De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

28 juli: Weinig bijzonder.

Afgelopen zaterdag schreef ik dat we een clubje mannen uitzwaaiden naar Buitenkunst; wij nodigden de twee ‘allenige’ dochters uit deze week dan een keer bij ons te komen eten en dat vonden ze een goed idee.
Gistermiddag stonden oudste en jongste bij ons op de stoep.
Figuurlijk dan. Letterlijk stonden ze al binnen (ze hebben nog een sleutel) terwijl ik nog achter het computerscherm zat te werken aan een digitaal fotoboek.
Welkom; gezellig.
Van te voren had ik gevraagd wat ze dan graag wilden eten.
Er moest even worden overlegd, maar ze kwamen in gezamenlijkheid uit op spinazie met ei, vergezeld van aardappels en een gehaktbal met uien.

Nou, wat weinig bijzonder ja.
In mijn eigen beleving kan ik veel lekkerder dingen koken.
Maar aan de andere kant snap ik het ook wel weer.
Toen ik zelf in de eerste maanden van ons huwelijk aan het koken sloeg, vond ik ook vaak dat het niet zo lekker smaakte als bij ons thuis.
Legendarisch is het ‘rode bieten verhaal’: Gerard at die thuis heel anders dan wij bij ons thuis gewend waren.
Hoe we dat probleem hebben opgelost lees je in dit blog uit 2015: ‘Rode bieten. Bij mien moe…..‘

Toen we gisteravond met elkaar aan tafel zaten te genieten van deze ‘eenvoudige, doch voedzame maaltijd’ (om met Olivier B. Bommel te spreken) vertelden ze waarom ze dit hadden gekozen.
“Ik heb dit zelf ook wel eens gemaakt, maar het smaakt altijd net anders dan thuis. Andere kruiden misschien. En bovendien is het een heel gedoe om al die dingen tegelijk klaar te hebben.
Zoveel dingen waar je op moet letten: aardappels moeten langer dan de spinazie, gehakt moet je kruiden en die uien moet je erdoor snipperen, eieren vergeet ik eigenlijk altijd, dan heb ik het eten al bijna klaar en dan denk ik “O! Eieren nog!” En die jus wordt ook altijd anders dan hier….”
Andere dochter vult aan: “En als je zelf niet hoeft te koken smaakt het sowieso altijd lekkerder.”
Met liefde hebben Gerard ik gisteren de maaltijd bereid en wij hebben op onze beurt genoten van het eten met z’n vieren.

Stel je voor dat ik nog eens bij mijn ouders kon aanschuiven, wat zou ik dan kiezen?
Stamppot zuurkool met zachte speklappen.
Of bonensoep.
Met de smaak van thuis.
Die is niet in een potje verkrijgbaar.

Reageren

27 juli: Cadeau!

Toen ik mijn 65e verjaardag vierde kreeg ik van de vriendengroep een etentje aangeboden: met z’n achten uit eten bij Bruut in Roden.
Zondagmiddag zou dat gaan gebeuren.
Dat restaurant ligt naast de Catharinakerk op de Brink; vrijdagmiddag had ik toeristendienst en dan staat de grote voordeur van de kerk wagenwijd open, waardoor de heerlijke geuren vanuit de keuken van Bruut de kerk in waaiden.
Daardoor zat ik me op voorhand al ontzettend te verheugen op zondagmiddag.
Je moet daar op tijd een tafel reserveren, want het is een geliefd eetadres in Roden en omstreken: ze hadden een prima review in het Dagblad van het Noorden vorig jaar.

Van te voren had ik nog een punt van aandacht in de appgroep gezet: ‘Neem je agenda mee, dan plannen we aan het begin van ons etentje wat data voor de komende maanden. Dat we niet na het eten de mond afvegen en roepen: ‘Oh ja!’

Toen iedereen een drankje had hieven we feestelijk het glas en bogen ons over het menu.
Toen we de kaart hadden bekeken besloten we met elkaar te gaan voor een broodplankje als voorgerecht en als hoofdgerecht de ‘Bruut Dinerplank’: verras ons maar.
Gerard zat nog lang te twijfelen, want die wilde in ieder geval de spare-ribs proeven, maar we hadden een goede keuze gemaakt: er werden twee goed gevulde planken bij ons op tafel gezet en vooral de spare-ribs (waar we eigenlijk allemaal wel nieuwsgierig naar waren) waren ruimschoots aanwezig.
Heerlijk was het. Alles.

Wát een leuk cadeau!
Drie uren met de vriendenclub aan tafel, uitgebreid bijpraten en ondertussen eten en drinken en niemand die de rol van gastvrouw/heer hoefde te spelen: het werd allemaal met een glimlach door de bediening bij ons gebracht.
De laatste keer dat we elkaar spraken was op de verjaardag van Gerard, maar toen was de familie er ook en waren we niet als groep in gesprek geweest.
We zaten gisteravond een beetje apart in een prikkel-arm gedeelte van het restaurant en er was tijd en gelegenheid om weer ouderwets lief én leed met elkaar te delen.

En die data? Gelukt!
In eerste instantie waren we het toch al weer vergeten, want gezellig, maar tussen het hoofdgerecht en het nagerecht door konden we toch de agenda’s naast elkaar leggen: vier verjaardagen vastgelegd.
‘En het etentje voor het goede doel?”
O ja, dat zouden we ook nog doen.
“We zetten wel even een polletje uit. In oktober staat nu nog niks…”

Reageren

26 juli: Voortschrijdend inzicht.

Vanmorgen zongen we in de viering van onze PKN-gemeente psalm 68, het 7e couplet ‘God zij geprezen met ontzag’; de bijbel in een notendop, zoek het maar eens op.
Het is gezongen in onze trouwdienst en in alle drie de doopdiensten van onze dochters.
Ik ken de 12 regels uit mijn hoofd en in nare situaties (vlak voor een operatie of in spannende situaties) helpt de tekst mij; als een soort mantra laat ik de woorden zin voor zin voorbijkomen in mijn hoofd. Zo’n mantra helpt als je je moet concentreren omdat je bijvoorbeeld stil moet liggen; denk aan die staaroperatie, waarbij ik mijn hoofd een half uur absoluut niet mocht bewegen.
Dit ‘concentreren met een mantra’ leerde ik van dominee Bart Elbert, die vaak vervelende onderzoeken voor zijn oren moest ondergaan.
Het is voor mij waardevol om dit mantra af en toe met de gemeente te zingen.

Voorganger was vanmorgen dominee Harm Jan Meijer.
Hij was tot 2015 voorganger van onze gemeente, hij is nu met emeritaat en gaat af en toe nog voor.
Het was weer als vanouds.
Het thema was ‘die ons in ruimte heeft gezet’, een zin die we hadden gezongen in bovengenoemd couplet.
Daar had Harm Jan in 2021 ook al eens een verhaal over verteld.
Het is interessant om het blog dat ik daarover schreef nog eens terug te lezen: het is een mooie aanvulling op de dienst van vanmorgen.

Hij schetste de huidige situatie in de wereld en wat wij daar als christenen tegenwoordig toch mee aan moeten.
Hij haalde daarbij de godsdienstfilosoof Martin Buber die o.a. dit zei over religie:

Iedere religie vindt zijn oorsprong in een openbaring. 
Geen enkele religie is de absolute waarheid,
geen enkele religie is een op aard afgedaald stukje hemel.
Iedere religie is een huis van de naar god verlangende mensenziel; een huis met vensters en zonder deuren.
Ik behoef slechts een venster te openen om Gods licht te laten binnendringen.

