De waarde van de dag

Op het moment dat ik dit zit te schrijven is het zaterdagmorgen.
We zitten aan de koffie met één dochter en twee schoonzonen die zijn blijven slapen, de rest ging gisteravond laat nog naar huis.
Gisteravond rond een uur of zes zat de hele club bij ons om de keukentafel; ik had gezorgd voor champignonsoep, stokbrood en ragoutbroodjes. Ondertussen moesten we weten hoe het met iedereen was en werd er gediscussieerd over de vraag of Matthijs van Nieuwkerk wel of niet weer op de televisie moest.

Sinterklaas had gezorgd voor twee jutezakken vol cadeautjes; drie en een half uur waren we bezig om alles uit te pakken en de gedichten voor te lezen.
Er waren suikerbeesten, chocolademunten, pepernoten en Harriët had gezorgd voor een pepernoten-monchoutaart.
Frea had Gerard als PERSOON en hij kreeg allemaal ‘cadeau-series’: Voor Gerard pakje 1, wachten op pakje 2 en 3, Voor Gerard pakje X, wachten op Y en Z. Het duurde heel lang voor hij zijn eerste cadeautjes mocht uitpakken.
Harriët kreeg een lange serie: Pakje 3 van 11! Gelukkig kwam de helft van die pakjes in een lange sliert, maar toen we beide zakken leeg hadden miste ze nog één pakje.  Iedereen ging zoeken: naast de bank, tussen de kussens, onder bank…. het leverde deze foto rechts op.

Deze week kreeg ik al een apje van Carlijn: wil jij alvast voor het cadeau van mijn PERSOON de frituurpan op het aanrecht zetten?
Tuurlijk.
Maar dan ben je natuurlijk wel benieuwd wat voor verhaal daar dan bij hoort.
Het bleek te gaan over Jon.
Die had volgens Sinterklaas het laatste stadium van het Nederlanderschap bereikt: hij had na een avondje stappen een ‘Koning eierbal’ besteld in de stad.
Carlijn had met de snackbareigenaar, (zie: Cafétaria Koning) die die eierballen zelf maakt, gevraagd of zij een paar ongefrituurde ballen mee mocht voor ons Sinterklaasfeest en dat mocht: hij verkocht ze per 10. “Maar ze zijn niet langer dan een dag houdbaar” had hij er bij gezegd.
Jon kreeg een prachtig gedicht over ‘dat hij er nu echt bij hoorde’: een Engelsman die als snack een Groninger ‘aaierbaole’ bestelt!
En zo zaten we gisteravond met z’n zevenen 10 eierballen te verorberen. Wim eet nooit ei, dus die kreeg een kroketje.

En verder was het als vanouds.
Deze keer waren er zelfs twee gezongen gedichten, waarbij wij bij één met elkaar ‘domdiedeldiedeldiedeldomdiedelaai’ moesten meezingen.
In ons Disney-gezin weet iedereen dat dat dat liedje is uit Mary Poppins ‘Supercalifragilisticexpialedocious’.
Harriët zong een hilarisch lied over haar leven met een onverstaanbare Twent.
‘a’jomgeementgelniegaatdavijaheelwabei’.
?
Niemand begreep het.
Cees ook niet…..
Wim zat de halve avond met een gouden kroontje op zijn hoofd en op woning rijmt natuurlijk Groning.
Carlijn ontdekte dat het ceintuur van haar jurk gebruikt was voor een cadeau voor Cees en Gerard en ik kregen de prijs voor het groenste huis van Roden. Vooral nadat de winterschilder-zonder-winter geweest was ;).

Vanmorgen bij de koffie uit de bovenste alina hadden we allemaal nog dat liedje in ons hoofd.
domdiedeldiedeldiedeldomdiedelaaj…….

Vrijdagmorgen. Geen wekker, dus lekker uitslapen. De arbeidsvitaminen zijn al begonnen als ik aan mijn dagelijkse rek- en strekoefeningen begin en ik hoor het liedje ‘Koffie, koffie, lekker bakkie koffie’ van Rita Corita. Het was haar grootste hit en het kwam uit in 1958; de beroemde accordeonist John Woodhouse begeleidde haar.
Als puber vond ik het al een vreselijk oubollig lied. Het kwam vaak voorbij op verjaardagen als de koffie werd ingeschonken en op de grote bruiloften van mijn neven en nichten in die tijd was het steevast het lied waarmee het feest werd afgesloten: koffie met een broodje, opzouten. Geen idee? Klik hier. 

Het is zo’n lied waar ik eigenlijk nooit echt naar luister, maar tijdens de grondoefeningen hoorde ik wat Rita aan het zingen was in de coupletten.

Mijn man had voor ’n bakkie troost,
Al ‘z’n vrienden meegenomen.
Op ’n uur, dat ’n fatsoenlijk mens,
Allang in z’n bed ligt te dromen.
Ik hoorde in de keuken wel,
Ze zaten moppen te tappen.
Maar toen ik met koffie naar binnenkwam,
Begonnen ze te klappen.

De koffie ging er in als koek,
En ik kreeg ’n complimentje.
Ik zei gaan jullie nu naar.
Huis ik sluit voor vanavond mijn tentje
Toen zei m’n man: ‘Wat zou ons nog,
’n Tweede bakkie goed smaken.’
Ze riepen: ‘Hé ja!’ en toen moest ik wel,
Opnieuw weer koffie maken.

Dit was in 1958 de gang van zaken in menig huishouden.
Jaap Kooiman alias Gerard Cox zei het al in de televisieserie ‘Toen was geluk heel gewoon’: “Waar de man woon draag hij ze kroon!”
Nu zou ik zeggen: “Ik ga naar bed, nog even met de oortjes op luisteren naar een leuke podcast. Je red je wel hè, met die koffie? Trusten!”
Ook bij ons thuis was het niet anders hoor.
Mijn vader was kostwinner en was door de week aan het werk, mijn moeder was thuis, deed de opvoeding en het huishouden.
Als mijn vader ’s uit het werk thuis kwam stond het eten klaar en mijn moeder draafde ’s avonds met koffie en koekjes.

Als je kijkt naar de man-vrouw verhouding in Nederland is er ten opzichte van 1958 wel heel veel veranderd.
Mijn generatie deed het al heel anders, al hangt het wel heel erg af van je sociale omgeving en met welke man je bent getrouwd; ik ken ook nu nog mannen die (net als mijn vader) nog geen ei kunnen bakken.
Die van mij gelukkig wel.
Gerard was al heel handig in het huishouden toen wij trouwden, want die was opgevoed door de struise boerin die mijn schoonmoeder werd.
Die wist wel van aanpakken en dat had ze haar zonen ook geleerd.
Hij kon in 1980 al zelf koffie zetten.

Vandaag vieren veel mensen het Sinterklaasfeest. Wij niet, want door de week op een dinsdagavond is niet handig: wij verwelkomen ons gezin a.s. vrijdag. De goedheiligman wilde de pakjes wel drie dagen later voor onze deur zetten.
In de weken voor 5 december hing er vroeger in ons gezin altijd een wat geheimzinnige sfeer. Deze sfeer zet zich nu de dochters niet meer thuis wonen voort via de groeps-app.  We hebben lootjes getrokken via ‘Lootjestrekken.nl’ en daarna loopt de spanning heel langzaam op. De cadeautjes zijn leuk met Sinterklaas, maar wij vinden de bijbehorende gedichten minstens zo leuk. De steken onder water, de plaagstootjes, de ‘wat-lees-je-tussen-de-regels-door’-gedichten: heel fijntjes worden de missers, bloopers en soms ook de slechte eigenschappen overbelicht. De schoonzoon die het langst in de familie is noemde het eens ‘het haat-festijn’. Hij had het niet helemaal goed begrepen. Inmiddels is hij er aan gewend. Wie weet wat mij dit jaar te wachten staat…

Toen mijn vader overleed in 2008 realiseerde ik mij dat ik 47 jaar het Sinterklaasfeest met mijn ouders had gevierd. Een schat aan goede herinneringen bewaren we aan deze avonden. Toen de kinderen klein waren deden wij als volwassenen al aan ‘fop-cadeautjes’. Aan die speciale pakjes voor mijn ouders werkten we gewoon waar de kinderen bij waren; we bedachten samen met hen wat voor foppakje we opa en oma gingen geven, waarom dat was en waarmee we hen in het bijbehorende gedicht gingen plagen.
Als de zak dan ’s avonds voor de deur stond, hadden we de foppakjes voor opa en oma op de kapstok liggen en samen met de kinderen deden we die dan stiekem bij de zak in.
”Jaaaah…!” juichte Carlijn als 4-jarige. “Dan denkt opa dat het van Sinterklaas komt!”
Kostelijk gewoon.
Wat bij ons altijd voorop staat is de gezelligheid en het als familie een avond samenzijn.
Daarom is het ook zo’n leuk feest.
Maak die Piet maar groen of paars, zet hem een gele pruik op, maar blijf dit oer-Nederlandse feest vooral vieren.

Er staan al weer 8 rollen Sinterklaas-inpakpapier voor algemeen gebruik in de gang.
Zondagmiddag heb ik de pakjes alvast ingepakt, de gedichten moet ik nog.
Eén schoonzoon appte dat dat met Chat GPT een peulenschil was.
Ja.
Als je weet hoe dat werkt…….
Ondertussen verheug ik me mateloos op de chaos van a.s. vrijdag.
“Heb je nog plakband?”
“Waarom doet die printer het niet!?”
“Kunnen we eigenlijk ook blijven slapen?”
“Niet op Carlijns kamer komen!”
“Waar liggen die rollen dan…..?”
Wordt vervolgd.

PS: nieuwe header bovenin op de website!
Deze foto is vanmorgen om 08.45 uur gemaakt…..

Deze zomer bedacht Gerard dat we Casa Grada gingen onderwerpen aan een grondige opknapbeurt.
Over wat we gingen doen schreef ik al in het blog ‘Opknappen in Westerbork‘ van 13 november j.l.
We liepen een weekje vertraging op, omdat de winterschilder-zonder-winter plotsklaps langs kwam in Roden,  maar zaterdagmiddag trokken we de voordeur van huisje 96 achter ons dicht: huis weer bezemschoon opgeleverd, najaarsklus geklaard, klaar voor de gasten rondom kerst en oud&nieuw.
De beide badkamers zien er weer uit om door een ringetje te halen.
Rechts zie je een foto van de badkamer boven: nieuwe douchecabine, nieuw kastje, nieuwe spiegel en nieuw lampje. Mooi geworden!

Toen we zaterdagmorgen wakker werden in Westerbork zagen we dat het had gevroren.
Er lag nog sneeuw van de dag daarvoor, zodat het meer een winterse aanblik bood.
De moerascypres die een maand geleden nog groen/oranje was is nu alleen nog maar oranje en half kaal. Toen de zon even door de wolken piepte aan de horizon maakte ik een foto (zie afbeelding links).

Zaterdagavond hadden we niks.
Ja, toch wel: 24.000 stappen had ik op teller die avond van het gesjouw de hele dag trap op trap af.
We aten een aangekleed patatje bij Alida’s en brachten de avond voornamelijk zittend door, met een leuke detective en een knabbeltje.
Laat ons maar even; we zijn geen 30 meer…….
Meer weten over Casa Grada?
Hierbij een link naar ‘onze pagina‘ op de website van het Timmerholt.

