Categorie: Alledag Pagina 224 van 309

3 mei: Uitgelaten.

Door Ada

Op 3 mei 2018

Begin april kreeg ik een appje van vriendin Jeannette. Ze wilde een keer op bezoek komen. “Kan ik je misschien even ‘uitlaten’ en ergens lunchen?” Ik vond het een wereldidee, maar stelde wel voor om een week of drie te wachten tot ik weer wat sterker was. Dan zou ik wel graag even naar Groningen willen.

Gistermorgen zaten we samen aan de koffie met Deense krakelingen, die symbool staan voor vriendin Wilma met wie we jaren een vriendinnen-trio vormden. Daarna werd ik uitgelaten: we reden naar Groningen en liepen al teutend richting de Vismarkt. Handwerkwinkel, boekhandel, Xenos, schoenen- en kledingwinkels; Het was heerlijk om even weer door Groningen te slenteren. We lunchten met een heerlijk luxe broodje en trakteerden onszelf op een glaasje wijn om onze vriendschap te vieren.

Het was tegelijk fijn en vermoeiend. Wat ik merk bij dit soort gelegenheden is dat ik de schrijnende pijn in mijn borstbeen minder voel als ik afleiding heb. Niet dat het er dan niet is, maar je wordt er minder bij bepaald. We praatten intensief over ouders, werk, familie en tal van andere onderwerpen en we hadden het samen vooral erg gezellig. Een beter medicijn dan paracetamol .

Gisteravond lag ik op de bank, genietend van de nieuwe CD van Daniël Lohues;
Vlier heet die.
Gekocht in Groningen, cadeautje voor mezelf.

Soms is het goed dat je eens wordt uitgelaten!

Reageren

2 mei: Webmaster. Ja, ja…

Door Ada

Op 2 mei 2018

In Kerk & gemeente

Al jaren ben ik webmaster van de website van onze gemeente PKN Roden-Roderwolde. We zijn met groepje van vijf vrijwilligers en we hebben de taken onderling verdeeld. Mijn taak is het elke week invullen van de informatie rond de vieringen van a. s. zondag en elke maand het verversen van de afbeelding van de ZWO-kalender. Soms plaats ik een artikel op de voorpagina, maar meestal neemt Zwanny deze klussen voor haar rekening.

Op de laatste vergadering constateerden we dat de informatie die over de historie van de Catharina kerk op de site stond niet up-to-date was. Er stond nog niets op over de bevindingen van de archeologen die tijdens de restauratie de bodem onder de vloer hadden onderzocht. Als vrijwilligers hadden wij wel al een lezing met beelden daarover gehad (zie Eeuwen zien op u neer >>>) In de Drentse Volksamanak 2017 was een heel artikel opgenomen met alle informatie die de archeologen boven water hadden gekregen met de bijbehorende foto’s. Wij hadden dit artikel destijds gekregen; vrijwilliger zijn heeft zo zijn voordelen.

“Die informatie moet eigenlijk ook op de website” constateerde Frits, onze voorzitter. We spraken af dat ik dat zou doen. Tijd zat immers! Daarvoor moest ik het PDF uploaden in ons systeem en linken aan de pagina ‘Historie Catharina kerk’. O ja en het moest ook nog iets kleiner gemaakt worden. Maandagmorgen ging ik er voor zitten.
Prutsen. Uitproberen. Zucht; waar staat dat document nou?
Veel te lange naam, moet korter. Dat oude dan maar even verwijderen.

Huh ?! Map PDF-doc weg? Had ik in mijn ijver de hele map met pdf’s van de hele website verwijderd. Webmaster; ja,ja…

Het enige wat deze webmaster dan kan bedenken is ‘Theeeeoooo! Help!’
Theo is onze rots in de branding. Hij maakt regelmatig een back-up van de hele site en hij stuurde na een paar uur een mail met de geruststellende woorden: ‘Vanuit de back-up heb ik de map PDF-doc weer teruggezet!”

Daarna probeerde ik het nog een keer en tadaaaaah: het staat er op. Wel in een grote uitvoering trouwens; dat kleiner maken lukte me niet. Ben je ook benieuwd naar wat de archeologen hebben gevonden?
Hierbij een link naar de pagina Historie Catharina kerk >>>, met daarop een link naar een Pdf met het interessante artikel.

PS Theo heeft ook het formaat inmiddels aangepast.
Je hebt masters en Masters…….

Reageren

30 april: 5 jaar al weer.

Door Ada

Op 30 april 2018

In Alledag

Gisteravond keek ik op NPO 1 naar het programma ‘5 jaar koning Willem Alexander’.

Ik dompelde mezelf onder in een uur terugblikken en genieten. De beelden van de inhuldiging op 30 april 2013 blijven me intrigeren. Het plechtige moment waarop Willem Alexander en Maxima naar buiten komen. Hij met de hermelijnen mantel en zij in die memorabele blauwe jurk. De achtergrond verhalen. Het gejuich van de mensen in Amsterdam. Het applaus voor Beatrix. Ik hield het weer niet droog; wat een mooi programma.

Willem Alexander is een ander staatshoofd dan koningin Beatrix. Dat is ook logisch; het is ook een ander mens. Zijn moeder gaf hem bij het aanvaarden van het koningschap deze goede raad: blijf jezelf. Hou je koers vast en probeer niet met alle winden mee te waaien. Zorg ervoor dat je authentiek bent.

Gewoon jezelf blijven. Als mijn dochters een sollicitatiegesprek hebben gebruik ik woorden van dezelfde strekking. Je kunt je namelijk wel voordoen als een ander, maar dat hou je niet vol. Je bent jezelf. Met je tekortkomingen maar ook met je sterke punten. What you see is what you get . Blijf dicht bij jezelf: een beter advies kun je iemand niet geven.

Natuurlijk is er commentaar gekomen op de nieuwe koning; we zijn tenslotte wel Nederlanders. We vinden altijd wel iets dat beter kan of anders had gemoeten. Wat ik de afgelopen 5 jaar heb gezien zijn twee hardwerkende mensen die hun uiterste best doen om ons land op alle fronten goed te vertegenwoordigen en daarbij drie dochters proberen op te voeden. Daar hebben ze hun handen meer dan vol aan.

Voor Willem Alexander en Maxima hoop ik dat de komende jaren net zo succesvol verlopen als deze eerste vijf. Ik laat me graag door hen vertegenwoordigen en geniet vanaf de zijlijn van de franje van oranje.

“Met me vlaggetje, me hoedje en me toeter… …” kon mijn vader dan vroeger meewarig opmerken.
Zie hiervoor het YouTube-filmpje >>> van cabaratiére Corry Vonk/ABC Cabaret uit 1965: “Ik vertolluk, ik vertolluk de gevoelens van het volluk”.
Nee, pa en ik waren het niet altijd eens.

Reageren

29 april: Zondag Cantate – Zingt!

Door Ada

Op 29 april 2018

In Kerk & gemeente, Muziek

Vanmorgen zat ik weer voor het eerst in de ochtenddienst in de kerk, de Catharinakerk deze keer. De vijfde zondag na Pasen heeft de naam Cantate, dat ‘Zingt’ betekent; en zingen hebben we gedaan. Dominee Elbert had prachtige muziek uitgezocht bij het verhaal over Noach en Jezus’ uitspraak ‘Ik ben de wijnstok jullie zijn de ranken’.
Aan het begin van de viering merkte de voorganger op dat we eigenlijk de hele dienst wel zingend konden doen: had van mij gemogen!
Het aanvangslied was psalm 98 “Zingt een nieuw lied voor God de Here!”
De predikant las daarbij een korte tekst van Karel Eykman.

Bergen kunnen het:
door het ruisen van 1000 bomen in bossen, roepen en zingen ter ere van de Here.
Zeeën kunnen het:
door het bruisend geluid van golven in de branding, juichen en swingen ter ere van de Here.
Mensen kunnen het: tot het uiterste einde van heel deze aarde dansen en springen ter ere van de Here.
Wij zijn de echo van Gods naam op aarde.

U zij de glorie, Zolang wij ademhalen, ja zelfs het Wilhelmus: het zingen verbond ons vanmorgen. Het voelde zoals de dominee zei in het gebed: U wilt wonen in ons lied en wij mogen de lofzang gaande houden.

Voor goed zingen zijn wij als gemeente wel afhankelijk van de instrumentale begeleider en vanmorgen was Arjan Schippers onze organist. Tijdens de collecte speelde hij het thema van de film ‘Schindlers list’ wat bij mij onverwacht tranen veroorzaakte. Wat een goede keuze met het oog op de herdenkingen aan het eind van deze week.
Soms heb je van die vieringen waar je helemaal blij en warm van wordt van binnen. Via Kerkomroep had ik deze viering thuis ook kunnen volgen, maar wat was ik blij dat ik er vanmorgen weer bij kon zijn. Zingen is toch het fijnst als je het samen doet.

Weet je niet meer hoe de muziek bij Schindlers list klonk? Klik hier >>> voor de originele soundtrack.

Reageren

28 april: Koningsdag in Enschede.

Door Ada

Op 28 april 2018

In Alledag

Kindervrijmarkt, kraampjes, oranje uitgedoste Nederlanders: of je Koningsdag nou in Roden of in Enschede viert, de sfeer, het geslenter en de gezelligheid zijn het zelfde. In Roden komen we wat vaker bekenden tegen en in Enschede wat meer Duitsers, maar verder: feest. Er waren nogal wat mensen die veronderstelden dat ik nu wel naar Groningen zou gaan om de koning en zijn gevolg in het echt te zien, maar dat was ik geenszins van plan.

30 april 1982

Eén keer heb ik dat gedaan toen koningin Beatrix met haar puberzonen in Zuidlaren kwam. Met vriendin Taaytje stond ik tussen het publiek en zag in een flits een groen hoedje voorbijkomen. Met de camera boven mijn hoofd maakte ik een paar foto’s, waarvan er één gelukt is. In die tijd was dat nog zonde van de foto’s, er zaten maar 24 op een rolletje. ’s Avonds tijdens de samenvatting op televisie zag ik hoe het geweest was.

Gisteren waren we samen met Carlijn en Wim te gast bij Harriët en Cees die in Enschede aan het cat-sitten waren. Wij namen de oranje tompoucen mee en zaten rond 11.00 uur voor de televisie met live beelden uit Groningen, zo rijkelijk voorzien van commentaar dat ik maar de helft meekreeg van de feestelijkheden. Ook nu vertrouw ik op de samenvatting; en anders is daar altijd nog Blauw Bloed.

We liepen Enschede in, genoten van de oranje entourage en de Twentse tongval om ons heen. Hele donkere medelanders met oranje strikjes in hun rastahaar. Opa’s en oma’s met geschminkte vlaggetjes op hun wangen die veel te dure heliumbalonnen kochten voor hun kleinkinderen. Mensen die kennelijk al een tijdje in het centrum waren en die hun evenwicht konden bewaren omdat ze hun fiets goed vasthielden. Tukkers die midden in de mensenmassa andere tukkers tegenkwamen die ze kenden en midden in het pad bleven staan om bij te praten; het leek wel Rodermarkt maar dan met lange oooooo’s en eeeee’s.
’s Middags speelden we nog een potje Ticket to ride en kwamen zelfs nog toe aan een boom klaverjassen. We sloten Koningsdag af met een pizza bij kaarslicht in pizzeria La Candela.

Feest in Nederland. Buitenlanders kijken enigszins afgunstig naar ons uitbundige, oranje volksfeest dat één keer per jaar voor verbroedering zorgt. Onze vlag hing gisteren niet buiten, maar we hebben onderweg en in Enschede heel veel vlaggen gezien. Willem Alexander, Maxima en hun dochters doen het prima; met respect en bewondering sla ik het gezin gade. Wij hebben ook drie dochters en ik weet nog hoe het was toen ze pubers waren.
“Wij hadden daar niet zo gedwee achter jullie aangelopen” dachten de dames gistermiddag. Nee, dat denk ik ook niet.
Amalia, Alexia en Ariane doen het wel en dat zegt iets over hun opvoeding en over het koninklijke gezin. Ik hoop van harte dat er niet teveel over de meisjes wordt gezeurd op sociale media; op deze leeftijd zijn ze zo kwetsbaar voor die vaak ongefundeerde kritiek.

Van mij geen verkeerd woord, ik vond ze prachtig.
En ook al droegen de meisjes er nog niet één, ik zou willen zeggen: CHAPEAU!

