijd heel hard oefenen op de ingewikkelde akkoorden.  Maar het is ruimschoots de moeite waard. Het is prachtige muziek en ik geniet altijd heel erg van de viering op zich, ondanks mijn zenuwen.

We doen tijdens zo’n viering altijd erg ons best om de sfeer van Taizé te benaderen, maar dat lukt altijd maar ten dele.

Dochter Frea had daarover een waardevolle opmerking: “Heel mooi hoor! Maar eigenlijk veel te mooi. Te ingestudeerd. Te ‘van te voren bedacht’. Te weinig ontspannen. En vooral: de liederen worden niet genoeg herhaald. Er is geen tijd om er meditatief ‘in te komen’.” Einde citaat. Dit schijnt een probleem te zijn bij alle vieringen die worden georganiseerd in de geest van Taizé, in Engeland is het volgens haar niet anders. In onze kerken willen we altijd structuur aanbrengen en dat strookt kennelijk niet met de geest van Taizé.
Want er is altijd een liturgie. En een tijdslimiet. En een commissie die het allemaal voorbereidt. We moeten als musici weten wat we moeten spelen en hoe vaak. We moeten als cantorij weten wat we zingen en de sprekers bedenken van te voren wat ze gaan zeggen. Je krijgt het dus nooit helemaal zo als het in Taizé overkomt.

Hoe dan ook, we blijven wel een Taizé-viering organiseren. We nemen de feed-back mee en doen er ons voordeel mee. Beter een dienst waarin je deels de sfeer beleeft dan helemaal geen dienst. Wil je de dienst beluisteren? Dat kan via onze PKN website >>> Kijk bij zondag a.s. links bovenin en klik op ‘via Kerkomroe

Reageren

17 september: Franse les

Dit jaar doe ik voor de tiende keer mee aan een seizoen “Franse les”. We zijn met deze groep begonnen in 2005, de lessen werden aangeboden door Welzijn in Noordenveld. Inmiddels is deze groep uitgegroeid tot een vriendengroep. In de loop van de jaren deelden we lief en leed met elkaar. Er viel eens iemand af, er kwam eens iemand bij (moest eerst wel door de ballotagecommissie..) en de teller is nu blijven staan op 7: 4 mannen en 3 vrouwen. En de juf natuurlijk. De nadruk ligt op spreekvaardigheid en dat gaat ons inmiddels behoorlijk goed af. Tenminste in de beschermde omgeving van de groep. Waar iedereen mooi langzaam Frans spreekt met een Nederlands accent. Het is andere koek (autre gâteau) als we in Frankrijk zijn. Spreken gaat dan best goed, maar de fransen verstaan: het valt niet mee! Het eerste dat ik altijd roep is: “Lentement, s’il vous plait”…….

Gisteravond kwamen we bij elkaar voor de ‘nulde les’. Die wordt voor de eerste les aan georganiseerd, omdat er anders op de eerste les veel te veel tijd verloren gaat met bijpraten.

Iedereen neemt iets lekkers mee, de mannen zorgen voor de wijn en we hadden een genoeglijke avond. Iedereen moest een voorwerp meenemen en aan de hand daarvan iets vertellen over de afgelopen periode, in alle gevallen was dat de vakantie. We hadden afgesproken dat we 4 minuten per persoon zouden praten, maar het is een illusie om te denken dat dat met deze groep gaat lukken.

Maar waarom staat dit verhaal nu op mijn blog: dit verhaal past in de categorie muziek.

Om 22.30 u zaten we nog buiten en hebben we met de hele groep het lied ‘Ca va pas changer le monde” van Joe Dassin gezongen met gitaarbegeleiding. Bij kaarslicht. Wat een sfeertje. Ook even meezingen? Klik hier >>>

Toen ik vanmorgen opkwam stond mijn aanrecht vol met lege wijnglazen. Volgende week beginnen we echt.

Reageren

6 september: De Catharina-cantorij weer begonnen.

De Catharina-cantorij is deze week weer begonnen. Vanaf Pinksteren hadden we al vakantie en dat duurt me eigenlijk te lang. We begonnen met het traditionele ‘Instapje’. Andere verenigingen hebben een jaarlijks uitstapje, maar omdat wij dit aan het begin van het seizoen doen heet het Instapje. Omdat we een koor zijn vond Erica (onze cantrix) dat we wel iets met zingen moesten doen, dus het liedboek moest mee. Maar het hoofdbestanddeel van de avond was ‘bijkletsen & eten”. Chinees deze keer, er was een lekker buffet. Het was prachtig weer en we zaten met z’n 18-en op het tuinterras van Hennie en Andries. Erica leerde ons een toepasselijke chinese melodie, met daaronder chinese tekens die we niet konden lezen. Daarom gingen we in groepjes zelf een tekst op de melodie maken, die daarna, soms onder grote hilariteit, ten gehore werden gebracht.

Volgende week gaan we weer écht zingen. In het kader van het startweekend heeft een deel van onze leden gisteravond meegezongen bij de repetitie van onze collega’s van de Op de Helte-cantorij. Het zou fijn zijn als we de komende jaren bij het startweekend als één cantorij zouden kunnen optreden. Dat klinkt mij als muziek in de oren…..!

Op deze link lees je meer over de Catharinacantorij >>>
De oude kerk op de Brink is genoemd naar de heilige Catharina. Wil je meer weten over haar en haar droevig lot, klik dan op deze link>>>
Zo heeft deze pagina die valt in de categorie ‘Muziek’ ook nog een vleugje geschiedenis in zich.

Reageren

Pagina 302 van 302

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén