Categorie: Kerk & gemeente Pagina 31 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

9 december: Een huis van 100 jaar.

Door Ada

Op 9 december 2019

Gistermorgen, tweede Adventszondag, vierden we met onze gemeente een bijzonder jubileum: het was 100 jaar geleden dat het kerkgebouw ‘Op de Helte’ werd gebouwd.
Over jaartallen en geschiedenis ga ik op dit blog niet uitwijden, daarvoor verwijs naar de website van onze PKN-gemeente, hierbij een link naar de pagina ‘Op de Helte 100 jaar’>>>.

Net als vorige week verscheen ook deze morgen de profeet Micha weer: hij voorspelde dat het die middag 24 graden zou worden en dat we konden zwemmen. Hij voegde de daad bij het woord, zocht z’n zwembroek al vast op en ging op een strandbed liggen. Waar hij vervolgens tot groot vermaak van de kerkgangers door heen zakte.
Ten overvloede deelde Micha mee ‘dat dit er niet bij hoorde’…… dat hadden we al begrepen. Dat mooie weer was net zo onwaarschijnlijk als de profetie van Micha 8 eeuwen voor Christus: dat de mensen in de toekomst in vrede onder hun vijgeboom zouden kunnen zitten. Micha werd er destijds net zo om uitlachen als nu om zijn weersvoorspelling.

Extra feestelijk was vanmorgen de medewerking van Christelijke Muziekvereniging Oranje. (klik op de foto voor een vergroting).
Zij begeleidden de gemeente bij één lied en speelden daarnaast ook een aantal werken.
Halverwege het stuk ‘Guardian of my soul’ hoorden we een prachtige solo; als je al vanaf je kindertijd in kerkdiensten komt herkende je onmiddellijk de melodie van ‘Eén Naam is onze hope’. Wil je Oranje ook horen spelen? Je kunt de viering beluisteren op Kerkomroep >>> ( 8 december, 10.00 uur, Op de Helte)

Het zwaartepunt in de overdenking lag niet op Micha’s profetieën maar op het kerkgebouw waar we in zaten. We hoorden verhalen over de kopers van het huis dat daar eerst stond en de grond die daar bij hoorde. We hoorden over de verbouwing in de jaren zeventig en we hoorden hoe er duizenden guldens bij elkaar werd gespaard door de toenmalige gemeente om die verbouwing (1.5 miljoen!) te bekostigen.

Een kerk is meer dan een hoop stenen.
Er wordt gedoopt, getrouwd, gerouwd.
Er wordt gezongen, gelezen, gebeden.
Een kerkgebouw is een stenen getuige van onze geloofsgemeenschap.

We zongen als slotlied een tekst van André Troost: ‘Dit huis, een herberg onderweg’.
Het laatste couplet zegt eigenlijk alles:

Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud
ligt langs de weg als een oase.
Hier kan men putten nieuwe kracht
hier is beschutting voor de nacht
hier is het elke zondag Pasen!
Gezegend al wie van hier gaat
en al zijn lasten liggen laat.

Na de viering, Oranje speelde nog twee nummers, was er koffie mét gebak.
Heel speciaal gebak: het flinterdunne chocolaadje op de bovenkant van het taartje was een afbeelding van het 100-jarige kerkgebouw.
Yum!

Reageren

2 december: Een ankerplaats in de tijd.

Door Ada

Op 2 december 2019

In Bloemen, Kerk & gemeente

Soms wordt aan mij gevraagd: “Waarom ga je eigenlijk nog naar de kerk?”

Lezers van dit blog kunnen inmiddels weten waarom ik naar de kerk ga, maar die vraag kan ik nooit kort en eenduidig beantwoorden. Gistermorgen werd het waarom van een kerkdienst door dominee Sybrand van Dijk in één zin samengevat: een ankerplaats in de tijd.

Ja.
Dat is het ook voor mij. Een rustpunt in de week.
Wat is er allemaal gebeurd, wat heeft het met me gedaan, wat was mijn rol, wat moet ik er mee, wat kan ik er mee?
Bezinning, nadenken over teksten, zingen en luisteren.
Gisteren vierden we de eerste zondag van Advent. Voor de viering begon werd het voor het bezinningsmoment heel stil in de roezemoezige, overvolle kerk; organist Ad speelde de melodie van ‘Kom tot ons, de wereld wacht’.
Wat een mooi en ingetogen begin van de Adventstijd.

De eerste kaars werd aangestoken in de adventskrans (zie foto links) die op de tafel in het liturgisch centrum staat. Opeens ging het licht uit en daar verscheen de profeet Micha die aan de kinderen vertelde dat het heel bijzonder was dat hij vanuit de 8e eeuw voor Christus in ons midden was; veel bijzonderder dan Sinterklaas, die ieder jaar naar Nederland komt. Maar deze Micha was lang niet zo aardig als Sinterklaas, hij was zelfs wat knorrig. Hij wees ons er op dat het donker was en of wij zelf niet zagen dat het licht uit was. “Wie is er eigenlijk verantwoordelijk voor het licht?” Het bleek koster Nienke te zijn.

Later op de preekstoel hoorden we meer Micha-geluiden. Hoe (slecht) staan we er voor? Hoe is het in de vluchtelingkampen op Lesbos? Waarom is ons doel nog steeds economische vooruitgang? Hoe staat het er voor met onze eigen verantwoordelijkheid voor mens en milieu? Net als bij de toehoorders van Micha eeuwen geleden schuurde het. Onze uitvluchten werden afgedaan als smoesjes. Zo actueel is de bijbel voor een goed verstaander. Niet de koster is verantwoordelijk voor het licht, maar wij allemaal. Hele verhaal horen? Luister dan naar de viering op Kerkomroep >>>, Catharina kerk, 1 december 10.00 u.

Eerst kaarsen, dan hortensia, opvullen met conifeer

Zaterdagmiddag maakte ik met groen uit onze eigen tuin een adventsbloemstuk voor op onze salontafel. Daarvoor gebruikte ik de schaal die ik al anderhalf jaar geleden voor dit doel had gekocht bij Het Goed. Rechts een foto van de opbouw: oasis, kaarsen als eerst bovenop plaatsen, zijkanten bekleden met hortensia, de ruimte tussen de kaarsen en de hortensia opvullen met conifeer en (in mijn geval) Koreaanse zilverspar en als laatste de rode skimmia ontdoen van de blaadjes en in groepjes van twee of drie tussen de kaarsen zetten.
Paarse besjes en andere versieringen aanbrengen in de hortensia.
Bij mij is de hoofdkleur paars/blauw, maar je kunt ook kiezen voor zilver, goud of rood.
Meer lezen over adventsbloemstukken?
Hierbij een link naar het blog over dit onderwerp in 2018>>>, vandaar uit kun je (even naar beneden scrollen) doorlinken naar voorgaande jaren.

Reageren

25 november: Gene zijde.

Door Ada

Op 25 november 2019

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Als je in de cantorij zingt is de viering op de laatste zondag van het kerkelijk jaar qua muziek één van de mooisten. Ook gistermorgen zongen we passend en ingetogen repertoire. In de weken vooraf ben je op de repetitieavonden met de liederen bezig, in de viering die daarop volgt komen teksten en muziek samen. Het is beslist anders dan wanneer je als gemeentelid in de kerkzaal zit; ook Gerard, die gisteren als ‘inval-tenor’ met ons meezong had dit zo ervaren.
Maar het is natuurlijk geen vrolijke dienst; het verdriet is soms tastbaar aanwezig.

Onze nieuwe dirigent Karel Stegeman loodste ons kundig door de soms bekende maar soms ook lastige stukken. Dirigent en koor zijn trouwens al aardig aan elkaar gewend en zijn uitspraken brengen menigmaal een glimlach teweeg.
“Alten: probeer blij en ontspannen te zingen. Die sprong naar beneden moet u wat eleganter nemen.” De heren achter ons hebben daar beelden bij en mompelen iets over ‘moede hinde’s’.
Soms worden we aangespoord om meer te genieten van een bepaalde noot die een mooi akkoord vormt met de andere stemmen.
Een alt die even niet had opgelet riep: “Waar moet ik genieten?” wat dan vervolgens weer een hoop onrust veroorzaakt.
Gistermorgen voor de viering vroeg Karel ons om bij het zingen van de klank ‘ng’ onze kaak te laten vallen. Daar moet ik niet te veel bij nadenken en de alt naast mij kennelijk ook niet; we moeten elkaar dan even niet aankijken.

Terug naar de viering.
In het begin kreeg Bea Sportel het woord. Zij schreef een gedicht bij het overlijden van haar broer en droeg dat intens en ontroerend voor.
Herkenbaar; ook wij verloren dit voorjaar een broer in onze familiekring.
De kerk zat erg vol, want er waren 36 namen te noemen van gemeenteleden die ons ontvallen zijn.
36 kaarsen kaarsen en 36 rozen.
Op de foto het bloemstuk bij de 36 kaarsen: de ‘vingers’ van de vingerplant staan voor handen die de 36 rozen omvatten die symbool staan voor de overleden gemeenteleden.
Het noemen van de naam is voor iedere familie een beladen moment; zelf hebben we dat al een aantal keren ervaren na het overlijden van onze ouders in Hoogersmilde.
Er werd tijd genomen voor iedere naam, de volgende naam werd pas afgekondigd als de familie die de vorige kaars had aangestoken weer plaats had genomen.

Een troostijke viering, mede door de korte, maar veelzeggende overdenking van dominee Sybrand van Dijk.
Fijn dat we dit we als PKN-gemeente naast o.a. doop- en trouwdiensten, kinderkerstfeest en de paascyclus kunnen bieden binnen de cirkel van het kerkelijk jaar.
Dit blog sluit ik af met het bovengenoemde gedicht van Bea.

Gene zijde

Ik ging met jou
tot aan de grens
die laatste stap
naar de eeuwigheid
moest jij alleen maken
en nu
voorgoed voorbij
blijf ik achter
en jij
keert terug naar de bron
daar waar alles begon
daar waar de eeuwigheid begon
sterren stralen
mij tegemoet
jij in mij
en
ik in jou…..

Reageren

21 november: Stil en verdrietig zijn we.

Door Ada

Op 21 november 2019

In Alledag, Kerk & gemeente

De titel van dit blog waren de eerste woorden in de rouwadvertentie die vriendengroep ‘De Havenstappers’ deze week heeft geplaatst in het streeknieuwsblad ‘de Krant’.
De Havenstappers; één van onze netwerkkringen hier in Roden.
Op deze website schrijf ik er af en toe over; meer weten?
Lees dan het blog ‘Havenstappers’ uit 2015 >>>

Vorig jaar zagen we elkaar in oktober tijdens een gezellig etentje, dit jaar staat er een ontmoeting in de agenda’s eind november.
Maar we zagen elkaar gisteren al en dat had een verdrietige reden: één van ons, Klaasje van Dijken, is vorige week donderdag overleden.
Niet te bevatten.

Zaterdagmiddag kwam ik in de Jumbo een ander lid van onze club tegen.
We omhelsden elkaar en wisten even niet wat te zeggen.
We herinnerden ons de bijeenkomst van vorig jaar.
“Vorig jaar zeiden we nog tegen elkaar: Veertien stellen! We zijn er allemaal nog en iedereen is nog bij elkaar. Wat een wonder eigenlijk.”

Gistermiddag was de afscheidsbijeenkomst van Klaasje in Op de Helte.
Het meest ontroerend vond ik het afsluitende deel van de dienst op het kerkhof.
Na de zegen kreeg iedereen de gelegenheid om langs de kist te lopen en een laatste groet te brengen.
Dochter Renate en schoonzoon Maarten speelden toen met z’n tweeën “Bist du bei mir” op respectievelijk saxofoon en trompet.
(klik hier voor een brass-uitvoering van dit werk >>>, gezongen door sopraan Shigeko Hata)
Ook al was de uitvoering niet helemaal vlekkeloos, mooier heb ik het nooit horen spelen.
Toen we van het kerkhof afliepen in de mist hoorden we de klanken van het lied langzaam wegsterven.

Stil en verdrietig zijn we.

Reageren

19 november: Verwend.

Door Ada

Op 19 november 2019

In Kerk & gemeente

Zondag 17 november waren er twee vieringen in onze PKN-gemeente: ’s morgens een Ik-zie-jou-viering en ’s avonds een orgelvesper. Die middag had ik de cantorij-reünie, dus ik moest kiezen tussen die twee vieringen. Niet echt een dilemma hoor; een viering met Theo van Beijeren als predikant en Erwin Wiersinga op het historische Hinsz-orgel in de Catharinakerk heeft mijn grote voorkeur.

De kerk was voor vesperbegrippen mooi gevuld.
Er werd een beroep gedaan op de de alertheid van de aanwezigen, want de orde van dienst begon met pagina zeven en de andere pagina’s hadden een willekeurige volgorde.
Het was kennelijk gedisciplineerd publiek; het leverde hooguit wat extra geritsel op.

Bij zo’n avondviering in de Catharinakerk daalt er altijd een bepaalde rust op me neer.
Het oude gebouw en de meditatieve sfeer van een vesper doen iets met me.
We zongen de overbekende psalm 42 ‘Evenals een moede hinde’ . De tekst van de aangegeven coupletten kende ik uit m’n hoofd vanuit mijn kindertijd (herhaling is de kracht van de reclame) en ik realiseerde me dat in dit kerkgebouw al eeuwen kerkdiensten worden gehouden.
De schriftlezing was het verhaal van de wijze en dwaze meisjes die met hun olielampjes op de bruidegom wachten. Deze lezing was gekozen bij het thema ‘Wachet auf ruft uns die Stimme’ een stuk van Bach, in ons liedboek terechtgekomen onder de titel ‘Op waakt op, zo klinkt het luide’.
We zongen natuurlijk verschillende, toepasselijke liederen als gemeente, maar een glansrol was weggelegd voor Erwin Wiersinga, die stukken speelde van o.a. Sweelink, Kauffmann en Brahms.

Het mooist vond ik het stuk waarop de vesper was gebaseerd, BWV 645 van J.S. Bach.
Ik ben niet zo klassiek onderlegd en dit was het enige stuk dat ik goed kende.
Ken je het niet? Hierbij een link naar een uitvoering op You Tube>>>, waarbij je de noten in beeld krijgt. Het klinkt niet zo mooi als eergisteravond in de kerk, maar dan heb je even een idee.
Kijk eens naar de notenbalkjes die je in beeld krijgt bij de muziek……wat een kunstenaar ben je als je dat kan spelen.
En wat zijn we in Roden verwend dat we hier in een gewone vesper op een gewone zondag naar mogen luisteren.

Reageren

18 november: Pan Pom Poen Soep.

Door Ada

Op 18 november 2019

In Kerk & gemeente, Koken & bakken

Vroeger was er nog geen PKN.
Toen had je ‘gréfo’s’ en ‘hèrvo’s’.
Gerard en ik hoorden van huis uit bij de hervormde kerk en dus ging ik in 2008 zingen bij toenmalige hervormde Catharinacantorij.
In 2017 werd die cantorij opgeheven, enkele leden sloten zich aan bij de Op de Helte-cantorij, die op dat moment werd omgedoopt tot Cantorij Roden.

Gistermiddag kwamen we als voormalig zangers en zangeressen van de Catharinacantorij bij elkaar voor alweer de derde reünie.
We begonnen met koffie en thee en ik moest eerst uitgebreid bijpraten met mijn voormalig manager bij Lentis, die ik lang niet meer gesproken had. Fijn om elkaar weer even te zien!
Al snel was het tijd voor het volgende onderdeel van de reünie: zingen.
De stemgroepen gingen bij elkaar zitten en onder leiding van cantrix Erica gingen we eerst inzingen.

…..hartige taart, salades….

Het was heerlijk om even weer samen te zingen, al werd wel duidelijk dat sommige reünisten al heel lang niet meer gezongen hadden. maar dat mocht de pret niet drukken.
En pret hadden we: als altengroepje hadden we het als vanouds weer heel gezellig.
Na de koffie en het zingen was het tijd voor het buffet. Courgettesoep, pompoensoep, salade en hartige taart, het was allemaal weer lekker.
Onze voormalig secretaresse vertelde dat ze wat moeite had met het uitspreken van de woorden-combinatie ‘een pan pompoensoep’. Wij gingen dat ook proberen, maar na een glas witte wijn was dat voor ons allemaal wat lastig. Onbekommerde lol; net als vroeger!

Essina had een pittige kaastaart meegenomen voor het buffet, van haar kreeg ik gisteravond het recept.
Dat wil ik de lezers niet onthouden: kaastaart voor iedereen!

Benodigdheden:
Voor de bodem:
– 120 gr.bloem, zout, 60gram boter of margarine; maar het kan ook met bladerdeeg.

Voor de vulling:
– 100 gr.ontbijtspek
– 250 gr.belegen kaas in plakken,
– 2 eieren
– 6 eetl.koffieroom.

Doen:
Een springvorm invetten met boter en het deeg verdelen over de vorm.
Het deeg goed tegen de kant drukken.

