Categorie: Alledag Pagina 67 van 309

“Wat doen we dan aan de muur? Een grote poster of zo? Of een schilderij?”
Had ik het eergisteren al over de rustgevende koeien in de sauna-slaapkamer, in onze eigen slaapkamer in Casa Grada wilden we ook iets anders aan de muur.
Tot mijn grote genoegen ontdekten we op de website van ‘Werk aan de muur’ een afbeelding van een Drents hunebed.

Het was een foto van het hunebed bij Havelte: dat vonden we heel goed passen in ons Drentse vakantiehuis. (klik op de afbeelding voor een vergroting)
De wanddecoratie werd bij ons bezorgd in een groot, langwerpig pak. Het ‘doek-met-foto’ zat er in, vier delen van een aluminium lijst en een zakje met schroeven en klemmen. We moesten het ding zelf dus nog wel in elkaar zetten.
Dat ging eigenlijk verrassend goed.
Er zat een link bij naar een instructievideo en een QR-code die je kon scannen voor duidelijke uitleg.
Ik zeg het maar eerlijk: dan ben ik blij met twee handige mannen (Gerard en Cees) die dat onder voor hen verhelderend overleg en instemmend gemompel in een mum van tijd voor elkaar hadden.
“Zo. Hij hangt.”
Volgende klus.

De muren zijn gesausd in een bijpassende kleur en we zijn erg blij met het eindresultaat.
Wij kozen voor een oer-Drentse afbeelding, maar je kunt voor een leuk kunstwerk aan de muur te kust en te keur.
Hierbij een link naar de website waar wij deze poster kochten.
Wij hebben een foto aan de muur die gemaakt is door Dafne Vos.
Dit schrijft ze er zelf over:
Een sfeervol heidelandschap met hunebedden en een prachtige grote ronde boom in Havelte in Drenthe, Nederland.
De foto is genomen vlak voor zonsopkomst. De lucht kleurt hierdoor mooi oranje/roze.
De foto is genomen in de winter maar door het gebruik van de warme kleuren heeft het beeld toch een warme sfeer.

Hierbij een link naar de pagina met de afbeelding van het hunebed, waar je ook meer werken van haar kunt bekijken.

Met het blog van gisteren was wel duidelijk: ik ben er weer.
Dat wil zeggen, ik kon er het weekend lekker bij zijn en heb genoten van de gezelligheid met ons gezin.
Vrijdagmiddag moest ik nog regelmatig even zitten en waren er gelukkig andere handen die Gerard hielpen.
Verder zat ik het weekend regelmatig lekker met m’n breiwerkje en was ik blij dat koffiezetten/vaatwasser uitpakken/tafel dekken door anderen werd gedaan. Twee ochtenden heerlijk uitgeslapen en zaterdag en zondag konden we in een lagere versnelling; zo gleden we ontspannen het weekend uit.

Van de sneeuwbalstruik die in Westerbork in de tuin staat nam ik een paar takjes mee voor op tafel én we kregen een bijzonder cadeautje van Harriët omdat de voorjaarsklus in Casa Grada klaar was: een gehaakte bloem. Het is een bloeiende lelie mét een bloem in de knop er bij.
Ze had al eens foto’s laten zien van waar ze mee bezig was. Zo had ze al eens een roos gemaakt en deze lelie was dus voor ons; wát een origineel cadeau! Het bloemetje kan alleen niet in Westerbork blijven staan want
a. dan zien we hem bijna niet
b. dan wordt hij misschien door de schoonmaakploeg meegenomen, want ‘hoort niet bij inventaris’.
De lelie staat nu bij de sneeuwbalbloemetjes te ‘shinen’ op onze keukentafel als aandenken aan ons Casa-Grada-weekend.
Even leuk om te delen: zaterdagmiddag zaten de drie dochters naast elkaar aan de thee. Eentje was aan het borduren en de andere twee waren genoeglijk aan het haken. Ik zat met mijn breiwerkje een paar stoelen verderop en maakte natuurlijk een foto.
Het heeft even geduurd, maar inmiddels houden ze alledrie van verschillende vormen van ‘nuttige handwerken’.

Vanmorgen stond voor het eerst sinds twee weken weer een wekker: 06.25 uur.
De plicht roept.
De familievideobanden kunnen vooreerst de kast weer in.

In november schreef ik een blog onder de titel ‘Najaarsklus geklaard’; toen had Gerard beide badkamers in Casa Grada onderhanden genomen.
Maar de renovatie-plannen waren toen nog maar half uitgevoerd, het tweede deel van de klus stond gepland voor januari /februari 2024.
De vloerbedekking op alle slaapkamers werd vervangen door PVC met ‘parketlook’, we kochten nieuwe slaapkamergordijnen en voor 2 kamers nieuwe bedden. Daarvoor gingen we in zee met het wooncentrum in Westerbork met de pakkende slogan ‘Hoezo tobben, direct naar Dobben‘.
Inmiddels hebben de mannen van Dobben de gordijnen opgehangen, de PVC gelegd en de bedden geplaatst.

Intussen had Gerard voorbereidende werkzaamheden gedaan: alle slaapkamers sauzen en op de saunakamer zou meer ruimte worden gemaakt, zodat het stapelbed kon worden vervangen door twee één-persoonsbedden.
Links zie je een foto van de saunakamer zoals die er eerst uitzag.
Rechts de sauna, links het stapelbed met daarachter een inloopkast waar we onze eigen spullen in wegzetten.
Die inloopkast is er uitgehaald, er is een vloertje gestort op de plek waar de inloopkast was, de kamer is gesausd en we hebben er een koeienbehangetje in geplakt; het huisje staat per slot van rekening in Drenthe op de plek waar vroeger weilanden waren. Bovendien schijnen koeien een rustgevend effect te hebben. Rechts zie je de foto die ik vanmiddag maakte: zo ziet het er nu uit. Ik heb natuurlijk niet zo’n speciale camera en ook het zonlicht werkte vandaag niet mee…… maar het is duidelijk: het geklim op het stapelbed voor ons en voor onze gasten is voorbij!
Op een grotere slaapkamer heeft Gerard aan één kant een nieuwe kast voor onze eigen spullen gemaakt.
En tenslotte: op iedere slaapkamer nieuwe stopcontacten en nieuwe, dimbare nachtlampjes.

Feestgebak!

Wat een klus mensen! We zijn blij dat het klaar is.
Afgelopen weekend bivakkeerden we met ons hele gezin in het geheel vernieuwde Casa Grada.
We vierden daar ons jaarlijkse ‘Februari-is-stom-feest’, dat we voor deze gelegenheid een langere naam gaven: “Het-februari-is-stom-en-blij-dat-het-klaar-is-feest.” Vrijdag waren we nog druk met de laatste kleine klusjes, maar verder was het feest niet heel veel anders dan voorgaande jaren: als we met ons gezin samenzijn hoeven we niet heel veel te organiseren.
Zaterdagmiddag was er feestgebak en verder: spelletjes doen, beetje fröbelen/handwerken, bijpraten en met elkaar genoeglijk ongezond snacken, dit jaar bij Bert’s Snackcorner in Westerbork.

Benieuwd naar de vorige edities van dit gezinsfeest? Hierbij een link naar de editie 2023, onderaan dat blog vind je een overzicht van de vorige vijf.

Gisteren was het doel van de dag: kleren en schoenen aan, paar kleine boodschappen doen en eten koken.
Vandaag is het donderdag en was het doel: voor het eerst weer de pilates/yoga-ochtendoefeningen doen, was opvouwen/ophangen en ook eten koken. En om 13.30 u het eerste uitje van deze week: halfjaarlijkse controle bij de tandarts.
Het lukt eigenlijk goed, maar wat tegenvalt is de vermoeidheid.
Na een behaald doel moet ik eerst weer zitten.
De conditie is na bijna twee weken griep behoorlijk weggezakt: als ik met een volle wasmand bovenaan de trap sta ben ik buiten adem.
Maar ik hoef ja verder niks, dus ik krummel mooi wat om.
Mailbox bijwerken.
Blogje schrijven.

Inmiddels zit ik tussen de doelen door te genieten van de derde familie-videoband en neem af en toe een pepermuntje uit het doosje dat Janny, mét een lieve beterschapskaart, in onze brievenbus had gedaan; waarvoor dank!
Ook dank voor alle beterschaps-appjes, -telefoontjes, -mailtjes en kaartjes die ik kreeg: een medicijn waar je echt van opknapt.

Maandagmorgen ging Gerard’s wekkerradio om 06.30 uur. 
Er klonk een flard van het lied ‘Can I get there bij candlelight’ van David Mc. Williams. 
Toen was de radio ook al weer uit en ik bedacht slaapdronken: “O ja. Jan van Veen is overleden.’
Dat had ik die avond daarvoor nog meegekregen via de NOS-app.
Meer weten? In zijn programma ‘Volgspot’ haalt Hylco Span herinneringen op met één van zijn collega’s Tineke de Nooij. 

