Categorie: Alledag Pagina 90 van 301

Vanmorgen tussen 10.45 en 11.15 uur deden Gerard en ik mee aan de Nationale Tuinvogeltelling.

Zaten we met z’n tweeën aan de keukentafel naar buiten te kijken en te turven, koffie en een breiwerkje er bij.
“Nee,  die heeft een zwart kopje, dat is een koolmees. De pimpelmees heeft een blauw kopje.”
We hebben veel mussen in de tuin, maar die zien er niet allemaal hetzelfde uit.
“Is dat nou een huismus of een heggenmus? ”
We zochten het op op de website van de Nationale Tuinvogeltelling. Een heggenmus is beige en iets langer, de huismus is meer bruin en het nekje zit wat korter op de romp; ziet er iets dikker uit dan de heggenmus. Gerard vond dat de huismus niets in de heg te zoeken had, die was voorbehouden aan  de heggenmus.
Het was allemaal niet erg spectaculair wat we zagen; vrijdag  had ik nog een bonte specht gezien bij het vogelhuisje,  maar die liet zich vandaag niet zien.
Een puttertje kwam ook niet voorbij….

Merels, mussen, mezen, een roodborstje en twee houtduiven, daar bleef het bij.
Het is beslist leuk om die vogels een poosje gade te slaan: het onderlinge gekissebis  en het gefrot tussen de dode bladeren.

Dit weekend hoorde ik trouwens nog een mooi verhaal over vogels waar wij mensen iets van kunnen leren.
Op vrijdagmiddag ga ik altijd naar het FysiYoLates-klasje van Trijntje Hagenauw.
Van 13.30 – 14.30 uur, een combinatie van yoga, pilates en lekker bewegen.
Gistermiddag deden we van alles met ballen: kaatsen, gooien, vangen, rollen, je kunt het zo gek niet bedenken.
Aan het eind van de les is er aandacht voor ademhaling en ontspanning en soms leest Trijntje dan een verhaal voor.
Heerlijk.
Voorgelezen worden, terwijl je ontspannen op een matje ligt, wat een luxe.

Gistermiddag hoorden we een verhaal uit het boekje ‘de 22 levenslessen die vogels ons leren’.
Het heette ‘Accepteren dat je soms kwetsbaar bent’.
De mens werd in dit verhaal vergeleken met een vogel.
Die komen jaarlijks in ‘de rui’, een periode waarin ze een nieuw verenkleed krijgen. Als hun veren uitvallen krijgen ze een zogenaamd ‘eclipskleed’; dan houden ze zich even gedeisd, want dan kunnen ze meestal niet goed vliegen.
Mensen zouden zichzelf ook vaker zo’n rui-tijd moeten gunnen om te herstellen van geleden verliezen en periodes van rouw.
Liggend op mijn matje ervoer ik het als een erg troostrijk verhaal, een soort parabel waar je nog een tijdje over blijft nadenken.

Van Trijntje kreeg ik foto’s van de hele tekst die ze had voorgelezen; dat heb ik uitgeschreven en een PDF van gemaakt.
Je kunt het hier lezen: 2023.01 Eclipskleed

Meer lezen over de avonturen bij Trijntje?
Hierbij een link naar het vorige blog over FysiYoLates >>>
Onderaan dat blog staat weer een link naar voorgaand verslag.

Dinsdagmorgen kreeg ik een telefoontje van de huisarts.
Dat is wat mij betreft niet de goede volgorde; als ik iets mankeer bel ik de huisarts en niet hij mij.
Voor de staaroperatie was er ter controle een ECG gemaakt in het Wilhelminaziekenhuis; men had daar op geconstateerd dat het afweek van wat normaal was.
“We moeten één en ander even naast elkaar leggen. Kunt u morgen langskomen voor een afspraak?”
Ik regelde een tijdstip voor mijn werk aan: 08.00 uur ben ik er.

Vorige week schreef ik al: ik ben helemaal niet dapper als het om mijn hart gaat.
Dus ik maakte me na bovengenoemd telefoontje ernstige zorgen.
Wat zou er zijn?
Is er iets niet goed?
Als er maar niet…..
Kan die staaroperatie nou wel doorgaan?
Het hart zat me in de keel.

