een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 254 van 302

28 november: Adventus Domini

Sinds september hebben we bij onze PKN-gemeente een nieuwe predikant. (zie 12 september >>>). Relatief jong en vol nieuwe, verfrissende ideeën.
Vorige week vroeg hij of ik gitaar wilde spelen bij ‘een nieuw lied’. De Op de Helte-cantorij zong een lied van ‘Sela’, het heette ‘de dag van de Heer’. Het was op zich niet een nieuw lied, want het staat al in een liedbundel, maar voor onze gemeente was het soort lied wel nieuw. Ik vroeg collega-gitariste Piety er ook bij en zo stonden wij gistermorgen met z’n tweeën met de gitaar om op het podium.
We moesten er allemaal aan wennen. Onze cantorijen staan niet te boek als ‘swingende koren’ en dit was wel een swingend lied. Het kwam dan ook niet helemaal goed uit de verf.
Maar het begin is er!

Als er ook maar iets afwijkt van wat we gewend zijn kijkt de gemeente al vreemd op. Gistermorgen stond er een andere tekst dan anders bij wat de gemeente moest zeggen tijdens het drempelgebed. De voorganger zei iets en daarna bleef het secondenlang oorverdovend stil. Aarzelend zette iemand in en de rest van de gemeente volgde toen wel.
Ook werd er een geheel nieuw ‘Kyrië’ gezongen, lied 300c. Piet van het beamteam had een verkeer nummer mee, dus het kwam niet in beeld. Piet kon daar niks aan doen volgens de predikant, hij had zelf de mail met orde van dienst naar het beamteam van Deventer gestuurd. De gemeente staat dus niet alleen in het ‘wennen’…..
Wat een prachtig Kyrië trouwens! De solist voerde het niet helemaal goed uit, maar het begin is er!

zwaardenHet thema van de dienst was ‘zwaarden omsmelten tot ploegscharen’, een bekende tekst uit Jesaja. Ds. Meijles maakte helemaal de blits met een écht zwaard! Eén van de oudste jongens die naar de kindernevendienst ging mocht het zwaard op zijn schouder meedragen de kerk uit. De jongen liep stoer en glimmend met z’n zwaard door het gangpad toen ze de kerk uit liepen.

In de overdenking stond het visioen van Jesaja centraal. Wat kunnen daar mee in onze tijd? De dominee zei hier o.a. over: “In de beeldspraak van de wapens (zwaarden) kun je zeggen dat wij in Nederland ook steeds vaker naar de wapens grijpen. Hoe wij onze onze woorden slijpen als pijlpunten om daar onze tegenstanders mee te raken. Om iedereen af te schieten die volgens ons een verkeerde visie en verkeerde idealen heeft. De toon van het debat in Nederland is scherp en de emoties lopen hoog op. Er lijkt daarbij nog maar weinig draagvlak te zijn voor de fundamenten van onze samenleving zoals eerbied voor de rechtspraak, waardering voor de vrije journalistiek, respect voor de handhaver van de wet en ook waardering en ontzag voor de politiek.”
Aan het eind van zijn betoog hield hij ons voor dat Jezus aan het eind van reeks voorbeelden, gelijkenissen en waarschuwingen zegt: “Alles wat je aan de minste van mijn broeders hebt gedaan dat heb je voor mij gedaan.”
Omdat ieder mens de heiligheid van God de schepper weer spiegelt.

De vrede bewaren en de vrede leven begint jezelf, bij jou van binnen.
Er in geloven dat een ieder in vrede onder zijn eigen vijgenboom kan zitten en dat je het de ander gunt. 
Hij sloot zijn verhaal af met de woorden: Vandaag is het 1e advent, uitzien naar de komst van Christus op aarde. Maak dan zijn paden recht, wees alert, kijk om je heen naar tekenen van hoop en sluit deze wereld in je hart.”

Tijdens de koffie sprak ik nog verschillende mensen die hun waardering uitspraken over die viering. “Anders dan anders. Wel een beetje wennen. ’t Mag wel zo.”
Voornamelijk Drentse reacties dus. Maar Drenten kunnen ook best swingen hoor!
Het begin is er …..

Reageren

27 november: Vééél leuke dingen ……

Wat een boel leuke dingen in één weekend!

