Categorie: Alledag Pagina 85 van 301

In 2003 kreeg ik in maart een hartinfarct.
42 jaar was ik toen.
Er werd een stent geplaatst; onderzoek wees uit dat ik een vaatziekte heb en dat het niet ondenkbaar was dat er weer eens iets zou gebeuren.
“Als ik u was zou ik niet wachten tot het pensioen met het doen van leuke dingen” zei de cardioloog destijds.
Toen we 25 jaar getrouwd waren is mijn grootste wens vervuld: we gingen met ons hele gezin een week naar Rome.
Voor de laatste keer als gezin op vakantie: papa, mama en drie dochters van 21, 19 en 14.

met de voetjes in de Tiber

We hadden een appartement gehuurd via een Nederlandse agent die banden had in Rome.
Hij had een taxi voor ons geregeld die ons ophaalde van het vliegveld en naar het huis bracht, waar de eigenaar ons al lachend op stond te wachten.
“I will give you all the information I know” riep hij en vertelde in zijn Italiaanse Engels allerlei tips om ons verblijf in Rome zo aangenaam mogelijk te maken.
We zaten even buiten de oude binnenstad,  vlak bij het metrostation Re de Roma aan een drukke verkeersrotonde.

De eerste dag kochten we gelijk een weekkaart voor de metro; we hebben dagelijks minstens twee keer het stadscentrum bezocht, al was het maar even voor een wandeling langs de Tiber.
De eerste dag trokken we uit voor de Sint Pieter: in drommen liepen we de route door de kerk, werden in de Sixtijnse kapel als ‘drom’ aangesproken door de pinnige suppoosten die ons  “SILENCIO!” toebeten en beklommen alle trappen van de wereldberoemde koepel.

Museï Vaticani

En verder hebben we natuurlijk alle highlights bekeken en ons vergaapt aan historisch Rome.

Over ons bezoek aan Forum Romanum schreef ik al eens een blog, omdat ik daar één van de gelukkigste momenten van mijn leven beleefde.
Hierbij een link naar dat verhaal: ‘Geluksmoment in Rome.‘
Ik was erg onder de indruk van de oudheden, de musea en de beroemde plekjes, zoals de Trevifontein en de Spaanse trappen.
We vielen als toeristen wel op door ons uiterlijk (blond, allemaal langer dan 1.80) dus we werden regelmatig aangesproken door mensen die ons werkelijk van alles wilden verkopen: zonnebrillen, tassen, rozen: maar nee.
We kochten wél iedere dag een ijsje, hebben een échte Italiaanse pizza gegeten, maar ook boodschappen gedaan, zelf gekookt en genoten van het niet te versmaden ‘Ontbijtje di Pappi’.

Er zat eigenlijk maar één nadeel aan deze vakantie: Rome is een drukke, lawaaiige stad en staat dag en nacht ‘aan’.
Waar je ook bent in Rome: overal raast het verkeer, luidruchtig optrekkend en toeterend aan je voorbij.
Na de eerste nacht in ons appartement (ambulances, vuilnisophaaldienst) dachten we dat we de hele week geen ook dicht zouden doen, maar na een hele dag Rome (Sint Pieter, wachten, slenteren, wachten, trappen klimmen) waren we zo moe dat we zelfs zonder oordoppen sliepen als marmotten.
Het was fantastisch: een onvergetelijke vakantie.

We zijn nog niet met pensioen en we doen heel veel leuke dingen.
Maar, zoals onze dochters plachten te zeggen: “Mama heeft Rome al gezien!”

Spelletjes.
Gek op.
Als ik een vrije dag heb, moet er meestal van alles gebeuren in het huishouden.
Die klussen knip ik op en tussendoor ga ik even zitten.
Een ander pakt dan een boek of een tijdschrift: ik ga even MAMBA doen.
Het is één van mijn ‘guilty pleasures’, lees er alles over op dit blog uit 2019.

Inmiddels ben ik er redelijk goed in.
Om in de lijst  met ‘highscores’ te komen moet ik al meer dan 8000 punten halen en dat lukt niet iedere dag.
Hoeft ook niet: ik maak even mijn hoofd leeg met zo’n dom reactie-spelletje en ga dan weer ‘ganz erholt’ verder met mijn dagelijkse bezigheden.
Op 14 februari overtrof ik mezelf: meer dan 18.000 punten.
Ik typte mijn naam in voor de Highscores: mijn beste score tot nu toe.
Er kwam een lijst in beeld die ik niet herkende: het was de ‘Globale Highscore’ waar kennelijk veel meer mensen aan mee doen.
Met mijn 18.807 punten stond ik op nummer 40.
Nou ja zeg!
Ik wist helemaal niet dat dat werd bijgehouden…..ik zag altijd alleen maar mijn eigen scores.
‘Een leuk onderwerp voor mijn blog’ dacht ik en maakte gelijk een printscreen, die ik opsloeg als afbeelding.
Het was maar goed dat ik het had opgeslagen, want toen ik had ontdekt hoe het zat met die lokale en globale scores was ik alweer van plek 40 af.
Verdrongen door ‘Gijs14febr’.
Die Gijs.
Stond best wel vaak in de lijst met data in februari.

Dat brengt mij bij de vraag: hoeveel tijd besteed je aan zulke dingen?
En wat is een plek in de lijst met hoogste scores je waard?
Een aantal jaren geleden had ik Candy Crush op mijn tablet, daar ben ik wat uren zoet mee geweest.
Steeds een level verder, op één of andere manier triggert me dat.
Wat ik ook erg leuk vond was Luxor, maar sinds we een nieuwe computer hebben waar geen CD’s meer in kunnen speel ik dat ook niet meer.

In die Globale highscorelijst van MAMBA kom ik niet meer; dat wordt immers steeds moeilijker.
Gijs doet zijn best maar.

Vandaag is 40 jaar geleden dat Gerard en ik elkaar het ja-woord gaven.
In ons trouwalbum staan de foto’s van die dag: 21 en 22 jaar jong, stralend en gelukkig.
In het voorjaar van 2021, we zaten midden in de coronapandemie, kwamen we op het idee een wandeling te gaan maken rondom het Blauwe Meer.
Al wandelend herinnerden we ons de foto’s die er gemaakt werden op onze trouwdag op verschillende plekken bij dat meer.
Een maand later gingen we daar nog eens wandelen en namen we Frea en Jon mee; we hadden het plan opgevat om de plekjes op te zoeken waar de foto’s van ons als bruidspaar gemaakt waren.
Frea en Jon zouden ons dan op dezelfde plek vereeuwigen; misschien konden we iets leuks doen met die foto’s voor de kaart die we vrienden en familie zouden sturen voor het feest ter gelegenheid van ons 40-jarig jubileum.

Het was nog een heel gezoek.
38 jaar geleden zagen de bomen en het struikgewas er natuurlijk heel anders uit!

En nog steeds stralend en gelukkig.

Andere blogs over deze dag:

Nog wel aan, niet meer dicht 2022

Een vervelend jongetje 2019

Hier wordt gewacht 25 maart 2017

‘Ja!” 25 maart 2015

Mijn moeder deed vroeger aan ‘de voorjaarsschoonmaak’.
Het huis werd met bezemen gekeerd, alle kasten werden uitgepakt, schoongemaakt en weer ingepakt, gordijnen naar buiten en alle meubels grondig gestoft en gezogen.
Als kind vond ik dat uitermate ongezellig.
Toen ik later zelf een huishouden kreeg ben ik het wel eens van plan geweest, maar mijn goede voornemens strandden steeds op praktische bezwaren, zodat ik mij heb aangeleerd het hele jaar door af en toe iets aan te pakken, op te ruimen en schoon te maken, zodat het het huis redelijk op orde en ‘aan kant’ blijft.

…..nieuwe planten,….

In ons vakantiehuis in Westerbork houden we wel een jaarlijkse voorjaarsschoonmaak: afgelopen weekend hadden we het huis voor onszelf gereserveerd.
Voordeel: daar zijn alle kasten leeg, je hoeft ze alleen maar even uit te nemen.
Kastjes en bedden van de kant, vochtige doek en stofzuiger er achter langs, dan is het al weer goed.
Vorig jaar was het een vervelende klus, want achter  en onder sommige kastjes was het echt vies.
Kennelijk was het toen in jaren niet gebeurd, want dit jaar viel het erg mee.
Wij kunnen er weer een hele zomer tegen: als er gasten hebben uitgecheckt wordt het huis schoongemaakt door de service-dienst van het Timmerholt en als we er af en toe zelf zijn hou ik het bij: even een doekje door de aanrechtkastjes en het is weer netjes.

In één van de borders heeft Gerard nieuwe planten gezet en er is een houtsnippers-paadje aangelegd om die border heen langs het water naar het terras.
Verder hebben we onszelf een naambordje voor het huis cadeau gedaan: dat heeft Gerard er zaterdag ook opgeschroefd.

Zondag hadden we een echte rustdag.
Na het geboester en getrek van zaterdag vond ik een dag alleen maar lezen en borduren heerlijk.
Tijdens Ajax-Feyenoord zat ik heerlijk aan het water: lente in Drenthe.
We hadden geluk met het weer dit eerste lenteweekend van 2023!

Meer weten over ons huis in Westerbork?
Hierbij een link naar een pagina met meer informatie.

Een BOM-moeder was in de vorige eeuw de afkorting voor Bewust Ongehuwde Moeder.
Ik was wel gehuwd en toch was ik een BOM-moeder: Bewust Ongetrainde Moeder.
Sporten is gewoon niet mijn ding en voor de eeuwwisseling kreeg ik eigenlijk genoeg beweging door het huishouden, fietsen en zwemmen.

Maar in 2015 viel ik van de fiets en de dag erna kon ik niet kon lopen en zitten van de spierpijn.
Iemand zei: “50-plus he? Heb je wel eens aan yoga gedacht? Daar wordt je in ieder geval leniger van….” (lees: je bent eigenlijk toch wel een beetje een stijve hark).
Vanaf die tijd doe ik wekelijks op vrijdagmiddag aan een combinatie van yoga en pilates bij Trijntje Hagenauw.
Ik kwam er achter dat één keer in de week een uurtje eigenlijk niet genoeg is om soepel te worden/blijven, daarom doe ik al jaren iedere morgen 12 minuten pilates-oefeningen en iedere zaterdagmorgen doe ik 25 minuten Zumba: Bewegen Op Muziek. Toch nog een BOM-moeder!
En zondag? Rustdag.

Voor de activiteitenmarkt die zondag 12 maart werd gehouden bij de kerk heb ik een activiteit aangeboden die nou eens niks te maken heeft met muziek maken, zingen en/of handwerken:

Bewegen op muziek.
Vergeet de hippe sportpakjes, vergeet de pokkenherrie in de sportschool:
lekker bewegen op muziek uit de jaren ’70 en ’80 met eenvoudige oefeningen in je oude joggingbroek en een fijnzittend shirt.
Als ik het kan…….kun jij het ook.
Een bijeenkomst van twee uur met twee keer een half uur bewegen op muziek met tussendoor uitleg en tips.

Het is op zaterdagmiddag 1 april van 14.00 – 16.00 uur in Op de Helte, bijdrage voor het goede doel € 5,=.

Het is niet de bedoeling dat we allemaal als een razende gaan sporten: lekker in beweging en niet te moeilijk is het motto.
Misschien steek je er iets van op: WELKOM!

Woon je in de buurt en lijkt het je leuk om mee te doen?
Geef je dan op via een reactie op deze website, kan onderaan dit blog: klikken op de regel ‘reageren’.
Je reactie komt niet in de kantlijn bij de reacties te staan.

De Princessehof in Leeuwarden herbergt het Keramiekmuseum, ik schreef er al over in het blog over Escher.
Uit mezelf zou ik er denk ik niet heengegaan zijn: ik ben niet bovenmatig geïnteresseerd in keramiek.
We eten iedere dag van ons boerenbontservies en verder reikt mijn kennis eigenlijk niet.

We bekeken eerst de tentoonstelling ‘Feest’.
Daar  laat men met een associatieve tentoonstelling zien hoe mensen in Nederland hun feesten vieren en keramiek hoort daar als vanzelfsprekend bij, omdat bij al die feesten eten & drinken heel belangrijk is.
Je ziet o.a. een bruiloftsfeest, het Pesachfeest en het kerstfeest.
Herkenbaar als het gaat om de feesten die je zelf viert en interessant als het gaat om feesten uit andere culturen, zoals Divali en Ketikoti.
Aan het begin van het museum was er een luidruchtige bezoeker die heel erg in de weg ging staan als hij foto’s wilde maken en met luide stem duidelijk maakte dat hij gebak verwachtte bij feest HA HA! Hij roeptoeterde zijn quasi grappige mening door de ruimtes; dan moet je heel erg oppassen dat je geen oogcontact maakt, want dan gaat zo’n clown tegen jou praten en dat wil je niet.
“Die heb je soms op een camping ook….” merkte Jeannette op.
Ja.
En op bruiloften en partijen.

Na de feesten dwaalden we door de zalen en liepen met  ‘oooohs’, ‘aaahs’ en ‘kijk hier nou’s’   langs de vitrines.
Het oude pand leidt je via trappenhuizen, kamers  en zolders langs keramiek uit voorgaande eeuwen.
Je maakt een soort reis door de tijd met keramiek uit verschillende landen en iedere zaal heeft zijn eigen thema en sfeer; keramiek is kennelijk ook aan mode onderhevig.

Wat heb ik onthouden?
Dat er vazen en potten waren van keramiek, uit de tijd dat in Noord-Nederland de hunebedden werden gebouwd.
En ik leerde iets over mijn eigen ‘boerenbont’:
Petrus Regout, hij was de oprichter van aardewerkfabriek De Sphinx in Maastricht, was een meester in het imiteren van populair servies.
Rond 1850 nam hij vaklieden uit Engeland in dienst om het destijds niet aan te slepen ‘creamware met drukdecoratie’  na te maken.
Deze Petrus is ook verantwoordelijk voor het oer-Hollandse ‘boerenbont’.
Maar eigenlijk is dat dus ook een kopie van een van origine Engels motief; het werd een van de populairste serviezen in binnen- en buitenland.
Zaterdagmiddag vond ik in het museum een vitrine met alleen maar boerenbont in verschillende varianten.
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Halverwege kwamen we de ‘museum-grapjas’ met z’n opzichtige camera nog een keer tegen, maar wij doken schielijk weg en konden hem ontwijken.
Hem hoef ik niet te onthouden, sterker nog: gauw vergeten.
Dit museum ook bezoeken?
Een aanrader!
HIerbij een link naar hun website.