Vorige week schreef ik al: zondag 3 december is de eerste zondag van Advent, dan ga ik een adventskrans maken.
Het hele weekend loerde ik al naar buiten of de hortensia’s met een beetje nachtvorst nog op kleur bleven.
Dinsdag hoorde ik berichten over sneeuw en vrieskou en hakte toen de knoop door: ik ging met een emmer naar buiten om bloemschikmateriaal uit de tuin te halen.
Op de foto zie je mijn aanrecht vlak voordat ik begon met het adventsbloemstuk.
Het is namelijk geen krans geworden! Deze keer had ik nog geen idee wat ik zou maken en ik keek ook bewust niet naar wat ik voorgaande jaren had gedaan. Bij de Hema stond ik te twijfelen bij de kaarsen; welke kleur zou ik nemen? Rose, lila, wit, ik heb van alles in mijn handen gehad, maar ik kocht uiteindelijk vier lichtgroene kaarsen in verschillende groottes en diktes. Ik had nog een oasis ring waar ik wat halve cirkels uitstak, zodat drie kaarsen op de bodem van de schaal kwamen te staan. In de ring legde ik een vierkant stuk oasis, daarbovenop zette ik de grootste kaars. Takken van de conifeer en de Koreaanse zilverspar, paarse besjes van de schoonvrucht, skimmia, hortensia’s, schaduwkruid en rozenbottels prikte ik in de oasis. Daarna vulde ik de stukjes waar nog oasis te zien was op met paarse accenten uit mijn ‘kerststukjes-door-de-jaren-heen’-archief.
Onderaan dit blog vind je nog wat details.

Verder maakte ik ook nog een bloemstuk voor in de welkomstmand bij de voordeur (basis daarvoor staat links op de aanrechtfoto). Dat kwam eenvoudig tot stand: een hele dikke hortensiabol prikte ik middenin de oasis en aan de zijkanten onderaan kwam conifeer en skimmia. Over de grote rose bloem drapeerde ik een zilverkleurige kerstboom-kralenketting en drukte hier en daar een rood kerstballetje in.

Ieder jaar schrijf ik een blog over het adventsstuk dat in de weken voor kerst bij ons op de salontafel staat. Ieder jaar wordt het iets anders en iedere keer geniet ik van het bedenken en samenstellen ervan.
Ben je nieuwsgierig naar voorgaande jaren? Hierbij een link naar het blog van vorig jaar, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle voorgaande jaren.

Als je klikt op de afbeeldingen op dit blog komen ze groot in beeld.

Gistermorgen stond ik bij ‘Het Goed’ in Roden te rommelen in dozen met kerstballen.
Ze hadden daar een actie: een papieren zak vol kerstballen kostte € 3,99.
Er stonden dozen vol ballen, gesorteerd op kleur, maar kennelijk hadden er al veel mensen in gerommeld, dus soms zaten het goud, zilver en rood wat door elkaar.
Eigenlijk was ik helemaal niet op zoek naar kerstspul: ik ging naar de kringloop om te kijken of ik iets kon scoren voor MIJN PERSOON bij het Sinterklaasfeest dat we volgende week gaan vieren.
Maar zoals wel vaker: ik kwam thuis met een tas vol dingen die ik niet zocht. Kleren, sinterklaascadeautjes en voornoemde zak kerstballen dus.

Ik was trouwens niet de enige die in die ballenbak aan het graaien was; naast mij stond een kleurrijke mevrouw heel gericht te zoeken.
We kwamen aan de praat.
Ze vertelde dat ze de kerstballen ging pimpen en dat ze die opnieuw ging verkopen.
“O? Hoe ziet dat pimpen er dan uit?”
Ze liet mij een foto zien van een bal die ze met stippen had bewerkt; de afbeelding die op haar facebookpagina staat vind je hiernaast.

Mooi!
Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg verder.
Waar verkoop je ze dan?
Wat vraag je er dan voor?
Gedurende ons gesprekje begreep ik dat ik niet met zomaar een creatieveling sprak.
Ze heet Ellen Vesters en is kunstenares.
Haar handelsmerk is ‘kleurrijk’; verder maakt ze gebruik van bestaande materialen, dus ze is vaak te vinden op rommelmarkten en in kringloopwinkels. Zij maakt bijvoorbeeld van oude theepotten ’theepotlampen’.
Duurzame kunst dus en nog te koop ook!
Kijk maar eens op haar website ‘Gekkleurd – creatief gek met kleur’: hierbij een link.
Ook op haar Instagram-account zijn veel foto’s te vinden van wat ze zoal maakt; daarop post ze elke dag (zoals ze zelf zegt) een stukje vrolijkheid.

Wat een leuke ontmoeting!
Wat een enthousiast mens en wat een goede ideeën.
We moeten met elkaar af van het idee dat iets uit de kringloopwinkel vies is. Of minderwaardig.
Kringloop, vintage, retro, tweedehands, rommelmarkten: ga vóór je iets nieuws koopt eens kijken in zo’n winkel en laat je verrassen!

“Wanneer doen wij nou als collega’s iets leuks met elkaar” verzuchtte een casemanager van onze afdeling een maand geleden.
Eigenlijk nooit, was de conclusie. De laatste keer dat we iets met elkaar deden was in mei 2022, toen hadden we een teamdag met een ritje met de stoomtrein van Veendam naar Stadskanaal. Maar op die dag was er maar weinig ruimte voor onderling contact: het was eigenlijk een verkapte vergaderdag.

De bovengenoemde casemanager ging niet bij de pakken neer zitten en bedacht samen met twee anderen een alternatief feestje.
Het was de bedoeling dat iedereen iets meenam voor het buffet en dat iedereen één of twee kleine cadeautjes meenam om een spel mee te doen. Nou hou ik heel erg van dit soort feestjes, dus ik gaf me op en beloofde een pan gehaktballetjes met uien à la Ma Vrieswijk mee te nemen. Ik kocht een zak gemengde chocoladepepernoten en een plastic Sinterklaas vol met Smarties die ik mooi inpakte en op donderdag de 23 november stapte ik om 17.05 uur ons kantoor binnen.

Het rook al heerlijk! Er waren drie soorten soep en allerlei zelfgemaakte heerlijkheden die iedereen zich goed liet smaken.
We zaten en stonden in groepjes te eten en ondertussen werden er gesprekken gevoerd die nu eens niet gingen over dossiernummers, zoekgeraakte inschrijfformulieren en niet goed geregistreerde tijd, maar bijvoorbeeld over wat er zo leuk is aan het werk dat we doen (het ondersteunen van mensen met dementie of Alzheimer en hun mantelzorgers, hierbij een link), over dochters en zonen en mode uit de jaren ’70.

Rond een uur of zeven was iedereen wel uitgegeten en gingen we het spel doen.
We zaten in een hele grote kring en de tafels in het midden lagen vol met cadeautjes.
In de eerste ronde werden de pakjes verdeeld door het gooien van een dobbelsteen en toen er geen pakjes meer op tafel lagen mocht iedereen zijn of haar cadeautjes uitpakken; we gingen de kring even rond, zodat iedereen de gelegenheid kreeg om te laten zien wat voor prachtigs men in zijn bezit had gekregen.
Maar dat bezit was maar van korte duur.
In de tweede ronde gooiden we ook met de dobbelsteen, maar de ogen betekenden nu iets anders.
Presentjes werden gestolen, doorgeschoven en verplicht geruild. Al gauw tekende zich af wat de meest favoriete pakjes waren en kwam de ware aard van de collega’s naar boven.
“Ha! Van mij! Geeeeef maar hierrrr!”
Twee witte kerstsokken, een tasje met kleurige glitterkerstballen, een vilten gnoom, een beeldje van een zittende, dikke vrouw en (hoe wonderlijk) hondenpoepzakjes.
Voor die tweede ronde was een half uur uitgetrokken, na een half uur zou de wekker gaan en mocht je de cadeautjes die je dan in je bezit had houden.

Toen het halve uur bijna om was, ontstond er een schreeuwende en dobbelende kluwen mensen die pakjes heen en weer gooiden.
Wát een lol kun je dan hebben met zoiets onbenulligs!
En je ziet je collega’s even van een heel andere kant, want wie wil er nou kleurige glitterkerstballen? Of hondenpoepzakjes…..