  • Dochter Harriët kwam onverwacht langs met vriend Cees. En bleven ook gezellig eten.
  • Met mijn moeder bezocht ik twee nichtjes in Emmen. Die hadden net als wij een bewogen jaar achter de rug. Het was goed om elkaar even weer te zien en te spreken.
  • Verjaardag gevierd van één van de oude vrienden. “Ik ben heel lui geweest!” zei de gastvrouw. Ze had niet zelf iets gebakken maar ze had een doos vers gebak van de warme bakker gehaald. Heel ‘vervelend’ allemaal……
  • Druk geweest met de gitaar rondom de 1e adventsdienst (morgen meer)
  • bezoek gehad van mijn broer en zijn gezin.

Geen tijd om een mooi verslag te maken van de 1e Adventsdienst: een mens moet tussendoor ook even uitblazen. En gevulde eieren maken en tomatensoep koken.
“Je hebt het ook wel heel druk!” zei afgelopen week iemand uit onze vriendenkring hier in Roden. Klopt. “Er zijn zovééél leuke dingen!” zei mijn vader vroeger al. En zo is het.

fotoboekVanmiddag bekeken we  met mijn broer en schoonzus de foto’s van het eerste half jaar die ik had laten afdrukken voor in ons fotoboek. “Wat is er veel gebeurd in een jaar….” constateerden we samen. Veel. En soms is dat inderdaad ook wel wat druk. Maar wat is er zo terugkijkend dan veel om dankbaar voor te zijn en wat hebben we van de leuke dingen en van elkaar genoten!

Reageren

25 november: Kersthanger voor het goede doel.

Christmas is acoming: over precies één maand is het 1e kerstdag. De voorbereidingen voor tal van bijeenkomsten zijn in volle gang.
In ons geval zijn dat meestal bijeenkomsten met zang & muziek, maar dat is natuurlijk lang niet altijd zo.
Ook op mijn werk hebben we voor kerst een ‘afsluiting-van-het-jaar’-bijeenkomst. De woorden ‘kribbe’ en ‘stal’ vallen op zo’n middag niet. Een glaasje fris of wijn, wat kleine hapjes, even informeel met de collega’s praten en een kleine speech van de leidinggevende.

Reuzegezellig. Aan het eind van de bijeenkomst wensen we elkaar een fijne kerstvakantie; tot volgend jaar!
engelCollega bij mij op de gang is bezig om zo’n feestje voor te bereiden en kwam even overleggen. “We geven alle deelnemers een kaart van het management en doen daar als aardigheidje een klein hangertje bij voor in de boom.” vertelde hij. Hij had twee voorbeeldhangertjes bij zich, een goudkleurige en een zilverkleurige. De hangertjes zijn zelfgemaakt door mensen van de stichting Zulu Aid. Deze stichting ondersteunt het Hillcrest Aids Centrum in KwaZulu-Natal, die mensen en hun familie helpen die in Zuid Afrika leven met HIV/Aids.
(Collega is betrokken bij deze stichting omdat zijn vrouw een aantal weken vrijwilligerswerk heeft gedaan in het Aidscentrum; zie 8 maart 2015 >>>). Wat een leuk idee! Op die manier ondersteunen we met onze kerstbijeenkomst een goed doel.
Later kwam hij terug met het goudkleurige voorbeeld-hangertje: voor mij.
Krijgt een ereplaats in één van onze kerstbomen.

Ben je ook nog op zoek naar een klein kerst-aardigheidje om uit te delen?
De stichting Zulu Aid heeft een mooie website waarop je van alles kunt bestellen. Zo’n hangertje bijvoorbeeld kost € 2,50. Hierbij een link naar de pagina waarop de kerstartikelen staan afgebeeld. Kerstproducten/ZuluAid >>>
Want ook al worden de woorden kribbe en stal dan niet genoemd, hiermee breng je de kerstgedachte wel een beetje in de praktijk.

Reageren

24 november: Dunderdag-morgen-gebak.

drentse-vlagOp dunderdag huuf ik niet hen ’t wark in Grun’n. Dunderdag is mien vrije dag. Die verlöp miestal volgens een vast patroon:  ’s morgens doe ‘k de boodschappen en verder stiet op die dag wc’s soppen op het programma. De radio stiet de hiele dag op 5. Ien van de mooiste momenten van die dunderdag is de koffie um tien uur. Koffie met verse broodkappies. Bin ik allent dan hè ‘k twee kappies. Lekker! De Jumbo in Roden hef nog een eigen bakkerij, dus die kappies bint nog een beetie knapperig van de oven.

