Categorie: Muziek Pagina 27 van 39

7 juli: Droomland

Door Ada

Op 7 juli 2016

Vanmorgen tijdens het ontbijt kwam het lied ‘Droomland’ voorbij in de uitvoering van Paul de Leeuw en André Hazes. Dat is wat mij betreft niet de mooiste versie.
In de jaren ’70 hoorde ik bij de Arbeidsvitaminen ‘Droomland’ gezongen door Willy Alberti en Johnny Jordaan. Prachtig vond ik het, die mooie tegenstem die omhoog gaat op een moment dat je het niet verwacht en violen die als begeleiding weer een andere melodie spelen. Maar ja, toen was ik puber. Helemaal gek was ik van de glitter&glamrockgroep Mud, ik luisterde naar Queen, The Eagles, Don McClean en Boudewijn de Groot: je at nog liever je tong op dan dat je zei dat je dit lied van Willy en Johnny zo mooi vond. Maar ik kon de melodie tweestemmmig spelen op de accordeon die ik af en toe mocht lenen van mijn ome Wim. Dat hoorde toch verder niemand, afgezien van mijn ouders en mijn broer.

Toen ik er een jaar of wat geleden achter kwam hoe ik een MP-3 bestand moest maken van een YouTube-filmpje heb ik Droomland van Alberti & Jordaan gedownload. Hij staat op mijn bestandje ‘smartlappen’ en ik luister er af en toe naar. Inmiddels heb ik zelf een mooie accordeon gekocht en speel ik o.a. ‘Droomland’. Voor mijn eigen plezier. En heel af en toe, als er niemand thuis is, dan galm ik het mee. “Oh, ik verlang so naar droohoomland…!” Heerlijk.
Ook even lekker meezingen? Hierbij een link naar een YouTube-video >>>.

Reageren

9 juni: Gister nog – Paul de Munnik

Door Ada

Op 9 juni 2016

In Muziek

Paul de Munnik, de helft van het duo Acda&De Munnik, heeft een single uitgebracht: ‘Gister nog’.
Eigenlijk volg ik de laatste tijd niet meer zo wat er allemaal uitgebracht wordt, het meeste vind ik gerag. Maar ik hoorde het nummer op radio 5 en werd getroffen door de zin:

Verknoeide zo m’n jeugd, m’n jonge alledag.
Bij tegenspoed heb ik de voorspoed weggedaan.

Meestal ben ik niet zo onder de indruk van covers.
Het origineel van dit nummer is van Charles Aznavour, dan heet het ‘Hier encore’.
Aznavour heeft het ook in het Engels uitgebracht onder de titel “Yesterday when I was young”.
Op 28 december was er een item in het het programma Top 2000 A gogo met Paul de Munnik aan tafel, waarbij hij vertelt over het lied van Aznavour en zijn vertaling. Vind je het leuk om dat nog even te bekijken? Hierbij een link naar dat fragment: programma Top 2000 A go go >>>,

Het is een mooi, intiem nummer geworden. We herkennen allemaal het gevoel: wat heb ik gedaan in mijn jeugd, waar is de tijd gebleven….. alhoewel de één zijn leven met wat meer spijt overziet dan de ander.
Luister naar de uitvoering van het lied door Paul de Munnik: in bijgaande link zingt hij het in het programma Koffietijd >>>.

Niet mooier dan Aznavour.
Maar wel prachtig onder woorden gebracht.

Reageren

6 juni: Worden als de kinderen.

Door Ada

Op 6 juni 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gistermorgen was de afscheidsviering van dominee Theo van Beijeren.
Daar kan ik wel drie blogs over volschrijven, maar dat doe ik niet.
De dienst is namelijk terug te luisteren via kerkomroep>>>.
Wat nam ik mee uit de viering?
Het fenomenale orgelspel van Erwin Wiersinga.
Als alt zingen in het koor gevormd door twee cantorijen onder leiding van de immer glimlachende cantrix Thysia Betting.
Het gegeven dat uit de toespraken naar voren kwam hoe veelzijdig Van Beijeren is.
De ontroering op het moment dat hij zijn vrouw Alie bedankte voor haar niet aflatende steun tijdens zijn carrière.

Maar wat er voor mij uitsprong deze zondagmorgen was de indrukwekkende preek.
“Worden als de kinderen” was het thema deze ochtend. Jezus plaatst een kind in het midden van de kring en leert dat we moeten worden als de kinderen: onbevangen en vol vertrouwen.

De boodschap was wel duidelijk: “Onmiddellijk ophouden met die belangrijk-doenerij. Wie kan het beste preken? Wie heeft gelijk in een theologische discussie? Wie is het belangrijkst? Daar gaat het niet om. Jezus zag om naar het zwakke en het kleine.”
Het laatste stukje van de preek was een tekst uit een conference van Fons Jansen.
Het was het laatste couplet van het lied: “Als hij terug kwam” en het beschrijft wat Jezus zou aantreffen als hij nu terugkwam op aarde.

Als hij nou eens terugkwam in Jeruzalem en dit liedje zou horen:
Wat zou Hij dan zeggen?
Je hebt in mijn land het verkeerde bezichtigd,
je hebt met ijver het onkruid opgezocht,
maar de gelijkenis was je zeker vergeten….
Het graf en de grot heten heilige plaatsen,
maar ik heb die plaatsen nooit heilig genoemd.
Ik bad op de berg, ik voer op het meer,
ik keek naar de bloemen van Jericho
en ik wees naar de kinderen, want hunner is het rijk.

Ds. van Beijeren vertelde dat zijn opa tegen hem had gezegd toen hij dominee werd: “Vertel de mensen maar dat God liefde is jongen, dat is het belangrijkst.”
Dat heeft hij gedaan, waarvan de laatste 28 jaar in Roden.
Het was ons een aangenaam genoegen.

Benieuwd naar het hele lied van Fons Jansen? Klik hier Als hij terugkwam voor een PDF met de complete tekst.

Reageren

1 juni: Oasem. Awesome!

Door Ada

Op 1 juni 2016

In Muziek

Zondagavond zaten we in de stadsschouwburg in Groningen bij de voorstelling ‘Aosem’ van Daniel Lohues. Daar had ik al maanden naar uitgekeken, want in februari had ik de CD al gekregen van een vriendin. ( zie 29 februari >>>)
De liedjes had ik al vaak gehoord, waar dan ik vooral benieuwd naar ben zijn de verhalen die er bij horen.

Het begon al met het verhaal over de titel van de voorstelling/CD.
Lohues vertelde dat hij het een jaar wat rustiger aan had gedaan en dat hij naar Amerika was geweest om ‘op adem’ te komen. Een Amerikaan die hij sprak aan een bar had op dat gegeven gereageerd met: “Awesome!”, waarop hij weer reageerde met: “Inderdaod: aosem…”.

Deze voorstelling doet hij weer helemaal alleen. Een vleugel en een gitaar, meer heeft hij niet nodig. Je zit met 700 mensen in de zaal en als hij zingt is het muisstil.
Hij zong veel van zijn nieuwe album, maar ook wel bekend werk. Hij weet de zaal feilloos te bespelen. Hij vertelt verhalen over zijn familie, het leven, de liefde, religie, cultuur, over Erica en schept daarbij een sfeer van ‘wij Noordelingen onder mekaar’.
Hij beschrijft de typische Nedersaksische humor, waarbij de zaal dubbel ligt, omdat het zo herkenbaar is. Het wordt hilarisch als hij een randstedeling imiteert en daar de plattelandse nuchterheid naast zet.

Naast onbedaarlijke lol waren er ook momenten dat de tranen van ontroering me over de wangen liepen. Dat gebeurde zondagavond bij een verhaal over opa Lohues die dement werd. En wat muziek daarbij voor opa betekende. Als je dementie in je nabije kring meemaakt maakt zo’n nummer wat los.
De man van het bevriende echtpaar dat met ons mee was constateerde na afloop: “Ik wou dat hij die verhaaltjes er op de CD ook bij vertelde, dan begrijp je de liedjes veel beter.” Dat klopt. Maar ik hoef zo’n verhaal maar één keer te horen, daarna onthoud ik het wel. Als dat op een CD steeds voorbij komt is dat volgens mij wat te veel van het goede. Ik hoor het hem graag ‘life’ vertellen.
Daarom gaan we ieder jaar naar zijn voorstelling.

Een van de mooiste nummers op de CD vind ik “de zunne en de maon”.
Hierbij een link naar dat nummer op YouTube >>>
De tekst staat er steeds naast.