Het bracht me even terug naar de jaren ’70, de tijd dat Jan van Veen zijn programma ‘Candlelight’ presenteerde op de maandagavond op Hilversum 3.  Toen had je nog geen horizontale programmering, maar was de week verdeeld in dagen: AVRO-maandag, VARA-dinsdag,  TROS-donderdag enzo; we kunnen ons er nu niets meer bij voorstellen. 
Als pubers vonden wij die gedichten van het programma van Jan van Veen werkelijk om te gíllen!
Geen haar op ons hoofd die bedacht om een gedicht in te sturen, stél je voor.
In Hoogersmilde was wel een meisje dat een gedicht had ingestuurd trouwens; die was helemaal super verschrikkelijk verliefd op Jan, maar die zag haar niet staan en had inmiddels al verkering met een ander meisje. 
Iedereen wist dat.
We hadden het er ook over onder elkaar: “Heb je het gisteren ook gehoord bij Candlelight? Dat gedicht over de onbereikbare Jan?”
Jemig. 
Als je toch zo wanhopig bent dat je daar een gedicht over schrijft. 
En dan ook nog opstuurt naar de radio.

En verder waren de romantische en soms smachtende gedichten, de zijige violen van Mantovani en de zalvende stem van Jan aan mij niet besteed.
Sterker nog: samen met mijn broer zat ik huilend van het lachen bij de radio bij de persiflage van het gedichtenprogramma door André van Duin en Ferry de Groot in hun Dikvoormekaar-show. 
Van Duin creëert met een zwoele stem de sfeer van Candlelight en ondertussen probeert meneer de Groot op de achtergrond met een gratis aansteker van de NCRV (die het natuurlijk niet doet) kaarsen aan te steken. Als ze eindelijk branden blijken het druipkaarsen te zijn (ja, was een aanbieding..) en ontstaan er op de gedichten overal kaarsvlekken.  “De eerste keer dat je me…kaarsvlek….”

Als je op internet zoekt met de zoekterm ‘Candlelight Dikvoormekaar’ kun je het fragment terugluisteren; hierbij een link. 
Eén van de symptomen van de griep die mij overviel was een nare hoest. 
Toen ik dit stukje vanmorgen terugluisterde moest ik weer zo  ontzettend lachen, maar de hoest nam het over….ik bleef er bijna in. 
“DE GROOT! Dit is een hartstikke duur programma. Dan koop je toch niet van die goedkope joekelaars!”

Sorry Jan.
Je hebt duizenden mensen een groot plezier gedaan met je programma, maar het was niet voor mij bedoeld. 
Het enige wat ik er leuk aan vond was het lied dat ik noemde ik de eerste alinea en ik vond het als 15-jarige ontzettend STOM dat Rob de Nijs er in 1976 ‘Zet een kaars voor je raam vannacht’ van maakte. 
Ook even luisteren naar de Engels versie? Klik hier voor een video op YouTube.  

Oh, ik ben zo NIET GOED in ziek zijn.

Lezen, dat doe ik erg graag, maar na drie boeken had ik het even gehad: lamme armen en een zere nek.
Na een dikke week had ik ook 18 Margrieten in omgekeerde volgorde uitgelezen; in nummer 40 van 2023 kwamen recepten voor stoofpotjes voorbij en ronkende aankondigingen voor de Winter Fair. Die al maanden achter ons ligt.
Verder had ik ook al wat tv programma’s teruggekeken en toen…. was ik nog ziek.

Zou die video-recorder het eigenlijk nog doen?
Vier afstandsbedieningen en een hoop knopjes-en-toetsjes-gedoe verder kon ik een ouwe Disneyfilm gaan kijken. Ik begon met ‘Het zwaard in de steen’ met Merlijn de tovenaar en die idiote heks madame Mim.
“Geen paarse draken enzo…!”
Heerlijk.

Er stond bij de banden ook een doos met oude familievideo-banden. Wat zit daar dan nog in? Van alles; familiebanden 1 tm 7, opnames kinderkoor, maar ook CD-presentatie 2003. Oh? Was daar een opname van gemaakt?

