Categorie: Alledag Pagina 264 van 309

21 oktober: Jij Farao. Ik Jozef.

Door Ada

Op 21 oktober 2016

Deze week deed ik mee aan een avond ‘bibliodrama’, georganiseerd door de commissie Vorming en Toerusting binnen onze PKN-gemeente, beter bekend als een activiteit uit het paarse boekje. Vormgegeven en begeleid door Bart Elbert.

Wat is bibliodrama? Je inleven in verhalen uit de bijbel, zo zou ik het willen omschrijven.
Woensdagavond stond het verhaal van Jozef en de dromen van Farao centraal.
Verhaal lezen? Voor dit gedeelte uit de Basisbijbel zie >>>

Eerst stelden we ons voor hoe het voor Jozef moest zijn geweest in die gevangenis. Jaren zat hij daar.
Daarna leefden we ons in in de rol van de Farao. Eén deelnemer deed dat zo levensecht, dat spelleider Bart Elbert amper iets aan haar durfde te vragen.
Daarna werden die twee rollen tegen over elkaar gezet. “Speel maar uit wat er in het verhaal gebeurt. Wat voel je? Hoe beleef je het?”

Ik was Jozef, samen met nog iemand. We stonden tegenover twee Farao’s die we amper durfden aan te kijken.
Bang en achterdochtig was ik.
Waarom ben ik hier naar toe gehaald? Wat wordt er van me verwacht?
Al spelend kwamen we er achter dat ook de Farao bang en achterdochtig was.
Wat betekenen die nare dromen? Wat hangt me boven het hoofd? Kan ik een joodse slaaf wel vertrouwen?

Het kantelmoment in het verhaal sloeg bij mij in als een bom.
Farao stelde mij aan als onderkoning. Ineens realiseerde ik mij wat dat voor Jozef geweest moet zijn. Wat idioot! Dat kan ik toch helemaal niet? Gelukkig kreeg ik een adviseur toegewezen.

Wat een bijzondere manier van een verhaal beleven. Wij zijn gewend om naar verhalen te luisteren, maar dit is ook heel erg leuk, je gaat er wat dieper door.
Dit was de eerste bijeenkomst. De volgende is op woensdagavond 16 november.
Het zou fijn zijn als er dan nog wat deelnemers bij komen, dan zijn de mogelijkheden om iets uit spelen wat groter.
Lijkt het je wat? Geef je op! Kijk voor de gegevens op pagina 11 van de Activiteitengids >>>.

Reageren

19 oktober: Drenten ‘kissen’ niet.

Door Ada

Op 19 oktober 2016

In Streektaol

Soms is d’r niet veul veur neudig om mij an’t lachen te kriegen.
Dit bord stiet bij de basisschoele in Een.

Kiender wordt tegenwoordig veul met de auto hen schoele bracht en soms blieft de olders dan te lang plakken. Die staot dan allemachtig in de weg. Het is de bedoeling da’j de kiender een smok geeft, ‘doei!’ zegt en zo rap meugelijk weer weg riedt.
Kiss & ride is natuurlijk buutenlaands. Daorum hebt ze d’r in Een een vertaling under zet.
Dat klinkt oons Drenten gewoon fijner in de oren…….

(bron: Neisbrief Huus van de taol)

Reageren

17 oktober: Kampvuur-akkoordjes.

Door Ada

Op 17 oktober 2016

In Kerk & gemeente, Muziek

Afgelopen vrijdag schreef ik al over gitaarspelen, dat ik aan het oefenen was voor de Taize-viering. Die was gisteravond.
Vrijdagavond was de generale repetitie met de Op de Helte-cantorij en geloof het of niet: ik kreeg weer een standje van de dirigent. “Er is iets met die gitaar. Het lijkt alsof het tempo wordt opgedreven….”.
Mea culpa. Goed kijken naar de cantrix, Vrieswijk!