Reageren

27 april: Boodschappen

Door Ada

Op 27 april 2018

In Alledag

Tegenwoordig doe ik iedere dag de boodschappen.
Kleine beetjes, goed te behappen.
Meestal kan ik het in een rugzakje meenemen, maar als het iets meer is dan ga ik met een rolkoffertje.
Iedere dag een beetje boodschappen halen kost net zoveel tijd als één keer in de week op donderdag twee fietstassen en één Jumbo-shopper vol.
Bijna altijd kom ik wel een bekende tegen die even een praatje maakt.
Gezellig. Maar zes in een half uur in best veel, dus ik moet af en toe het gesprek echt kort houden omdat ik nog niet zo lang kan staan.
Daarom loop ik ook met zo’n rolkoffertje; niet sexy, wel praktisch.

Met Gerard doe ik op vrijdag of zaterdag de wekelijkse boodschappen; grote, zware dingen nemen we dan mee.
Hoe we dat doen is wel even een dingetje.
De eerste keer liep Gerard met de kar en het briefje en ik liep er (lichtelijk bibberend) achteraan, blij dat ik het lopen kon volhouden.
Gerard begint bij het brood en zigzagt dan door de gangpaden richting het vlees.
Dat is in mijn beleving ‘de verkeerde richting’; op mijn boodschappenbriefje staan de boodschappen in volgorde van waar ze in de winkel staan (lees hierbij het blog ‘Ordnung muss sein van december 2015) en ik begin altijd aan de kant van het vlees.
Die eerste keer maakte het mij geen bal uit; Gerard begon onderaan het briefje te strepen en deed de boodschappen op zijn manier.

Twee weken later zat ik al stukken beter in mijn vel; toen heb ik het ook maar gezegd.
“Kunnen we aan de andere kant beginnen? Anders klopt het in mijn hoofd niet.”
Gerard begrijpt dat. Het maakt hem ook niet uit, dus nu lopen we weer langs de goede route door de Jumbo. Het zijn de kleine dingen die het doen.

Gistermiddag liep ik met mijn rolkoffertje nog even naar de HEMA.
Daar had ik 8 Oranjetompoucen besteld.
Koningsdag zonder is geen optie!

Morgen meer over Koningsdag.
Eén ding weet ik zeker: ik heb de koning niet life in Groningen gezien.
En die 8 tompoucen zijn op.

Reageren

26 april: Nederlands maar dan anders (5)

Door Ada

Op 26 april 2018

In Alledag

Het is al weer 7 weken geleden dat ik mijn verzameling ‘versprekingen en verhaspelingen’ met mijn lezers deelde. Deze keer ook eentje van mezelf……..

Ex-collega Gineke reageerde op “Nederlands maar dan anders 4” met de opmerking: “Deze kan ook in de verzameling: Er is niks ‘schokbarends’ gebeurd.. ? (gehoord van een buurvrouw).

Radio 5 levert ook vaak prachtige versprekingen op:
Jeroen van Inkel tegen een kandidaat die in spanning zit of het antwoord op de vraag goed is: “Ik zal je uit de brand verlossen!”
Tineke de Nooij: Eén van de die dingen die mij te weten zijn gekomen…….

Mijn familie en vrienden sturen ook van alles naar mij op:
Vriendin van Carlijn: Ik wil soms gewoon even mijn eigen ei doen.

Cees tijdens een gesprek aan tafel; hij wilde vertellen dat er bepaalde onderwerpen zijn in een vergadering waar hij vaak op terug komt: “En in zo’n vergadering breng ik dan altijd mijn stokstaartjes in….”

Vriendin Jeannette hoorde iemand zeggen “We staan immers in hetzelfde schuitje.”

Vriendin Irene van Carlijn vertelde dat iemand wees naar de Swiffer en zei dat hij al even ‘met de zwieper’ had schoongemaakt.

Door dit blog is iedereen in ons gezin erg gespitst op dit soort versprekingen. Je baalt dan ook ontzettend als er wordt geroepen: “O ja, dit is er weer één!”
Zelf zeg ik ook wel eens iets verkeerd, dan is de lol zo mogelijk nog groter.
“Viel me mee vanmiddag; ze heeft er geen scheef woord over gezegd” zei ik tegen Gerard.
(een vermenging van ‘scheve gezichten’ en ‘geen kwaad woord over iemand spreken’).
Dan merkt ie fijntjes op : “Ook een mooie voor op je blog!” Bij deze.

Collega van Gerard wil vertellen dat mensen hebberig zijn en het onderste uit de kan willen hebben. Maar hij verzint een heel nieuw spreekwoord: Mensen willen het naadje van de kous hebben!

Tijdens een interview met Halbe Zijlstra had ik al een aantekening gemaakt in december.
Hij zei in het NOS journaal dat hij de IS-strijders met wortel en tak wilde wegwerken.

De mooiste verspreking komt deze keer van een ouderling van dienst in onze PKN-gemeente. Bij de afkondigingen voor de dienst wilde hij iedereen uitnodigen voor het gezamenlijk koffiedrinken in de hal van Op de Helte.
Hij zei: “Na de viering is er koffiedrinken in de hel.”
Het duurde heel lang voordat de goegemeente weer rustig was…..

Klik hier voor het blog Nederlands maar dan anders deel 4, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 3.

In deel 1 noem ik het instagram-account Treintaal, ook daar valt weer ontzettend te genieten van wat Selma aan vermakelijkheden optekent uit de monden van treinreizigers.

Reageren

25 april: Wel bijpraten, geen overdracht.

Door Ada

Op 25 april 2018

In Alledag

Al een tijdje keek ik uit naar dinsdagmiddag 24 april; mijn duo-baan collega Jacquelien (zie Ondeugende leerlingen ) kwam op de thee. Als je elkaar wekelijks minstens twee keer uitgebreid spreekt voor overdracht en ‘wat verder ter tafel komt’ dan heb je elkaar veel te vertellen als je vijf weken niet op je werk bent geweest.
Natuurlijk: ze kwam op bezoek in het ziekenhuis, we bellen tussendoor en we appen, maar niets is zo fijn als elkaar even met z’n tweeën te spreken.
Bep bep klep klep.
Thee met een lekkere koek en heel veel verhalen.
Over het werk, de collega’s, de familie, het revalidatieproces, te veel om op te noemen.

Jacquelien had een grote blauwe siermand meegenomen, die vol cadeautjes zat. De collega’s hadden kleine pakjes voor mij gemaakt met een kaart met een persoonlijke tekst erop. Onder toeziend oog van Jacquelien pakte ik alle pakjes uit en las de kaartjes voor.
Het leek wel Sinterklaasavond! Met dit verschil dat álle pakje voor mij waren…….

Wat ontzettend leuk en wat lief van iedereen. Het is algemeen bekend dat ik het werk best wel mis en wat is het dan een verrassing om door je collega’s zo verwend te worden.
Kennelijk steek ik ook op mijn werk niet onder stoelen of banken wat mijn hobby’s en liefhebberijen zijn, want de mand zat vol heel toepasselijke presentjes.
Breigaren, een Haak-blad met bolletjes katoen, een knutselpakket voor zelfgehaakte bladwijzers, een geschiedenis tijdschrift, een zomerroman, een hele serie luxe tijdschriften, een maf boek, een knuffeltje, kortom: dikke verwennerij.

Lieve collega’s: heel erg bedankt!

Voetnoot: op één zo’n mooi uitgevoerd tijdschrift stonden prachtige plaatjes van tuinmeubilair met de wervende tekst: Outdoor lounging!
Jacquelien merkte nuchter Gronings op: “Dat nuimen wie gewoon boet’n zitt’n.”
Mede daarom kunnen wij het ook zo goed samen vinden….

Reageren

24 april: De ‘Event-poli’.

Door Ada

Op 24 april 2018

In Alledag

Het woord ‘Event’ roept bij mij associaties op aan iets feestelijks.
Zoals je bijvoorbeeld op Facebook een ‘Event’ kunt aanmaken.
Gistermiddag had ik een afspraak bij de Event-poli in het Martiniziekenhuis, maar het woord feest paste daar niet echt bij. Natuurlijk wist ik dat al wel. Op 10 november 2014 zat ik er ook al en ook al een paar keer daarvoor. Maar deze keer was het wel anders. De vorige keer waren er ‘alleen maar’ een paar stents geplaatst, nu had er een bypass-operatie plaats gevonden.

