Categorie: Alledag Pagina 297 van 310

7 juli: Maaibeleid

Door Ada

Op 7 juli 2015

Vorige week stond er een artikel in het Dagblad van het Noorden over het nieuwe maaibeleid.
Niet een onderwerp waar ik normaal gesproken een artikel over lees, maar deze keer werd mijn aandacht getrokken door een foto van een berm vol bloemen.
“Heee….dat heb ik ook gezien!” Als ik ’s morgens naar mijn werk in Groningen fiets kom ik de stad in bij de rotonde van Eelderwolde.

Daar is een hele nieuwe wijk uit de grond gestampt, maar het oude boerenweggetje dat daar vroeger al langs liep is er nog en is nu in gebruik als fietspad. De bermen van dat weggetje staan tegenwoordig uitbundig in bloei: er is wel gemaaid, maar slechts een halve meter van de weg af.
De rest van de begroeing staat er dus nog gewoon: klaprozen, zomermargrieten, boterbloemen, lupines.
Ik bespeurde zelfs een blauwe korenbloem. In de krant kwamen voor- en tegenstanders van het nieuwe maaibeleid aan het woord. Het behoeft geen betoog: ik ben voor.

Als ik rond kwart voor acht op kantoor mijn computer aanzet heb ik al drie kwartier gefietst: een goed begin van de dag! Een fietstocht door de Onlanden ’s morgens om 07.30 uur is niet spectaculair maar wel erg aangenaam. Dan heb ik alweer van alles gezien: twee ooievaars die in een pasgemaaid weiland op zoek zijn naar eten. Een zwanenpaar dat statig met een aantal lichtgrijze pluizige puberkuikens op het meer zwemt. Kikkers die luidkeels in een sloot zitten te kwaken.
Eenden, ganzen, konijnen, hazen en (in het laatste stuk in de stad) hondjes aan de lijn.

Soms is het fietsen iets minder aangenaam. Vanmiddag bijvoorbeeld op de terugweg ben ik (om het maar eens op z’n Drents te zeggen) ‘strontnat reegnd’. Maar de temperaturen waren nog prima, dus geen man overboord. Ik heb thuis genoeg droge kleren én een wasmachine.

Reageren

6 juli: Blijven oefenen

Door Ada

Op 6 juli 2015

In Alledag

Vorige week las ik op het werk een column in het vakblad “Management Support” met als titel ‘Geluk zit in een klein hoekje’. Dat moet op mijn blog, dacht ik. Na even wat zoekwerk vond ik de website van de schrijfster, de column staat daar in z’n geheel op. Klik hier om de column te lezen >>>>

Je kunt van onze huidige situatie moeilijk zeggen dat we geluk hebben. Gerard de ziekte van Kahler en ik een kwetsbare gezondheid door mijn vaatziekte. We hebben geleerd dat de plannen die we maken zomaar niet door kunnen gaan door een ziekenhuisopname.
Dan is het extra belangrijk om de kleine geluksmomenten bewust te beleven.

Van één van onze dominees leerde ik ooit de Benedictijner regels.
Leef in het nu, kijk niet steeds naar wat geweest is of naar wat allemaal nog moet. Doe alles wat je doet met aandacht. Daarbij las ik het boek ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse. Er staat een samenvatting van dat boek op internet >>>

Deze regels hebben mij destijds erg geholpen bij het aanvaarden van mijn hartproblemen en het vinden van een nieuw (lees rustiger) dagritme.
Vooral de aandacht voor het ‘nu’ en het ritme in de dag is van belang.
Sommige adviezen zijn heel duidelijk, bijvoorbeeld: niet mopperen. Mopperen is namelijk een manier om niet te (hoeven) luisteren. Het wordt door Benedictus ook als een grote zonde gezien. In een organisatie werkt mopperen ook als een langzaam en onderhuids werkend sociaal gif: het vertroebelt visie, tapt energie af en tast het hart aan. Dit geldt zowel voor inwendig als voor uitwendig mopperen. Het tegengif tegen mopperen is blijmoedigheid, door Van Dale beschreven als “opgeruimd van geest, opgewekt en leed en tegenspoed aanvaardend.

Tot zover de theorie. Natuurlijk ben ik geen heilige. Ik loop echt wel eens te stressen, ben soms met mijn hoofd al bij ‘vanmiddag’ als ‘vanmorgen’ nog moet beginnen, ik val af en toe uit tegen mensen, ik mopper en ik zie het ook wel eens even niet zitten.
Maar de column over geluk en de regels van Benedictus zijn helpend.
Je kunt iedere dag opnieuw beginnen en herhaling is de kracht van de reclame.
Blijven oefenen dus.

Reageren

5 juli: Familiedag!

Door Ada

Op 5 juli 2015

In Alledag

Gisteren niet geblogd. We hadden de jaarlijkse Waninge familiedag. De zwager en schoonzus die het dit jaar organiseerden wonen aan de stille kant van de Drentse Hoofdvaart. Ze hebben een melkveebedrijf en heetten ons gistermorgen welkom op het weiland achter hun schuur. Er stonden al twee partytenten toen wij kwamen. De familie is de laatste jaren nogal uitgebreid: als iedereen komt zitten we al ruim boven de 80. De oudsten zijn rond de zestig, de jongste deelnemer was 4 weken. Broers, zussen, zwagers en schoonzussen van Gerard, hun kinderen + aanhang en ook die nemen hun kinderen weer mee.

Iedereen neemt op zo’n dag zijn eigen stoelen, koffie, broodjes en drinken mee. Het is altijd erg leuk om te zien hoe de gezinnen ‘binnendruppelen’. Men strijkt ergens neer, plant de stoelen in het gras, zoekt een koele plek voor tassen en koelboxen en begint met koffie en brood: “Wie wil d’r een kadettie met keeze?” Parasols, partytenten en grote stukken legerzeil dienden als beschutting tegen de zon.

Het was natuurlijk veel te warm. De organisatie had bedacht dat we dit jaar een groot spel zouden doen. Levend ganzenbord. Maar woensdag hadden ze besloten: “Goed idee, doen we niet.” Het ganzenbord werd omgeturnd tot waterfeest. Met een water-buikschuifbaan. En waterpistolen. Waterbalonnen. Zwembadjes. Tuinslangen die constant voor koud water zorgden.

Het volleybalnet, vaste prik op de Waninge familiedag bleef niet onbenut: regelmatig stonden er twee teams te spelen die van tijd tot tijd werden besproeid door een tuinslangvrijwilliger. De Drentse Hoofdvaart stond ook tot onze beschikking. Er waren luchtbedden en ballen en er stond een trap tegen de wal aan om er weer uit te klimmen. Een groep langsfietsende toeristen stapte van de fiets af. “Is die trap voor algemeen gebruik?” “Ja heur, kom d’r ok maor in…”. Aldus geschiedde.

Het was een fantastische dag. We konden een heleboel spelletjes doen, maar met twee schoonzussen en een aangetrouwd nichtje heb ik het gehouden bij een boompje klaverjassen. Het was tenslotte hééél warm. De dag werd afgesloten met een heerlijke barbeque. Van een afstand had het wel wat van het Gallische dorpje van Asterix en Obelix. Alleen was er geen bard. Wel een Bart. Maar die zingt niet…..

Benieuwd naar alle edities van onze familiedagen tot nu toe?
Klik dan hier voor het verslag uit 2014, daar onder vind je een overzicht van alle jaren.

Reageren

3 juli: Ziet in blinde razernij

Door Ada

Op 3 juli 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteravond hadden we ‘afsluiting van het seizoen’ met de gespreksgroep ’93. Ik schreef al over deze groep op 22 april >>>. We verzamelden op de Brink en vertrokken rond 19.00 uur voor een fietstocht richting Norg. Wij dachten recht te hebben op een droge en warme fietstocht, maar buienradar hield zich niet aan de afspraken. Om 19.30 uur stonden we onder druipende bomen in de buurt van Langelo. Maar het was warm en we maalden niet om een nat pak, toen we verder fietsten droogde het wel weer op.

Op een heerlijk terras in de bossen van Norg genoten we van koffie mét gebak en ik kwam aan de praat met een gespreksgroepvriendin die ik al ken zolang we in Roden wonen. We hebben ongeveer dezelfde achtergrond, al groeide zij op boven in het Groningerland en ik in Drenthe. Als we met elkaar in gesprek komen zijn er altijd raakvlakken: jeugdclubs, actief in de kerk, moeite met ouder wordende ouders, zelfde scholen (MAVO/HAVO).

Gisteravond beleefden we samen een hilarisch moment. We hadden het over het kinderkoor waar wij in onze kindertijd allebei bij zaten. Zij bij de “Boet’ndiekstertjes”, ik bij ‘de Schakeltjes’. “Laatst keek ik nog weer eens in die map” vertelde ze. (Zij kan kennelijk ook niets weggooien, ik heb mijn kinderkoormap ook nog….) Ze ging verder: “als je dan kijkt wat voor teksten we toen zongen:
Ziet in blinde razernij……” “Tuimelen de vloeden!” vulde ik aan. Wij veroorzaakten ernstig burengerucht met ons gelach.
Heerlijk om zo oude herinneringen op te halen met iemand waarmee je niet je jeugd hebt gedeeld, maar die wel hetzelfde heeft meegemaakt.

Ondertussen rommelde het op de achtergrond. Daar werd ik erg onrustig van, want we moesten nog van Norg naar Roden fietsen. Iemand stelde ons gerust. “Het komt pas om 22.20 uur in Roden aan zegt buienradar.”
Maar mijn vertrouwen in buienradar had rond 19.30 uur al een flinke deuk opgelopen, daar ging ik niet op wachten. En de anderen ook niet, dus wij fietsten rond 21.20 uur richting Roden. We waren te laat. Het lied waar wij op het terras nog zo vreselijk om hadden gelachen werd werkelijkheid. De tweede regel gaat namelijk als volgt: “Hulp noch haven is nabij, in dit onweerswoeden.” Naast ons scheurde met krakend geweld een enorme tak van een boom. We beleefden angstige momenten, maar konden gelukkig schuilen op een overdekt terras van een gesloten kroeg. Gelukkig zijn we allemaal veilig thuisgekomen.

In september zien we elkaar weer. Dan beginnen we (net als met Franse les) met een ‘nulde’ bijeenkomst. Zonder onderwerp dus, met tijd om bij te praten. Want ook al kenden wij elkaar in onze jeugd niet, vanaf 1993 trekken wij al wel samen op en dan is er altijd gespreksstof genoeg. Ook zonder onderwerp.

Reageren

28 juni: The party ’s over now

Door Ada

Op 28 juni 2015

In Alledag

Het is nu 21.30 uur. De rust is teruggekeerd aan de Boskamp. Maar wat was het geweldig!

De hele week werden we lekker gemaakt door enthousiaste weermannen en -vrouwen: zonnig en droog zou het zondag worden. Gisteravond zagen we al wat buien op ons scherm voorbijkomen. En vanmorgen maakte buienradar ons wel duidelijk dat we het niet droog zouden houden vandaag. Jammer. Maar niet meer dan dat. Een nichtje in Roden leende ons een partytent, broer Jan kwam eerder uit Smilde (en nam gelijk mijn moeder mee) om de partytent te helpen opzetten samen met schoonzoon Cees en toen het om half drie begon te regenen konden we toch buiten zitten.

Familie en vrienden kwamen allemaal tegelijk vandaag. Het mengt zich gemakkelijk. De roots van ‘onze club’ liggen immers voor een groot deel in Hoogersmilde. De vriendengroep had gezorgd voor een fantastisch buffet aangevuld met salades, soep en stokbrood. Het was erg gezellig en we hebben meermalen het glas geheven op Gerards 54e jaar. Bijna niemand had het vandaag over het weer. Het is niet anders, we hebben het ook erg leuk met elkaar bij regen.
Ook de ziekte van Kahler voerde beslist niet de boventoon.

Iedereen moest zichzelf voorzien van eten en drinken, zodat er regelmatig een andere stoel in een andere ruimte werd opgezocht. Er werden spelletjes gespeeld met het zoontje van mijn broer. Het kindje van mijn nichtje (nu een half jaar) wentelde zich in de aandacht van iedereen .
Er ontstond een ‘waterzak’ in de partytent. Zwager Roelof ging de zak heldhaftig met een bezem te lijf, maar had er niet op gerekend dat het water zijn kant op zou komen. Het ging maar net goed… bijna hadden twee schoonzussen een ijskoude douche gehad.

In mijn keuken was ik vanmiddag niet de baas. Toen ik met ‘Frea op de skype’ de hele kring bijlangs ging, maakten de vrienden alvast het buffet klaar. Mijn aanrecht werd opgeruimd, de vaatwasser aangezet en de glazen werden weer afgewassen. “Waar heb je schaaltjes? Waar staan de glazen?”
Morgen ben ik vast wel wat kwijt, maar dat zien we morgen dan wel weer. Vandaag was ruimschoots de moeite waard, met dank aan familie en vrienden voor hun hulp!

Reageren

27 juni: Op de Brink in Sleen

Door Ada

Op 27 juni 2015

In Alledag, Kerk & gemeente

Gisteren zat ik in de oude Hervormde kerk op de Brink in Sleen. Ik woonde de begrafenisdienst bij van de man van mijn nicht, hij overleed op 62-jarige leeftijd na een kort ziekbed. Naast mij zat aan de ene kant mijn moeder, met daarnaast haar jongste zus en haar man en aan de andere kant zat mijn moeders jongste broer met zijn vrouw. De hele familie op de achterste rij.

Vroeger had deze familie minstens vier rijen in beslag genomen. Mijn moeder komt uit een gezin van 10 kinderen, allemaal getrouwd en voorzien van een hele stoet neven en nichten. Als er iemand trouwde had je de zaal al voor de helft vol met de familie Boelen. Maar zoals dat vaak gaat met grote families: de ooms en tantes overlijden, familiedagen worden niet meer trouw bezocht, men ziet elkaar niet meer regelmatig en voor je het weet zie je elkaar alleen nog met begrafenissen. Zoals gistermiddag.
Intens verdriet bij mijn nicht en haar familie, maar omdat we elkaar al drie jaar niet hebben gesproken is het delen van dat verdriet minder vanzelfsprekend. Lopend in de rouwstoet over het oude kerkhof (prachtig, parkachtig mooi!) kwamen we langs het graf van mijn tante, de oudste zus van mijn moeder. Mij overviel een melancholisch gevoel van ‘voorbij’. Herinneringen aan zondagmiddagen bij oom en tante op camping ‘het land van Bartje’. Waar soms dan ook andere ooms en tantes kwamen, spelen met neven en nichtjes, samen zingen met mijn nichtje. De eerste paprika chips van Golden Wonder. Met een glas ‘spoetnik’.

Zo is het leven. Je kunt niet alles bijhouden. We hebben er destijds erg van genoten maar nu heeft onze eigen familie en gezin de prioriteit en dat geldt voor een ieder van ons.

Meneer Kaktus zou zeggen: “En spelende vrouw wat heb je nu geleerd?” Investeer in de kring van mensen die het dichtst om je heen staan. Dat hebben mijn ouders ook altijd gedaan. Dat levert een schat aan goede herinneringen en warme familiebanden op. De kring van broers en zussen van de familie Waninge/Vrieswijk en de vriendenclub hebben de plaats ingenomen van de familie Boelen. Onze eigen ‘inner circle’. Hoe belangrijk die investering is blijkt nu de ziekte van Kahler bij Gerard is geconstateerd. Van levensbelang.

Reageren

26 juni: De brief.

Door Ada

Op 26 juni 2015

In Alledag

Gisteren lag dan eindelijk de langverwachte brief van het UMCG in de bus: woensdag 8 juli moet Gerard zich melden op het spreekuur van de hematoloog aan de Fonteinstraat.
Het gaat hierbij om het intakegesprek voor de start van de stamcelprocedure, het begin is er dus.
Vorige week vrijdag heeft hij het laatste deel van kuur 4 ondergaan, afgelopen week was dus weer een ‘rustweek’. Dat zijn over het algemeen niet de gemakkelijkste weken.
Deze keer heeft hij last van zijn benen, die overdag pijnlijk zijn maar hem vooral ’s nachts plagen. Dat gaat ten koste van zijn nachtrust en dat komt het algemeen gevoel van welbevinden weer niet ten goede.

Het leven gaat verder zoveel mogelijk zijn gewone gang. Het werk geeft afleiding, in deze periode zijn er wat seizoen-afsluitende feestjes en ook de verjaardag van gisteren hebben we, zij het in zeer afgeslankte vorm, gisteravond met twee dochters én aanhang kunnen vieren. We hieven het glas rond de vuurkorf (voor het eerst dit jaar!) en hebben met de groep nog even geskyped met onze dochter in Engeland: was ze er toch even een beetje bij, met dank aan de moderne communicatiemogelijkheden.

De omgeving leeft erg met ons mee. Afgelopen weekend bracht iemand een klein zelfgebakken appeltaartje voor bij de koffie en van de week kregen we van een bevriend stel uit Roden zelfs een cadeau-pakket in een mooie doos met kadootjes, pakjes en ‘lekkere&nuttige’ levensmiddelen die het leven zeer veraangenamen.
Wat een verrassing! Samen pakten we de doos uit en stalden alles uit op het aanrecht: het was een combi van een verjaardag, sinterklaasavond en het uitpakken van een kerstpakket. Wij voelden ons erg verwend. De komende weken hebben we genoeg te lezen, te puzzelen, te eten en te drinken! Dat de maakster van het pakket ons goed kent bleek uit het feit dat er een zelf-geborduurd onderzettertje in het pakket zat én een zelfde onderzettertje waar ik zelf iets in kan borduren. En dat ik graag een glaasje rode port drink is natuurlijk niet echt een geheim. Proost!

Reageren

25 juni: Geboortedag

Door Ada

Op 25 juni 2015

In Alledag, Geschiedenis

Vandaag is het 54 jaar geleden dat Gerard werd geboren. Zijn moeder vertelde in het verleden op zo’n verjaardag altijd wel even het verhaal van zijn geboorte. Het gezin bestond destijds uit vader, moeder, twee zonen en twee dochters. Mei 1961 was het gezin verhuisd van de Noord Oost Polder naar Geeuwenbrug, waar ze een kleine boerderij hadden gekocht. Moeder was pas in juli uitgereķend. Ze was een grote vrouw, dus je zag wel dat ze zwanger was, maar ze was niet heel dik.

Zondagmiddag 25 juni 1961 zouden oom Hendrik en tante Mien op bezoek komen. Ze zouden het nieuwe huis komen bewonderen. Maar ‘s morgens begon het bij moeder te rommelen en bij het vijfde kind weet je echt wel of je al dan niet gaat bevallen. De huidige generatie kan zich het niet meer voorstellen, maar op zondagmorgen kon je de visite voor zondagmiddag niet meer afzeggen. Je kon ze eenvoudigweg niet bereiken.
( Hoe belde je dan, vroeg Carlijn laatst. Niet. NIET!?!? Dat ging haar voorstellingsvermogen te boven).

De visite kwam. Voorzichtig werd hen duidelijk gemaakt dat de bevalling aanstaande was. Maar dat was volgens tante Mien niet zo. “Daor liekt het aans hielemaol niet op. Ie ziet d’r ja haost nog niks van!” Pontificaal namen oom en tante plaats en lustten wel een kopje thee.
Op een gegeven moment hield moeder op met toneel spelen, ging naar de slaapkamer en vertelde vader dat hij de dokter moest gaan halen. Toen begreep de familie pas dat het menens was en droop af. Gerard is diezelfde avond nog geboren.

Zondagmiddag is het groot feest: dan gaan we het vieren met familie en vrienden! Het belooft mooi weer te worden, dus we kunnen ook gebruik maken van onze buitenboel. De vriendengroep verraste ons met het aanbod om het buffet te verzorgen: ’t wordt vast TOP!

Reageren

24 juni: Mozart in de Onlanden

Door Ada

Op 24 juni 2015

In Alledag, Muziek

Vandaag op de fiets naar Groningen. Midden in ‘de Onlanden’ tussen Peize en Groningen kwam “Romanze” van Mozart voorbij op de oortjes van mijn MP-3. Nog steeds krijg ik kippenvel als het nummer begint.

Klassieke muziek was bij ons thuis niet echt een ding. We keken naar programma’s als het Schlagerfestival op de ARD, Op volle toeren van de Tros en Avro’s TopPop. Toen ik een jaar of 15 was, was ik één van de oudste leden van Kinderkoor ‘de Schakeltjes’ in Hoogersmilde. Ik speelde gitaar en zong vaak een tegenstem met de oudste kinderen. Voor het koor stond meneer Mosselaar en er was een vaste organist als we gingen optreden. Op een avond, na een generale repetitie in de kerk bleven Mosselaar en de organist nog na om te oefenen voor een stuk dat ze dat weekend daarna samen gingen spelen. Mosselaar speelde hoorn. Ik ruimde ondertussen mijn gitaar en de standers op. Wat ik hoorde was prachtig. Hoorn en orgel. Een hele mooie melodie waar ik stil van werd. Ik ging op een stoel voor in de kerk zitten en heb geluisterd. “Wat spelen jullie daar?” vroeg ik? “Romanze van Mozart” was het antwoord.
Het bleef in mijn hoofd verankerd. Het woord Romanze onthield ik, maar de melodie zakte in de loop van de jaren weg.

Een aantal jaren geleden ontdekte ik You Tube. Ook ontdekte ik hoe je van een You Tube filmpje een MP3 document kunt maken. Op goed geluk typte ik ‘Romanze Mozart’ in. En daar klonk ineens de hoorn, deze keer met een heel orkest eronder. De tranen kwamen spontaan, de melodie was nog net zo mooi als toen en ik bevond me weer als 15-jarig meisje in onze toenmalige kerk in Hoogersmilde.

Meneer Mosselaar is al overleden. Maar als Romanze voorbijkomt op m’n MP3-speler dan zie ik hem weer met z’n hoorn bij het orgel staan.
Luister hier >>>> naar een prachtige uitvoering van ‘Romanze’

Reageren

21 juni: Vaderdag

Door Ada

Op 21 juni 2015

In Alledag

Vaderdag c.q. moederdag: wij ‘doen er niet aan’. Toen onze kinderen klein waren wel natuurlijk.
Vaderdagkado We kregen zelfgemaakte macaronikettingen, brievenstanders, stropdassen en wandtegeltjes (zie het voorbeeld hiernaast) aangeboden met een toepasselijk gedicht: “Lieve papa, luister even, vandaag is het vaderdag!”
Het mooiste aan zo’n dag vond ik altijd dat je als vader of moeder dan niks hoefde te doen.

De rol van vader is Gerard op het lijf geschreven. De dochters dragen hem op handen en roepen nog regelmatig ‘Papa kan alles!’ Er zijn zelfs Engelsen die dat Nederlandse zinnetje al kunnen uitspreken.
Toen Gerard werd ontslagen bij zijn vorige werkgever zaten onze dochters ontgoocheld op de bank. Dat was in hun beleving wel het stomste dat een werkgever kon doen: hun vader aan de kant zetten.

Natuurlijk zijn ze het niet altijd met hem eens.
Legendarisch is de uitspraak van een tweejarige Carlijn tijdens de verbouwing van ons huis in 1996.
Ze had het helemaal gehad met de rommel en de herrie en riep stampvoetend: “Papa toep maakt! Papa waai maakt! Papa tom!”
Maar dat zijn uitzonderingen.
Over het algemeen wordt papa zeer gewaardeerd.
Hij had in ons gezin ook een groot aandeel in de opvoeding en fungeerde menigmaal als buffer tussen mij en mijn (in mijn ogen) wanordelijke dochters.

Vandaag een dierbare, iets onscherpe foto.
Vaderdag Hij is genomen op een doordeweekse dag na het eten in 1995. Harriët had de hele dag een staartje in gehad, maar dat had ze er uit gehaald, vandaar de ‘oogverblindende coupe de plumeau’. Ook Frea’s vlechtje had het avondeten niet gehaald, dus er was geen sprake van ‘nog even haar kammen voor je op de foto komt’.De foto zegt alles over deze vader en zijn dochters.
Toen konden ze alle drie nog tegelijk bij hem op schoot…..

Reageren