een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Muziek Pagina 35 van 39

20 mei: “Michèle” van Gerard le Norman

Afgelopen maandag stond ik te koken en had Radio 5 aanstaan met Plein 5, gepresenteerd door Hylco Span.
Maar ik hoorde Bert Kranenbarg.
Dat kan dan niet in mijn hoofd, want Kranenbarg is Radio 2.
Dus de radio iets harder gezet en ja hoor. Bert Kranenbarg.
Staat de radio dan wel op de goeie zender? Controleren: ja. Radio 5.

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet, dus ik ontdekte dat Hylco Span wegens een songfestivalprogramma deze week niet aanwezig is en dat Bert, ook NCRV, de uitzendingen van hem overneemt. Dat vind ik een zeer aangename verrassing, want ik luister graag naar Kranenbarg. Hij presenteert tegenwoordig Grand Café Kranenbarg op de zaterdagmorgen op Radio 2.
Hij is een liefhebber van het franse lied en gistermiddag was het gelijk al raak: hij draaide ‘Michèle’ van Gerard le Norman. Een liedje dat ik al koester sinds de jaren ’70. Het gaat over een liefdesrelatie op een middelbare school. Het liedje heeft een lichtvoetige, maar toch melancholieke sfeer en het laatste couplet is echt een beetje triest: ‘zij’ is gevallen voor een Prince Charming die haar paaide met dure reizen en ze is inmiddels getrouwd. ‘Hij’ dwaalt door Parijs en heeft het idee dat de straten, de café’s en zélfs de trein naar de buitenwijken hem uitlachen…..

Hierbij een link naar ‘Michèle’ op You Tube >>>. Degene die het er op heeft gezet heeft er mooie beelden bij gedaan. Als je goed luistert en naar de beelden kijkt kun je het verhaal wel een beetje volgen.
(Ook als je geen tien jaar franse les hebt gehad ….)

Nog drie dagen Bert op Radio 5: ik ga er van genieten!

Reageren

10 mei: Gossec

Eén van de leden van de gespreksgroep ’93 (zie 22 april >>>) speelt hobo bij Symfonieorkest ‘de Harmonie’ >>> in Groningen. Hij bracht mij in 2009 een uitvoering op cd van de ‘Grande messe des morts’ van Gossec. Ik kon destijds niet naar hun uitvoering van dit stuk, omdat ik toen herstellend was van een hartinfarct.

Wat een prachtig stuk. Al ettelijke malen heb ik het gehoord, maar het verveelt nooit. Het is een requiem, een mis die vroeger werd uitgevoerd bij een uitvaart. Het beroemde Requiem van Mozart vertoont sterke gelijkenis met dit werk van Gossec qua sfeer, harmonie en motieven. Het stuk van Gossec dateert uit 1760, het requiem van Mozart ontstond 31 jaar later in 1791.

De Messe des morts komt voor mij het best tot zijn recht als ik alleen thuis ben en tijd heb om te borduren. De mis hoor ik dan via kleine headphones in mijn oren. Genieten. Een van de mooiste stukken uit deze mis vind ik ‘Recordare’. Cello’s en altviolen spelen onophoudelijk 4 lage bastonen, de violen beginnen daar frivool omheen te spelen en daarna draaien de vier solisten hun stemmen daar weer heel fraai omheen. Het ritme lijkt een beetje op een postkoets er zit een mooie rustgevende cadans in. Op een gegeven moment houden twee solisten een toon heel lang aan en de twee anderen zingen daar een melodie doorheen. Betoverend vind ik het. Ik kan er helemaal in opgaan. Luister en geniet >>>  van deze prachtige uitvoering.

Reageren

8 mei: Vaya condios met gitaar én drum!

Gisteravond hadden we geen cantorij repetitie. Onze cantrix had namelijk vakantie, dus wij ook. Bij onze tenoren zit één mevrouw met wie ik dan zo’n avond afspreek om te zingen voor de lol.

We zoeken allebei wat muziek uit die we graag willen zingen en we beginnen gewoon. Gisteravond studeerden we een ingewikkelde canon in en namen onszelf op met mijn telefoon. Vervolgens speelden we dat weer af en zongen we meerstemmig door onszelf heen.
Deze keer zongen we ook “All-in the april evening”>>>, een engelse hymne. Die speel ik dan af op mijn tablet, gezongen door een prachtig engels koor en wij zingen dan de altpartij mee.

Dit ‘zingen voor de lol’ dient geen enkel doel. We gaan hier niet mee optreden, we doen het puur omdat we allebei van meerstemmig zingen houden. Gedurende de tijd van de cantorij-repetitie ben ik bij haar (2 uur)  maar als we daar één uur van zingen gaat het mooi. We kunnen namelijk ook heel goed samen kletsen en daar is op de cantorij weinig gelegenheid voor.

Deze mevrouw is de 70 al gepasseerd, maar is vorig jaar nog met drumlessen begonnen. In haar kamer staat pontificaal een drumstel en hoe goed ze daar al op kan spelen heeft ze me gisteravond laten horen.
Op mijn verzoek sloten we de avond af met “Vaya con dios’ van Les Paul en Mary Ford >>>.
Dat begeleidde ik op gitaar en we zongen tweestemmig. “Dit kan ik ook wel meedrummen” bedacht ze en zodoende deden we het nog een keer met gitaar én drum.

Met de kop helemaal vol muziek fietste ik met de gitaar op de rug weer naar huis. Wát een leuke avond. Kom ik even helemaal van bij.
Thuis wachtte Gerard én een dochter. En een glas port. Konden we nog mooi even een spelletje Machiavelli doen. Topdag. Zelfs zonder cantorij.

Reageren

3 mei: Huilen om het orgel

Bij de titel van dit verhaal zou je kunnen denken aan een vals orgel. Of aan, zoals we dat in de familie Waninge noemen: een “Bavaria-organist” (zie bijgaande link naar een hilarisch reclamefimpje uit de jaren ’80 >>>).
Maar deze keer had ‘huilen om het orgel’ een andere oorzaak.

Vanmorgen in de kerk zat ik spontaan in tranen tijdens de collecte.
Dit had niets te maken met het doel van de collecte (Nepal) en ook niet met emoties die in deze periode wat meer aan de oppervlakte zitten.
Aan het orgel zat Erwin Wiersinga en hij speelde een ontroerend klassiek stuk.
Zo mooi dat de tranen spontaan in mijn ogen sprongen.
Zo af en toe overkomt me dat, tranen van ontroering die niets met verdriet of pijn te maken hebben.

Na de dienst mailde ik Erwin, vertelde hem van de tranen, gaf hem een groot compliment voor zijn orgelspel en vroeg om de titel en de naam van de componist.
Hij mailde het volgende terug:
“Dank voor je mooie woorden. Het stuk was (natuurlijk) van de grote Bach , een bewerking van de paashymne Christ lag in Todesbanden.”

Natuurlijk. Erwin schrijft het tussen haakjes, maar het woord ‘natuurlijk’ zegt iets over hoe hij over Bach denkt.
Om te huilen zo mooi.

Reageren

24 april: Meer dan zingen alleen

In deze weken, waarin ons leven in het teken staat van de chemo kuren, is er een wekelijks uitje waar ik steeds weer naar uitkijk: de cantorij repetitie op donderdagavond. Aanstaande zondag zingen we in een viering in de Catharinakerk dus gisteravond was er weer ‘puntjes op de i-repetitie’.

We zaten in een andere opstelling, dat wil zeggen: zoals we zondag ook zitten. De bassen constateerden dat de alten ‘niet schuifbaar’ waren, we deden even een kleine stoelendans, het duurde al met al iets langer dan anders maar toen waren we dan ook geïnstalleerd.
S. had zich afgemeld voor gisteravond. “Wat heeft ie dan?” werd er gevraagd. We willen namelijk wel graag alles weten. Onze nieuwsgierigheid werd helaas niet bevredigd, want als je niet komt hoef je geen reden op te geven.

Om onze zelfredzaamheid wat te bevorderen deelde de cantrix mee dat ze de nummers niet ging noemen: we moesten zelf aan de hand van het overzicht de liederen opzoeken. En daar mochten we ook niet over mopperen. Iemand mompelde ‘waar is de democratie….’, maar het viel uiteindelijk allemaal erg mee. Cantrix vergat om de haverklap dat ze de nummers niet zou noemen.

Bij één lied vond cantrix dat het niet gelijk werd gezongen.
“Nu doe ik even niks, jullie zingen het lied nog eens en dan luister je goed naar elkaar.” Zonder haar handgebaren ging het beter. Dat geeft te denken.

Na de pauze vertelde een sopraan trots dat zij statistisch gezien degene was die het vaakst op den repetities aanwezig was. Ik viel bijna van m’n stoel. Wordt dat bijgehouden dan?!?  Het bleek dat dat iemands hobby was. Hij had de presentielijst van ons koor gebruikt om te oefenen met een excel-bestand. Hij kon er mooie grafiekjes mee maken en zo wist hij precies wie er procentueel gezien het vaakst is. En wie de kantjes er af loopt waarschijnlijk ook, maar daar heeft hij zich niet over uitgelaten.

Om vijf voor half tien nam onze cantrix nog een groot risico: ze leerde ons nog een nieuw vierstemmig lied aan. We hebben het met z’n allen gezongen, maar daarna vond de voorzitter het niet verantwoord om ons naar huis te laten gaan. Gelukkig hoeven we dat lied pas te zingen in de viering van 31 mei. We sloten af met een bekend lied. De chauffeur van de VOR-bus  die ons oudste lid kwam ophalen kwam alvast even binnen om half tien, maar ging nog even weer naar de gang toen wij het laatste lied inzetten.
Hij deed de deur niet helemaal dicht maar liet hem bemoedigend op een kier staan….

Reageren

14 april: Sweet memories: Mud!

Op radio 5 is het deze week “Week van de jaren ’70”.
Mijn geboortejaar is 1960, dus de jaren ’70 beslaan voor mij de periode van mijn 10e tot mijn 20e levensjaar. Aan het begin zat ik nog op de Lagere School, daarna deed ik de MAVO, de HAVO en in 1979 ging ik werken. Een turbulente periode in een mensenleven.
Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Wekker Wakker. Ik weet niet of het bij iedereen zo is, maar ik heb beelden bij sommige liedjes. En héél veel beelden bij liedjes uit de jaren ’70.

Bij Brian Ferry’s “Lets stick together” zit ik weer in de bus van de Mavo-werkweek naar Zeeland.
“You talk too much” van Spooky en Sue herinnert mij aan Nanny Helder die dat liedje op het schoolplein stond te zingen en te dansen.
Bij “Du” van Peter Maffay vroeg een vriendinnetje: “Wat zegt ie nou? Ik hab die griep?” Nee, ich hab dich lieb…..
Hoor ik “Nutbush city limits” van Ike & Tina Turner, dan zie ik mezelf weer in de disco met vriendin T. op de dansvloer staan: dansen, meezingen, pilsje in de ene hand, sigaretje in de andere.
“Home for christmas” van de Eagles was het eerste liedje dat ik opnam met mijn eerste zelfgekochte radio-cassetterecorder. (honderdtachtig(!) van zakgeld bij elkaar gespaarde guldens).

Vanmiddag op de terugweg was er een programma op de autoradio waarbij mensen konden bellen met een verhaal over een plaatje uit de jaren ’70 dat ze nooit meer hoorden. Er werd gebeld door ene Anneke.
Anneke had net zo goed Ada Vrieswijk
kunnen heten, want het was mijn verhaal.

Mud wilde ze horen met ‘Dynamite’. Helemaal gek was ze d’r destijds van. Posters op de kamer, alle plaatjes gekocht, fotoboekjes, artikelen in de Popfoto en de Muziekexpress: alles had ze er van verzameld.
Meteen zat ik weer ‘met kop en oren’ in 1974. MUD! Wat een heerlijke muziek. Het bijzondere is dat ik er nu op mijn 54e nog van opknap. Even voelde ik me weer 13.

Met de volumeknop op tien ben ik naar Roden gereden. Luid meezingend. “And then she walked in looking like dynamite…..!”

Reageren

9 april: Boudewijn de Groot

Op mijn elfde kreeg ik een gitaar. Dat was 1971. In het begin van de jaren ’70 ontdekte ik de liedjes van Boudewijn de Groot uit de jaren ’60. Verdronken vlinder, Testament, de Noordzee: allemaal liedjes die ik ook kon spelen en zingen. Natuurlijk was ik nog veel te jong om die teksten te begrijpen, maar ik zong ze vol overtuiging.
Ik ben hem altijd blijven volgen. In de jaren ’80 kocht ik het album “Van een afstand” op cassette en een dubbel-cassette met zijn verzamelde werken, in 1996 kocht ik de CD ‘Een nieuwe herfst’ en in 2004 ‘Eiland in de verte’.

Vandaag zat ik in de auto op de terugweg van mijn werk en

Achter glas

daar hoorde ik een nummer van zijn nieuwe CD ‘Achter glas’>>>. Weer zo’n nummer waarvan ik later nog precies zal weten wanneer ik het voor het eerst hoorde. Tranen. De Groot kan me zo ontroeren door de combinatie van melodie en woorden. Helaas weet ik de titel niet, maar dat gaat vast niet lang duren. Die CD ga ik aanschaffen.
Wordt vervolgd op dit blog.

Vandaag een nummer van Boudewijn de Groot dat ik van tijdloze schoonheid vind. Het nummer heet ‘Eva’ >>> en komt van het album ‘Picknick’ uit 1968. Het beschrijft de relatie van God met de eerste vrouw op aarde. Let op de hobo die halverwege invalt. Speelt heel teer een heel andere melodie. Luister en geniet.

Reageren

5 april: Pasen

Vanmorgen woonden we eerst de kerkdienst bij.
In de Goede Vrijdag-viering was het licht van de paaskaars (die het licht van Christus verbeeldt en altijd brandt tijdens de vieringen) gedoofd.
Gisteravond in de Paaswake (die in het donker begint) werd de nieuwe paaskaars binnengebracht, ontstoken en daarmee werden de kaarsjes van alle gemeenteleden aangestoken. Een bijzonder moment.

Wat lastig was dat wij als cantorij gisteravond het eerste lied in het donker moesten zingen. ‘Zeer van de onpraktische!’ zou Kluk Kluk zeggen. Een moeilijk lied met veel tekst waarbij we goed op de cantrix moesten letten. Onze cantrix had eenVuurvliegje briljante oplossing voor het probleem dat de organist en wij haar in het donker niet konden zien: een ring met een lichtje er in.
Echt waar.
Als een ritmisch vuurvliegje gaf ze de maat aan.
Volgende keer doen we weer gewoon het licht aan.

De veertig-dagen-tijd is nu ten einde. Het laatste item van de veertig-dagen-app vind je hieronder. Het was een bewogen en emotionele periode voor ons. Vanmorgen zaten Gerard en ik samen in de viering, af en toe met betraande ogen. Wat we van de viering hebben meegenomen is dat we vooral moeten blijven zaaien om te kunnen oogsten van de akker. Gaan we doen.

Reageren

3 april: Stille week

Begin deze week app te een vriendin: “Geen stille week voor jullie: sterkte met het begin van de chemo’s.”

Het is inderdaad niet stil om ons heen deze week. Maar toch leven we niet over de ‘stille week’ heen. Gisteravond begon in onze kerk de paascyclus, met de viering op witte donderdag met het avondmaal. In de overweging lag de nadruk op het aspect dat Jezus de voeten van zijn leerlingen wast. Hij gaf ons hiermee het voorbeeld: heb altijd het belang van de ander in het oog en wees daarbij ook maar eens de minste.
Gisteravond zong de ‘Op de Helte’-cantorij, ons zusterkoor hier in Roden. Vanavond (Goede Vrijdag) en morgenavond
(Paaswake op Stille zaterdag) zingt onze cantorij.

Iemand noemde het ‘moedig’ dat we wel naar de kerk gaan. Maar zo beleef ik het niet. Een viering geeft me zoveel: het genieten van de muziek (vooral als ik de alt partij in de cantorij zing), de oude rituelen, de woorden van bezinning van de voorganger en de warmte van de gemeenteleden die ons een hart onder de riem steken.

Muziek geeft mij rust en troost in deze dagen. Met name de Matthäuspassion, bij uitstek muziek voor deze dagen.
“Sehet Jesus hat die Hand” vind ik een van de mooiste aria’s. Zelf geniet ik het meest van een uitvoering van Julia Hamari uit de jaren ’70, maar ga je tegenwoordig naar een Matthäus uitvoering, dan wordt het een stuk sneller uitgevoerd en dan vaak ook nog door een countertenor. Vandaag op mijn blog de twee uitvoeringen: luister en geniet. Of niet.

Julia Hamari 1971 >>>

Damien Guillion 2010 >>>

Kanker

Vandaag onderging Gerard deel 2 van de eerste chemo, een injectie deze keer. De verpleegkundigen op de afdeling doen er alles aan om ons op ons gemak te stellen. De gang van zaken wordt goed uitgelegd, men heeft alle tijd voor ons. Vandaag was er ook gelegenheid om te benoemen hoe de eerste dagen van de kuur zijn gegaan. Gerard had gisteren erg van last van de hik, omdat door al die medicijnen een zenuw in zijn middenrif overprikkeld raakte.
Donderdagavond om 22.00 uur heeft hij nog gebeld met het ziekenhuis, die hem goede raad gaven over een bepaald medicijn zodat we rustig de nacht in gingen.
Verder heeft hij de eerste dagen goed doorstaan. De pijn in zijn heupen was wat minder en hij had meer energie. Vanmorgen was dat effect al weer weg: hij had lichte verhoging en was moe, maar in de loop van de middag herstelde dat weer. Vanmiddag hadden we op ons verzoek ook nog de gelegenheid de behandelend arts te spreken en dat stelde ons gerust.
Dinsdag weer een infuus en een injectie. Nu eerst Pasen.

Reageren

31 maart: Liefde als medicijn

Van sommige liedjes weet ik nog wanneer ik ze voor het eerst hoorde.
Bijvoorbeeld het liedje “Ik heb je lief” van Stef Bos.
Het was tijdens de Top 2000 een aantal jaren geleden. Ik stond bij het aanrecht iets te doen en heb 3 minuten roerloos staan luisteren.
Wat een ontroerend lied.
Er staan zinnen in als:
Ik zie hoe landen zich verscheuren
– En in de ontevreden steden jaagt de haat door oude straten
– Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij jou zijn

Toen ik het voor het eerst hoorde vond ik dit de mooiste zin:
De dreiging komt steeds dichterbij, maar ik, ik heb een medicijn:
Ik heb je lief…… ik heb je liever’

Het begint heel klein, het zwelt aan, het wordt even heel bombastisch en daarna verstilt het weer tot ‘liever, liefste, elke dag…’
Een lied dat liefde noemt als medicijn. Ik heb je lief. Elke dag.

Hierbij een link naar het nummer >>> op You Tube.
Tip: luister met je ogen dicht. Stef Bos heeft een prachtige stem en met je ogen dicht komt het lied nog beter binnen.

kanker

Vandaag is Gerard begonnen met de eerste chemokuur. Er werden twee soorten via een infuus ingebracht, er werd een injectie gegeven en vanaf vandaag moet hij ook iedere dag verschillende medicijnen innemen. Hij liep weer fris en fruitig met mij het ziekenhuis uit, we zijn heel benieuwd hoe het de komende dagen gaat. Zijn gevoel voor humor heeft hij in ieder geval nog wel: toen hij z’n zak met medicijnen kreeg gaf hij mij een knipoog en zei: “Ik denk dat ik nou mien eigen risico veur de ziektekostn eerder op heb as ie!”

Reageren

Pagina 35 van 39

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén