Categorie: Muziek Pagina 36 van 39

9 april: Boudewijn de Groot

Door Ada

Op 9 april 2015

Op mijn elfde kreeg ik een gitaar. Dat was 1971. In het begin van de jaren ’70 ontdekte ik de liedjes van Boudewijn de Groot uit de jaren ’60. Verdronken vlinder, Testament, de Noordzee: allemaal liedjes die ik ook kon spelen en zingen. Natuurlijk was ik nog veel te jong om die teksten te begrijpen, maar ik zong ze vol overtuiging.
Ik ben hem altijd blijven volgen. In de jaren ’80 kocht ik het album “Van een afstand” op cassette en een dubbel-cassette met zijn verzamelde werken, in 1996 kocht ik de CD ‘Een nieuwe herfst’ en in 2004 ‘Eiland in de verte’.

Vandaag zat ik in de auto op de terugweg van mijn werk en

Achter glas

daar hoorde ik een nummer van zijn nieuwe CD ‘Achter glas’>>>. Weer zo’n nummer waarvan ik later nog precies zal weten wanneer ik het voor het eerst hoorde. Tranen. De Groot kan me zo ontroeren door de combinatie van melodie en woorden. Helaas weet ik de titel niet, maar dat gaat vast niet lang duren. Die CD ga ik aanschaffen.
Wordt vervolgd op dit blog.

Vandaag een nummer van Boudewijn de Groot dat ik van tijdloze schoonheid vind. Het nummer heet ‘Eva’ >>> en komt van het album ‘Picknick’ uit 1968. Het beschrijft de relatie van God met de eerste vrouw op aarde. Let op de hobo die halverwege invalt. Speelt heel teer een heel andere melodie. Luister en geniet.

Reageren

5 april: Pasen

Door Ada

Op 5 april 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen woonden we eerst de kerkdienst bij.
In de Goede Vrijdag-viering was het licht van de paaskaars (die het licht van Christus verbeeldt en altijd brandt tijdens de vieringen) gedoofd.
Gisteravond in de Paaswake (die in het donker begint) werd de nieuwe paaskaars binnengebracht, ontstoken en daarmee werden de kaarsjes van alle gemeenteleden aangestoken. Een bijzonder moment.

Wat lastig was dat wij als cantorij gisteravond het eerste lied in het donker moesten zingen. ‘Zeer van de onpraktische!’ zou Kluk Kluk zeggen. Een moeilijk lied met veel tekst waarbij we goed op de cantrix moesten letten. Onze cantrix had een briljante oplossing voor het probleem dat de organist en wij haar in het donker niet konden zien: een ring met een lichtje er in.
Echt waar.
Als een ritmisch vuurvliegje gaf ze de maat aan.
Volgende keer doen we weer gewoon het licht aan.

De veertig-dagen-tijd is nu ten einde. Het laatste item van de veertig-dagen-app vind je hieronder. Het was een bewogen en emotionele periode voor ons. Vanmorgen zaten Gerard en ik samen in de viering, af en toe met betraande ogen. Wat we van de viering hebben meegenomen is dat we vooral moeten blijven zaaien om te kunnen oogsten van de akker. Gaan we doen.

Reageren

3 april: Stille week

Door Ada

Op 3 april 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente, Muziek

Begin deze week app te een vriendin: “Geen stille week voor jullie: sterkte met het begin van de chemo’s.”

Het is inderdaad niet stil om ons heen deze week. Maar toch leven we niet over de ‘stille week’ heen. Gisteravond begon in onze kerk de paascyclus, met de viering op witte donderdag met het avondmaal. In de overweging lag de nadruk op het aspect dat Jezus de voeten van zijn leerlingen wast. Hij gaf ons hiermee het voorbeeld: heb altijd het belang van de ander in het oog en wees daarbij ook maar eens de minste.
Gisteravond zong de ‘Op de Helte’-cantorij, ons zusterkoor hier in Roden. Vanavond (Goede Vrijdag) en morgenavond
(Paaswake op Stille zaterdag) zingt onze cantorij.

Iemand noemde het ‘moedig’ dat we wel naar de kerk gaan. Maar zo beleef ik het niet. Een viering geeft me zoveel: het genieten van de muziek (vooral als ik de alt partij in de cantorij zing), de oude rituelen, de woorden van bezinning van de voorganger en de warmte van de gemeenteleden die ons een hart onder de riem steken.

Muziek geeft mij rust en troost in deze dagen. Met name de Matthäuspassion, bij uitstek muziek voor deze dagen.
“Sehet Jesus hat die Hand” vind ik een van de mooiste aria’s. Zelf geniet ik het meest van een uitvoering van Julia Hamari uit de jaren ’70, maar ga je tegenwoordig naar een Matthäus uitvoering, dan wordt het een stuk sneller uitgevoerd en dan vaak ook nog door een countertenor. Vandaag op mijn blog de twee uitvoeringen: luister en geniet. Of niet.

Julia Hamari 1971 >>>

Damien Guillion 2010 >>>

Kanker

Vandaag onderging Gerard deel 2 van de eerste chemo, een injectie deze keer. De verpleegkundigen op de afdeling doen er alles aan om ons op ons gemak te stellen. De gang van zaken wordt goed uitgelegd, men heeft alle tijd voor ons. Vandaag was er ook gelegenheid om te benoemen hoe de eerste dagen van de kuur zijn gegaan. Gerard had gisteren erg van last van de hik, omdat door al die medicijnen een zenuw in zijn middenrif overprikkeld raakte.
Donderdagavond om 22.00 uur heeft hij nog gebeld met het ziekenhuis, die hem goede raad gaven over een bepaald medicijn zodat we rustig de nacht in gingen.
Verder heeft hij de eerste dagen goed doorstaan. De pijn in zijn heupen was wat minder en hij had meer energie. Vanmorgen was dat effect al weer weg: hij had lichte verhoging en was moe, maar in de loop van de middag herstelde dat weer. Vanmiddag hadden we op ons verzoek ook nog de gelegenheid de behandelend arts te spreken en dat stelde ons gerust.
Dinsdag weer een infuus en een injectie. Nu eerst Pasen.

Reageren

31 maart: Liefde als medicijn

Door Ada

Op 31 maart 2015

In Muziek

Van sommige liedjes weet ik nog wanneer ik ze voor het eerst hoorde.
Bijvoorbeeld het liedje “Ik heb je lief” van Stef Bos.
Het was tijdens de Top 2000 een aantal jaren geleden. Ik stond bij het aanrecht iets te doen en heb 3 minuten roerloos staan luisteren.
Wat een ontroerend lied.
Er staan zinnen in als:
– Ik zie hoe landen zich verscheuren
– En in de ontevreden steden jaagt de haat door oude straten
– Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij jou zijn
Toen ik het voor het eerst hoorde vond ik dit de mooiste zin:
‘De dreiging komt steeds dichterbij, maar ik, ik heb een medicijn:
Ik heb je lief…… ik heb je liever’

Het begint heel klein, het zwelt aan, het wordt even heel bombastisch en daarna verstilt het weer tot ‘liever, liefste, elke dag…’
Een lied dat liefde noemt als medicijn. Ik heb je lief. Elke dag.

Hierbij een link naar het nummer >>> op You Tube.
Tip: luister met je ogen dicht. Stef Bos heeft een prachtige stem en met je ogen dicht komt het lied nog beter binnen.

kanker

Vandaag is Gerard begonnen met de eerste chemokuur. Er werden twee soorten via een infuus ingebracht, er werd een injectie gegeven en vanaf vandaag moet hij ook iedere dag verschillende medicijnen innemen. Hij liep weer fris en fruitig met mij het ziekenhuis uit, we zijn heel benieuwd hoe het de komende dagen gaat. Zijn gevoel voor humor heeft hij in ieder geval nog wel: toen hij z’n zak met medicijnen kreeg gaf hij mij een knipoog en zei: “Ik denk dat ik nou mien eigen risico veur de ziektekostn eerder op heb as ie!”

Reageren

27 maart: Krenten in de Cantorij-pap

Door Ada

Op 27 maart 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Volgende week is het Pasen. Dat zijn altijd drukke tijden voor de cantorij. We zingen dit jaar in de viering van Goede Vrijdag en in de Paaswake op Stille zaterdag. De periode om alles in te studeren is maar kort en onze cantrix moet de vaart en dan ook behoorlijk in houden. Ze is dan wel wat strenger en vooral ook duidelijker.
Gisteravond hadden we de voorlaatste repetitie. Het is bewonderenswaardig hoe ze haar rust bewaart en precies om 21.30 uur alle liederen voor de twee diensten met ons heeft doorgezongen.
Haar woordgebruik was vermakelijk. Een goed verstaander……
Even een paar voorbeelden:

– Met opgetrokken wenkbrauwen zei ze na een lied: “Oké…”
Iedereen weet dan dat het niet oké was.
– Bij één lied zakten we behoorlijk terwijl de noot steeds hetzelfde was. “Je moet omhoog-zingen. Dat staat er niet, maar je moet de noten omhoog denken”.
– Bij een ander lied moesten we ‘fierder’ zingen. Dat doet haast Vlaams aan, maar we begrepen wel wat ze bedoelde.
– Bij het lied met de titel “Zo dor en doods’ merkte de cantrix op dat wij ons goed hadden ingeleefd.
– “Moeten wij niet wakker zijn?” is een ander gezang voor de goede vrijdag. “Zo klinkt het niet…’ zei ze daarover.
– Eén keer liet haar oordeel niets aan duidelijkheid te wensen over: “Het hoeft toch niet zo vals?” Het moge duidelijk zijn: wij hebben gisteravond hard gewerkt.

Nu lijkt het alsof het brandhout was wat wij als koor produceerden, maar dat is beslist niet het geval. Maar het kan natuurlijk altijd beter en de woordkeus van de cantrix prikkelt dan om nog beter op te letten en nog preciezer te zingen.

De Stille zaterdagviering begint in het donker. Ons werd geadviseerd om een klein lampje mee te nemen. Bas rechts naast mij dacht aan een mijnwerkershelm. (Daar heb ik dan gelijk beelden bij.) Maar we vonden een schemerlamp tussen ons in ook wel een goede optie.

Hoogtepunt van de avond was voor mij het moment waarop de bassen en de sopranen couplet 2 van een lied moesten zingen. De bassen zongen inderdaad couplet 2 maar de sopranen zongen couplet 3. Cantrix liet ze het couplet helemaal uitzingen. Door elkaar heen, compleet andere tekst. Tenoren en alten hadden vraagtekens en uitroeptekens boven hun hoofd maar onthielden zich van commentaar. Voor mij zijn het de krenten in de cantorijpap. Als wij volgend weekend zingen in de bewuste diensten gaat het natuurlijk goed, cantrix heeft er alle vertrouwen in: “Ik denk dat er geen grote rampen gaan gebeuren.”
Altijd fijn, zo’n hart onder de riem.

Reageren

16 maart: Inspiratiebron

Door Ada

Op 16 maart 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

“Wij zijn een inspiratiebron voor haar blog.”
Deze woorden sprak de secretaresse van onze cantorij gisteravond om vijf voor zeven toen we aan de koffie zaten na het inzingen. We werkten gisteravond mee aan een vesperviering die begon om 19.00 uur.
Inderdaad, een inspiratiebron. Letterlijk en figuurlijk.

Ik complimenteerde een sopraan met haar rokje en vertelde dat ik dat zelf nooit zo goed durfde. Onze voorzitter, een heer van 75, zei dat hij dat heel goed begreep, want hij had ook nooit een rokje aan. We fantaseerden nog wat over kilts en doedelzakken en toen begon de vesper.

Het valt natuurlijk niet mee om te zingen na zo’n lastige emotionele week. Maar Gerard en ik hebben gekozen om ons niet verstoppen en alle draden gelijk maar weer op te pakken. De cantorij is dan naast een inspiratiebron ook een warm bad. Voor het inzingen kreeg ik al bemoedigende knipogen en hoofdknikjes. En na de vesper kreeg ik knuffels en zoenen. Armen om me heen.
Het meeleven van de groep helpt enorm bij het oppakken van de draden, maar ik knap ook geweldig op van het gezeur over rokjes en doedelzakken.

De cantorij is veel meer dan een koor. Het is een kerkelijke gemeenschap in het klein. Want Gerard kreeg gisteravond voor en na de dienst ook diezelfde warme deken om zich heen van de aanwezige gemeenteleden en er waren bloemen en een klein kadootje. Ik schreef het al op 30 november >>>: daarom gaan we naar de kerk.

Reageren

8 maart: Luthers Bach Ensemble

Door Ada

Op 8 maart 2015

In Muziek

Eigenlijk zou ik in november naar het theaterstuk ‘Geachte heer Bach’ van het muziektheater Assen gaan, maar toen kreeg ik een hartinfarct en kon ik niet.
En eigenlijk zou ik in maart weer meedoen aan de ‘Matthäus scratch’ in Roderwolde, maar die werd om onduidelijke redenen afgeblazen. Mi. (Dat zeggen onze kinderen als ze zichzelf zielig vinden).

Half februari vond ik een flyer van het Luthers Bach Ensemble >>>. Met de aankondiging van een uitvoering van de Matthäus in Assen op 6 maart. Die heb ik mezelf dus cadeau gedaan. Vriendin uit Peize wilde ook graag mee en zo zaten we vrijdagavond om 7 uur in de Jozefkerk in Assen. We waren mooi op tijd, dus we zagen ‘belangrijk-doenerige-vrouwen-van-ombestemde-leeftijd’ regelneverig heen en weer lopen. Het veroorzaakte menig binnenpretje bij vriendin en mij. Mensen kijken is zo’n onderhoudende bezigheid. In het juiste gezelschap kan ik daar enorm van genieten.
Maar nu de uitvoering: het was de mooiste die ik tot nu toe heb bijgewoond. Als het gekund had, had ik onmiddellijk een cd gekocht.
Met één van onze dominees heb ik een permanent meningsverschil over de altsolist. Volgens hem wordt die partij het mooist vertolkt door een counter-tenor, maar ik hoor liever een volle vrouwelijke alt “Erbarme dich” zingen.

Vrijdagavondzong Robert Kuizenga de altpartij. En het was ontroerend mooi. Dus ik heb me verzoend met de mannelijke Maria. Dit was geen piepende man maar echt een mooie alt.

Er was nog iets bijzonders bij deze uitvoering: het was een semi scenische uitvoering. Dit schrijven ze er zelf over.

In de scenische Matthäus vervullen het koor en (met name) de solisten van het LBE niet alleen een zangersrol, maar zijn zij ook acteurs. Het gaat niet zo ver dat het muziektheater wordt, de enscenering blijft sober. De muziek voert de boventoon, zodat het publiek vooral daarvan kan genieten. Er is echter wel sprake van het uitlichten van bepaalde personages, waarbij kleding en kleuren de karakters accentueren. Verder zingen de zangers ook nog uit het hoofd. Hierdoor kunnen de toeschouwers het verhaal intenser meebeleven en krijgt de muziek meer betekenis. Het LBE kiest voor een opzet met solisten, koor en orkest zoals de oude Bach dat ook deed. De solisten zingen mee in beide (klein bezette) koren. Met het eigen barokorkest staat het LBE garant voor een viertal uitvoeringen van formaat. Bijzondere uitvoeringen van Bachs grootste en meeslependste werk die u beslist niet mag missen!

Vriendin en ik hebben het verhaal inderdaad intens meebeleefd. Tot tranen toe.
Ik kan er wel vier weblogpagina’s over schrijven. Goed idee. Doen we niet. Ga vooral zelf eens kijken bij het Luthers Bach Ensemble!

Reageren

7 maart: Mein Freund der Baum

Door Ada

Op 7 maart 2015

In Muziek

Bij onze computer ligt een muismat van Plint (Poëzie en beeldende kunst).
Het is een combinatie van een muismat, een notitieblokje en een gedichtenbundel. Ik kreeg hem van een van de leukste collega’s die ik ooit gehad heb. Zo af en toe maggel ik iets op dat notitiegedeelte en als het vol is of vies dan scheur ik het blad eraf. Schoon blad, nieuw gedicht. Nu staat er een gedicht over vriendschap met een boom.

Onder de bomen.

Vrienden zijn het, bomen die gesprekken met je voeren
je gedachten laten gaan
als hun bladeren
het licht laten schommelen.

Het zijn je vrienden, bomen.
Hun schaduw leggen ze
als een arm om je heen
als je alleen wilt zijn
en niet alleen wilt zijn.

Fetze Pijlman heeft dit gedicht geschreven. Ik las het en dacht: Alexandra.
Alexandra was een Duitse zangeres. Ze was heel beroemd in Duitsland eind jaren 60. Toen ze op het punt stond om in Europa door te breken (o.a. door samenwerking met Adamo) maakte een tragisch auto-ongeluk een einde aan haar leven.
Mijn vader was helemaal gek van haar ‘ donkere’ stem. Eind jaren ’90 ontdekte hij in zo’n giga warenhuis in Duitsland een cd van haar. Ik kreeg gelijk een kopie en och wat was ik er blij mee. ‘Zigeunerjunge’ ‘ Sehnsucht’, prachtige liedjes die ik herkende uit mijn kindertijd. Maar ook het lied ‘Mein Freund der Baum’. Ze zingt:

Ich wollt dich längst schon wieder sehen
mein alter Freund aus Kindertagen
Ich hatte manches dir zu sagen
und wusste du wirst mich verstehen
Als kleines Mädchen kam ich schon
zu dir mit all den Kindersorgen
ich fühlte mich bei dir geborgen
und aller Kummer flog davon
Hab ich in deinem Arm geweint
strichst du mit deinen grünen Blättern
mir übers Haar mein alter Freund

Mein Freund der Baum ist tot
Er fiel im frühen Morgenrot”

Het lied heeft nog twee coupletten. Het beschrijft hoe haar vriend die morgen is omgehakt en geveld langs de weg ligt.
wer wird mir nun die Ruhe geben
die ich in deinem Schatten fand
mein bester Freund ist mir verloren
der mit der Kindheit mich verband

Wat een prachtige tekst. Wie zelf zo’n relatie met een boom heeft weet wat ze bedoelt. Luister hier >>> naar dit prachtige lied uit 1968.

Reageren

22 februari: Chante encore de la nuit

Door Ada

Op 22 februari 2015

In Muziek

Afgelopen vrijdagmiddag zat ik rond 13.10 uur in de auto. Het was ineens nog heel druk geweest op het werk en ik had een uur extra gewerkt. Met de kop nog vol ‘agendaoverleg’ startte ik de auto en viel in het programma “Tineke” op radio 5. Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik erg hou van de muziek van Radio 5. De gespreksonderwerpen zijn soms te oubollig voor woorden, maar de muziek maakt veel, zo niet alles goed.
Tineke dus.
Zij heeft in het tweede uur van haar show altijd het onderdeel ‘de Blijmakers’. Mensen kunnen dan een nummer opgeven waar ze heel blij van worden.
Vrijdag vroeg er iemand “Chante encore de la nuit” >>> van Rina Ketty uit de jaren ’50.
Tineke had daar zelf ook hele goede herinneringen aan. Ik ben van 1960 en had het lied nog nooit gehoord. Het liedje werd gedraaid en ik vond het prachtig. Een heerlijke ouderwetse franse smartlap met zo’n galmende tenor op de achtergrond. Gelukkig hebben we dan tegenwoordig You Tube én een website waarop je van een you-tubefilmpje een MP3-bestandje kunt maken.
Om drie uur had ik hem op m’n MP3-speler. Binnenkort kan ik hem vast spelen op m’n gitaar, dan kan ik hem laten horen op franse les. Vraag ik wel één van de mannen om de tenor-partij te zingen……

Reageren

13 februari: Aordig doen

Door Ada

Op 13 februari 2015

In Alledag, Muziek

Vanmiddag stond ik bij een bloemenwinkel.
Het meisje dat mij hielp pakte 6 rozen apart voor mij in. De meneer van de winkel deed zijn best om een ietwat chagrijnige oude mevrouw wat op te peppen; “Het is lekker weer hé?”
“Ja, achter ’t glas” snibde ze, “ik gao gauw weer naor huus want ’t is zo kold!”
Zucht.
Eigenlijk zei ze niet eens iets onaardigs, maar het was de manier waarop ze het zei.
Kortaf en zuur.
Dat hoeft niet.
De winkeleigenaar hield ook onmiddellijk op met zn babbeltje en vervolgens stond de mevrouw nog een paar minuten te kijken naar wat hij voor haar inpakte.
Mijn rozen waren ook ingepakt en ik liep met 6 ingepakte rozen over straat.
“Zo mevrouw, U heeft veel minnaars!’ riep iemand (met het oog op Valentijnsdag morgen).
“Ja! Ik hou van heeeel veel mensen!” zei ik terug.
We lachten allebei en liepen verder.
Twee kleine voorvallen die mijn dag inkleuren.
Waar ik dan ook nog even over nadenk.
“Mama weet bij iedere situatie wel een liedje van Daniël Lohues te vinden” zei dochter Carlijn laatst. Ook in dit geval haal ik hem maar weer eens voor het voetlicht: “Aordig doen tegen meinsn die niet aordig doen”>>>. Luister en geniet. En bedenk: een glimlach is een face-lift die in ieders bereik ligt.

Reageren