Dit gedeelte sprak mij in het bijzonder aan, omdat ik me de tijd nog goed kan herinneren waarin de afzonderlijke geloofsgemeenschappen elkaar te vuur en te zwaard bevochten, omdat ieder er van overtuigd was ‘het enige ware geloof aan te hangen.’
Als je in de geschiedenis kijkt waar ‘geloven’ vandaan komt, was dat in de pré-historie het zoeken naar een verklaring voor zaken die niet begrepen werden.
Denk daarbij aan beweging van planeten/sterren, vulkaanuitbarstingen en bliksem. Die verschijnselen werden toegeschreven aan hogere machten.
Dit geloof hielp de mensen de wereld te begrijpen.
Als kind heb ik me altijd afgevraagd hoe het dan toch moest met al die mensen die in andere delen van de wereld woonden en een ander geloof aanhingen.
Als je daar toch was geboren, dan wist je toch niet beter?
55 jaar later is het hervormde meisje dat opgroeide in de jaren ’60 blij met zo’n verhaal van iemand die 10 jaar ouder is.

Na afloop van de viering werd ik aangesproken door een gemeentelid dat aan Daniël Lohues had moeten denken.
Ik ook!
Die zingt in het lied ‘Laot mij maor lopen’: “Want a’j niet weten waor a’j weg komt, wee’j ok niet waor a’j hen gaot”.
En zo is’t.

Benieuwd naar de viering?
Kerkomroep.
YouTube

Reageren

25 juli: Jaloers.

Jaloezie is geen fijne emotie.
Vroeger had ik daar meer last van dan nu.
Vriendinnetjes met lang haar*; van mijn moeder moest mijn kapsel kort zijn; “”Doe hest gien haor veur lang…”
Kinderen die niet stotterden**.
Kinderen die goed konden gymnastieken*** Die hun zwemdiploma hadden gehaald****.
En later: vriendinnen die dun waren.
Jaloezie maakt dat je vooral kijkt naar wat anderen hebben en jij niet.
Later leer je dat het vooral belangrijk is om te waarderen wat je wél hebt.
Zelfvertrouwen komt met de jaren en nu ik 65 ben voel ik amper nog jaloezie.

Maar.
Vanmorgen was het er zomaar even.
Wij zwaaiden een clubje mannen uit dat naar Buitenkunst ging: schone zonen Jon en Wim en theatervriend Casper.
Voordat de club vertrekt komen ze bij ons langs voor koffie met wat lekkers (zelfgebakken boterkoek deze keer), voor het campingkooktoestel, de partytent en ‘Opa’s-bag-of-organizing’ .
En voor een luchtbed voor Casper, want dat was hij vergeten.
En o ja, ook nog een kussen.

We zaten genoeglijk met de club in de kapschuur op Waninge Plaza, we hadden het over het weer, dat het goed lijkt de komende week, over de sfeer op Buitenkunst, over hoeveel zin ze er aan hadden en ik dacht: “Wil ik ook!
Want ik weet nu waar ze heen gaan.
Hoe leuk Buitenkunst is.
Nu ik er aan heb geproefd wil ik graag nóg een keer……
Maar nu niet.
Misschien over twee jaar?

Toen we vanmiddag met z’n tweeën met prachtig weer achter in de tuin zaten organiseerden we een za-mi-bo.
Glaasje wijn en wat kleine hapjes.
We kregen foto’s van de mannen: de tent stond, de hangmat hing en ’t kun minder.
Toen had ik me al weer helemaal verzoend met het idee dat ik niet naar Elp ging.
Thuis is het ook fijn: Aaltje waardeert wat ze wél heeft.

* 27 maart 2021
** 8 februari 2018
*** 22 mei 2025
****  21 maart 2015

Reageren

24 juli: Voorpret.

Het hangt al een tijdje op ons prikbord: een kaartje met de beloftevolle tekst ‘een officiële uitnodiging volgt, maar zet de datum alvast in je agenda!‘
Onze jongste gaat in de herfst trouwen met haar verkering; ze zijn al een stel vanaf 2009.
We hoorden al verhalen over ‘de jurk’ en ‘het pak’, er zijn getuigen gekozen, een ceremoniemeester aangewezen, er is gezocht naar een goede locatie, de huwelijksreis is al gepland en ‘we zijn nu bezig met de officiële kaart, die komt binnenkort’.
De voorpret is al leuk.