Toen de kinder nog thuus woonden nuumden wij die kappies ‘dunderdag-morgen-gebak’. As ze op kappieschoele zaten dan misten ze dat natuurlijk, maor hadden ze vekaansie dan verheugden ze zuch d’r op. As ik dan thuus kwam van de winkel, heulen wij de kappies uut de broodpuuten, smeerden d’r botter op  en verdielden  ze over het aantal aanwezigen. Lekkerder dan koekies.

Het bint van die kleine dinge die het leven zo veraangenaamt. Vanmörgen haar ik alle kappies  veur mijzelf…

Reageren

22 november: Geen langere armen.

In de zesde klas van de lagere school kreeg ik een bril. Vanaf mijn schoolstoeltje (achterin de klas) kon ik niet meer lezen wat de meester op het bord had geschreven.

1973

1973

Toen ik mijn brilletje eenmaal had kon ik dat wel weer lezen. Maar o, wat had ik een hekel aan die bril. Hij moest altijd op; alleen bij gym en ’s nachts mocht hij af.
Toen ik naar de MAVO en HAVO ging had ik hem nog wel dagelijks op, maar op momenten dat ik niet ‘ver weg’ hoefde te lezen deed ik hem lekker af.
In 1979 kwam ik op kantoor en daar had ik de typemachine dicht bij, dus ‘ver lezen’ hoefde alleen nog in de auto en voor de televisie enzo.
De opticien adviseerde me de bril alleen te gebruiken voor het in de verte turen. In de loop van de jaren werd mijn zicht in de verte zelfs weer beter (dat kan kennelijk), dus de bril kwam nog maar zelden uit de koker.

... een leesbrilletje....

…. zoveel brillen ‘bijdehand’……

En toen werd ik 50 en kon ik de letters dichtbij niet meer zo goed lezen. In de kerk moest ik het liedboek steeds verder van me afhouden.
“Je moet verlengstukken bij je armen kopen!” merkte iemand daar ooit eens over op.
Ik kocht geen verlengstukken, maar een leesbrilletje +1 bij de Wibra. Die ik vervolgens steeds kwijt was, dus ik kocht er nog één.
Op mijn werk had ik inmiddels ook één nodig. En in mijn handtas. In het mandje op het aanrecht. Bij de computer. Boven. In de Franse les-tas. In de cantorij-tas. En aan iedere bril van die touwtjes zodat je ze om je nek kunt hangen. En met zoveel brillen ‘bijdehand’ kon ik nog zonder bril in de Jumbo met een verpakking in mijn handen staan waarvan ik de kleine lettertjes niet kon lezen.

“Waarom koop je niet een vaste bril?” had Gerard al eens gevraagd.
“Heb ik nog niet nodig, ik zie immers prima in de verte!”
“Je kan in ieder geval eens informeren. Als je een vari-focus neemt doe je toch gewoon vensterglas bovenin.”
Schoorvoetend ging ik naar Hans. Een oogmeting. Toen bleek dat ik in de verte inderdaad nog goed zag. Met één oog. Het andere deed het al een stuk minder.
Ze deden daar ook gelijk even een gehoortestje. Piepjes links en piepjes recht. Even was ik bang dat ik én een bril én een hoortoestel moest…..maar dat hoefbrilde gelukkig niet, het gehoor was nog goed.

Gisteren haalde ik mijn nieuwe bril op. Het is wel wennen, maar ook wel heel fijn. TV kijken door het bovenste deel van het glas en breien door het onderste deel.
Niet meer de hele dag zoeken naar een leesbril. Zelf vind ik het een hele verandering, maar de enige die het tot nu heeft opgemerkt is Gerard.
Kennelijk past de bril prima bij mijn hoofd, want niemand ziet het!

Reageren

21 november: Onverwachte ontmoeting.

Gistermorgen verzamelden de leden van de Catharina-cantorij zich om 08.45 uur al in Op de Helte voor het doorzingen van de liederen voor de viering. Een bijzondere viering; het was de laatste zondag van het kerkelijk jaar, dan noemen we de namen van hen die overleden het afgelopen jaar en steken een kaars voor hen aan. Het zijn bewogen vieringen. Het noemen van de naam en de sfeer van herdenken roepen emoties op bij de familieleden.
Maar ook bij anderen zitten de tranen aan de oppervlakte; gedachten gaan dan uit naar dierbaren die ons al eerder ontvielen.

Eén van de mooiste momenten vond ik het verhaal voor de kinderen.
Op de beamer verscheen een plaatje van een das.
Het was Derk, die we kennen van het boek “Derk Das blijft altijd bij ons”. Het is een prachtig boek over verlies. Het is een kinderboek maar ik denk dat ook iedere volwassene veel kan leren van dit verhaal. Hierbij een link >>> naar een YouTube-filmpje waarop het boek wordt voorgelezen. Het meest bijzondere van de zondag overkwam mij na de dienst. We stonden in de rij naar de uitgang en daar stond een meneer die ik niet van naam ken, maar wel heel goed van gezicht. We kennen elkaar van de Jumbo. Op donderdagmorgen probeer ik rond 08.00 uur in de winkel te zijn, dan is het nog niet zo druk. Dan ontmoet je vaak dezelfde personen. Als je elkaar zo vaak ziet maak je wel eens praatje en zo komt het dat ik met deze meneer en nog twee anderen op donderdagmorgen wel eens bij de melkpakken of de hagelslag sta te teuten. “Werkoverleg!” noemen we dat zelf gekscherend, meestal over onderwerpen als de Rodermarkt en de prijs van het gehakt. We hadden elkaar al een tijdje niet gesproken.

Maar gistermorgen dus geen werkoverleg. “Ben je hier om een bijzondere reden?” vroeg ik hem. Ja, zijn vrouw was in februari overleden. Hij stond wat ontheemd tussen de anderen; hij was al jaren niet meer in de kerk geweest. Had vroeger belijdenis gedaan in de Catharinakerk maar was de weg naar de kerk een beetje kwijt geraakt.
Hij vond het een mooie viering, een plechtig gebeuren. Maar het was allemaal wel heel anders dan toen hij nog in de kerk kwam. Hij had niets meer van vroeger herkend.
Hij was er van vervreemd. Kende niemand meer. Ik vertelde hem dat ik blij was dat hij toch gekomen was. We hadden het nog even over het afsluiten van een periode en dat het goed was om dit soort momenten te markeren in de tijd. Toen ging hij met zijn zoon en schoondochter naar huis om koffie te drinken. Met een knipoog zei hij: “We spreken elkaar wel weer bij het ‘werkoverleg’.”

De volgende keer dat ik hem spreek zal toch anders zijn. Met deze viering zijn we een stukje dichterbij elkaar komen te staan. Misschien hebben we het dan wel over iets anders dan de prijs van het gehakt.

Reageren

19 november: Amuse.

Gistalle-4-gasteneravond aten Gerard en ik buiten de deur. We waren te gast bij Zwanny & Henk in het kader van de activiteitenmarkt; wij hadden ons aangemeld voor hun ‘avondje Winterkost’.
Tiny en Piet schoven ook aan en zo zaten we rond de klok van zes met z’n zessen aan een aperitiefje (in mijn geval zoete witte wijn die zo heerlijk naar je hoofd stijgt aan het einde van de middag).

Zwanny vertelde dat we heel chique begonnen met een ‘amuse’: een stukje uitgeholde komkommer met ei.
Daarna kwam de winterkost op tafel: snert! En lekker dat het was! Je kon de lepel er niet rechtop in zetten, maar het was een heerlijke, gevulde maaltijdsoep. Met hele erwten, vlees gerard-en-tinyworst en groenten. Grote yum! (uitdrukking van onze dochters)
Ondertussen voerden we genoeglijke gesprekken; het thema van de activiteitenmarkt was ‘zet een stap naar de ander’, dat gebeurde dus vanavond ook. Wat deed je voor werk, waar kom je vandaan, wat zijn je liefhebberijen, vele onderwerpen passeerden de revue.

Het nagerecht was iets heerlijks met mascarpone, slagroom, banaan, speculaas en rum. Henk vertelde glunderend dat Zwanny het al twee keer had uitgeprobeerd en dat hij tot zijn grote genoegen als een soort ‘voorproever ‘ had gefungeerd!
Wat was het allemaal heerlijk en wat hadden we het gezellig. Aan het einde van de maaltijd was er koffie en Zwanny besloot ons samenzijn met het voorlezen van de tekst van een lied:

Wij delen geloof, wij delen de hoop, die wij ontvangen van God.
Vijf broden, twee vissen, de Heer die het brak, en niemand kwam iets tekort.
Zo willen wij delen van wat hij ons gaf, totdat het een overvloed wordt.

Wij delen met jou en met iedereen, de hoop en de liefde van God.
Vijf broden, twee vissen, de Heer die het brak, en niemand kwam iets tekort.
Zo mogen wij delen met handen en hart, totdat het een overvloed wordt.

Wij delen ver weg, wij delen dichtbij, één kerk, één wereld, één God.
Vijf broden, twee vissen, de Heer die het brak, en niemand kwam iets tekort.
Dat wonder voltrekt zich nog iedere dag, als delen een deel van ons wordt.

Naschrift: toen wij gisteravond naar Twee voor twaalf zaten te kijken was de eerste vraag: “Hoe heet een licht voorgerechtje? Het is een Frans woord dat ‘vermaken’ betekent.” Gerard en ik keken elkaar aan en riepen tegelijkertijd: AMUSE!

Reageren

18 november: Adderengebroed!

Woensdagavond werd ik uitgemaakt voor adderengebroed.
adderHet kwam uit de mond van iemand die de rol van Johannes de Doper op zich nam.
Samen met een Sadduceeër stond ik als Farizeeër bij de Jordaan.
Ik ergerde me groen en geel aan die langharige, sprinkhanenetende hippie die mensen doopte en zich zoveel verbeeldde dat hij mij en mijn collega uitmaakte voor slangeneieren.
Drie softies lieten zich dopen door die valse profeet, dat dwaallicht dat ons zoveel hoofdbrekens bezorgde. Een boom, die al jaren aan de rivier had gestaan bemoeide zich er zelfs tegenaan.
Het ergste was nog wel dat die oproerkraaier beweerde dat er nog zo iemand na hem zou komen. Nog meer rampspoed en ellende, ik moest er niet aan denken….!

Dit is wat er gebeurt als je meedoet aan een avond bibliodrama met Bart Elbert. (zie ook 21 oktober >>>)
Je leeft je in in een bepaalde rol van een personage uit het verhaal.
Het bijzondere was dat het mij geen enkele moeite kostte om de farizeeër neer te zetten. Onsympathiek, onvermurwbaar en overtuigd van mijn eigen gelijk.
Bij de softies bracht mijn gedrag recalcitrantie teweeg.

Je leert heel veel over het verhaal dat centraal staat die avond.  We spelen het uit en daarna vertellen we aan elkaar hoe we het verhaal hebben ervaren. Het is een hele bijzondere vorm van bijbelstudie; omdat iedereen zich inleeft in een ander personage en dat later wordt besproken, bekijk je het verhaal vanuit verschillende uitgangspunten.
Benieuwd naar hoe dit verhaal in de bijbel staat? Zie Mattheus 3 >>>
Op 4 december staat deze lezing centraal in de DeltAnders viering in Op de Helte.
Na woensdagavond heb ik meer begrip voor de houding van de Farizeeër: hij zag zijn autoriteit afbrokkelen en bekeek de nieuwlichterij met argusogen. Lijkt het je ook leuk om een bijbelverhaal eens op een andere manier te beleven? We komen nog bij elkaar op 30 november en 14 december.

Reageren

16 november: Keezen

Ik geef toe: een beetje bedenkelijke titel boven dit blog. Maar ik kan het uitleggen.
‘Keezen’ is een nieuw bordspel. Nou…. het spel is wel nieuw maar in feite is het een combinatie van verschillende andere spelonderdelen. De vrienden die ons zaterdag (zie 12 november)  hielpen de appeltaart en de tonijnsalade op te eten hadden het meegenomen. Altijd leuk om een nieuw spel uit te proberen.

keezenHet lijkt het meest op Mens erger je niet. “Maar het is wel heel anders”  vertelden onze vrienden. Het is dan misschien wel anders, maar de ergernis is precies het zelfde en alom vertegenwoordigd.
Het doel van het spel is om al je pionnen in het ‘binnen’vak te spelen en het voorkomen dat de tegenstander dit voor elkaar krijgt. Je hebt gewonnen als je jouw pionnen allemaal ‘binnen hebt’.

Om te bepalen hoeveel hokjes je vooruit mag speel je niet met dobbelstenen maar met speelkaarten. Je mag alleen maar pionnen op het bord zetten met een heer of een aas.
De irritatie begint al als je vijf kaarten krijgt waar niet één heer of aas bij zit.
Gelukkig heb ik voor dat soort gelegenheden altijd een breiwerkje bij de hand.breiwerk
Bij de meeste kaarten mag je het aantal punten dat er op staat vooruit, maar er zijn uitzonderingen. Bij de 4 bijvoorbeeld mag je alleen maar achteruit. En bij de boer mag je één van jouw pionnen met een andere speler ruilen.
Als je zelf een boer hebt is dat fijn. Dan ruil je jouw pion met iemand die dichter bij jouw ‘binnen’ staat. Als je zelf niet een boer hebt is dat redelijk frustrerend. “Ik verzet die van jou!” roept iemand dan triomfantelijk.
“Verzetten” betekent in dit geval bijna altijd “een stuk verder achteruit”.
Nee, het is heeeeel anders dan Mens erger je niet. Breiwerk helpt.

Het einde van het spel kan ook veel gedoe opleveren. Je moet namelijk precies ‘binnenkomen” anders moet je doortellen en moet je nog een keer het bord rond.
Zaterdagavond bij ons aan de keukentafel ging het verbazend vlot. Gerard had zomaar heel onverwacht al zijn pionnetjes binnen.
Dat had  voorkomen kunnen worden, als het bevriende echtpaar niet zo druk was geweest met alleen elkaar er af te gooien……
Als je niet een goed huwelijk of een stevige vriendschap hebt zou ik aanraden dit spel niet te gaan doen.
In ons geval schonken we ons een borrel in en gingen we nog een boom klaverjassen. Eerlijk gezegd: een leuker spel dan klaverjassen is er niet; daar heb ik m’n breiwerk niet bij nodig!

Reageren

15 november: de ‘Maandagavond-club’.

Al vanaf 1982 is er in Roden de maandagavondclub, destijds opgericht door de Raad van Kerken te Roden. Het is een gezellige club voor mensen met een verstandelijke beperking uit Roden, Leek en omgeving. Elke tweede en vierde maandag van de maand komen de leden samen in “De Deel” op de Brink; er wordt gezongen, verteld, geknutseld en spelletjes gedaan. Af en toe word ik gevraagd om een avond met ‘gitaar & zang’ aanwezig te zijn.

Gisteravond was ik er weer bij. Omdat ik niet de namen van iedereen ken krijgt iedereen van mij een sticker waar ze hun naam op schrijven, dan kan ik tijdens de spelletjes iedereen bij de naam noemen. Die spelletjes zijn eenvoudig maar zeer doeltreffend.
Bij het eerste onderdeel gisteravond neuriede ik een liedje en was het de bedoeling dat ze zouden raden wat de titel van het liedje was. De dames en heren zitten dan op het puntje van hun stoel. Meehummen.  Best lastig nog hoor….. bij het Wilhelmus is er wel herkenning, maar dat wordt gekoppeld aan voetbal: “Wij houden van Oranje!” riep Pieter. Bijna. Als ze een lied hebben geraden gaan we het hele lied met elkaar zingen. Maar bij het Wilhelmus zingen ze beslist minder hard dan bij “Zie ginds komt de stoomboot”. Johan wil eigenlijk alleen maar Sinterklaasliedjes zingen, dan leeft hij helemaal op.
Ik probeerde ook een kerstliedje. “Er is een kindeke geboren op aard.” Een leidster probeerde een afwezig meisje er wat bij betrekken. “Bij welk feest hoort dat Annemarie? Er is een kindeke geboren op aard.” Annemarie: “Is dat zo? Oké….”
Achteraf blijkt dat Annemarie haar gehoorapparaat niet in heeft. Richard loopt naar haar toe en geeft haar een goedbedoeld advies: “Je moet een nieuw gehoor-apparaat aan Sinterklaas vragen!”

Het Noach-spelletje gaf enorm veel reuring. Voor dit spel had ik een oud dieren-memory meegenomen. Alle deelnemers kregen één dierenplaatje, ik hield de andere helft. Vervolgens hield ik een plaatje omhoog en vroeg: Wie heeft dit dier? Hoe heet dit dier? Wat voor geluid maakt het? Ken je ook een liedje over dit dier? Zo ja, dat gingen we dan samen zingen. Grote pret. We zongen ‘Alle kameelduiveduifn op de dam’, ‘Guus kom naor huus want de koeien staon op springen’ ‘M’n tante uit Marokko (die van de kamelen)’; allerlei dieren passeerden de revue.

Ongeveer een uur ben ik met ze aan het zingen geweest. Voortdurend begeleid door Frits op de handtrommel, een aantal tamboerijnen, vier sambaballen en regelmatig enthousiast handgeklap.
Zingen is gezond, op zo’n avond merk ik dat dat écht zo is.
Ik knapte er in ieder geval ontzettend van op!

(De namen voor dit blog zijn gefingeerd ter bescherming van de deelnemers)

Reageren

Pagina 254 van 302

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén