Categorie: Alledag Pagina 281 van 309

12 februari: Je hebt het. Je bent het niet…..

Door Ada

Op 12 februari 2016

Vandaag was een spannende dag; vanmorgen hadden we een gesprek met de hematoloog over de uitslag van de beenmergpunctie. Hij bracht ons goede berichten en hoopvol nieuws. Het beenmerg is nauwkeurig onderzocht en men heeft geconstateerd dat de schadelijke cellen zijn gereduceerd tot 0,1 %.
De eiwitwaarden zijn nog wel wat hoger dan bij een gezond iemand, maar de verwachting is dat die cellen gedurende de komende maand uit het lichaam gefilterd worden.
Goed nieuws dus.

De MRI-scan die vorige week is gemaakt leverde nog informatie op over de zeurende nek-klachten waar Gerard al jaren mee kampt: in het bot van de derde wervel is een kleine aantasting geconstateerd. Ook die aantasting is al sterk verminderd na de stamceltransplantatie, al is de pijn niet helemaal weg. De hematoloog adviseerde om dat kleine plekje te bestralen, omdat daarmee de pijn weggenomen kan worden.

Gerard blijft eerst onder behandeling in het UMCG. De ziekte van Kahler gaat nooit helemaal weg en er zullen regelmatig controles plaatsvinden. Verder krijgt hij het komende jaar iedere maand een botversterker toegediend om de botdichtheid op peil te houden. Maar de arts vond de uitslagen van de onderzoeken zo goed, dat hij een ‘onderhoudskuur’ (een lichte dosis medicijnen om de ziekte te onderdrukken) niet nodig vindt. “Maar u bent dus nog niet van mij af.” zei de arts vanmorgen. Hoeft ook niet. Het is een geruststellend idee dat Gerard gemonitord wordt, zodat áls de ziekte terugkomt, men er op tijd bij is om actie te ondernemen.

Gistermorgen had ik een telefoongesprek met Francois. Maandagmorgen heeft hij Gerard geïnterviewd over het hele gebeuren rond de ziekte van Kahler. Hij doet hiernaar onderzoek in opdracht van een farmaceut.
Het interview met Gerard duurde twee en een half uur, dus Francois maakte zich er niet van af. Hij wou ook nog een gesprekje met mij, maar dat kon wel telefonisch.
Tijdens zo’n gesprek wordt de hele periode weer even prominent in beeld gebracht in je hoofd. Hoe heb je het beleefd? Kon je er samen over praten? Hoe leef je je leven met zo’n ernstige ziekte?
Samenvattend kunnen we zeggen dat het een zware periode was, maar het heeft ons niet alleen maar kommer en kwel gebracht. De eerste maand (maart 2015) was het zwaarst, maar toen het nieuws was ingedaald hebben we het geaccepteerd en vervolgens zijn we met goede moed het traject ingegaan. We hebben ervaren dat we het niet alleen hoefden te doen, het meeleven en de steun van ons netwerk hebben ons er mede doorheen gesleept.
We hebben geleerd dat je meer aankunt dan je vooraf denkt.
Het is gelukt om het leven zoveel mogelijk door te leven met werk, feesten, koor, verjaardagen en alle andere dingen die bij het leven horen.
Francois haalde dit uit ons gesprek: “Je hebt de ziekte van Kahler, je bent het niet.”
Precies. Wij blijven Gerard en Ada en niet ‘de kankerpatiënt’ en ‘de hartpatiënt’.

Gerard is druk bezig met het oppakken van verschillende draden. We weten niet hoe de toekomst er voor ons ziet, maar dat weet niemand….. ‘fingers crossed’ voor de komende periode!

Reageren

9 februari: We gaan weer zingen!

Door Ada

Op 9 februari 2016

In Kerk & gemeente, Muziek

Al meer dan dertig jaar vormen Gerard en ik een zang-duo. We zongen in kerkdiensten, kerst- en paasvieringen in zalencentra, in streektaalbijeenkomsten: gemiddeld één keer in de maand werkten wij mee met duo-zang met gitaarbegeleiding.
Toen Gerard vorig jaar de diagnose Ziekte van Kahler kreeg, zijn we even gestopt met optreden. Het was een zware periode en we waren niet in staat om voor publiek te zingen. Het kon even niet.

Nu alles weer in een rustiger vaarwater is gekomen willen we het zingen eigenlijk wel weer oppakken. Maar hoe begin je dan weer? Het antwoord op die vraag kwam vorige maand. De commissie die de Vespervieringen voorbereidt vroeg of we met een gelegenheidskwartet wilden meewerken aan de Vesperviering van 20 maart.
Nou……. graag eigenlijk!
We benaderden Jaap (bas) en Nienke (sopraan): zin om mee te doen? Jaap zei direct toe, maar Nienke moest deze keer verstek laten gaan, ze krijgt eind februari haar tweede kindje. Andere prioriteiten, zullen we maar zeggen.
Gelukkig vonden wij Piety bereid om Nienke’s plaats in te nemen en was het kwartet compleet.

Gisteravond hadden we onze eerste bijeenkomst. Wat heerlijk om weer met muziek en zingen bezig te zijn. Gistermiddag had ik al een tafel vol muziekboeken en mappen liggen, Gerard haalde het key-boardje uit de Bijkeuken, de gitaar weer gestemd, blokfluit afgestoft, we waren er helemaal klaar voor.

We hebben nog niet eens zoveel gezongen gisteravond. Liedjes uitgezocht bij het thema, even wat doorgeneuried, wat opgezocht op You Tube; maar wat heb ik er al weer van genoten.
Volgende week maandag gaan we echt beginnen!

Reageren

8 februari: Ook met u…..

Door Ada

Op 8 februari 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met de cantorij werkten we gistermorgen mee aan de viering in de Catharinakerk. Het was de laatste zondag voor de veertig dagen tijd (zie 18 februari >>>). Vier weken voor de uitvoeringszondag krijgen we als koor de muziek en in een maand tijd wordt het allemaal ingestudeerd. Het ging deze keer wat moeizamer dan andere keren: onbekende stukken, niet gemakkelijk in het gehoor liggende muziek, lastige partijen….. we hebben hard moeten werken. Maar gistermorgen kwam alles goed: Arjan Schippers was de organist en met zijn begeleiding werd de muziek toegankelijker en de uitvoering mooier.

Er is altijd wel iets in zo’n viering wat me raakt. Gisteren waren dat zinnen die we iedere zondag (soms gedachteloos) uitspreken.
De predikant zegt:”De Heer zij met u” en de gemeente zegt dan: “Ook met u zij de Heer.” Gistermorgen stond het ook weer in de orde van dienst en voordat hij het uitsprak zei de voorganger ineens: “Dat ìs wat! Dat we dat elkaar mogen toewensen!”
Door die ’trigger’ is het ineens minder vanzelfsprekend.

De schriftlezing was uit Jesaja en ook nu maakte de predikant een onverwachte move. Jesaja ontmoet God en krijgt een opdracht. De dominee las voor: “En Jesaja zei: O, God! O nee, dat zei hij niet. Hij zei: “Wee mij, want ik kan het niet….”. De rest van de schriftlezing ging aan mij voorbij, want ik moest denken aan het Engelse “O, my God!” dat iedereen tegenwoordig maar te pas en te onpas roept. Als er een carnavals-praalwagen in het publiek valt. Als er een bekende Nederlander is overleden. Als de mascara is uitgelopen. “Oh, my God!” is heel hip & trendy tegenwoordig bij de jongere generaties. Er is zelfs een OMG emoticon (zie afbeelding rechts).

Ik ben wel benieuwd wat de reactie zou zijn als je dan zou zeggen: “Ook met u zij de Heer” of “de Heer zal met je zijn”.
Vroeger stond dat op de rand van onze muntstukken……

Het slotlied eindigde vanmorgen met de zin: “Hij zal onze voeten richten op de weg van de vrede”.
Daarna kregen we de zegen mee; ook met u zij de Heer!

Reageren

5 februari: Up-date & Pass the salt.

Door Ada

Op 5 februari 2016

In Alledag

Afgelopen woensdag kreeg ik een meelevende mail van een gemeentelid.
Hij en zijn vrouw zijn volgers van mijn blog en vroegen zich af hoe het met Gerard is.
“Geen bericht, goed bericht?” vroeg hij zich af.