Gistermiddag ging ik met de bruid in spé een middag op pad.
Eerst naar Ria in Leek (Atelier 6a) voor een bolletje sokkenwol: Sinterklaas had Carlijn een paar zelfgebreide sokken beloofd en ik had die opdracht van de goedheiligman gekregen.
Daarna reden we naar Buitenpost.
Daar zit namelijk ‘Buitengewoon’, een winkel met bijzondere (lees kleurrijke) kleding, schoenen en accessoires; daar wilde ik kijken naar kleding voor het herfsthuwelijk..
Toen Frea met Jon trouwde in 2022 had ik een deftige jurk-met-jasje gekocht bij Rinsma in Gorredijk; hoe dat destijds ging lees je in het blog ‘Op chique‘.
Wat ik daarvan heb geleerd is dat ik er keurig uitzie in zulke kleding, maar dat ik die jurk-met-jasje na de trouwdag in augustus 2022 niet zo heel veel heb gedragen.
Tuurlijk, bij een lezing voor het Huus van de Taol, op de trouwerij van een neef, of op 1e kerstdag als de cantorij zingt in de kerk, ik draag het wel, maar als ik thuiskom doe ik het weer uit en trek ik iets gemakkelijkers aan. Te opgeprikt zeg maar.

In Buitenpost slaagde ik buitengewoon goed.
Een mooie jurk in herfstkleuren met een vestje in de kleur van de jurk van de bruid.
Die natuurlijk nog even geheim blijft…..!
Daarnaast kocht ik een kleurige zomerjurk die ik de komende maanden veel ga dragen!

“Zou hier ook ergens een terrasje zijn?”
Nog geen 100 meter van de winkel vonden we ‘Even naar de zaak‘, een lunchroom annex cateringbedrijf.
Thee met iets lekkers.
In de vitrine stonden taarten zoals wij die ook krijgen op verjaardagen bij de familie Waninge: mon-chou, cheesecake, muffins.
Zelfgemaakt!
En lekker!
Naast het terras zat een groentewinkel waar we allebei een zak kersen kochten en toen was de middag al weer om.
Een waardevolle dag in meerdere opzichten.

Benieuwd naar Buitengewoon? Hierbij een link naar hun website.

Reageren

23 juli: Snikken en smartlapjes.

Van Carlijn kreeg ik een klein boekje met de opmerking: “Dit is net iets voor jou!”
Het was het boekje ‘Snikken & Smartlapjes’ van Hermine Heyermans.
Hermine was de dochter van de schrijver Herman Heyermans (van ‘Op hoop van zegen’) en dit boekje was het boekenweekgeschenk van 1976.
Wat is eigenlijk een smartlap?
Een sentimenteel en melodramatische levenslied waarin vaak zware thema’s als verlies, eenzaamheid of armoede worden bezongen; zo’n lied staat bol van de oprechte emotie en wordt gebracht met een ‘snik’ in de stem. Het lied beschrijft altijd een zielig of jammerlijk verhaal, is vaak melancholisch van sfeer en nodigt uit tot meezingen.
De term ‘smartlap’ komt uit de vroege jaren ’60 en was neerbuigend bedoeld door critici.
Het woord is een samentrekking van smart (verdriet) en lap, als een metafoor voor liedjes die zo tranentrekkend zijn dat je er een zakdoek (lap) bij nodig hebt om je tranen te drogen.
Daarnaast is het waarschijnlijk ook afgeleid van de zogenoemde ‘roldoeken’ (smartlappen) die straatzangers vroeger gebruikten om hun liederen mee te illustreren.

