Categorie: Alledag Pagina 226 van 309

Vanmorgen toen ik wakker werd was Gerard al naar zijn werk.
Voor mij lag een ‘lege week’.
Wat doe je dan zo’n hele dag?

Mij helpt het dan om doelen te stellen.
Iedere dag wil ik een wandeling maken, iedere dag zorg ik zelf voor mijn ontbijt-koffie-thee-momenten en iedere dag kook ik zelf de warme maaltijd en doe ik daar boodschappen voor. Dat kan ik dan mooi combineren met die wandeling. Ondertussen zorg ik dat het huis wat opgeruimd blijft en doe ik kleine klusjes. Tempo 70-plus.

De laatste boerenkool uit eigen tuin.

Vandaag was één van de klusjes ‘de laatste boerenkool uit de tuin halen’ en kookte ik stamppot boerenkool met een gebakken verse worst.
Tijdens de dagelijkse wandeling ontmoette ik wat kennissen uit de omgeving, maakte wat praatjes en vond een lief kaartje in de brievenbus.
Onder het middageten draaide Tineke de Nooy het liedje ‘Deze dag komt nooit meer terug’ van Gerard Alderliefste.

Deze dag komt nooit meer terug.
De zin bleef in mijn hoofd haken.
Ook al is het een heel andere maandag dan anders, ook al doe ik even niet mee met de maatschappij en is het revalidatieproces op dit moment ‘vechten op de vierkante meter’: deze dag komt nooit meer terug. In mijn gedachten vulde ik de zin aan ‘dus maak er iets van’.

Vandaag heb ik al mijn doelen gehaald.
De laatste boerenkool was verrukkelijk!

Vandaag is de derde volledige dag thuis na de hartoperatie in het UMCG.  Woensdag wandelde ik met Gerard al een kwartiertje buiten, gisteren bracht ik met Carlijn een kaartje op de bus en vandaag ging ik met Gerard lopend naar de markt. Als je ons zo ziet lopen,  dan lijkt het al weer heel wat.

Maar wat je ziet is buitenkant. Na de voornoemde wandelingetjes moet ik zitten en bijkomen; mopperend over dat je zo moe kunt zijn na zo’n ‘schietstukkie lopen’.
’s Morgens kan ik niet ontbijten, douchen en aankleden achter elkaar, dat moet met tussenpozen. Opstaan is sowieso vermoeiend; mijn lichaam realiseert zich iedere ochtend weer dat het een behoorlijke klap heeft gehad.

Goede adviezen krijg ik van iedereen.  “Rustig aan,  kom even goed bij,  doe kallem an.” In tegenstelling tot de vorige infarcten waarbij stents zijn geplaatst kost het me geen enkele moeite om die adviezen op te volgen. Je wilt wel rustig aan doen als je zo gebutst en gehavend uit de strijd komt en je borstkas alleen al zeer doet bij ademhalen.  Vanmiddag op de markt ontmoetten we een echtpaar dat we kennen van de PKN-gemeente. Zij kwam enthousiast op me af lopen. “Fijn dat ik jullie weer zo zie!”
 Ze sloeg een arm om me heen en klopte me op de schouder.  Dan krimp ik al in elkaar,  bang voor een te enthousiaste knuffel. Kan nu even niet.  Volgens mij staat in een wolkje boven mijn hoofd te lezen ‘Kom mij niet aan!’

Maar het is ook nog maar de derde dag. Er hoeft nog niks.  Ik rommel wat door het huis,  drink gezellig koffie en thee met deze en gene,  vouw een wasje weg en doe af en toe iets aan het eten.
Vanmorgen kreeg ik een cadeautje van mijn ‘zwemvriendin’: een DVD van The Crown.
Elluk nadeel heb se voordeel.

Kon ik de afgelopen dagen nog wel door de tijd heen komen: vandaag was het een rijstebrijberg. Om 09.15 uur vertelde de zaalarts na een kort onderzoek dat ik naar huis mocht. Dat wilde ik graag horen. “Met de verpleegkundige moet ik nog even de medicatie voor thuis doornemen.”

Ok. Ik wachtte nog wel met het bellen van Gerard, ervaring leert dat de papieren rompslomp veel tijd in beslag neemt.
Tot 14.30 uur heb ik gezeten en gewacht. Uren gingen in ledigheid voorbij.
Vorsten uit.
Historia uit.
Buurvrouw zuchtte gezellig mee. “Ooooech”. “Ooooh”

Alle tassen stonden al vanaf 09.30 uur ingepakt. Ik maakte een Sudoku maar ik bakte er niks van; de getallen dansten voor mijn ogen. Wat duurt dan de tijd lang.
Zitten en wachten.  In bed liggen kon niet meer want dat was al afgehaald en schoongemaakt. Tegelijkertijd ben je bij de overige personeelsleden van het UMCG al sinds 9.15 uur van de radar af. Geen onderzoeken meer, geen controles en metingen: wachten. En zitten. Het breiwerk, toch vaak een rustpunt in mijn dagelijkse leven, had ik uit frustratie al weggelegd.

Er was steeds miscommunicatie over de medicatie die ik bij de apotheek moest halen. Tenslotte kreeg ik van de zaalarts een overzicht en vlak voordat ik haar een hand (afscheid!)  zou geven kwam de verpleegkundige nog weer met een uitdraai waar een medicijn op stond waarvan niemand wist of ik het al dan niet moest hebben. “Ik kijk het na in het systeem” en daar stiefelden de witte jassen weer van de afdeling af, met medeneming van alle uitdraaien en aantekeningen. Daar zat ik weer: wachten.
“Ooeff”.  Zo is het buurvrouw.
Het maakte de dag onnodig lang en heel vervelend. De kwartieren kropen voorbij; ineens was ik alles zo ontzettend zat.

Inmiddels was Gerard op eigen initiatief toch al in het UMCG gekomen. Hij had kennelijk een laxerende invloed op de stroperige papierwinkel waar geen einde aan leek te komen, want binnen een half uur duwde hij mij in een rolstoel de afdeling af. Naar huis.

Dit blog schrijf ik thuis, achter het grote toetsenbord van mijn eigen computer.
Frea en Jon zijn er nu nog, morgenvroeg vertrekken ze op tijd naar Schiphol. Zij hebben vanavond voor ons gekookt; vanavond zullen we met z’n vieren een boom klaverjassen.
Count your blessings.

De afgelopen dagen kwam ik vanuit een volslagen hulpeloze situatie weer langzaamaan op krachten en kon ik steeds meer doen.  Gisteren mocht ik mezelf al wassen,  vandaag was ik al weer in staat om mezelf te douchen. Een mijlpaal op de weg van de Echternachse processie. Vanmorgen stond ik voor het eerst alleen voor de spiegel en kon ik met eigen ogen zien wat er allemaal met mijn lichaam is gebeurd. Veel. Nu alle slangen, draden, infusen en snoeren weg zijn zie je pas hoe zo’n slagveld het is geweest.  Als ik zo stabiel blijf als nu mag ik morgen (dinsdag 3 april) al naar huis.

Voor mij sneller dan verwacht; binnen een week na de operatie al, een meevaller!  Op vrijdag 16 maart ben ik opgenomen in het Martini ziekenhuis, we zijn nu twee en een halve week verder. Wat je op den duur opbreekt is het gebrek aan privacy.  Deze laatste  week in het UMCG deelde ik mijn kamer met een mevrouw van niet-Nederlandse afkomst waarmee communiceren moeizaam ging.  Nou red ik mij daar in het dagelijks leven vaak prima mee,  maar in deze omstandigheden niet.  Met haar man en kinderen sprak ze een voor mij onverstaanbare taal en ze was vooral heel erg druk met ‘stennen en zuchten’. Aaah. Oef. Oeh. ..oohh. Bert Visscher zou zeggen: “Mijn vriendin kan door drie verdiepingen  heen zuchten.. .” Dat was niet erg bevorderlijk voor mijn herstel en het droeg ook niet bij aan de gezelligheid, die was er namelijk niet.  Jammer, want je kunt juist zoveel aan elkaar hebben als lotgenoten.

Nu zit ik mij de hele dag al te verheugen op morgen.  Naar huis.

Vanmorgen werd ik wakker met het gebeier van kerkklokken.  Feestelijk klonk het;  per slot van rekening was het Eerste Paasdag. Het was de bedoeling dat ik de ochtend zou doorbrengen met het luisteren naar de kerkdienst uit Roden, maar in een ziekenhuis zijn “wat ik wil”  en “wat er gebeurt” twee op zichzelf staande eenheden die zo op het oog niet veel met elkaar te maken hebben.

Rond kwart voor tien zat ik in een stoel bij te komen van ontbijt, wassen en aankleden. De verpleegkundige kwam met een uitgebreid verhaal over de revalidatie periode na de operatie. Daarna was er koffie met gebak, paasschuimgebak. Heerlijk was het! Vervolgens kwam Edwin langs voor een gesprekje. Hij is fysiotherapeut en wilde naast praten ook even over de gang wandelen. Wandelen is een fors woord voor geschuifel over de gang: met je linkerhand aan je drain-drietand en je rechterhand aan de vasthoud-plank aan de wand is het meer ‘balanceren en een beetje vooruit komen’.

Het gebak was nog niet op toen de verpleegkundige vrolijk kwam meedelen dat ik nog gewogen moest worden. Dat is op zich niet een aardig moment om dat te doen… …..maar ik hoefde me geen zorgen te maken: alle vocht-kilo’s van na de operatie zijn alweer weg.  Nou is dat gewicht ook het laatste waar ik me hier zorgen over maak. Vanavond krijgen we paasdiner: met kip, gevuld ei en een advocaat-toetje.

Gisteren in de loop van de dag werd ik losgekoppeld van steeds meer apparaten: katheter, infuus,  bloeddruk meter.  Optimistisch vroeg ik aan de verpleegkundige of ik al zelf naar het toilet mocht lopen. Dat kon nog niet.  O? Ik mocht even met de benen bungelen en een paar minuten op een stoel zitten.  Eenmaal naast het bed begreep ik waarom; trillend zat ik op de stoel en vier minuten later lag ik alweer in bed.

De uren daarna zat ik regelmatig op de rand van het bed,  kreeg ik kleren aan en gisteravond kon ik zelfstandig naar het toilet. Grote meid. Nog even weer een kwartier in de stoel en toen mocht ik weer lekker liggen. De nacht van vrijdag op zaterdag viel tegen.  De morfine pomp was ook afgekoppeld, daardoor nam de pijn toch wel toe. Ook vanmorgen viel het me niet mee. Slecht geslapen, suf van de medicatie die ik later in de nacht toch nog kreeg en hondsmoe.  Na het wassen en aankleden was ik tot niets meer in staat. Dat een mens zo moe kan zijn.

“Drie stappen vooruit,  twee achteruit.” De verpleegkundige draaide er niet om heen. Op die manier wordt het lange weg: je hebt dan vijf stappen nodig om één vooruit te komen. Een Echternachse processie. Maar je komt vooruit en dat is de bedoeling.