Gelukkig had ik gisteren afleiding genoeg; ik deed wat huishoudelijke klussen en luisterde twee interessante podcasts, dat helpt om de zinnen even te verzetten.
Gisteravond had ik cantorij, dan ben ik aan het zingen en heb ik mijn aandacht bij de noten en de melodieën.
Vanmorgen was ik de eerste patiënt.
Ik hoopte dat mijn bloeddruk niet gemeten zou worden; die was van de stress vast torenhoog……
“Het ECG laat inderdaad afwijkingen zien. Overleg met de cardioloog in het Martiniziekenhuis wijst echter uit dat het ECG niet anders is dan in 2014 en 2018 en de ECG’s die hier in de praktijk om het half jaar worden gemaakt. Die afwijkingen zijn ontstaan door de infarcten in het verleden, toen het hart een aantal beschadigingen heeft opgelopen.
Het gaat dus achteraf om een storm in een glas water.”

Wát een opluchting!
Ik kon de man wel zoenen; maor dat doe’j ja niet.
“Kon je die gegevens van het laatste onderzoek dan niet gewoon naar Assen sturen? Alles was immers kortgeleden nog gecontroleerd” vroeg ik hem.
Nee, dat kon nog niet.
Het probleem bij dit soort dingen is dat men aan de ene kant (het WZA in dit geval) het zekere voor het onzekere neemt en alles moet controleren. Als er tijdens zo’n staaroperatie namelijk dingen fout gaan en men is uitgegaan van uitslagen die zijn gedaan door een ander ziekenhuis, dan kunnen er verzekeringstechnisch grote problemen ontstaan.
Ik legde uit wat het telefoontje en het maken van de afspraak met mij gedaan had en dat dat helemaal niet goed voor mijn hart is.
Dat vond hij begrijpelijk; “maar het gaat wel om je hart, daarmee kun je niet voorzichtig genoeg zijn. ”
Zo ist.
Niet zeuren, Vrieswijk, wees blij dat ze je zo goed in de gaten houden.

Vandaag was een bewolkte, sombere dag, maar in mijn hart scheen de hele dag de zon!

Wij zijn een Disney-gezin.
Zelf opgegroeid met de Donald Duck kan ik nog steeds erg genieten van klassieke Disney-tekenfilms zoals Assepoester, Sneeuwwitje en Robin Hood.
Niet dat ik nu nog vaak zo’n film bekijk, maar af en toe dompel ik mij er in onder*. Samen op de bank een Disney-klassieker kijken vind ik nog steeds heerlijk.
Op het Sinterklaasfeest gebeurde er iets, wat je alleen maar snapt als je die klassiekers kan dromen.
Eigenlijk moet je daarvoor eerst het stukje film zien dat bij dit verhaal hoort, daarom hier een link naar een fragment uit Assepoester op YouTube: Assepoester past het muiltje.

Wat was er aan de hand?
Bij het Sinterklaasfeest was ik de PERSOON van Jon. Hij had heel veel kleine cadeautjes gekocht, waaronder een mooi port glas, gescoord bij een kringloopwinkel.
De koning te rijk was ik er mee: wat een mooi glas!
Ik zette het op tafel: daar ging ik die avond een glaasje port uit drinken.
Even later stond ik op om iets van de tafel te pakken, maakte een onverwachte  beweging en stootte daarbij het glas van de tafel.
Op onze plavuizen-vloer viel het in scherven.

‘OH NEE!’
Wat was ik daar flauw van.
Wat stom ook!
Als je het stukje film hebt gezien: ik was precies die hertog die het glazen muiltje aan gruzelementen ziet liggen.
“Oh nee, o nee, wat verschrikkelijk…”
En toen zei Frea: ‘We hebben thuis nog zo’n glas, we hebben er twee gekocht, ook één voor onszelf. Net als in Assepoester. Hier is…..het ándere muiltje.”

Het heeft even geduurd, maar inmiddels héb ik het andere muiltje….eeeh….glas.
De port smaakt uit dat glas nóg een beetje lekkerder; maar misschien is dat het Disney-effect.

* Hierbij wat links naar blogs over mijn liefde voor Disneyfims.

– Even bijkomen in de week na het overlijden van mijn moeder: Heilzame Disneyfilm

– Een verhaal in de streektaal over de Disneyfilm Dombo: Het circus dat leven het.

– Ons eigen sprookje over de versmaadde videobanden 

– Een ‘bluuh-dag’ tijdens de revalidatie na het hartinfarct in 2014: Alladin & zijn collega’s.

Onze drie dochters wonen al meer dan tien jaar niet meer thuis.
Wij én zij hebben ons werk, onze clubjes, onze hobby’s en bezigheden.
We proberen elkaar regelmatig met z’n achten te zien, waarbij we één keer in de maand niet altijd redden.
Daar staat tegenover dat we elkaar in december 4 keer met het hele gezin zagen.
Tussendoor spreken we met de afzonderlijke stellen af.
Daarbij zwaai ik regelmatig met de agenda, want als je niks afspreekt gebeurt er niks. Op korte termijn zijn de dagen immers vaak al gevuld.
Aan het begin van het jaar vragen we de drie stellen om ergens in het voorjaar bij ons te komen eten; gourmetten of pizzarette.
Vandaag, zondag de 22e zouden Carlijn en Wim komen.

‘Moet’ je nu spelen..?

Begin van de week kregen we een app van Frea en Jon: ‘zaterdagavond potje klaverjassen?’
Prima. Kom dan ook maar eten, ik maak iets met kip en pasta.
Donderdagavond gingen we skypen met Harriët en Cees: hoe is het?
“Goed! Hele weekend lekker niks! Zullen we wat afspreken?”
Lang verhaal kort: zij kwamen vrijdagavond, aten mee (vis-broccoli-ovenschotel)  en bleven ook gelijk maar slapen.

Ik bakte een boterkoek, maakte een tonijnsalade (wat zijn die blikjes tonijn trouwens DUUR geworden!) en bereidde het eten voor voor drie dagen.
Dat is al met al best druk.
Het is nu zondagmorgen en na het douchen besloten we: maar even kallem an.
Krantje lezen, blogje schrijven, sokje breien, kopje koffie…..je kent het wel.
De waarde van deze dagen met de dochters en hun mannen hoef ik niet te verduidelijken.
Wat een onverwacht feestje dit weekend; drie dagen achter elkaar met z’n vieren om de tafel.
Foto’s kijken, want de boeken die ik in de vakantie had gemaakt zijn binnengekomen.
Spelletje doen.
Bijkletsen over het koor, het werk, de katten, het huis, toneel en w.v.t..t.k.
Bijvoorbeeld over de vraag of je ‘moet’ spelen als je alle vier boeren en twee azen hebt.
Vanavond na ‘Heel Holland Bakt’ zwaaien we voor de derde keer een stel uit: “Nou, doeoeoeoeg!”

Toen ik niet meer thuis woonde wilde ik mijn ouders minstens om de twee weken zien; dat deed ik ook.
En op dezelfde manier als wij nu doen met onze kinderen: verjaardagen, even koffiedrinken, dagje uit, klaverjassen.
Daarmee spaar je als het ware stukjes van de ander waar je later met plezier aan terugdenkt of waar  je troost uit kunt halen.
Nu mijn ouders er niet meer zijn weet ik dat dat een goede investering was; er is heel veel om op terug te kijken.

Lees hierbij nog eens het blog: ‘Stukjes van de ander sparen’ over een kalenderblaadje met een tekening van Winnie the Pooh en Knorretje.

afbeelding: Avro/Tros

Gerard en ik volgen de 8-delige serie ‘de Stamhouder‘  op zondagavond op NPO 1.
We hebben inmiddels 3 delen gezien, morgen, zondag de 22e, komt deel 4.
Na twee delen van deze fantastische Nederlandse productie kwam ik er achter dat de serie gebaseerd is op het boek van Alexander Munninghof: het is zijn levensverhaal.
Het is dus echt gebeurd.
“Wat erg” dacht ik.
“Wat vreselijk voor dat kind…”
De serie drukt ons met de neus op de gruwelijkheden die in een oorlog ‘nou eenmaal gebeuren’.

Alle aspecten van het leven komen aan bod en we zien de mens op zijn best en op zijn slechtst.
Soms kan ik het niet aanzien.
Je ziet hoe het komt dat vader Frans zo’n onaangenaam mens geworden is.
Hoe gemakkelijk je foute keuzes kan maken.
Hoe je gemanipuleerd kan worden door je ouders en andere invloedrijke figuren in je omgeving.
En je ziet hoe een kind speelbal wordt tussen vader en moeder.