En inderdaad: het is al even geleden dat ik schreef over Gerards gezondheid.
Er verandert ook niet zoveel. Hij moet zich nu weer om de dag scheren en zijn hoofdhaar komt voorzichtig terug. Hij komt heel langzaam weer op een acceptabel conditie-niveau: drie kwartier stevig wandelen of fietsen is al weer goed te doen.
Toen Gerard begin december werd ontslagen uit het UMCG werd het vervolgtraject besproken: na een maand of twee gaan we een beenmergpunctie doen. Aan de hand daarvan kan worden vastgesteld of de stamceltransplantatie heeft aangeslagen en hoe de conditie van het beenmerg is. Die beenmergpunctie heeft gistermorgen plaatsgevonden. “Dat is geen feest” zegt Gerard daarover, maar het moet nu eenmaal.
Volgende week vrijdag, 12 februari, hebben we een gesprek met de hematoloog over de uitslag van de punctie. We zijn heel benieuwd.

Bij de mail van bovengenoemd gemeentelid zat ook een link naar een YouTube-filmpje.
Hij plaatste daarbij de opmerking: “Lachen hoort er ook bij”.
Zo is het, doen we ook regelmatig.
Het heet “Pass the salt” (klik hier >>> om het filmpje te bekijken)
Heel herkenbaar.

Reageren

4 februari: Marius van Dokkum

Door Ada

Op 4 februari 2016

In Alledag

Af en toe krijgen we hele lieve post.
Van onze dochters.
Van die post waar je ontzettend van opknapt.
Dat ze van ons houden en dat we lief zijn.

Vorige week stuurde één van hen een kaartje met een schilderij van Marius van Dokkum >>>.
“Liefde van één kant” heet het.
Marius van Dokkum is een schilder waar ik een zwak voor heb.
Hij heeft ooit een tekening gemaakt voor ons.
Voor ‘ons kinderkoor’.

Het koor heette Oecumenisch Kinder- en Tienerkoor Roden.
In 2002 bestond het koor 10 jaar en ter gelegenheid daarvan brachten we een CD uit.
De titel was “Zing zolang je leven mag” en één van de bestuursleden van het kinderkoor destijds had connecties met Marius van Dokkum.
Voor een vriendenprijs maakte Marius de CD-omslag en wij waren apetrots!

Gisteravond kreeg ik een app’je van mijn aangetrouwde nicht in Apeldoorn: mijn neef had een CD mee naar huis gekregen. Laat die neef nou werken bij een ex-bestuurslid van ons kinderkoor! Die had dus nog een paar CD’s in de kast liggen en heeft gedacht: zou Ada’s neef die CD al hebben? Nee dus.
It’s a small world after all…..

‘Liefde van één kant’
Marius van Dokkum

Maar even terug naar de kaart van de dochter: deze kaart kregen wij. (klik op de foto voor een vergroting)

Omdat wij ook van die snoep-hartjes houden.

Het is dat de woorden die in de kaart staan heel lief zijn, maar op het schilderij wordt wel een andere indruk gewekt…….

Reageren

3 februari: 1963 en 1964

Door Ada

Op 3 februari 2016

In Alledag

Voor mijn moeder ben ik bezig met een levensboek, ik vertelde er al eens over.
Om het boek compleet te maken heb ik de fotoalbums van mijn ouders mee naar huis genomen en daaruit scan ik wat foto’s. De albums hebben jaren bij mijn ouders in de kast gelegen en ik kom van alles tegen.

Gisteren ontdekte ik een hele bijzondere foto die me eigenlijk nooit zo was opgevallen.
Hij is gemaakt bij de doop van mijn broer in 1964. (klik op de foto voor een vergroting)
Voor mij een speciale foto, omdat mijn beide grootouderparen er op staan: opa en oma Vrieswijk en opa en oma Boelen. (Voor ons: opa en oma Klazienaveen en opa en oma Zeumhuuzn). Omdat de ouders van mijn moeder in het westen van het land woonden, zagen we die niet zo vaak en helemaal niet samen met de ouders van mijn vader. Het geeft een mooi beeld van een heel bijzondere zondag. Mijn moeder trots en blij met haar tweede kind, ik (3 jaar) helemaal opgewonden (ik draaide me net om toen mijn vader afdrukte) en de grootouders tevreden toekijkend. De oma’s poseren echt voor de foto!

Mijn ouders hebben albums vol foto’s en ik kan er ontzettend van genieten.

Waar moet ik nou op drukken?