Reageren

28 mei: Rivers of Babylon

Door Ada

Op 28 mei 2016

In Muziek

Afgelopen week was het ‘Week van de jaren ’70’ op Radio 5.
Donderdagmiddag hoorde ik bij de Tineke-show ‘By the rivers of Babylon‘ van Boney M. uit 1978.
17 was ik toen. Prachtig vond ik het destijds. En je kon er zo fijn op dansen!
Ik zat in m’n eentje in de auto en heb luidkeels mee zitten zingen. Tweede stem. Heerlijk.

Het lied is ontleend aan Psalm 137: Aan Babels stromen zaten wij gevangen.
Benieuwd naar de tekst? Lees Psalm 137 in de basisbijbel >>>.
Het lied van Boney M. is een vertaling van die Psalm.
In 1971 was een heel andere uitvoering van Psalm 137 al op de plaat gezet door Don McClean, het stond op het album ‘American Pie’.
Het heet: ‘By the waters of Babylon‘.

Hieronder beide uitvoeringen: deze is van Boney M >>>, deze van Don McLean>>>.

Twee heel verschillende liederen ontleend aan een oeroude Psalm van het volk Israël.
Het gaat over de tijd dat een groot deel van volk Israël in ballingschap was weggevoerd naar Babel.
Het lied druipt van heimwee, weemoed en verdriet.
“Aan de rivieren van Babel, daar zaten wij treurend en dachten aan Sion. In de wilgen op de oever hingen wij onze lieren…..“

Reageren

19 mei: Ik hou van de radio

Door Ada

Op 19 mei 2016

In Muziek

Er is een liedje van Stef Bos dat heet “Ik hou van de radio”.
Dat had ik kunnen schrijven.
Gisteren had ik een echte radio-dag. Mijn collega’s waren allebei een dagje vrij en dan mag het: de computer op radio 5. In m’n eentje zit ik dan geweldig te genieten. Ingewikkelde klus op het beeldscherm en mooie muziek uit de jaren ’50, ’60 en ’70.

Gisteravond had Gerard koor en de KRO-detective Lewis die op NPO2 was had ik al gezien. Ik bedacht dat ik dan mooi wat foto’s kon scannen voor het levensboek van mijn moeder. Om 20.00 uur kwam het programma ‘Volgspot’ van Hylco Span, een programma met muziek, media en theater.
Ik luisterde naar een mini-concertje van Boudewijn de Groot met het Metropole-orkest, een interview met Frank Sanders en ik moest huilen om een liedje.
Zielige liedjes, ik kan er nooit zo goed tegen.

Lone van Roosendaal

Deze keer was het ‘Het is over’ uit de musical Heerlijk duurt het langst van Annie M.G. Schmidt. (‘Zeur niet’ >>> komt ook uit die musical). Ik ken ‘Het is over” in de uitvoering van Conny Stuart, maar gisteravond hoorde ik de meest recente versie van Lone van Roosendaal. Net zo mooi.
Het hele lied moppert de vrouw in kwestie over de man die haar gaat verlaten voor een andere vrouw. Je denkt: ‘Nou, fijn dat ze van hem af is dan!”
Maar dan komt het laatste stukje:

Nu geef ik net als in m’n jeugd
m’n speelgoed aan een ander kind
hier is het
je mag het hebben
’t is voor jou
pak aan dan!
Je mag het hebben
want het is nou niet meer van mij
en veel geluk
maar… maar
één ding vraag ik je
maak het niet stuk

Vandaag twee linkjes naar You Tube ter gelegenheid van mijn fijne radio-dag.
Ik hou van de radio – Stef Bos >>>
Het is over – Lone van Roosendaal >>>

Reageren

16 mei: Huiswerk na de viering.

Door Ada

Op 16 mei 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gistermorgen zongen we met de Cantorij in de 1e Pinksterdag-viering in de Catharinakerk. Na het inzingen dronken we om 09.00 uur een kop koffie in De Deel, waar we even aandacht besteedden aan het afscheid van enkele leden die ons koor gaan verlaten. Wel jammer hoor….. we waren er even stil van. Maar dat kwam vooral omdat
één van het trakteerde op ‘Mozart Kugeln’.

Het kledingadvies ‘kom in de kleur van Pinksteren’ was door velen opgevolgd; de cantorij presenteerde zich feestelijk in veel schakeringen van de kleur rood en ook veel gemeenteleden hadden iets roods aangetrokken. Voor de viering zat de cantorij al in de kerk toen Gerard binnenkwam en voor ons langs liep. “Hé, wat een bos haar alweer!” riep iemand op de tweede rij. “Er kunnen al weer vlechtjes in…..” De gemeente heeft heel erg met ons meegeleefd het laatste jaar, nu het weer goed gaat is iedereen ook blij voor ons.

Pinksteren is het Feest van de Geest. (meer weten? Zie mijn blog van vorig jaar >>>)
Een feest van inspiratie en communicatie.
De voorganger zei hierover:

Pinksteren geeft ons nieuwe taal die ons bijeenbrengt.
In onze tijd is er een grote taal-verloedering gaande. Men denkt rond het vrije woord alles maar te kunnen zeggen, twitteren en facebooken.
Denk aan Trump, Wilders: de taal van het populisme.
Ik schrok toen ik in de column van een collega in Trouw las, dat Trump vooral steun krijgt van behoudende christenen. Daar snap ik niets van….
Geïmponeerd door harde taal van de machthebbers en geen oor voor de taal van Gods geest, de poëzie van de liefde.

Het is aan ons om tegenover die ‘harde taal’ en andere taal te laten horen.
Daarover zei de predikant:

In plaats van de oordelen en vooroordelen moeten wij spreken in taal van van waardering en openheid.
Vloeken en schelden is gemakkelijk genoeg.
Wij dienen te spreken met een taal die opbouwt, bemoedigt en heel maakt.
Niet een taal van oorlog en ruzie, maar van vrede en liefde.
De taal gebruiken als een geschenk dat ons bijeenbrengt.

Taal. We praten en zeggen veel in deze tijd. Iedereen geeft over alles zijn ongezouten mening die iedereen ook moet horen.
De preek van gistermorgen leert ons om vanuit de geest te praten.
Niet de hele dag maar een ‘meningen-diarree uitbraken’, maar nadenken voor je wat zegt. Als je wat zegt je afvragen: geven mijn woorden moed en vertrouwen? Spreek ik taal van zin en inspiratie? Best een moeilijke opdracht. Want ik flap er ook vaak zomaar wat uit.
Wie niet? Huiswerk van de Geest dus.
En soms is het beter om niets te zeggen. Om met Stampertje uit de Disneyfilm ‘Bambi’ te spreken: als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niets niemendal >>>

Reageren

13 mei: Pas in september weer!

Door Ada

Op 13 mei 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Gisteravond hadden we de laatste repetitie van de Catharina-cantorij van dit seizoen.
Dat spijt me, want ik geniet altijd van mijn wekelijkse zangavond.
A.s. zondag, 1e Pinksterdag, zingen we in de Catharinakerk, gisteravond moesten er dus nog wat puntjes op de i gezet worden. Behoorlijk wat puntjes zelfs.
Toen ik binnenkwam hoorde ik een alt ‘ouwe zemel’ tegen een tenor zeggen.
Ze bedoelde gelukkig niet die tenor, maar Herman van Veen, maar de toon was al weer gezet.

De viering van a.s. zondag zal veel anders dan anders zijn.
De viering van het Heilig Avondmaal is aan het begin van de dienst, er zal die morgen in veel verschillende talen gezongen worden en midden in de preek zingen wij een lied.
Vroeger (toen er nog heel lang gepreekt werd) was dat in sommige kerken nog wel eens het geval, het werd een tussenzang genoemd.
De muziek voor het lied is geschreven door Anneke van der Heide en de prachtige tekst is van Marijke de Bruijne: “Samen worden woorden taal”.
Ben je a.s. zondag in de Catharinakerk, let dan vooral op de tekst: een echt Pinksterlied!

Het Engelse lied, Eat his bread (dat bij het Avondmaal wordt gezongen) kostte gisteravond nog wel wat moeite, maar na veel herhalen ging het ineens goed. “We hebben tegenwoordig geen kwartjes meer, maar ze kunnen nog wel vallen” vond onze cantrix.
De bassen zongen bij één lied ‘in vele tongen’, dat wil zeggen, meerstemmig. Dat was niet de bedoeling maar iemand op de tweede rij vond dat wel bij Pinksteren passen. “Niks meer aan doen” was haar advies. “Toch nog maar even naar die oefenbestanden luisteren” vond onze cantrix.