Even later kwam cantrix Thysia het podium op om te overleggen over de akkoorden.
“Ik speel deze niet mee” vertelde ik; de akkoorden waren o.a. Fis-mineur en Cis-mineur, te moeilijk voor mij.
“Jij bent meer van de kampvuur-akkoordjes” constateerde de cantrix.
Precies! Sinds ik aan de Taizé-vieringen meedoe heb ik al heel wat bijgeleerd, maar er is wel een grens aan wat ik kan. Of wil kunnen. Piety, mijn Taizé-gitaar collega, kan akkoorden bij muziek zoeken. En de Fis-mineur en de Cis-mineur spelen.
Het is heerlijk om met haar samen in het combo te spelen, het ontneemt mij de stress van de ingewikkelde akkoorden, door haar kan ik ten volle van het musiceren genieten.

En dat deden we! Wat een fijne Taizé-viering hadden we. Cantrix Thysia straalde als dirigent een aangename rust uit en liet sommige liederen rustig 5 tot 8 keer zingen. Dat is ook bedoeling van die liederen; je komt in een soort cadans en je laat je meevoeren op de melodie. Sommige liederen durfde ik zelfs mee te zingen.

Vorig jaar zat ik in de kerkzaal tijdens de Taizé-viering. We zaten toen middenin de stress en emotie van Gerard’s ziek-zijn en ik kon de moed niet opbrengen om me in te zetten voor het combo. Nu zat Gerard in de zaal en ik speelde weer gitaar, deze keer samen met Piety. Het voelde heel erg goed. En voor het eerst twee gitaren, wat een luxe. Als ik nu eens een akkoord mis speelt zij gewoon door.

En die moeilijke Cis-mineur en Fis-mineur?
Piety bedacht dit weekend nog een constructie waarbij de klem op de vierde fret werd gezet. Nu konden we lied in A-mineur spelen. Een kampvuur-akkoordje.
Kon ik toch meespelen!

Reageren

16 oktober: Kerkdienst met nabespreking.

Door Ada

Op 16 oktober 2016

In Kerk & gemeente

Vanmorgen bezochten we de zondagse viering in Op de Helte.
Voor het eerst een gewone dienst met onze nieuwe voorganger Walter Meijles.
Anders, dat is wel duidelijk. Verfrissend ook. Altijd als er een nieuwe predikant is gaan de dingen anders dan we gewend waren.

Jozef door zijn broers verkocht

Het moment met de kinderen speelde hij uit met Playmobiel-poppetjes. Het overbekende verhaal van Jozef met z’n mooie jas/Jozef in de put stond centraal.
De hele familie van Jacob werd benoemd: vrouwen, bijvrouwen, kinderen, je zag op het podium een klein volkje ontstaan.
Nog voor de schriftlezing stelde Meijles voor om even met je buurman/vrouw in gesprek te gaan over de vraag: welke beslissing heb je ooit in leven genomen die een grote invloed heeft gehad op je leven en op dat van anderen in je omgeving? De mensen die naast mij zaten waren vanwege het werk van de man verhuisd van Hoogeveen naar Groningen; dat was niet meegevallen…

Vervolgens zagen we een filmpje met Freek Bartels die de rol van Jozef speelde in de musical “Joseph and the amazing technicolor dreamcoat”. Hij zong het aangrijpende lied “Sluit alle deuren maar”, waarin we de wanhoop van Jozef zagen.

In de overdenking schetste de predikant de hele context van het verhaal van Jozef en zijn familie. Hij nam ons mee de geschiedenis van het volk Israël in. Hij vertelde heel beeldend en liet ons anders naar het verhaal kijken. Ik betrapte me er tijdens de uitleg op dat ik dacht: “Nou heb ik als hervormd meisje dit verhaal in mijn leven honderden keren voorbij horen komen en ondanks dat is het een zeer boeiend betoog.”
Kleine correctie op dat betoog: het verhaal is niet 350 eeuwen geleden gebeurd maar 35…..

Aan het einde van de viering kwam éérst de collecte en toen het dankgebed. Dat is niet zoals het hoort. Geroezemoes. Geschuifel. “Is dat wel goed, jong? Eerst de collecte….?!”
Ja hoor, ik ook. Alleen het veranderen van de volgorde in de viering wekt bij ons al verbazing.
Na de viering sprak ik tijdens de koffie nog met verschillende mensen; de vraag waar we in de dienst met onze buren over gepraat hadden kwam nog vaak ter sprake. Ook thuis met Gerard nog. Stel dat we in 1989 niet naar Roden waren verhuisd?

‘Een jeugddienst met nabespreking’ hadden we in de jaren ’70 in Hoogersmilde.
Wij waren onze tijd kennelijk ver vooruit……

Reageren

14 oktober: Zere vingers!

Door Ada

Op 14 oktober 2016

In Kerk & gemeente

Mijn eigen ‘Morgan guitar’

Gitaarspelen. Afgelopen week heb ik het veel gedaan; a.s. zondag speel ik in de Taizé-viering in een combo met Monique en Jolanda (allebei dwarsfluit) en Piety (ook gitaar). Piety is een avond langs geweest om de akkoorden bij de liederen te zetten en deze week heb ik geoefend. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik anders nooit meer oefen met m’n gitaar. Het gaat automatisch. Staat er een G dan speel ik een G, ik hoef er helemaal niet meer bij na te denken. En als ik iets zing met de gitaar, dan heb ik eigenlijk altijd de leiding, dus dan bepaal ik ook het tempo.

Spelen in een combo is van een heel andere orde, dan speel ik een ondergeschikte rol.
De dirigent van de cantorij bepaalt het tempo, het combo volgt. Ik kan niet ontkennen dat ik daar in het verleden wel wat moeite mee heb gehad. Midden in een lied sloeg cantor B. Slofstra op de piano en riep: “Mevrouw Waninge! Er is hier maar één die het tempo bepaalt en dat ben ik!” Dat hielp wel heel erg en van die samenwerking heb ik ook veel geleerd.

Inmiddels speel ik al meer dan tien jaar in de jaarlijkse Taizé dienst en het is fantastisch om te doen. Mooie koormuziek omspeeld met fluit en gitaar; de laatste jaren geniet ik er meer van omdat het gitaarspelen me gemakkelijker af gaat. De akkoorden zijn namelijk wel wat moeilijker dan van de liedjes die ik anders zing. Daarom heb ik ook de hele week geoefend. En heb ik zere vingers……
Vind je het leuk om het combo te horen? De Taizé-viering is a.s. zondag om 19.00 uur in Op de Helte in Roden.

P.S. Op 10 oktober schreef ik over de workshop “Woord en Beeld”. De tentoonstelling waar ik het toen over had is ook a.s. zondag. In zaal 2 van Op de Helte staan twee tafels met alle werken uitgestald mét een korte uitleg van de herinnering er bij. Er is na de ochtendviering koffiedrinken dus: tijd genoeg om even in zaal 2 te gaan kijken. Komt dat zien!

Reageren

12 oktober: APK-keuring.

Door Ada

Op 12 oktober 2016

In Alledag

Vanmorgen moest ik voor mijn jaarlijkse APK-keuring naar de cardioloog.
Er werd een filmpje gemaakt van mijn hart en de medicijnen werden gecontroleerd.
Meer dan tien jaar ging ik daarvoor naar Dr. Schrijvers.
Een vriendelijke, oudere heer, die alle tijd nam voor een uitgebreid onderzoek en een gesprek over mijn vaatziekte, maar die ook even zo vrolijk iets vertelde over zijn vakantie of zijn kleinkinderen.
Hij had dan ook altijd veel mensen in zijn wachtkamer zitten, dus ik nam vanwege het lange wachten altijd een brei- of haakwerkje mee naar het ziekenhuis.

Ook nu zat ik weer genoeglijk te breien in de wachtkamer en te kletsen met een mevrouw naast mij die ook iets van handwerken wist.
“Mevrouw Wannigge” riep iemand. Ik reageerde niet, want ik heet Waninge.
Toen realiseerde ik me dat de man mij bedoelde. Ik frommelde mijn breiwerk in m’n tas en liep op hem toe.
Hij vroeg: “Hebt u wel even tijd voor mij? U zat zo druk te breien….!”

“Ja hoor, ik heb tijd voor u gereserveerd.” riep ik jolig “Ik ben gewend dat ik hier heel lang moet wachten, dus ik neem mijn breien mee als afleiding.”
“Ik kan snel typen, bij mij duurt niet lang.”
De nieuwe cardioloog is een flamboyante jonge Italiaan die prachtig Nederlands spreekt met een licht accent.

Hij tuurde naar de uitkomsten van het hartfilmpje dat even daarvoor was gemaakt.
“Met die hart izze niks mis, hè?”
Nee, inderdaad, het zijn mijn vaten die de problemen veroorzaken. We waren er snel uit. Medicijnen: zo door gaan. Levensstijl: zo door gaan. Over twee jaar terugkomen. Een tijdstip voor een nieuwe afspraak wordt te zijner tijd aan mij doorgegeven.
“Tot over twee jaar dan” zei ik bij het afscheid.
“Dat weet ik nog niet.” was zijn antwoord “Ik ben zigeuner, hè? Misschien ben ik dan wel in Canada! Als ik hier dan nog ben heeft mijn vrouw gewonnen!”

Binnen 10 minuten stond ik weer buiten.
Ik hoop dat hij niet naar Canada gaat.

Reageren

11 oktober: Een vleugje geschiedenis in Apeldoorn

Door Ada

Op 11 oktober 2016

In Alledag, Geschiedenis

Zondag waren Gerard en ik een dag in Apeldoorn bij mijn neef Jan en zijn vrouw Janny (zie 19 april 2015 >>>).
We genieten van elkaars gezelschap, praten elkaar uitgebreid bij over werk, ouders, familie, vakanties en andere wetenswaardigheden.
Heerlijk, zulke dagen. Koffie met iets lekkers, een hapje, een drankje en er wordt voor je gekookt. Lasagne in dit geval, het was weer lekker!

Als we daar zijn gaan we ’s middags meestal even wandelen als het weer het toelaat.
Dat was zeker het geval, dus kwam de vraag op tafel: “Waar gaan we wandelen?”
Ik had een verzoekje: in de paleistuinen rond Het Loo. Daar hadden we al eens eerder gewandeld en ik bewaarde er goede herinneringen aan.
En wat was het weer mooi! Wandelen in een koninklijke omgeving. Statige oprijlanen en oude, trotse bomen. We liepen achter Paleis Het Loo langs en konden even een blik werpen op de achterkant van het paleis en de fontein.

Tijdens onze wandeling kwamen we langs het kleine kerkhofje waar paarden en honden van de koninklijke familie begraven zijn; het eerste paard van Hare Koninklijke Hoogheid Wilhelmina, genaamd Hongaar, een hondje dat luisterde naar de naam Blackie, dat vind ik dan wel bijzonder. Een wandeling met een klein vleugje geschiedenis en een licht koninklijk sausje. Net iets voor mij, ik hou nou eenmaal van ‘de franje van Oranje’.
Verder hadden we geluk met het weer: de zon piepte af en toe even door de majestueuze bomen heen.

Sinds een paar weken heb ik op mijn telefoon een stappenteller en ik vertelde voordat we gingen wandelen dat ik een standje kreeg van mijn telefoon: “Stay active!”
Actief was ik bepaald niet geweest natuurlijk: alleen maar uitgebreid zitten kletsen met rode Martini enzo.
We liepen meer dan een uur en toen waren vooral de mannen benieuwd hoeveel stappen we nou gezet hadden, ze sloten er zelfs een weddenschapje op af. Het blijven mannen hè? Zij dachten rond de 4000, maar het waren er 6500. Wat je zo al wandelend niet aan stappen wegzet! En calorieën verbrand, o.a. die van de Martini……

Reageren

10 oktober: Je 1e herinnering…..in kleuren en woorden.

Door Ada

Op 10 oktober 2016

In Kerk & gemeente

Binnen onze PKN-gemeente komt ieder jaar ‘het paarse boekje’ uit.
Dat is het activiteitenoverzicht >>>van het seizoen, met andere woorden: “Wat kan ik dit seizoen met andere gemeenteleden gaan doen? ”
Toen het boekje in de brievenbus kwam was Carlijn thuis.
Zij was gelijk enthousiast over de workshops die werden aangeboden door Judith Oosterhuis. De eerste was ‘Beeld & taal’ met als ondertitel “Ik zie mooie momenten”.
Dit stond er over in het boekje:

Uitleg: wat gaan we doen?

Met een fijne herinnering als inspiratie, maak je een sfeerbeeld van een tekst. We werken met blokinkt, roller, sjablonen en letters. Het wordt intuïtief en dynamisch. Ervaring in druktechnieken is helemaal niet nodig. Je eigen manier van uitwerking staat voorop. Deze workshop is voor jong en oud, dus kom samen!

Carlijn app’te met haar vriendin Irene: “Zullen we hierheen?” Antwoord: “OK”.
Communicatie gaat zo snel tegenwoordig……
Ik gaf me ook op; een mens moet soms eens uit de comfortzone.

Afgelopen zaterdagmiddag verzamelden we ons in “De Deel”.
Judith legde eerst uit wat we gingen doen. Ik zag nog niet voor me hoe het moest, maar maakte me geen zorgen. Volgens Judith was ervaring niet nodig.
Daarna gingen we een fijne herinnering bepalen aan de hand van een paar vragen.
We kwamen uit op onze eerste herinnering, die gingen we allemaal opschrijven en vervolgens voorlezen aan de hele groep.
Toen gingen we aan de slag: we leefden ons uit met drukinkt, rolletjes, letters, sponsjes en stempels. Judith riep: “Probeer maar van alles uit, je kunt meerdere werken maken, het gaat om het proces”. Dat deden we. Met genoegen. Eigenlijk moest het met plastic handschoentjes aan….. was ik vergeten. Mijn handen kwamen er helemaal onder te zitten, maar dat was geen probleem. Ik kwam helemaal weer in de sfeer van de handenarbeid-les op de Middelbare school. Het was al lang geleden dat ik me zo in een onbekend creatief proces stortte!

Met de andere deelnemers gebeurde hetzelfde.
Om me heen kijkend zag ik iets heel moois gebeuren.
De herinneringen die iedereen had verteld kwamen langzamerhand in kleuren en woorden in beeld. We zagen o.a. een kippenhok, een gat in de heg, een ESA-bus, wormen, een mooi

… sinaasappels op zaterdagmorgen…..

bruidsmeisje, sinaasappels van de markt op zaterdagmorgen en een beeld uit ‘Ronja de Roversdochter’. Aan het eind van de middag legden we onze gemaakte werken bij elkaar en vertelden de groep wat we hadden geprobeerd uit te beelden, hoe we dat hadden gedaan en we benoemden de verschillen tussen de werken. ‘De proces-beschrijving’ zeg maar. We overlegden of er nog een tentoonstelling in zat (in de hal van Op de Helte misschien?), maar daar kwamen we niet helemaal uit. Eerst maar laten drogen.
Benieuwd naar mijn herinnering en wat ik er van heb gemaakt? Klik hier beeld-taal voor een PDF.

Zondagavond vertelde ik wat we gedaan hadden aan Harriët en liet wat foto’s zien.
“Wanneer is die volgende workshop? Ik ga me gelijk opgeven!”

Reageren

9 oktober: Bang voor koeien..?!

Door Ada

Op 9 oktober 2016

In Alledag

Bedrijfskleding ‘met inscriptie’…..

We kregen een uitnodiging voor de ‘Open dag Melkveebedrijf Smeenge’: we waren van harte welkom op 8 oktober.
Op een boerderij. Daar ben ik eigenlijk niet van. Opgegroeid in een nieuwbouwwijk in Hoogersmilde, was ik eigenlijk vooral bang voor die grote koeien én paarden op de boerderij van mijn schoonouders. En die lucht…..

“O, leuk, daar gaan we heen!” riep Gerard direct al.
Tuurlijk ga ik dan mee. We kennen Hendrik en Gre-An van de kerk en volgen op afstand

kalverhok met strobed

hun wel en wee rond het boerenbedrijf. Ze hadden ontzettend hun best gedaan: alles blonk, glom en was aangeveegd. Het was ook groots aangepakt: een persoonlijke ontvangst, een kado-tafel, een gastenboek en een ingehuurde koffie/thee corner: daar konden we volgens Hendrik ‘netwerken’.

Nou hoef ik niet te netwerken met Agrifirm, mensen van Campina en de vertegenwoordiger van ‘Kalf-support’, maar ik kwam wel weer andere mensen tegen uit mijn eigen netwerk..
Theo van Franse les bijvoorbeeld. “Hoe kom jij hier nou zo verzeild?” vroeg ik hem. Hij wilde hetzelfde aan mij vragen. Hij had daar jaren als zaterdaghulp en vakantiekracht gewerkt en had er paard gereden. Hij had zijn twee kinderen mee, zag ik die ook eens!
Verder sprak ik nog enkele mensen van de kerk en er liep ook nog een ‘Havenstapper’ rond.
De man draagt vele spreekwoordelijke petten en op deze open dag speelde hij de rol van fotograaf.
We zagen kalfjes in een grote strobak, die door een vernuftig systeem kunnen drinken wanneer ze willen en we ontdekten dat de koeien als ze dat willen naar buiten kunnen. Maar willen ze dat niet, dan staan ze in een ‘lichte en luchtige’ stal. We kregen iets te horen over de melkstal en hoorden dat Hendrik en Roel 12 koeien tegelijkertijd kunnen melken.
De ‘dure’ fotograaf maakte nog een mooie foto van ons met de trotse eigenaar van het bedrijf: die vond dat ‘we even anders in het licht moesten staan’ en situeerde ons met z’n drieën voor de reclameborden…..slimme jongen!

Voor een burgermeisje als ik een heel leerzame open dag.
En de koeien vond ik niet eens eng!

Reageren

6 oktober: Tante’s & nichten (2)

Door Ada

Op 6 oktober 2016

In Alledag

Een ‘selfie’ uit Klazienaveen!

De eerste woensdag in oktober: tantes & nichten-dag. Vorig jaar (zie 8 oktober >>>) schreef ik al hoe zo’n dag er uit ziet. Dat blog sloot ik af met deze woorden:

Op 5 oktober 2016 (Deo volente) zitten we met ‘ de tantes’ om 10.00 u aan de koffie in Klazienaveen. En met een beetje geluk is er in het voorjaar een Vrieswijk-familiedag. Dan zijn ‘heur breur’ en ‘mien breur’ er ook bij. En alle anderen met dezelfde genen. Ik kiek dr nou al naor uut.

Die Vrieswijk-familiedag is inmiddels al geweest (zie 7 juni >>>) en vandaag waren we dus
even weer met z’n vieren.

Samen foto’s kijken

De fotoboeken spelen op zo’n dag een prominente rol.
Anja is namelijk net als ik ook ‘van de foto’s’, net zoals haar vader en mijn vader dat ook waren. Als je onze fotoboeken naast elkaar legt zie je hoeveel overeenkomsten onze levens vertonen: zingen in een koor, dikke familielol op rommelige Sinterklaasavonden, gezinsbijeenkomsten met spelletjes , oliebollen bakken met Oud&Nieuw, fietsen met z’n tweeen en genieten van de omgeving,
terrasjes met een wijntje en een hapje, drie dochters met hoogte- en dieptepunten in hun relaties en stedentripjes. Een kijkje in elkaars leven laat steeds weer zien hoe wij onze tijd doorbrengen: het liefst met ons gezin, onze familie en vrienden.

Je leven vastleggen in fotos. Ik doe het al vanaf mijn jeugd. Noem een gebeurtenis uit een

1979: Familiedag Vrieswijk

bepaald jaar: ik haal in no-time de bijbehorende foto’s erbij. Heel handig als je voor een feestje oude foto’s moet opzoeken. Het was ook heel handig bij het samenstellen van het levensboek van mijn moeder. Vandaag had ik een uitdraai mee van wat ik tot nu toe heb verzameld. Als het klaar is zal ik daar een blog aan wijden. Vandaag bij dit blog een foto van nicht Anja (met slaapgebrek…) en mij op een van de eerste familiedagen. De foto is gemaakt door haar vader, mijn ome Henk.

Verder verliep de dag precies zoals vorig jaar en volgend jaar zal 4 oktober (nu alweer vastgelegd!) ongeveer net zo verlopen.
(zie Tantes en nichten 3). Hoe komt het toch dat de uren op zo’n dag op kwartieren lijken…..?

Reageren