Autorijden mag ik nog niet, maar gelukkig had ik vriendin Bea bereid gevonden om met mij mee te gaan. Bijna een uur duurde het gesprek; Bea had in die tijd vier tijdschriften uitgelezen….
Veel van wat ik gistermiddag hoorde was al bekend, maar ik was toch blij dat het gesprek plaatsvond; het was namelijk niet allemaal gesneden koek.
Geneest de wond wel goed? Is die licht-schrijnende pijn in mijn borstbeen wel normaal? Is dat borstbeen wel weer goed aan elkaar gegroeid? Om die vraag te beantwoorden moest ik met m’n rug tegen de deur gaan staan, waarop de cardio-consulent met beide handen druk uitoefende op de borstkas. Doodeng vond ik het! Ik schiet al in de stress als iemand mij wat onstuimig om de hals vliegt; maar het viel reuze mee. Mijn hoofd kon beide kanten goed op draaien, dus het borstbeen is goed geheeld. Ook de ‘ritssluiting’ van het litteken zag er goed uit.

Opgelucht liep ik de spreekkamer weer uit, blij dat mijn onzekerheden waren weggenomen. De revalidatie wordt na Hemelvaart opgestart; er zijn twee voorlichtingsbijeenkomsten, één over voeding en één over psycho-sociale aspecten waarvoor ik ben uitgenodigd. De medicatie is gecontroleerd, de bloeddruk gemeten en mijn herstel verloopt volgens de consulente ‘zeer voorspoedig’.

Met mijn positiviteitsvoorbeeld Churandy Martina zeg ik: “Ben blij man! Kannie klage man!”

Reageren

23 april: Weer zelf zingen.

Door Ada

Op 23 april 2018

In Kerk & gemeente

Eigenlijk zou ik gistermorgen weer naar de kerk, maar in de avonddienst/vesper om 19.00 zong de Cantorij Roden, dus ik koos voor die viering. Gerard ging wel naar de morgendienst (want voetbal zondagavond) en zo kwam het dat we ochtendviering in de Catharinakerk weer gescheiden van elkaar meemaakten: hij in de kerk, ik via Kerkomroep. Aan de koffie in de zon hadden we het samen nog even over de preek. Walter Meijles hield een indrukwekkend verhaal over het thema ‘de goede herder’ en had ons allebei geraakt met zijn woorden. (Ook terugluisteren? Zie Kerkomroep, Roden, Catharinakerk, 23 april 10.00 uur).

Rond 18.30 uur wandelde ik naar de Brink. Toen ik binnenkwam was de cantorij nog aan het oefenen/inzingen; fijn om al die vertrouwde gezichten weer te zien en hun koorzang te horen.
Het was überhaupt goed om weer in de kerk te zijn; na zoveel kerkdiensten via internet was het een verademing (letterlijk en figuurlijk) om zelf weer in de gemeente mee te zingen. Dat is wel een nadeel van het volgen van een kerkdienst op afstand: het zingen klinkt niet mooi en je neemt er zelf geen deel aan.

In de vesper werden liederen gezongen uit de bundel ‘Zangen van zoeken en zien’.
In de orde van dienst stonden de liederen mét bladmuziek afgedrukt en in wisselzang met de cantorij zongen we liederen van de hand van o.a. Huub Oosterhuis, Antoine Oomen, Peter Rippen, Michaël Steehouder en Chris van Bruggen.

De Catharinakerk.
Cantorij Roden.
De liefdevolle reacties van gemeenteleden dat ik er weer was.
Het voelde als thuiskomen.

Graag vestig ik ook nog de aandacht op een ander stukje PKN-gemeentewerk dat ik een warm hart toedraag.
De gehaakte Rodermarktrondjes kregen een tweede leven, daar schreef ik al over in het blog ‘Van rondjes naar vierkantjes‘.
Inmiddels zijn de dekens klaar. Op 18 april kwamen de dames bij elkaar en werden er foto’s gemaakt van het eindresultaat. Hierbij een link naar de website van de PKN-website met meer foto’s en een kort verslagje van Hetty Veerman.

Reageren