Zondagmorgen dus onze laatste activiteit voor de zomervakantie. We kregen zelfs een kledingadvies: kom in het ROOD, de kleur van Pinksteren.
Ik ga het missen op de donderdagavond: de losse opmerkingen, de opgetrokken wenkbrauwen, de gemoedelijke zelfspot en natuurlijk het vierstemmig zingen.
We beginnen pas in september weer……..

Reageren

12 mei: Ontheemding

Door Ada

Op 12 mei 2016

In Muziek

Afgelopen week was ik op de thee bij een vriendin. Ze had een verdrietige week. De man van haar zus was overleden, de crematie was vorige week.
Ze vertelde hoe zorgvuldig de plechtigheid was voorbereid.
Hoe mooi haar zus en de kinderen afscheid hadden genomen.
Hoe waardevol zijn leven was geweest voor zijn ‘inner circle”.
Maar ook hoeveel verdriet er was.
“Nu zit mijn zus ’s avonds alleen te eten, alleen bij het idee moet ik al huilen” zei ze.

Het gesprek bracht mij terug naar de maanden nadat mijn vader overleed en ik mijn moeder zag worstelen met het alleen zijn. In die periode hoorde ik het lied: Blief maor wat an ’t zuuken van Daniel Lohues . Mijn moeder zei destijds letterlijk: “Ik kom de dagen deur, maor moe’j nie vraogen hoe”.
Lohues zingt deze woorden ook. Bij hem gaat het denk ik om een verbroken relatie, ik luisterde naar het lied met mijn moeder in mijn hoofd en moest er destijds om huilen.

Lohues beschrijft de ontheemding die zich van je meester maakt als je geliefde die altijd een vaste waarde in je leven was je ontvalt. Luister hier >>> naar het prachtige lied.
De tekst van dit lied vind je hier: Ik blief mar wat an ’t zuuken
Het komt van Lohues’s CD “Allennig III”.

Reageren

1 mei: Wat een verrassing!

Door Ada

Op 1 mei 2016

In Muziek

Gisteravond gingen mijn broer en ik naar het herdenkingsconcert dat de Nederlandse Bach-academie >>> organiseerde ter gelegenheid van 4&5 mei. Uitgevoerd werd het Requiem van W.A. Mozart. Daar had ik naar uitgekeken.
We wandelden naar de concertzaal (Op de Helte, Roden) en vroegen ons af wat we konden verwachten. Zou het een goede uitvoering zijn? Groot of klein koor? Groot of klein orkest? Amateurs of professionals? “Geen idee eigenlijk” was onze gezamenlijke conclusie. “We laten ons verrassen.”

Na afloop zei mijn broer: “Het heeft mijn verwachtingen met 200% overtroffen.” Dat kan natuurlijk helemaal niet, maar het zegt iets over onze beleving gisteravond. Bij het eerste ‘Requiem aeternam dona eis’ liepen mij de tranen van ontroering al over de wangen. Het was een prachtige uitvoering. Het stuk is overbekend en ik kan het wel dromen. Dan valt een life – uitvoering vaak tegen omdat je ieder loopje en iedere inzet uit je hoofd kent en het is nooit zo mooi als de ‘perfecte’ versie op CD. Ook gisteravond was het niet helemaal vlekkeloos, maar dat deed geen afbreuk aan de fenomenale uitvoering die de Nederlandse Bach-academie ons voorschotelde. Wat een verrassing. We hebben genoten.

Vooraf was het publiek gevraagd om in het licht van wat er werd herdacht bij dit concert niet te applaudisseren.
Dat had tot gevolg dat het seconden-lang doodstil bleef toen het laatste akkoord weggestorven was. Kippenvel.
Dit blog schrijf ik als een alternatief voor het applaus dat gisteravond niet heeft geklonken maar dat wel zeer verdiend was. Nederlandse Bach-academie: bedankt!

Omdat het concert plaatsvond in een kerkgebouw, is het concert terug te luisteren op kerkradio. Hierbij een link naar de site Kerkomroep >>>. De weergave is beslist niet optimaal, maar je krijgt wel een idee van wat wij gisteravond met zoveel genoegen hebben beluisterd.

Reageren