Bodem inprikken met vork.
De helft van de plakjes ontbijtspek erin, dan de helft van de kaasplakken, weer spek, weer kaas.
Eieren loskloppen met de room en dit over de inhoud schenken.
Springvorm op een rooster onderin een matige warme oven 175′ zetten en lichtbruin en gaar bakken in 35 of 40 min.

Deze hartige taart en warm en koud te eten.
Je kunt hem als warme maaltijd in punten serveren met een frisse sla of koud in punjtes bij de borrel.

Toevoeging van Essina: lukt altijd!

Reageren

14 november: PKN-Christmascarols-koor met bonus.

Door Ada

Op 14 november 2019

In Kerk & gemeente

Gistermiddag was ik de hele tijd een beetje nerveus.
Gisteravond was namelijk de eerste repetitie van het PKN-Christmascarols-koor dat gaat zingen op de Roder Weihnachtsmarkt op 14 december en in de vesper van 15 december.
Er hadden zich 29 mensen opgegeven die van te voren allemaal van mij de muziek, de teksten en oefen-files hadden gekregen.
Dan is het hartstikke spannend: hoe klinkt het koor qua verhouding?
Zijn er meer alten dan sopranen?
Heb ik wel genoeg bassen/tenoren?
Hebben ze een beetje geoefend?

Voor mij is het een groot avontuur; we hebben nog nooit met een gelegenheidskoor van onze PKN-gemeente op een kerstmarkt gezongen en niemand weet hoe dat precies zal zijn.
Gelukkig durven de aanwezigen van gisteravond dit avontuur samen met mij aan te gaan.

We begonnen met de inzingoefening waarmee ik vroeger de kinderkoorrepetities begon; heerlijk om een hele groep volwassenen enthousiast ‘haaaaidiehaaai’ en ‘hoodiehooooo’ te met bijbehorende gebaren te zien zingen!
Toen gingen de stemgroepen bij elkaar zitten en brak een spannend moment aan: het eerste lied “We three kings of Oriënt are”. Laat maar horen: wat kennen we er van?
Maar dat viel niet tegen! Het stond al heel behoorlijk onder elkaar en met wat extra aandacht voor de verschillende stemgroepen konden we het na tien minuten zingen.

Zo ging het trouwens niet bij alle liederen. De carol ‘God rest you merry, gentlemen’ stierf bij de eerste keer in schoonheid. Daar hebben we hard aan gewerkt, maar ook toen lukte het niet om het vierstemmig goed uit te voeren. Huiswerk voor de volgende keer dus.
Dit is gelijk ook het enige lied waar we moeite mee hebben. De andere liederen gingen al best goed en ‘Joy to the world’ klonk zelfs al als de spreekwoordelijke klok. Ook bij ‘Silent Night’ hoefden we de afzonderlijke stemmen niet apart te oefenen.

De zenuwen van gistermiddag waren toen al lang weg; het was eigenlijk alleen maar ontzettend leuk. Iedereen is van goede wil; toen het bij dat ene lied niet goed ging wist ik niet goed wat ik moest doen om de mannen hun partij aan te leren. Ik kan die partijen namelijk zelf ook niet zingen, maar gelukkig was daar Annelies die piano kan spelen. Zij begeleidde de mannen en samen kwamen we er wel uit.
Verder sta ik wat ongemakkelijk de maat aan te geven; anders heb ik altijd een gitaar om mijn nek, maar carols horen eigenlijk a-capella gezongen te worden dus dat gaan we ook proberen. Zelf wil ik natuurlijk ook graag de alt-partij meezingen, maar die twee dingen samen lukte mij niet zo goed. Met mijn aandacht bij de altpartij vertraagde het tempo dat ik aangaf, waardoor het koor steeds langzamer ging zingen. Ik voelde me als een kandidaat bij ‘Maestro’……

Fijn dat het allemaal zo goed ging, maar de allermooiste bonus voor mij is dat Gerard en alle drie onze dochters meezingen, inclusief schoonzoon Jon.
Voorafgaand aan de repetitie zat ‘het hele koor’ bij ons aan tafel aan de boerenkoolstamppot.

Ben je benieuwd naar ons PKN-Christmascarols-koor?
Zet 14 en 15 december alvast in je agenda: we willen heel graag dat naar ons komt luisteren!

Reageren

11 november: Die mij droeg.

Door Ada

Op 11 november 2019

In Kerk & gemeente

Soms zit ik in de kerk bij een viering, waarbij ik me niet fijn voel. Een sombere psalm van drie coupletten, een moeilijk, onbekend lied waarbij de organist geen ondersteunende begeleiding speelt: geen zaken waar ik veel aan beleef. Dat zegt natuurlijk niets over hoe andere gemeenteleden het ervaren. Een psalm kan soms ook heel troostend zijn.

Gelukkig bestaat een viering uit meerdere onderdelen. We zagen een video van een woedende Jezus die op het tempelplein met een zweep de handelaren wegjaagt en de tafels van de geldwisselaars omgooit. We hoorden een heel goed verhaal van ds. Walter Meijles over het verdriet van Jezus over de komende verwoesting van Jeruzalem.
Dat Jezus in de laatste week van zijn leven somber en bedrukt is en dat de Joodse leiders plannen maken om hem uit de weg te ruimen. Dit verhaal, zei de dominee, wordt in de bijbel niet verteld om ons somber en bedrukt te maken, maar om ons wakker te schudden. Om ons telkens weer op het hart te binden dat je in het leven niet de kansen moet laten liggen. Dat je de dingen waar het werkelijk op aan komt niet door je vingers moet laten glippen maar vast moet houden. Dat je niet pas later zegt: “Ach, wat was ik toen gelukkig.” Het hele verhaal horen? Hierbij een link naar Kerkomroep >>> (Roden, Catharinakerk, 10 november 10.00 u).

op adelaarsvleugels

Na de preek luisterden we naar Trijntje Oosterhuus die het gedicht ‘Die mij droeg’ van haar vader zong. Samen met de preek van Walter kleurde dit lied de viering.
Hierbij een link >>> naar een uitvoering van het lied.

Maar de waarde van mijn dag werd bepaald door iets anders.
Dat was het gesprek dat ik aan de koffie na de viering had met een gemeentlid wier man dementeert en op dit moment een zwaar leven heeft door de zorg voor en om hem. Zij vertelde hoe zwaar het is.
Maar ook hoe ze ’s morgens samen ontbijten en hoe hij geniet van het eitje dat ze voor hem bakt. Dat zijn zus soms een dag komt en dat hij dan zo geniet van haar gezelschap. Dat ze dan koffie met gebak hebben. Dat ze ondanks alle gedoe probeert te genieten van wat er nog wel is.

Met mijn praktische instelling vroeg ik haar: “Ben je niet bang dat jou iets overkomt? Hij is helemaal afhankelijk van jou.”
Het antwoord was verrassend.
“Nee.
Als mij iets overkomt worden de problemen die dan ontstaan op een andere manier opgelost. Daarbij vertrouw ik op die Ene” en ze wees naar boven.

Het lied van Trijntje stond mij nog helder voor de geest.
Die mij droeg.
Bedankt Joke.

Reageren

10 november: Comfortzone.

Door Ada

Op 10 november 2019

In Kerk & gemeente

Een workshop van Judith Oosterhuis; als ik in de gelegenheid ben ga ik daar graag naar toe.
In de aankondiging stond: In deze workshop maken we een collage van beeld en eventueel tekst. Hiermee vertellen we ons eigen verhaal of dat van een dierbare aan de hand van beeldmateriaal.

Gistermiddag fietste ik rond 14.00 uur naar De Deel met een plastic mapje met kopieën van foto’s uit het leven van mijn vader. Voor mijn moeder heb ik in de laatste jaren van haar leven een Levensboek gemaakt, (zie 23 oktober 2016 Levensboek>>>), maar mijn vader overleed al voordat ik überhaupt aan een levensboek had gedacht.
De collage zou mijn vader als onderwerp hebben.

We gingen werken met verschillende soorten gekleurd papier, decoratief plakband, plaatjes uit tijdschriften, lijm, stempels, kantrandjes en stiften.
Voordat ik gistermiddag kwam had ik al een idee van wat ik ging doen, maar dat was niet bij iedereen zo.
Tegenover mij zat Hetty te mijmeren boven haar foto’s: “Ik heb nul inspiratie…” maar gelukkig voor haar kwam die toch nog.

Sommige meegebrachte foto’s kon ik niet gebruiken; ik had bijvoorbeeld een foto van de kerk in Hoogersmilde, maar die was veel te groot. Van sommige foto’s moest ik mijn moeder afknippen en sommigen kon ik niet kwijt: te veel.
Ik koos de kleur groen om randjes langs de foto’s te maken en ik koos voor een collage met lijstjes die boven en naast elkaar staan.
(Klik op de foto voor een vergroting.)

Moet ik voor een workshop bij Judith anders altijd uit mijn comfortzone ( ik kan bijvoorbeeld helemaal niet schilderen, kleien of anderszins vormgeven), deze middag zat ik midden in die zone helemaal gelukkig te knippen en te plakken.
Mijn ding.
Foto’s, herinneringen, fröbelen.
Het was heerlijk.
En helend.
Na elf jaar mis ik mijn vader soms nog en fysiek bezig met zijn leven maakte dat mijn hoofd ook even vol zat met hem.

Wat een fijne invulling van een vrije zaterdagmiddag.
De volgende workshop van Judith staat alweer in mijn agenda: zaterdag 25 januari.
Schetsen in stilte in de Catharinakerk.
Dan weer ùit mijn comfortzone dus.
Dat geldt voor het schetsen maar ook voor de stilte.

Reageren

1 november: De vrije hand.

Door Ada

Op 1 november 2019

In Alledag, Kerk & gemeente

In maart van dit jaar sprak ik Jan bij het koffiedrinken na een kerkdienst.
Hij sprak mij aan in zijn rol als vertegenwoordiger van wijkteam ‘Noorderkroon’ van onze PKN-gemeente en vroeg of ik een zangmiddag wilde verzorgen voor die wijk.
Leuk! Eind september had ik even contact met Hadewich, ook lid van dat wijkteam en samen overlegden we hoe we één en ander vorm zouden geven.
“Hebben jullie nog wensen? Verzoeknummers? Drents? Iets voorlezen?”
Nee, geen wensen. Ik kreeg de vrije hand om twee keer drie kwartier te vullen.

Geen thema, geen schriftlezing waar je aan vast zit qua liederen.
Geen verzoeknummers die soms hééél moeilijk zijn of hééél saai, nee, ik mocht kiezen.

Mijn Morgan gitaar

Wij hebben inmiddels zo’n groot repertoire opgebouwd dat we gemakkelijk zo’n middagprogramma kunnen vullen. Met alle muziekmappen om me heen zocht ik een divers programma bij elkaar. Voor de pauze christelijk, na de pauze algemeen.

Voor de gasten maakte ik een ‘meezing-tekstblad’ en zo zaten we gistermiddag met 20 mensen genoegelijk bij elkaar in een huiskamer in de Noorderkroon.
We zongen soms samen als huiskamerkoor en soms zong ik alleen. Elly & Rikkert, Johannes de Heer, het nieuwe liedboek, Opwekking. Ondertussen vertelde ik wat over mijn achtergrond en wetenswaardigheden bij de liederen. Natuurlijk besteedde ik ook aandacht aan de streektaal in de kerk; samen zongen we een lied uit het Drentse liedboek.
Daarbij vertelde ik dat mijn schoonmoeder die Drentstalige diensten destijds helemaal niks vond. Ze vond het oneerbiedig. Net als bij de dokter en de notaris sprak je in de kerk Nederlands. En geen Drents.

De mensen van het wijkteam hadden allemaal heerlijke dingen gemaakt ter opluistering van het geheel; we kregen o.a. cupcakes, chocolaadjes, eihapjes, allemaal zelfgemaakt.
De eieren kwamen zelfs van eigen kippen.
Daarna zongen we samen verschillende liedjes, o.a. Lentekind, de overbekende muziek uit The Sound of Music ( Do, re mi en Edelweiss enzo) en natuurlijk ook iets van Ede Staal en Daniël Lohues.
Omdat ik zelf mocht kiezen zong ik ook ‘Zigeunerjunge’ van Alexandra en ‘Mon histoire’, een mooi chanson over de liefde van Dalida.

Na afloop kwam er een mevrouw naar mij toe met het verhaal dat vroeger bij haar op de zondagschool de boerenkinderen niet de rol van Jozef en Maria mochten spelen, want die spraken geen behoorlijk Nederlands; die rollen werden vervuld door de kinderen van de dokter en de veearts . Zo kwamen de herinneringen aan de zondagschool en de streektaal deze middag bij elkaar……

Wat een cadeau om een hele middag zingend met elkaar door te brengen!
Twee keer drie kwartier zingen en tussendoor praten doet trouwens wel iets met je stembanden; toen ik vanmorgen opstond klonk mijn stem als ‘meneer Waninge’.

Reageren