een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Lezen

3 november: Wie weet nog wie Vrouw Holle is?

Als kind al was ik weg van sprookjes. Eén van de eerste kadootjes die ik me kan herinneren was een sprookjesboek dat ik kreeg van mijn ouders.
Ik heb het nog. “Ada Vrieswijk. Gekregen van papa en mama” staat er voorin. En mijn broer heeft zijn naam er later ook maar bijgezet.
“Sprookjesland” verteld door tante Lucille, getekend door J.C. van Hunnik. De plaatjes alleen al! Spannend, eng, leuk, griezelig……genieten! Het engste was het verhaal van de aardbeienfee.

Van opa Boelen, die bij ‘het oud papier’ werkte, kreeg ik toen ik een jaar of negen was een sprookjesboek. Een groot, rood boek met spannende sprookjes uit binnen- en buitenland. Het boek heb ik stukgelezen. Ik heb het meegenomen uit huis en ook aan mijn kinderen voorgelezen. Vele malen zelfs. Eén verhaal las ik nooit voor, dat was het verhaal van Blauwbaard. Dat vond ik te gruwelijk voor de tere kinderzieltjes. Maar kinderen zijn nieuwsgierig hé? Vooral als er een plaatje bij zo’n verhaal staat met een griezelige man die voor een deur staat waar een plas bloed onder vandaan komt…

Vrouw Holle

Toen ik een keer een weekend in Denemarken zat zagen mijn dochters hun kans schoon.
“Papa, papa, wil je voorlezen?” Ja hoor, wat zal ik lezen? “Kijk, dit verhaal!” Gedurende het voorlezen bekroop Gerard het gevoel dat dit niet echt een geschikt verhaal voor kleine meisjes was. Maar toen wilden ze natuurlijk weten hoe het afliep!

Sprookjes. Ik vind het nog steeds leuk. Afgelopen zondag kreeg ik even bezoek van iemand die een kaartje kwam brengen. Hij kwam even binnen en vroeg hoe het ging. Ik vertelde dat ik ontzettend angstig ben. Hij zei: “Laat je nu maar gewoon even vallen. Denk aan die ene dochter in het sprookje van Vrouw Holle. Zij viel in de put en dacht dat haar laatste uur geslagen had. Maar onder in de put werd ze opgevangen door Vrouw Holle. Heb maar vertrouwen.” Kijk. Daar kan een mens mee verder. En wat fijn dat ik weet wie Vrouw Holle is: ken uw klassiekers!

 

Reageren

18 oktober: Versleuteld van Donald Nolet

Voor de zomervakantie, in ‘de maand van het spannende boek’ las ik dat de prijs voor het spannendste boek ‘de gouden strop’ was gewonnen door Donald Nolet met zijn boek ‘Versleuteld’>>>. Zo’n titel schrijf ik dan op het briefje dat standaard in mijn bibliotheek-abonnement zit: wat wil ik nog lezen?

In het verhaaltje over de prijs stond het volgende over de schrijver te lezen: “Nolet verbindt een aantal klassieke ingrediënten van de thriller op een verbluffende manier met elkaar. Hij verrast met zijn meesterlijk uitgekiende en uitstekend geschreven factionthriller van internationale allure’,” Het boek reserveerde ik toen ik terug kwam van onze zomervakantie. Vorige maand kreeg ik bericht van de bibliotheek in Roden: mijn bestelde boek was er. Alleen al het ophalen van zo’n langverwacht boek is al een feest. Dit staat er op de achterkant over het verhaal:

Een Duitse radiotechnicus vangt eind november 1941 bij het afluisterstation in Langeveld een geheim codebericht op dat bestemd is voor het Witte Huis. Een week later barst de hel los bij Pearl Harbor.
Ruim zeventig jaar later komt Joshua Lambert erachter dat zijn grootvader eigenlijk Walther Gruber heette, een Duitse soldaat die tijdens de bezetting in Nederland was gestationeerd. Na de bevrijding is hij spoorloos verdwenen. Joshua’s zoektocht naar zijn familiegeschiedenis brengt hem bij de ontdekking van een van de grootste geheimen van de Tweede Wereldoorlog. In een zenuwslopende race tegen de klok die hem uiteindelijk naar Argentinië voert, blijken de schimmen uit het verleden nog steeds springlevend. 

Dat zijn mijn verhalen. Iemand die op zoek gaat naar iets of iemand uit het verleden en die dan al speurend achter de waarheid komt. Leuk detail: schoonzoon Stefan was deze zomer met zijn ouders naar Hawai geweest. Hij had Pearl Harbor bezocht  en vertelde het verhaal van de Japanse aanval in de Tweede Wereldoorlog. Daar wist ik maar heel weinig van, dus ik heb me door hem uitgebreid laten voorlichten over de achtergronden. Hij had een indrukwekkende fotoserie van wat er over was van Pearl Harbor. Fijne achtergrondinformatie, niet onmisbaar maar wel zinvol bij het lezen van dit spannende boek.

