Na de intense ervaring van Libera me met Christina koos ik de volgende dag zonder twijfel weer voor een workshop met haar; nu gingen we de tweestemmige canon Miserere mei van Sweelinck instuderen.
Ook nu was er weer een groep van zo’n 40 mensen, maar er waren maar drie of vier die er die vorige dag ook bij waren.

Wat erg fijn was: het waren bijna allemaal ervaren zangers die van blad konden zingen dus binnen een uur zat die canon er al in en konden we hem vierstemmig zingen.
Wie mij een beetje kent, weet dat ik gek ben op canons, dus ik genoot met volle teugen van het eindeloos herhalen.
Christina is in het dagelijks leven professioneel sopraan en was bezig met het voorbereiden van een voorstelling dit najaar, waarin ze deze canon wilde gebruiken. Ze wilde graag uitproberen of dit ook samen zou gaan met slagwerk en als de canon er goed in zat wilde ze met onze groep naar een drum-workshop om te kijken of het samengevoegd kon worden. “O ja, en dan wil ik ook nog graag naar de workshop ‘Dansen met de dood’ om te kijken wat we daar nog samen mee kunnen doen.”

We hadden al dik anderhalf uur gezongen toen Christina bedacht dat we helemaal nog geen pauze hadden gehad. En daar was eigenlijk ook geen tijd voor, want we moesten al op weg naar de andere workshops. Bijzonder: ik had die pauze helemaal niet gemist, zo ging ik op in de canon, de concentratie op de lastige loopjes en het tempo.
Even later groepten we met z’n veertigen voor de ingang van een tent waar ongeveer 15 slagwerkers bezig waren met een drum-jamsessie.
Christina wist nog niet precies hoe het zou worden. “Ik ga even naar binnen om te overleggen met Niels”. Het kwam er op uit dat wij buiten de tent de canon zouden inzetten op het ritme van de drums en dat wij dan al zingend naar binnen zouden lopen tot we allemaal in de kring van de slagwerkers zouden slaan.

Oeh….. wat was dat mooi!
Je blijft maar eindeloos je eigen partij zingen en je neemt deel met je hele lijf. Het geluid van de trommels was intens en daar sta je dan met 40 mensen tegenaan te zingen. “Kijk mij hier nou staan…! dacht ik terwijl ik geëmotioneerd raakte van de beleving op zich; dit had ik nog nooit meegemaakt.

Daarna gingen we naar de andere workshop en daar stond tot mijn grote genoegen schoonzoon Jon zich uit te leven met verschillende percussie-instrumenten.
Samen zingen, dansen en drummen.
Mijn comfortzone was heel ver weg, maar wat heb ik er van genoten.

Ik heb een opname van die tentsessie van Misere mei gemaakt en ook van een uitvoering van Libera me.
Af en toe (als ik alleen ben) pak ik de muziek er bij, zet ik het geluid op 10 en geef me even weer over aan deze andere vorm van klassieke muziek beleven.
Spelende vrouw, wat heb je nu geleerd?
Het hoeft niet altijd allemaal ‘volgens het boekje’.

Alle delen lezen van deze blogserie? Er zijn al drie gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1