Vorige week kregen we een suggestie in onze 40 dagen kalender:
sla in deze periode eens een warme maaltijd over.
Het geld dat je overhoudt geef je aan Kerk in Actie.
In eerste instantie dachten we dat we dat niet gingen doen, maar toen we over nadachten besloten we het toch te proberen.

We maakten een volkorencracker met kaas, aten nog een banaan en constateerden aan het eind van de dag dat het heel erg mee was gevallen.  Sterker nog: we hadden die dag allebei een lange werkdag en dan scheelt het enorm als je niet hoeft te koken, helemaal als je boerenkool uit eigen tuin eet, want dat is altijd best een werk.
Die stamppot aten we een dag later en daar hebben we toen heel erg van genoten.

“Zullen we deze week weer een crackerdag doen? ” stelde Gerard zondag voor.
Vond ik een goed idee.
Je valt heus niet zomaar om als je een dag niet warm eet.
Door zo’n crackerdag realiseer je je dat we in de luxe positie verkeren dat we ons iedere dag een warme maaltijd kunnen veroorloven.

Loesje had trouwens ook wel een goed idee voor een moderne variant van vasten:
40- dagen zonder afstandsbediening.

Wat een aardverschuiving is er ontstaan in politiek Nederland na de Provinciale Staten verkiezingen van gisteren.
Op dit blog lees je eigenlijk nooit iets over politiek, want dat is bijna nooit mijn waarde van de dag.
Waarom dan vandaag wel?
Omdat er tijdens de verkiezingsavond op NPO1 rond 23.30 uur een deskundige iets vertelde over het kiesgedrag in provincie Drenthe.
Hij benoemde het verschil tussen de ‘veendorpen’ en de ‘zanddorpen’.
Hij vertelde over de rijke ondernemers uit andere delen van het land die het moeras ontgonnen door turf te winnen en de arbeiders die bij die werkzaamheden werden uitgebuit en onderdrukt.
Daar ontstond de argwaan en achterdocht ten opzichte van overheden.
De Drenten die in de zanddorpen wonen hebben een heel andere geschiedenis: vanaf de middeleeuwen bestond Drenthe uit zes dingspelen met daaronder kerspelen, die tegelijk de kerkelijke en bestuurlijke gemeenten vormden. De kerspelen bestonden weer uit buurtschappen, de dorpsgemeenschappen. Er lag dus een eeuwenoude, gedegen bestuursstructuur waar burgers het beter hadden dan in de veendorpen, waardoor er meer vertrouwen was in de politiek en het boven hen gestelde zag.
Die verschillen tussen zand en veen zag je ook altijd terug in de verkiezingsuitslag.
Even kort door de bocht, maar  dit is ongeveer de strekking van het verhaal.

De journalist beweerde dat de BBB over die ‘zand-en-veen-grens’ heen kiezers had getrokken, omdat nu niet het ‘zand en veen’-verschil aan de orde was, maar het verschil tussen de randstad en het platteland.
De mensen op het platteland zijn het zat dat het overheidsbeleid wordt gedicteerd vanuit Den Haag en dat er amper wordt geluisterd naar wat ‘het platteland’ wil.
Bijna alles wordt beslist op grond van de randstedelijke blik en valt vaak uit ten nadele van het platteland, lees het noorden, het oosten en het zuiden. .
Er is massaal op de BBB gestemd omdat mensen op die manier een proteststem konden uitbrengen.
Hé randstedelingen: wij zijn er ook nog.

Zelf ben ik een mengvorm van een zand-Drent (mijn vader kwam uit Coevorden) en een veen-Drent (mijn moeder kwam uit Emmercompascuum).
Mijn hele jeugd bracht ik door in het veendorp Hoogersmilde en rond mijn dertigste verhuisde ik naar het zanddorp Roden.
En inderdaad: een wereld van verschil.
Maar nee, ik stemde niet op de BBB.
Maar ik begrijp wel waar die ‘protest-sentimenten’ vandaan komen.

Mijn waarde van de dag was dat onze Drentse volksaard op een onverwacht moment even voor het voetlicht werd gebracht.
En waar het bijna altijd gaat over de turf, jenever en achterdocht waaruit onze lieve heer de Drent heeft gewrocht: deze keer was het niet eens negatief!