Eén van mijn favoriete acteurs is Marcel Hensema, in deze serie de oudere versie van vader Frans.
Hij verraste me ooit eens in de Nederlandse dramaserie ‘Wet en waan’ over het werk en privéleven van officier van justitie Herman Vlieger (Huub Stapel). Hensema speelde de psychiater Wessel van Ede die een relatie had met Vlieger. De serie speelde zich af in het Westen van het land. In één van de afleveringen zet Wessel de auto onder een viaduct en gaat met zijn zus bellen; wat volgde was een gesprek in het plat Gronings over Radio Noord, Winus van der Laon, een dikke taorte en een maauwhemd. Dikke lol. Ik moest onwillekeurig aan mijn eigen broer en mijzelf denken met onze liefde voor de onnozele ‘Dik-voor-mekaar’-humor uit de jaren ’70 . Die man komt uit Groningen, dacht ik, anders kun je nooit zo natuurlijk plat Gronings praten.
Is ook zo. Hij komt hij Hoogezand en inmiddels heeft hij al heel wat voorstellingen verzorgd over het gedachtengoed en de muzikale erfenis van Ede Staal.
Maar ik dwaal af.

In ‘de Stamhouder’ speelt Hensema een onsympathieke ex-SS’er, die op een begrafenis eind jaren ’60 nog gewoon met zijn kameraden foute liederen zingt.
Maar hij zet wel een mens neer. Door flashbacks zie je wat er in zijn leven is gebeurd.
Je ziet de angst.
Je ziet de teleurstelling bij weer een afwijzing.
Je ziet de bitterheid en je ziet het verdriet en de onmacht.
Wat ben je dan een fantastisch acteur, als je mij als kijker ‘mee laat lijden’ met iemand, waar iedereen in na-oorlogs Nederland op kotste.
Want wie deed het dan wel goed?
Die vader met al z’n geld, z’n dwingelandij en omkoperij?
Die moeder, die vooral dol was op haar luxe leventje?

Hoe vrij ben je in het maken van levenskeuze’s?
De serie houdt me aan de buis gekluisterd; ik ben steeds weer verrast als een deel is afgelopen.
Hè. Net zo spannend….

Begin december schreef ik het al: ik moet een staaroperatie ondergaan.
Volgens ‘kenners’  een fluitje van een cent, maar ik vind het spannend.
Omdat ik in 2018 een hartoperatie heb ondergaan en er al verscheidene stents in mijn aderen geplaatst zijn, moest ik voor een pré-operatief spreekuur naar Assen.
Tijdens de operatie, die onder plaatselijke verdoving plaats gaat vinden, zal er een anesthesist aanwezig zijn om mijn algemene lichamelijke toestand en in het bijzonder mijn hart in de gaten te houden. Voor mij een hele geruststelling; ik ben helemaal niet dapper als het om mijn hart gaat.

Voor het pré-operatief spreekuur moest ik ook een bloedonderzoek laten doen en een hartfilmpje laten maken.
Dat kon gelukkig allemaal op één dag, dus ik had een briefje met tijden en locatienummers waar ik me moest melden.
Om 13.30 u begon ‘de tournee’ met een verhelderend gesprek met de anesthesist.
Daarna moest ik naar de prikpoli waar ik om 14.15 uur een afspraak had, maar ik was veel te vroeg.
Ik kwam om 13.50 uur bij een lege wachtkamer en liep naar de balie.
“U moet eerst een nummertje trekken’.
Dat vind ik dan niet te geloven: er was verder niemand!
Ik mocht gelijk doorlopen.
Zucht.
In die wachtkamer kreeg ik trouwens gelijk weer visioenen van al die keren dat ik met mijn moeder in het ziekenhuis in Assen was; ettelijke keren zat ik met haar in die wachtkamer.
Er werden drie buisjes bloed afgenomen en toen mocht ik door naar de volgende afspraak bij de afdeling Cardiologie voor een ECG.
De afspraak stond gepland voor 14.45 uur, maar het was nog geen 14.00 uur.
“Ik meld u gewoon aan” zei een doortastende secretaresse, deze keer geen gemekker over nummertjes.
En weer zat ik in een bekende wachtkamer, want mijn moeder had in de laatste maanden veel last van hartritmestoornissen.
En wat was ze dan altijd nerveus.
Om 14.30 uur stond ik weer buiten.

Toen kon ik nog mooi even een ommetje maken, het was nog prachtig weer.
Ik liep links om het ziekenhuis heen en kwam op het terrein van de GGZ Drenthe.
Daarna kwam ik uit op de Beilerstraat en liep ik langs de Boshof, het revalidatiecentrum waar mijn moeder in 2017 herstelde tijdens haar ziekte.
Daarnaast stond een heel oud huis met 1789 er op en een mooie, landhuisachtige woning (zie afbeelding rechts).
Vast een oud landgoed, dat ging ik thuis opzoeken.
Het blijkt landgoed ‘de Eerste Steen’ te zijn, genoemd naar de eerste stenen mijlpaal die daar stond gerekend vanaf de Brink in Assen.
Het huisje uit 1789 was het boswachtershuisje dat bij het landgoed hoorde.
Meer weten? Hierbij een link naar een artikel op Wikipedia.

Toen ik weer in de auto zat, zat mijn hoofd vol herinneringen aan mijn moeder.
Aan het gereis met haar naar het ziekenhuis, maar ook aan de fijne momenten met een kop koffie en een stuk verse kruidkoek in het restaurant.
Op de terugweg over de Smilde nog even bij Bodenstaff langs en nog even langs Meintjes.
“O ja, en ik moet ok nog eem naor de slager…’
Sinds oktober 2017 hoeft het niet meer.

Gistermorgen zat ik in onze woonkeuken met een kop thee een sudoku te maken.
Achter mij hoorde ik een klein bonsje, alsof iemand iets liet vallen.
Ik keek achterom maar zag niemand bij ons achter het huis.
Iets bij de buren zeker.
Toen ik even later mijn schoenen aan deed om naar de winkel te gaan zag ik naast één van de buitenstoelen een dood vogeltje liggen.
Ach gossie.
Het was kennelijk met een rotgang tegen onze schuifpui aangevlogen en had de crash niet overleefd.
Wat moet je er mee?
Aan iemand anders geven is geen optie; iemand blij maken met een dood vogeltje is geen positief spreekwoord.

Uit de schuur haalde ik werkhandschoenen en een schop; ik ging het diertje begraven in de buurt van Frits.
Toen ik het oppakte verbaasde ik me over het gewicht, zo’n vogeltje weegt bijna niks.
Als mensen krijgen wij zo’n vogeltje nooit van dichtbij te zien.
Ik legde het beestje op zijn zij en maakte een foto.
Wat mooi eigenlijk.
Die zachte veertjes.
Pootjes opgetrokken.
Bekje dicht.
En wat een mooie kleuren.
Wat zou het voor vogeltje zijn… het is geen mus, maar ook geen koolmees.

Ik stuurde een foto naar Gerard die er met zijn collega’s al snel uit was.
Het was een putter.
Had ik nog nooit gezien!
Maar wat weet ik ook van vogels; ik zeg ‘roofvogel’ tegen buizerds, sperwers, valken en haviken.
Toen ik zocht op ‘putter’ kwam ik bij de website van de Vogelbescherming uit: hierbij een link.
Als je even naar beneden scrolt vind je foto’s, veel informatie én een video van een putter.
Op die website zag ik ook dat binnenkort weer de Nationale Tuinvogeltelling is, in het weekend van 27, 28 en 29 januari.
Hier lees je daar meer over.

Wij gaan ook weer meedoen.
Wij hebben vaak alleen maar merels, mussen en koolmezen en soms een roodborstje.
En dan héb je een keer een putter in je tuin………

Ja, het heeft heel veel geregend de laatste dagen.
Je kunt nergens binnenkomen of het gaat er over.
“Ha bah foj, wat ja ’n weer!”
“Ik bin toch zo flaauw van die regen aal….”
“Wat een sjompweer, hè?”

Ja.
De bovenstaande zinnen werden uitgesproken door mensen met een dak boven hun verwarmde huis en een auto ‘onder de kont’.
Bij dat geklaag over het weer moet ik vaak denken aan een collega van Gerard uit vroeger dagen.
Die was getrouwd met een man uit een Afrikaans land, die weigerde om over het weer te praten.
“Het weer IS” placht hij te zeggen.
“Je kunt er toch niks aan veranderen, dus accepteer het en wapen je tegen de weersomstandigheden.
Steek een paraplu op tegen de regen,  doe geen jas aan als het warm is of doe een muts op tegen de kou, maar heb het daar niet steeds over.”

Vanaf die tijd valt het me op hoe vaak het in onze gesprekken gaat over het weer.
En even zo vaak denk ik dan: “Hou toch op.”
Als je er niet aan mee wilt doen begin je gewoon over wat anders: “Hoe was je weekend?” en dan is het weer al gauw weer vergeten.
Tot de volgende collega binnenkomt.
“Gatver! Wat een rotweer vandaag…”
“Nou!” en daar gaan we weer.

Als het zoveel achter elkaar regent is mijn favoriete uitstapje naar het Lieverse Diepje.
Als je van Roden naar Lieveren fietst kom je na het Mensingebos over een klein riviertje.
Tenminste….het grootste deel van het jaar is het een klein riviertje; het kronkelt door het stroomdal tussen de dorpen Lieveren, Roden en Peize.
In de zomer stelt het niet zo veel voor, dan groeit het haast wat dicht met gras en riet.
Maar als er veel regen valt, zoals in de afgelopen periode, dan treedt het beekje buiten zijn oevers en ontstaan er ondiepe meren op de landerijen rondom.
Het gebied dient als waterberging, zonder dat de omgeving hier last van heeft.
Zondagmorgen na de kerkdienst fietsten Gerard en ik even een ‘rondje rivier’ en genoten van de aanblik van het wassende water.

Als je op de afbeeldingen klikt krijg je een grotere weergave.
Dan zie je hoe smal het riviertje anders is, want in het meer zie je de bomen en rietkragen, die normaal aan de oever staan.
De rietkragen op de voorgrond staan langs de kant van de weg.

Ieder jaar sta ik weer gefascineerd naast mijn fiets op het bruggetje over het riviertje.
Altijd weer een adembenemend schouwspel.

Eind december scheurden we de laatste blaadjes af van de ‘Maarten!’-scheurkalender.
Op 20 december kwam er nog een schampere opmerking over handwerken.
Het blaadje had als titel ‘Klein-motorische activiteiten’ en als onderschrift:
“Haken, punniken, breien, – klein-motorische activiteiten hebben altijd iets lulligs.”

Op de achterkant werd ons nog toegevoegd: Op de kleuterschool moest ik matjes vlechten van papier. Ik had daar als kleuter al een ongelofelijke hekel aan. Het moest zogenaamd je motoriek verbeteren. Ik ben altijd een zorgvuldig, rustig iemand geweest, dus ik had helemaal geen motoriekoefeningen nodig.

Nou ja zeg.
Wat een arrogantie spreidt die man tentoon; ik voelde me natuurlijk gelijk aangesproken.
Wat ben ik dan altijd lullig bezig.
Even later vroeg ik me af: hoe zit het dan met grove en fijne motoriek?
Daarover is van alles te vinden op het onvolprezen internet.
Bij de ontwikkeling van een kind hebben we het over grove motoriek als het gaat om kruipen, staan en lopen.
Hierbij gaat het ook om bewegingen elkaar te laten opvolgen of bijvoorbeeld tegelijkertijd armen en benen te bewegen.
Het kind beweegt en daardoor leren de zintuigen met elkaar samen te werken; er worden verbindingen gemaakt in de hersenen.

En wat is dan fijne motoriek? Dat zijn de kleinere bewegingen zoals knutselen, tekenen en schrijven.
Deze vaardigheden worden later aangeleerd, want het vraagt om aandacht en concentratie. Het bespelen van een muziekinstrument helpt ook bij de ontwikkeling van fijne motorische vaardigheden. Bij alles wat je aanleert in je leven worden verbindingen gemaakt in de hersenen of het nu gaat om grove of fijne motoriek.

“…..altijd lullig bezig….”

Handwerken is dus maar een klein onderdeel van alle vaardigheden die een mens aan kan leren, er valt een scala aan activiteiten onder de noemer ‘klein-motorisch’.
Ieder mens moet een aantal van de klein-motorische activiteiten leren en of je al dan niet een rustig en zorgvuldig iemand bent heeft er helemaal niets mee te maken; het gaat je hooguit wat gemakkelijker af omdat je je aandacht er goed bij kunt houden.

Dit uitgezocht hebbende kijk ik met heel andere ogen naar de opmerkingen van Maarten in de bovenste alinea.

Hoezo lullig.
Wat een onzin.
En dat voor een professor.
In dit verband zou ik graag Wim Kan citeren die vond dat de Paus niets mocht vinden van geboortebeperking en al dan niet sex voor het huwelijk.
“Als je de sport niet beoefent, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien.”