Veurige week mus ik van Roden naor Klazienaveen. Dat is precies een uur ried’n van ’t noorden naor ’t zuuden van Drenthe en dat verveelt mij niks: het is een prachtige route dwas deur de provincie.
Maor ie ziet pas goed hoe mooi het is a’j Drenthe op fietse verkend. Gistermiddag hebt wij een fietsknoop-puntenroute fietst in de omgeving van Aomen. (veur de liefhebbers nummers 37, 95, 22, 58, 03, 31, 33, 08, 37).
Veur informatie over de fietsknooppunten hierbij een link >>>.
Wij fietsten langs hiel diverse landschappen: mooie dőrpies, kleine akkerties umzoomd deur holtwallen, een heideveld met een kudde schaopen (hoe Drents wo’j t hebben?) een stuk greslaand dat pas meid was en waor meeuwen, krei’n en ooievaars zich tegoed deuden an wat d’r under het gres wegkwam en ondertussen was ’t ok nog prachtig weer!
Dat har meer volk op ’t idee bracht um te gaon fietsen, d’r kwam oons regelmaotig wat in tegen. Veul toeristen. Die roept dan ‘halloooo!’ of ‘Daahaag!’ .
Maor ok volk uut de omgeving. Ie kent ze d’r zo uut. Een echte Drent zeg ‘Moi’. Of ze knikt eem met ’t heufd.
Nao Aomen fietsten wij langs de Sterrenwacht en toen reden wij zo maor het terrein van veurmalig kamp Westerbork op. En drok dat het daor was! Wij hebt besleuten dat wij daor nog ies hen wilt, de leste keer was in 1983 en d’r is wel arg veul veraanderd en bijkommen.
Wij fietsten nog over een smal pad deur een bos, kwaam langs een bosvennegie, zagen drie buizerds kribben in de lucht en wij beëindigden oonze tocht in Ekehaar waor wij ok begunt waren en waor de auto stun.
Wat een afwisselende route!
‘Trots op…’ is in dit geval geen goeie bewoording.
Wij bint wies met Drenthe!
Wel hebben we besloten om eerst niet meer met vakantie weg te gaan. Wij willen dan toch weer van alles bekijken en beleven en daar rust je natuurlijk niet echt van uit. We hebben thuis een verstelbare boxspring én een heerlijke tuin met zon- en schaduwterras: we weten nog niet of we de vakantie dit jaar doorbrengen in “Cote de Jardin” of in “Bad Hintergarten”, maar in ieder geval sturen we geen kaartjes.
Je zou zo een streekroman kunnen schrijven met als titel: Verhalen van onder “de Oude Linde’.