Even bijpraten; Gerard en ik vormden bijna 30 jaar met z’n tweeën een zangduo. We zongen in kerkdiensten en aanverwante bijeenkomsten. Eén CD hebben we gemaakt met de titel ‘Geloof hoop en liefde’, die we presenteerden tijdens een groot feest met familie en vrienden in ‘De Schakel’ in Hoogersmilde. Die CD-presentatie viel samen met een reünie van het jeugdkoor Hosanna, dat die avond ook helemaal aanwezig was en een gastoptreden verzorgde.

Ik keek even twintig jaar terug in de tijd.
Janken. Maar ook: wat een mooi document.
Wat fantastisch om onze dochters ook op het podium te zien; wij vonden dat toen eigenlijk heel gewoon, nu zie ik pas hoe bijzonder dat was.
We zongen toen al meer dan 15 jaar samen; we reikten de CD uit aan de mensen die aan de tot stand koming ervan hadden meegewerkt, maar ook aan onze ouders. Hen bedankten we voor hun support in de loop van de jaren, met name de ettelijke keren dat zij op onze kinderen hadden gepast.

Twintig jaar.
Wat lijkt het al lang geleden.
En wat zijn er al veel dierbaren overleden.
Het voelde alsof ik zat te kijken naar een aflevering van ‘Andere tijden’ van de NTR en toch waren wij het zelf.
Met dezelfde familieleden en vrienden van toen én van nu.
Johan en Sinet waren mede-organisatoren van het feest, broer Henri zong enthousiast met de Hosanna-mannen mee, broer Henk zong en speelde tamboerijn naast zijn vrienden Egbert en Henk-Lukas op de achterste rij en Bert maakte foto’s.
Wat een mooi tijdsbeeld.
Maar net als in ‘Andere tijden’ bestaat ook die wereld van twintig jaar geleden niet meer.
Wij hebben al lang geen oppas meer nodig.

En dan blijkt dat ziek zijn toch één groot voordeel heeft: eindeloos tijd om eens uitgebreid terug te kijken naar andere tijden.
Inmiddels ben ik aan de familiebanden begonnen!

“Wanneer zal ik weer opstappen?” vroeg ik me af in het blog over ‘het kuurtje’ op 1 februari.
Ik zou eigenlijk vrijdagmiddag 2 al aanhaken bij de FysiYoLates van Trijntje, maar dat ging mooi niet door.
’s Morgens deed ik een paar boodschappen bij de Jumbo (met de auto) en dat kreeg ik amper voor elkaar; van vermoeidheid viel ik bijna om.
Zaterdag lag ik vervolgens de hele dag weer in bed: te ziek om op te zijn.
Zelfs geen zin om te bloggen.
Blééééh…!

Miste ik het concert van vrouwenkoor Amane waar Frea en Carlijn in zingen dat op zaterdagavond werd gehouden.
Mijn kaartje stelde ik beschikbaar voor een liefhebber, die we vonden in Jon, die geen kaartje had kunnen bemachtigen omdat het concert al vroeg uitverkocht was.

En verder ben ik gewoon ziek.
Nog even geen trein en blogs voor mij.

Het gebruik van onze Nederlandse taal blijft voor deze rubriek een bron van inspiratie.
Al weer een nieuwe verzameling:

Januari: eerste dag op het werk. De kerstboom die nog bij de koffiemachine staat moet worden afgetuigd en kan naar beneden gebracht worden.
We hadden dit jaar wel een beetje een zielige boom, want we konden niet genoeg versiering vinden en één streng lampjes deed het niet.
Iemand merkt over de boom op: ‘Hij was wel wat armoedzalig….‘

Collega van Gerard heeft het heel druk; “Ik kan toch niet in 7 sloten tegelijk springen..!”

Op Radio 1 bespreekt men de problemen die mensen hebben met long-covid.
Een patiënte heeft al heel wat artsen gezien en veel onderzoeken gehad.
“Dan moet je die hele circusmolen door...
Inmiddels is bewezen dat long-covid een lichamelijke aandoening is.
“Dat moeten de mensen nu maar eens goed tussen hun oren knopen!”
Er zijn al veel onderzoeken naar long-covid gedaan, maar dat zijn allemaal kleine stukjes, het is moeilijk om daar beleid op te maken.
Een arts: “Al die verschillende onderzoeken leggen alleen maar heel veel druppeltjes op een gloeiende plaat.
In Duitsland heb je zelfs al long-covid klinieken, in Nederland nog niet.
Geïnterviewde: “Nee, hier in Nederland zijn we natuurlijk weer heiliger dan de paus.”
Met dank aan Wim Bouter voor zijn inzending.

Bert Haandrikman meldt in zijn uitzending dat Frank Farian overleden is, de producent van o.a. B0ney M.
Het was al jaren duidelijk dat Bobby Farrel, de zanger van de groep, niet echt zong, maar altijd playbackte.
“Daar werd in de jaren ’80 al beschimpt over gedaan” merkt Haandrikman daarover op.

Een gesprek in mijn buurt gaat over pijnlijke behandelingen in het ziekenhuis.
Het was kennelijk heftig geweest: “De tranen liepen me de wangen uit“.
Later in dat gesprek ging het over mannen die hun onderbroeken en sokken niet in de wasmand gooien.
“Ik stoor me daar groen en geel aan.”

Half januari kreeg ik een afbeelding gestuurd van boekenvriendin Jeannette.
In het Nederlands wordt onderscheid gemaakt tussen ‘stelen’ en ‘bestelen’.
Als je daar niet zorgvuldig mee om gaat als journalist krijg je dit soort app’jes:
“Waarom zou iemand zijn/haar oma willen stelen?”

Carlijn had ook weer mooie gehoord. Iemand had met Cruijf in gedachten het voordeel van de twijfel willen geven: “Ik denk, ik geef ze het voordeel van het nadeel.”

Deze keer ook een bijdrage van schoonzus Ali.
In hun streekkrantje stond een artikel over het initiatief ‘Laat je maar rijden’ in Diever: je kon op een kar een rondje rijden en bij verschillende horecagelegenheden iets proeven.
“….waarbij totaal 7 horecabedrijven voor de innige mens en gezelligheid zorgen.”
De journalist wilde aangeven dat de verschillende gerechten op elkaar afgestemd waren, maar hij schreef “….de keuzes zijn zo op elkaar aangesloten dat men meer dan genoeg heeft.”

In een hele serie berichtjes in een groepsapp naar iemands wier echtgenoot is overleden heeft één schrijver niet goed gekeken naar wat zijn zelfdenkende telefoon van het bericht heeft gemaakt: “Gecontroleerd. Heel veel sterkte allemaal.”
Altijd even nalezen dus. Toen Frea in 2009 om het nieuwe adres van oma vroeg had ik getypt ‘Hulzebosstraat’; Frea kreeg dit door: ‘Hulde borsthaar.’

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders (34) van daaruit kun je doorlinken naar voorgaande blogs in deze serie.
Hoor of zie je ook iets leuks?
Denk aan mij!

Deed ik maandag nog licht huishoudelijke taken, dinsdag kon dat ook niet meer.
Douchen was al een uitputtingsslag. In drie delen.
Zelfs bloggen was even niet meer aan de orde: ik zette twee blogs in uit de voorraad die ik voor dit soort gevallen altijd achter de hand heb.
Dinsdagmiddag ging Gerard met mij mee naar de huisarts.
Die vertelde dat ze al best veel grieppatiënten op haar spreekuur had gehad en ik had het ook.
De ontstekingswaarden in mijn bloed waren best hoog, dus ik kreeg een kuurtje mee. Fijn.
Advies: kijk het even aan, volgende week kun je wel weer aan het werk.

Maar naast alle negatieve dingen die nu eenmaal bij een griep horen is er één ding waar ik onbeschaamd van geniet: lezen.
Dat schiet er in een ‘gewoon gevuld dagelijks leven’ vaak bij in.
Met een een kop thee met honing (dank voor de tip!), een kruik in de rug en een dekentje over de benen sla ik bladzijde voor bladzijde om.
Heerlijk.
Laat mij maar even Groningen; vrij naar Bert Visscher.
Ben nu bezig met boek 3!
Nog geen moed gevonden voor een blog over die andere twee, maar wat in het vat zit verzuurt niet.

Verder had ik uitgebreid de tijd voor het instellen van de achtergrond van mijn nieuwe telefoon, die ik inmiddels al weer twee maanden gebruik.
Daar wilde ik graag een afbeelding van onze dochters, een foto die gemaakt is van hun drieën in de reportage ter gelegenheid van ons 40-jarig huwelijk vorig jaar. Maar die moet dan precies zo in beeld komen dat de apps er niet overheen vallen.
Net zo lang foto’s van de foto gemaakt, geschoven met apps, klok en instellingen tot het naar mijn zin was.
Missie volbracht: als ik nu mijn telefoon open kijken ze me alle drie stralend aan.

De trein rijdt deze week dus nog zonder mij, maar ik kijk al wel weer naar de aankomst- en vertrektijden: wanneer zal ik weer opstappen?