Gistermiddag was ik zo verdiept in de albums dat ik de tijd vergat; o ja, we moeten ook nog eten!
Iedereen bij ons in de familie weet: tante Ada is van de foto’s. In mijn kasten kan ik familiegebeurtenissen op jaartal vinden en ik hou van rubriceren en documenteren.
Gistermiddag vond ik een foto die veel verklaart:
hier sta ik met mijn ouders achter in de tuin van het huis waar ze destijds woonden. Bijna drie jaar. Klompjes aan. Toen al gefascineerd door mijn vaders fototoestel. Hij liet ons al heel jong zelf foto’s maken en ik voel nog de opgewonden spanning als we naar de kapper in Hoogersmilde gingen (waar we het rolletje hadden ingeleverd) om het mapje foto’s op te halen.
Het digitale foto-tijdperk heeft die spanning er uit gehaald en ook het speciale effect van ‘een foto’. Maar ik spendeer nog steeds veel tijd aan foto’s en het maken van albums om de herinneringen vast te leggen. De mogelijkheden zijn tegenwoordig onbegrensd!

Reageren

1 februari: Veul wotter & aardappelomelet.

Door Ada

Op 1 februari 2016

In Alledag, Koken & bakken

Gistermiddag fietsten Gerard en ik het ‘rondje rivier’.
Het had eergisteren meer dan 20 mm geregend en ik was benieuwd of het Lieverse diepje al buiten z’n oevers was getreden.

Het was weer fascinerend.
Het zag er net zo uit als vorig jaar, zie mijn verslag van 16 januari >>>.

Het NAP paaltje stond tot aan z’n nek in het water, terwijl daarvan ’s zomers minstens een meter zichtbaar is.

Het eten was gisteren zeer eenvoudig: aardappelomelet.
Aardappels bakken en een uitje bakken.
4 eieren klutsen met peper en zout, dit mengsel verdelen over de aardappels/uitjes.
Gas op zacht zetten, deksel op de pan, omelet langzaam laten garen.
Dan de omelet omdraaien. Mijn trucje: een andere koekepan beetje invetten, op de andere pan leggen en omdraaien. Geraspte kaas er over strooien, deksel er weer op en de omelet afbakken. Wij serveren de omelet altijd met een afbakstokbroodje van de Jumbo.
Olivier B. Bommel (heer van stand) zou zeggen: “Een eenvoudige, doch voedzame maaltijd!”

Reageren

30 januari: Narcissen, quilten en een rugtasrits.

Door Ada

Op 30 januari 2016

In Alledag, Bloemen

De naam van deze website is ‘de waarde van de dag’. De ene dag beleef je als meer waardevol dan de andere, maar over het algemeen heb ik geen moeite met het benoemen van iets dat me trof, waar ik erg van genoot of dat me erg aansprak.
Gisteren bijvoorbeeld was eigenlijk een dag van ‘dertien in een dozijn’: wekker om zes uur, ’s morgens werken, ’s middags even over de markt, vrijdagavond lekker vrij. Niks bijzonders zou je zeggen.

Toen ik gistermorgen met m’n duffe hoofd beneden kwam waren van de potloodnarcisjes die ik donderdag in de vensterbank had gezet al een paar uitgekomen: lente!
(klik op de foto voor een vergroting en kijk hoe mooi!)

Gistermiddag ging ik met Carlijn naar de tentoonstelling “Quilt & Vilt’ in kunstencentrum K38 in Roden. Ik kondigde het al aan op 10 januari >>>. We hebben er van genoten. Wat een mooie werken hingen er. We hebben met verwondering staan kijken naar de immense quilten die met eindeloos geduld in elkaar gezet zijn. Wat een kunstenaars.
Er was een quilt die ik als haakster heel bijzonder vond: het was een doek met ronde vormen, waarin gehaakte, ronde kleedjes in waren verwerkt. Het was op een heel aparte manier met elkaar verweven, zie afbeelding rechts. We ontmoetten een lezeres van dit blog die ook quilts maakte en er enthousiast over vertelde. Ik zei het trouwens steeds fout volgens haar: je spreekt het niet uit als kilten maar kwilten. Kilten zijn rokjes voor Schotse mannen. Eén doek sprak me bijzonder aan vanwege de mooie kleurencombinatie, zie afbeelding hier rechts.

Carlijn moest daarna nog even met haar rugtas naar de maker. Ze heeft een dure Eastpak-rugtas en de rits daarvan was stuk. Twee jaar garantie zit er op zo’n tas, ze heeft hem twee-en-een-half jaar. Ze had in Leeuwarden al geïnformeerd, de reparatiekosten varieerden van € 35,= tot € 50,=. “We gaan nog even naar schoenmaker “Peters&Peters” in Roden waar ik altijd mijn schoenen laat repareren. Hij heeft verstand van zaken en is niet zo schreeuwend duur.” stelde ik voor. Carlijn liet Peter haar kapotte rits zien. “Ja, dat is een dure geschiedenis….” Wisten we al. “Maar het is jammer als je zo’n tas weggooit. Laat hem hier maar even, kom over een half uur maar weer, misschien kan ik nog iets met die rits.”
Toen ze na drie kwartier terugkwam was de rits gerepareerd: Peter had om het kapotte gedeelte van de rits twee kleine ijzeren klinkjes gezet, zodat de rits er soepel overheen liep.
“Dat wordt dan 5 euro, dame.” Een vakman met liefde voor het vak én verstand van zaken.

Op dit blog staan geen advertenties. Maar heb je kapotte schoenen of tassen:
Peters & Peters, Albertsbaan 13 in Roden.

Reageren

28 januari: Een zebra? Ou un phasme?

Door Ada

Op 28 januari 2016

In Alledag

Rondom het weekend hebben we 6 dagen veel gecommuniceerd in het Engels.
Na die zes dagen had ik dinsdagavond Franse les.
C’etait une grande probleme.

Als je zo intensief met één taal bent bezig geweest, zit die taal in je brein vlak onder het Nederlands. Als je dan weer Frans gaat praten, dan duurt het even voor je hersenen de Franse woorden paraat hebben.
Die moeten namelijk eerst door de Engelse laag woorden heen….

We begonnen aan een nieuwe les. Les animaux. De dieren.
Juf had ons een opdracht meegegeven: “Neem een dier in gedachten en beschrijf het voor je medeleerlingen. Maar wel zo dat ze het niet gelijk raden.”
Dat is dan niet tegen dovemansoren gezegd. De meest wonderlijke beschrijvingen passeerden de revue.
Een leerling beschreef een klein dier dat bladeren at en dat je niet kunt zien als het aan een tak hangt vanwege zijn schutkleur. Waarop iemand anders (die het kennelijk niet helemaal goed had verstaan) riep: “Een zebra!”
Hilariteit alom. Het bleek een wandelende tak te zijn.
Het franse woord daarvoor staat bij het plaatje: dat wist ook niemand. Gelukkig hebben we een woordenboek.

Een andere leerling maakte het ons wel heel moeilijk. Wij hadden al twintig dieren genoemd, zoals muis, parkiet, ara, papagaai (wel een goeie oefening trouwens), maar het bleek een beest met een roepnaam te zijn: “Tweety”.

Fluitspelers?

Mijn dier was een cavia. “Qui sonne comme une petite flute.” ( die klinkt als een klein fluitje, dat doen cavia’s ).
Het werd pas helemaal aan het eind geraden.
De anderen konden namelijk geen dier bedenken dat op een klein fluitje blies.
Had ik het nou niet goed uitgelegd?
Of lag het toch nog aan de Engelse week….

Reageren

27 januari: ‘Frea’s-left-overs’-pasta met spekjes

Door Ada

Op 27 januari 2016

In Alledag, Koken & bakken

Na een genoeglijk weekend met kinderen en aanhang is het weer rustig aan de Boskamp. In onze koelkast lagen gisteren nog de stille getuigen van hun bezoek. Restje champignons, 3 lenteuitjes, halve tomaat, 2 paprika’s, half potje rode pesto, 2 halve uien en een half flesje zongedroogde tomaatjes. Frea had voor haar veganistische maaltijden wat boodschappen opgehaald, maar had dat wat te royaal ingeschat.

Frea’s left overs

Het recept van het eten dat wij gisteren aten heet dan ook
‘Frea’s-left-overs’ met vlinderpasta en gerookte spekjes.
Het is erg simpel. Alle bovenstaande restjes in stukjes snijden en bakken/smoren in een beetje olijfolie en pesto erdoor roeren. Pasta koken, spekjes bakken, alles door elkaar roeren en bestrooien met geraspte kaas.

Niet veganistisch. Wel lekker.

Reageren