Reageren

11 oktober: Koken & Lezen

Gisteren niet iets op het blog gezet. Geen tijd kunnen vrijmaken, er moest namelijk gekookt worden. Bea en Peter kwamen bij ons eten.
Peter is de schilder die de schilderworkshop bij de familiedag van Waninge’s op 23 augustus heeft verzorgd. Hierbij een link naar Peters website >>>
Hij wilde daarbij alleen zijn onkosten vergoed hebben. Als dank voor zijn inspanningen (zie voor het verslag van de familiedag bij 24 augustus) hebben wij hem en zijn partner Bea een etentje aangeboden. Het was lekker, ontspannen en gezellig. Ik had gekozen voor twee ovenschotels met een salade, zodat ik voor de maaltijd ook mee kon beppen. Toen de schotels in de oven stonden zijn we nog even een half uur naar de Voorleesmarathon geweest van onze PKN-gemeente. Er is namelijk een nieuwe bijbel uitgekomen: de bijbel in gewone taal >>>.

Wat hebben wij daarna gegeten: een franse pastaschotel met tonijn, champignons ui, tomaten en kaas én een lasagneschotel met spinazie en mozerella. In plaats van gehakt doe je tussen de lagen lasagebladen en saus ook een laag met gekookte, gesneden spinazie bedekt met mozerella.
Echt een aanrader als je eens iemand die vegetarisch eet op bezoek krijgt!

Reageren

3 september: Inspector Lynley

Al eerder meldde ik dat ik van spannende boeken houd.
Op dit moment lees ik “Verloren onschuld” van Elizabeth George. Het is het laatstgeschreven deel van een serie detective-boeken met Inspector Lynley in de hoofdrol, bijgestaan door de dikke, slonzige Barbara Havers.

Van deze boeken is ook een TV-serie gemaakt. Daar keek ik destijds naar uit. Maar het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen. Natuurlijk, het is een mooie serie en het is spannend en ik zit aan de buis gekluisterd, maar: de casting is niet goed. Lynley is een lange, blonde engelse aristocraat. En Havers is dik, slonzig en  a-sociaal. Wie de serie heeft gezien zal moeten toegeven dat de twee hoofdrolspelers qua uiterlijk de plank behoorlijk misslaan.

Toen de serie op TV kwam had ik al vier of vijf delen gelezen. Dan heb je in je hoofd al een beeld gevormd van de hoofdpersonen. Dat beeld klopt dan niet. Dan komt het wat mij betreft ook nooit meer helemaal goed tussen de TV-serie en mij.  Vanavond ga ik verder in “Verloren onschuld”. Met mijn ‘eigen Havers & Lynley’.

Reageren

25 augustus: Jos van Manen-Pieters, Roepend in de wind

Over het algemeen lees ik graag spannende boeken. Elizabeth George, Henning Mankel, Ruth Rendell zijn een paar van mijn favoriete schrijvers. Van mijn collega webmaster kreeg ik de tip om eens een ‘ouwetje’ van Jos van Manen Pieters te lezen.

In de zomervakantie heb ik de hele Tuinfluiter-trilogie gelezen. Ik kan het je echt aanraden: je bent blij dat je nu leeft. Heel bijzonder om te lezen hoe het er in die tijd aan toe ging en hoe de man-vrouw verhoudingen toen lagen. Daarna vond ik in mijn eigen boekenkast het boek “Roepend in de wind”, ook van haar hand. Dit boek speelt in de jaren vijftig van de vorige eeuw.  Daarin las ik de volgende zinnen:

“Als je alles in je op zou nemen en verwerken moest wat er op een dag tot je kwam, dan ging je er aan kapot vandaag de dag. Een paar eeuwen geleden konden de mensen de nieuwtjes die ze hoorden nog verwerken. Ook als het verschrikkelijk nieuws was. Ze overdachten het en herkauwden het als het ware. Maar waar blijven wij, alleen al met onze nieuwsberichten over de radio? Wat dóet het ons, als we horen dat in India 2000 mensen zijn omgekomen bij een overstroming? Zijn wij zoveel ongevoeliger dan vorige generaties?”

Dit lees ik dan in augustus 2014. In een wereld waarin mensen lijden aan ‘info-besitas’. Een wereld waarin mensen zich zorgen maken over de ontstellende hoeveelheid informatie die beschikbaar is. En wij maar denken dat het er vroeger allemaal veel rustiger aan toe ging. Dochter Frea vertelde dat ze laatst een foto zag van mensen in de trein die allemaal op hun telefoonscherm zitten te kijken. Daarnaast stond een foto uit de jaren vijftig, waarop mensen in een trein allemaal met een krant voor hun neus zitten. Het ging er natuurlijk veel rustiger aan toe, maar men was daar aan gewend. Onze kinderen zijn nu gewend aan de huidige omstandigheden. Over vijftig jaar lachen onze kinds-kinderen om onze opvattingen over nieuws/internet/televisie etc. Net als wij nu om ‘al onze nieuwsberichten over de radio…’

Reageren

Pagina 18 van 18

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén