Categorie: Streektaol Pagina 15 van 16

6 april: Achter oen ogen

Door Ada

Op 6 april 2016

Gusteraomnd preut ik met ien van onze predikanten. Wij hadden een kört gesprek over een viering die binnenkört plaots vindt. Hij haar veur mij een klein boekie achteruut legd; of hij mij daor een plezier met kun doen?

Het was een gedichtenbundel van Marga Kool. “Achter oen ogen” hiet het. Het is uutgeven in 1982. Toen was ik 21 jaor. Ik praotte met iederiene um mij hen Drents, behalve met mien collega’s bij Justitie in Assen.
Streektaol was toen veur mij nog niet iets waor ik mij slim drok um maakte. Ze mussen mij niet verplichten um Nederlands te praoten as het niet neudig was, maor ik was ok niet een streektaol-purist.
Wij stunden een keer bij ’t Blauwe meer veur een ijsco-kraompie te teuten, toen iene naost mij ineens um keek en liek in mien gezicht reup: “Heee, dat benne Drente!”
Ja. Wij woont hier. Verder gien aandacht an besteedt.

Drents schrieven vun ik toen nog raar. Wij heurden af en toe Roel Reijntjes veurbij kommen op Radio Noord “Mien moe hè, dat was toch zu’n hemmel meinse….!”
Nou bint wij 34 jaor wieder. De foto van Marga Kool achter op het bundeltie liekt niet meer op hoe wij heur nou kent vanuut het Dagblad van het Noorden.
Under die foto stiet o.a. Ze ijvert sterk voor het verkrijgen van een gelijkwaardige positie voor de Nedersaksische streektaal.
Met mien ‘2016-ogen’ lees ik de gedichten en ik vin ze prachtig.
Het eerste gedicht hef dezelfde titel as het boek.
Wat een mooie, poëtische beschrieving van de Dreintse volksaard.

Achter oen ogen

Achter oen ogen
giet veule verbörgen
oen zörgen
geef ie niet pries

um aover oen liefde
mar niet te praoten
Dreints is een taal
van onbespreuken laoten
de dingen die van binnen raakt
een Dreintse tonge
wordt strenge bewaakt.

de zachte woorden
bewaar ie
veur het duuster
ogenblikkie
heimelijk gefluuster

wat het Dreints ok dan
nog niet aover zien lippen
kan kriegen
road ik dan mar
in oen haanden
oen zwiegen.

Reageren

22 meert: Eier varven.

Door Ada

Op 22 maart 2016

In Alledag, Streektaol

Veurige week heb ik een verhaol instuurd veur een schriefwedstried van het Huus van de taol >>>.
Dit stun d’r over op de website: Het Huus van de Taol daagt oe uut um een verhaal te schrieven dat veurelezen of verteld kan worden an een groep volwassenen. Het onderwarp mag wezen: Praoties / Praot ies maar ie magt het ok zelf weten.

Die uutdaging bin ik angaon. Wij hebt een grote familie, dus verhaolen zat. De titel van het verhaol is “Ie lacht je de buze uut”.
As uutgangspunt nam ik de tweeling van mien schoonzus en zwaoger. Die bint nou al halverwege de dartig, maor toen ze klein waren hebt de olders d’r hiel wat met beleefd.
Het mooiste verhaal vin ik nog altied dat ze op de kleuterschoele gungen eier varven.
Hierbij een klein stukkie uut mien verhaol:

Ze zaten nog maor een week in groep 1 toen het al bijna Paosen was. Juf had de toavel klaormaakt veur ’t paoseier varven.
D’r stun veur ieder kind een gekookt ei in een doppie, d’r lagen stiften en varfkwasten klaor en d’r stunn potties varf op de taovel. Barteld en Klaas gungen an toavel zitt’n, pakten het ei uut het doppie, tikten het tegen de taovel en begunnen het of te pellen.
“He’j ok zolt?’ vreug Klaas an de juf.
De jongens können maor niet begriepen dat die eier niet um op te eten waren.
Eier VARVEN? Dat kwam in heur woordenboek niet veur.

Ok het verhaal van ome Kees en de maiskolven (zie 16 november >>>) heb ik d’r in verwarkt. |
Ie kunt ok nog met an doen: 1 april is de sluutingsdaotum.

Reageren

29 februari: Kedoogie!!

Door Ada

Op 29 februari 2016

In Muziek, Streektaol

Zoaterdagmiddag kwam de postbode met drie enveloppen én een pakkie.
Een brief van de Rabobank, een brief van uutvaortverzekering en een brief van de gemiente. Iets met belasting. Knap ik nooit hiel arg van op.

Maor het pakkie maakte de dag, het weekend, haost de hiele weke hielemaol goed.
Dit zat d’r in:

de neie CD van Daniël Lohues ‘Aosem’. Mét een handtekening van de meester.
Kregen van mien boekenvriendin (zie 2 maart 2015 >>>).

Een hiele biezundere sensatie: vittien neie liedties, waorvan ik allent de eerste al ies heurd had. ’t Is weer prachtig. Ze staot alle vittien al op mien MP3-speuler.
Nao ’t eten gao ik ’s aomds vaak eem op de bank. De komende dagen doe ‘k dat met Daniël.
Dan zingt e in mien oren, met zien gitaar d’r bij. Of de piano.
Op facebook linkte Lohues zölf naor een interview met hum in de Volkskrant. “Het kerkorgel is de eerste liefde in mijn leven >>>”
Een biezundere man. Het laatste nummer op de CD het “Let maor niet op mij“.
Bin ik niet met hum iens.
Ik zol zeggen: “Let veural op Daniël Lohues. Ku’we nog een boel van leer’n.”

Jeannette: bedankt!

Reageren

22 februari: Ie kunt het heuren. Nou en.

Door Ada

Op 22 februari 2016

In Muziek, Streektaol

Zaoterdag stun d’r weer een column van Daniel Lohues in het Dagblad van het Noorden. Hij schreef over de tied dat hij nog in Bussum woonde en te maken kreeg met ‘accent-discriminatie’. Beneid naor zien verhaol? Klik hier >>>

Persoonlijk heb ik daor nooit last van had. Het was eigenlijk wel makkelijk dat ik plat kun praotn toen ik bij Justitie in Assen warkte begun jaren 80. D’r belde iens een oldere man uut Dwingel die muite haar met het hoog – Hollands.
De collega die hum an de lijn haar begreep d’r niks van.
“Volgens mij is dit geen Nederlands, ik kan er geen chocola van maken. Probeer jij het eens. Jij praat soms net zo Chinees als deze man”.

De Dwingelder en ik kwaam d’r prima uut. De man was opgelucht dat er ok ambtenaren bestunn’n die Drents preutn. “Och, wicht, wat wordt het daor ja een stuk makkelijker van…..” Maor ja, dat was in Assen en niet in Bussum.

Twee weken leden kreeg ik op een Ontwikkeldag van mien wark de vraog veurlegd “Wie is jouw held.”
Dat is Daniel Lohues natuurlijk. Want hij hef d’r veur zörgd dat wij Drenten trots bint worden op oonze roots/wortels. Dat wij hier wel eem in de eredivisie van Nederland woont en dat het hebben van een accent niet wat minderwaardigs is.
Ja, ie kunt heuren dat ik uut Drenthe kom. Vanmiddag luusterde ik naor Jan Rietman op Radio 5 en daor belde ene Gerrit Staal uut Beilen. Heb ik bij in de klasse zeetn op de HAVO. Ok bij hum ku’j goed heuren dat e uut Drenthe komp. Gerrit klunk mij weer zo vertrouwd in de oren!
Maor ie kunt ok heuren of iene uut Amsterdam of Maastricht komp.
Niks mis met.

Ofgelopen vrijdag was ik met Carlijn in het Fries museum in Leeuwarden. Daor was een item over de eerste bewoners van Friesland in de bronstied/iezertied. Dat waarn Drenten uut het gebied van Ruune die de overstap maakten naor de kwelders ten westen van Drenthe. Daor stun dit bordtie bij: echte Friezen zijn Drenten. Ik bedoel maor.

Vandaag link ik naor een nummer van Skik, met Daniël Lohues als leadzanger.
Daor mus ik an denken toen ik zaoterdag zien column las.
De heimwee sijpelt tussen de riegels deur.

D’r is van alles wa’k probeert heb,
maor ik vuul me hier niet thuus,
ik heb me daor nou wel bij neerlegd
maor ik wil wel graag naor huus….

Luuster maor ies >>> . Ik krieg d’r aal weer kippevel van.

Reageren

23 januari: Verbasterd Nederlands

Door Ada

Op 23 januari 2016

In Streektaol

Afgelopen week liet een meneer uit de Randstad mij een foto-grapje zien. Op de foto zagen we iemand die door het ijs was gezakt die uit het water werd getrokken door een ander persoon.
In tekstballonnetjes stond er boven:
“Bi’j deur ’t ies zakt?”
“Nee, ik was an ’t zwemm’n en toen begunde et te vriez’n!”

Grappig. De meneer in kwestie vertelde dat hij het grapje eerst niet zo goed had begrepen.
“Ik heb altijd zo’n moeite met dat verbasterde Nederlands.”
Nou ja zeg!
Zullen we de kerk even midden in het dorp laten?
In vriendelijke bewoordingen heb ik uitgelegd dat het Nederlands is afgeleid van het Nedersaksisch/Nederduits. Onze streektaal die nog gesproken wordt in Denemarken, Noord Duitsland, en de provincies Groningen, Drenthe, Overijssel en Gelderland.
(zie kaartje hier links).
Nederlands is dus verbasterd Nedersaksisch.
Dat het maar even gezegd is.

Ik schreef al eens vaker een blog over mijn gevoeligheid op dit punt, zie 3 januari 2015 >>>

Reageren

15 januari: Trouwdag van mien olders(2)

Door Ada

Op 15 januari 2016

In Geschiedenis, Streektaol

Sommige daotums blieft biezunder, veurig jaor schreef ik al over dizze daotum: de trouwdag van mien olders >>>.

Die trouwdag kwam eind december eem uutgebreid under mien aandacht. Sinds november veurig jaor bin ik bezig om mien moe’s levensverhaal op te tekenen en ien van de vraogen in zo’n levensboek is: “Hoe was uw trouwdag?”
Mien moe is niet zo’n verteller. Maor as ik vragen stel, gef ze antwoorden en alle antwoorden samen vormt heur verhaal. Hielemaol as ik d’r dan aandere vraogen bij stel: “Wat vunn’n ie daor dan van?” bijveurbeeld. Of “Waorom was dat?”

Inmiddels heb ik een mooi beeld van hoe de jeugd van mien moe was.
Zesde kind in een rij van 10.
Bittere armoede, gien speulgoed voor zuchzölf, alles mus deelt worden.
Gien ‘mooie mantel’. As ze al ies een uitje haar, weur d’r een jasse leend van een zus of buurwichie.
Maor het was een warm, gezellig gezin.

Heur moe (mien oma) was ‘zo schoon as sukker’.
De bakker destieds haar oma wel ies mega-compliment gegeven: “bij vrouw Boelen is het altied zo schoon, daor ku’j wel van de vloer eten!”
(Dat is bij mien student-dochters ok wel ies zo, maor dan is het gien compliment…)

1956 Dikke verkering

Ze was 14 jaor toen ze de deure uutgung voor een ‘betrekking’.
Daor (in Oldenzaal) ontmoette ze mien va op heur 17^e.

Toen ze trouwde op heur 28^e kocht ze heur eigen prachtige trouwjurk.
Supertrots was ze daor op.
De trouwdag zölf was hiel mooi west, vertelde ze.
Ze trouwden in Zeumhuuzen in Zuud-Holland. Daor woonden mien grootolders destieds.
Mien va had een mooi nei pak en een gehuurde hoge hoed. Ik zie hum d’r allent maor met in de handen staon op foto’s, hij hef hem vast niet veul op had die dag……
Olders en breurs en zusters waren d’r allemaol bij en ’s aomds was d’r een gezellige visite in een zaaltje.
“Met een accordeonist” miende mien moe zich te herinneren. “Toen ha’j nog niet van die grote bruuloften zoas tegenwoordig”. (Toen könn’n ie mekaar dus ok nog gewoon verstaon op zu’n feest, dacht ik d’r achteran.)

Het ‘levensboek-mes’ snedt aan twee kanten.
Mien moe kreg een mooi boekie van heur leem’, met foto’s en verhalen.
Deur die verhalen krieg ik inzicht in heur leven en in het ‘waorum’ van sommige dingen.

Reageren

17 december: Ik kom van de Olde Smilde.

Door Ada

Op 17 december 2015

In Alledag, Streektaol

A’j in dizze periode tussen Sinterklaos en Old&Nei over de Smilde riedt langs de Drentse Heufdvaort, dan ku’j genieten van de langste aniengesleuten karstverlichting van Nederland.

Kerstverlichting langs de vaort in Smilde

Het begunt bij de Nörgervaortsbrogge/Kloosterveen en het eindigt eem veurbij de stienfabriek van Roelsema. Karstbomen, sterren, herten, klokken, ja zölfs het hiele karstverhaal met herders, wiezen, tot ‘dos en dezel’ an toe kom ie veurbij.
De broggen zit allemaol vol lampies en ok de tillevisietoren is extra verlicht.
Iedere buurtvereniging in Smilde verzörgt zien eigen stukkie Vaort.

Ieder jaor geniet ik d’r ontzettend van. Wij komt regelmaotig over de Smilde in dizze tied. De moeders woont d’r nog en met de verjaordagen, karstdagen, neijaorsdag: wij ziet de familie (en dus ok die mooie lochies) geregeld.
En wat is ’t een einde, de hiele Smilde.

Nao de Nörgervaort krie’j eerst Bovensmilde, dan Middensmilde, vervolgens Hiekersmilde en an ’t voeteneinde lig Hoogersmilde. Dat is het oldst. Daorum wordt Hoogersmilde in de volksmond nog aal de Olde Smilde nuumt.

Mien va en moe kwamen d’r wonen in 1962. Import. Dat veul niet met. Maor ik bin d’r opgruid en preut toen ik van de legere schoele kwam plat Smildegers. Compleet met ‘waeter en glaezen’. Gerard en ik hadden een goeie tied in Smilde en wij gungen ok niet vot umdat het oons niet goed beveul, hij kreeg gewoon aander wark. Maor ik blief altied een beetie Oldesmildeger. As ik bij Meintjes in de winkel kom met mien moe kom ik altied nog wel bekenden tegen en ok in het appartementencomplex waor mien moe nou woont ken ik bijna iederiene. De oale kapper woont d’r en de oale slager. En de vroggere buren van mien moe. En de moeder van mien vriendin. “Moi, bi’j dr ok eem weer?”

Soms rie ik op een mooie zummeraomnd langs oons oale huus an de vaort en zie ik mensen in de wiekswal zitten vissen.
Dan kriebelt d’r wel ies een klein plekkie heimwee in de maag……

Meisn bint niet altied positief over de Smilde.
“D’r zit meer dominees under de preekstoel as d’r op.”
“In Smilde hebt ze last van Smildiger wiend!”
“Smildigers: ie komt d’r nooit tussen.”
In Drenthe wordt het slim woekerende onkruud “Knopkruid” Smildiger roet nuumt……
’t Zal allemaol wel.
Ik vuulde mij d’r thuus en het döt mij aal nog wat. Ok al woon ik al meer dan viemtwintig jaor in Roon: ik blief een beetie oldesmildiger.

Reageren

1 december: Verhuizen! & Anne Doornbos bij de kapper.

Door Ada

Op 1 december 2015

In Alledag, Streektaol

Rechtstreeks uit het
Gisteren was ik al positief over de toename van de eetlust en het feit dat ik weer wat meer energie had. Vandaag heeft die lijn zich doorgezet. Vanmorgen zei de zaalarts: “Over slechts enkele dagen kunt u naar huis, meneer Waninge”. Dat was goed nieuws! Ze baseerden dat op de stijgende leuco`s, al mooi gestegen trombo´s en een HB-gehalte dat zeer snel al weer op peil lijkt te komen. Kortom: ik was blij vanmorgen .

Men had nog wel een verzoek, namelijk of ik mijn één-persoons-kamer beschikbaar wilde stellen. Die had men nodig voor iemand die echt alleen moest liggen.
Maar natuurlijk geen probleem. Wanneer? Graag met een half uur.
De plek waar ik zou komen te liggen was eigenlijk nog niet geheel vrij, want de meneer die naar huis mocht, moest vooraf nog een zakje bloed via het infuus toegediend krijgen. Maar dan zijn ze behoorlijk efficiënt hier in het UMGC: zo`n infuus met bloed kan ook wel op een stoel op de afdeling.
Vier uur later mocht meneer vertrekken. Iedereen blij voor hem. Ik lig nu op kamer 86.

Volgende keer meer verhalen over de afdeling en kamergenoten.

Ondertussen aan de Boskamp:
Vrijdag schreef Jan Wierenga een column in het Dagblad van het Noorden met as titel: Gezonde taal >>>. (klik op Gezonde taal veur een PDF).
Het was mij uut het Drentse hart grepen.
Dit weekend was ik bij de kapper in Een en nao mij wilde Anne Doornbos graag knipt worden. Anne is veurzitter van ‘Het huus van de taol’>>>, de streektaolorganisatie die het actief en passief gebruuk van de Drentse taol in de miest briede betiekenis anpidjert (stimuleert).
Het was nog wat vrog dus we drunken samen met de kapper een kop koffie en wij voerden een genoeglijk gesprek. Dat gung natuurlijk over taal, want as ik Anne Doornbos een keer spreek, dan wil ik het daor wel over hebben. Koegies en kalfies kan altied nog.

Het belang van de streektaol is arg lang underschat. Toen wij onze dochter Frea kregen hebt wij d’r bewust voor keuzen om heur op te voeden in het Nederlands. Ie hadden allent maor last van dat dialect, het zörgde voor een achterstand op de schoele en het leek oons voor heur toekomst beter. Op de basisschoele in Roden zat niet één kiend in heur klas dat de streektaol sprak. Dus, vunnen wij, hadden wij het goed daon. Wij praot zölf wel Drents, dus ze verstiet het prima. Wat schetst onze verbazing: het kiend is nou taalkundige en vertelt ons ( in omfloerste bewoordingen) dat wij het niet goed daon hebt. We hadden oonze dochters wél in de streektaol moeten opvoeden, gemiste kans!
Dus.

Wierenga’s column understeunt Frea’s zienswijze.
Anne vertelde dat hij consequent Drents prat als hij in de functie van veurzitter van ‘het Huus van de taol’ het woord voert. Gerard en ik schakelt ok onmiddellijk over op de streektaol as wij maar vermoeden dat iene een Nedersaksische taalvariant prat.

Blef he drents t Drents daormet beholden? As het niet meer bried praot wordt in de provincie ben ik bange van nie.
Tenzij iederiene die het Nedersaksisch beheerst dit weer actief giet praoten met iederiene die het Grunnings, Drents, Overiessels, Twents en Achterhooks ok machtig is.
Ik doe mien best! Ie ok?

Reageren

16 november: ome Kees lachte zich de buze uut.

Door Ada

Op 16 november 2015

In Streektaol

Op de laatste cantorijrepetitie kreeg ik van een sopraan een klein boekie. Het hiet: ‘Seins met ’n gniflachien’. Ze haar het kocht in het Drents museum in Assen en vun het ‘echt wat veur mij”. Ze gaf het as een soort hart onder riem in dizze zwaore tieden. Wat een aangenaam boekie! Inderdaod: net wat veur oons. D’r staot Drentse uutdrukkings en gezegden in. Gerard en ik keken dunderdagaomnd het alvast eem wat deur en dat bracht al behoorlijk wat ‘gniflachiens’ te weeg. “Je de buus uutlachen” stun d’r ok in. Vandaag daorum een verhaal in de streektaol.

Dizze keer giet het verhaal over ome Kees. Eigenlijk giet het over mien Va en de twee jongens van zien zus Trijn. Pa was Trijn’s ‘grote breur’. Ze scheelden dattien jaor. Toen zij geboren weur, was hij al an ’t wark. Zij was slim wies met hum en hij was gek op zien kleine zussie. Oons Trijn en Oons Kees, de jongste en de oldste in het gezin. Pa kwam uut de tied in 2008 en of en toe benuumt Trijn en ik naor mekaar hoe wij hem nog mist.

Mien grootvader kwam te overlieden toen de twee jongens van Trijn en Wim nog jong waren en mien Va nam geleidelijk an de rol van opa over. Ome Kees en tante Fre kwamen regelmaotig an. Hij haar belangstelling veur de jongens, becommentarieerde de rapporten, was de ‘ome’ van de starke verhalen en hij maakte zölf speulgoed veur ze. Hij maakte echt liekende geweren van holt waor ze de buurt met ofstruunden, want het waren wel echte baliekluivers, mien tante haar de handen de vol an.

Op een zundagmiddag meuken ze met mekaar een wandeling toen ze langs een maisveld kwamen. “Kiek, maiskolven” leut ome Kees de jongens zien. Hij brak d’r iene of en pelde hum uut, maor die was niet mooi genog. Hij brak d’r nog iene of en leut de jongens zien hoe de kolf d’r van binnen uut zag en da’j die körrels eetn kunt.
“Nim allebeide maor iene met.”
“Vindt die boer dat wel goed, ome Kees?”
“Nee, natuurlijk niet! Dizze maiskolven steel ik nou. Kiekt jullie maor uut of die boer d’r niet ankomt…… of de plietsie. “
Zaten de jongens zomaor midden in een spannend avontuur.

Mien Va haar nog drei breurs en de jongste daorvan was ome Jo. Vrijgezel. Hij at alle dagen bij Trijn, want dan huufde hij zölf niet te koken. Ok hij geneut van de jongens van zien zus en ok hij leerde de jongens van alles. Veural dingen waor as mien tante niet zo wies met was. Hij leerde ze bijveurbeeld schieten met een luchtbuks. Hij leerde ze ok da’j ok kunnen schieten zunder kogels, niet gevaorlijk maor wel een mooi geluud!
Op een dag kreeg Trijn de plietsie an de deure.
Iene haar heur jongens zien schieten met een echt geweer en de plietse waorschowt.

Daor stunden de jongens bedremmeld veur een échte plietsieman.
Ja, zij hadd’n inderdaod een geweer. Van ome Jo! Die deu dat ok!
Zij vunnen het eigenlijk niet zo arg.
Dat daor de plietsie nou veur langskwam.
“Moar ome Kees hé! Ome Kees hef mais steul’n!”

Ome Kees hef zich later de buze uutlacht.

Reageren

22 oktober: Van Smilde naor Roden, lokt met Mensinge……

Door Ada

Op 22 oktober 2015

In Geschiedenis, Streektaol

Vrogger dacht ik altied dat wij nooit uut Smilde weg zollen gaon, dat kun volgens mij niet.
Maor in 1988 gung Gerard in Roden warken bij Werkvoorzieningsschap Noordenveld en de ofspraak was dat hij nao een jaor in de omgeving van Roden kwam wonen.
Daor was ik op zien zachts gezegd niet bliede met.
Familie, karke, koor, buurt: dat zul ik allemaole verschrikkelijk gaon missen.

Gerard haar d’r veul minder muite met. “Waor je wark is is je toekomst.”
En o, wat gung e omzichtig en met veurbedachte raode te wark um mij warm te maken veur de verhuuzing. De eerste keer dat wij hen Roden gungen om te kieken waor wij terechte zollen kommen, zette hij de auto op de Brink en wandelde met mij um de Winsinghof hen. En iederiene die uut Roden komt wet wa’j dan ziet: de verstilde havezathe Mensinge met zien gracht, umzoomd deur prachtige olde bomen in een sfeer van ‘vrogger’. Wég was ik d’r van! Het leek wel of ik in een aander eeuw stapt was. Wij wandelden um Mensinge hen en daorna leupen wij nog um de eeuwenolde karke hen.
Het leek iniens niet meer zo arg um in Roden te wonen. Gerard kende mij toen al vrij goed…..

En ’t was natuurlijk ok niet arg. Het was wel eem wennen, maor dat duurde niet zo lang. Ik haar eigenlijk ok gien tied veur heimwee, want het was drok met twee kleine kinder. Waor ik de mieste muite met haar was buurvrouw Trijn (zie 26 meert >>>) die ik achterlaoten mus, daor heb ik wel last van had. En zij ok.
Toen ik de Mensinge veur het eerst zag was het 1989. Ettelijke maolen ben ik d’r al binnen west. Ik kan de rondleiding wel dreumen. Van binnen is de Mensinge namelijk ok hiel biezunder: in de loop van de eeuwen hebt de bewoners meubels en serviesgoed verzameld en alles stiet d’r nog in. Iedere bewoner hef een stukkie van zichzölf achterlaoten. Van de leste bewoonster, ‘de joffer’, hangt de kleren nog in de kaste en ligt de fotoalbums op taofel.

We bint nou 26 jaor wieder en ik vin ’t nog aal prachtig. Bijna iedere wandeling die ik maak voert mij langs de olle havezathe. Vandeweke leupen wij veur het eten nog even een rondtie Mensinge. De zun scheen lege deur de bomen hen (zie foto). Nou bin ik bliede dat wij destieds ‘emigreerd’ bent hen Roden.
Hierbij een link naor de website van Havezathe Mensinge >>>. Hol ie joe ok graag bezig met geschiedenis, klik dan op dizze link noar de Canon van Noordenveld >>>. Bij ieder plaatie heurt een neie pagina met informatie.

Reageren