Op de eerste 22 pagina’s van het boek komt Hermine aan het woord over de smartlap.
Zij beschrijft de geschiedenis van muziek en publiek in het algemeen en geeft felle kritiek op de commercie die een grote rol ging spelen toen radio en televisie hun intrede deden.
Lees even een stukje met mij mee:

Vooral in Amerika ontstond een ware run op materiaal en werkelijk waardevolle talenten bleken ook daar dun gezaaid. De commercie begon zich op werkelijk goddeloze wijze te ontplooien. Het ging er nauwelijks meer om wie en wat zong, als er maar geluid uit de keel kwam die de hard begeleidende band kon overstemmen – en mooi werd een onduidelijk begrip.

Zo was het dan mogelijk dat iemand als Louis Armstrong tot zanger werd gebombardeerd, iets wat tientallen jaren eerder niet mogelijk was geweest. Louis was een voortreffelijk musicus, een opvallend goede bandleider, zijn zingen was voor geoefende oren echter een beproeving.
De met moeite voortgebracht schorre tonen, de nauwelijks beheerste ademtechniek die zijn stemgeluid moest ondersteunen, zijn vermoeiend voor ieder die luistert. Toch bracht de commercie hem naar voren tot in de voorste gelederen van roem en rijkdom.

Bij de televisie gold, zeker voor een vrouw of een mooi meisje: de stem is minder belangrijk als de kijker maar naar een ‘stuk’ kan kijken, dan vergeten ze de rest wel. Zo werden op den duur ook weer de smartlappen ingelast en zonderlinge liedjes met veel lalala en eindeloze herhalingen van een onbenullig refrein.

Wat Hermine er van vond is wel duidelijk; sinds 1976 is er veel veranderd en het is er mijns inziens niet beter op geworden.

Maar o, wat hou ik van een goeie smartlap op zijn tijd.
In het boekje staan een paar prima voorbeelden.
‘Pappie loop toch niet zo snel’ van Herman van Keeken of ‘Het soldaatje’ van de Zangeres zonder naam.
Maar soms wordt het zelfs mij te gortig: een smartlap over zeehondenbabies komt niet op mijn Spotify-afspeellijst.

Reageren

22 juli: Mensinge in de MAX en Jan in De Krant.

Al jaren lezen wij het MAX-magazine: een media-tijdschrift en TV-gids in één.
Het is niet zo dat ik het blad helemaal spel, maar ik kijk het vaak wel even door, lees de rubriek ‘Ten Paleize’ van Josine Droogendijk en we gebruiken het blad vooral om te kijken wat er wanneer op de televisie komt.

Deze week stond er in de rubriek ‘EROPUIT-de buitentip van Kees’ een foto die mijn aandacht trok.
Hé. Dat lijkt de Mensinge wel. (klik op de afbeelding voor een vergroting)
Was ook zo.
Kees was in het Drentse Roden en vertelde enthousiast over de mooie havezathe Mensinge uit de 14e eeuw.
Dit oude landgoed is sinds 1988 opengesteld als museum, maar het heeft pas eind 2020 de officiële museumregistratie ontvangen.
Jaren heb ik mij er over verbaasd dat deze authentieke en bijzondere havezathe niet meer landelijke aandacht kreeg, maar nu gaat er dan toch iets veranderen.
Mensinge is uniek in Nederland. De meubels en de inhoud van de kasten is voor het grootste deel  afkomstig van de bewoners, drie families die er eeuwen hebben gewoond en er staan een aantal heel bijzondere dingen in. Door die eeuwenoude inventaris krijg je een idee van het leven en de rijkdom van de voormalige bewoners van de havezate.
Een gebouw van meer dan 600 jaar oud op een landgoed dat nagenoeg helemaal intact is: het is een fantastische plek om eens te bezoeken.
Meer weten? Klik hier.

Afbeelding: De Krant 14.07.2026

Vorige week stond er een leuk berichtje in De Krant, met in de hoofdrol mijn Catharinakerkgids-collega Jan Roodenboog.
Jan is ook vrijwilliger op de Mensinge en vroeg aandacht voor een speciaal aanbod van het museum: een rondleiding voor mensen met dementie/Alzheimer.
We laten Jan even aan het woord: Een oude koffiemolen tussen de knieën, de geur van versgemalen koffie, een petroleumstel dat nog altijd ruikt naar vroeger, een telefoon waarmee je zomaar ‘verkeerd verbonden’ kunt zijn. Bij Havezate Mensinge in Roden zijn het niet alleen voorwerpen uit lang vervlogen tijden. Voor veel ouderen zijn het sleutels die herinneringen weer tot leven brengen.
Jan legt ook een link van de oude gebruiksvoorwerpen naar spreekwoorden die we nu nog gebruiken.
Zelfs spreekwoorden krijgen tijdens een rondleiding een nieuwe betekenis. “Als we de mangel laten zien, hebben we het over ‘door de mangel gehaald worden’. Bij de linnenkast ligt prachtig linnengoed op de bovenste plank. Dan hebben we het ineens over ‘iets van de bovenste plank’. 
Wil je het verhaal ook even lezen? Hierbij een link naar dat artikel.

Als je dit jaar nog naar Roden komt, kun je in de Mensinge de nieuwe wisseltentoonstelling ‘Pronken met Porselein’ zien.
Het museum zet dit jaar porselein uit de eigen collectie centraal, aangevuld met stukken van het Groninger Museum.
Net als andere rijke mensen in die tijd raakten ook de bewoners van Mensinge gefascineerd door porselein.
Zij verzamelden Chinees en Japans porselein en legden zo de basis voor een bijzondere collectie die nog altijd tot de verbeelding spreekt.
Een selectie hiervan is nu te zien in de tentoonstelling.

Komt naar Roden, komt dat zien!

PS Vrijwiligger Jaap stuurde nog een collage van de bovenbeschreven rondleiding. Als je er op klikt komt hij groter in beeld.
Deze tekst zette hij er bij op ‘de socials’:

‘Woensdag 22 juni jl met welzijn coaches, begeleiders en bewoners van Interzorg Verpleeghuis De Hullen een mooie rondleiding gehad in Museum Havezathe Mensinge. De oorspronkelijke inrichting is bewaard gebleven. We zagen unieke objecten en hoorden van de gidsen bijzondere verhalen van de vroegere bewoners.

Hulde aan de gidsen en aan de toppers van Interzorg De Hullen voor de organisatie van dit bezoek aan de enig authentiek ingerichte havezathe van Nederland’ .

Reageren

21 juli: Herman en mijn jeugdherinneringen.

In het Dagblad van het Noorden lees ik met veel plezier de zomerrubriek ‘En daarom hou ik zo van ….’ Daarin schrijven verslaggevers van de krant over belevenissen in binnen- en buitenland. In de aflevering van afgelopen zaterdag was het woord aan Herman Sandman. Hij houdt van Bratwurst mit Senf.

Toen ik begon te lezen herkende ik bijna alles wat hij schreef.
Herman ging met zijn ouders in de jaren ’70 op vakantie naar Duitsland.
‘Het arbeidersgezin waarin ik opgroeide bracht zomers door aan de Weser, in Sauerland, de Eifel, de Harz, aan stuwmeren als de Sorpesee en de Edersee en later in Oostenrijk. De oorlog en de WK finale van 1974 lagen nog vers in het geheugen en veel Nederlanders hadden een hekel aan Duitsers, ‘moffen’, maar wij totaal niet. Leuke campings, mooie natuur, vriendelijke lui en écht buitenland’. Alles was er anders. Huizen, omgeving, op de de camping. Tandenpoetsen, toilet, douchen voor alles moest je het terrein over. Mijn moeder kookte in rare pannetjes, mokken en borden waren van plastic, mijn ouders hadden nieuwe aardappels mee, vlees uit blik, knakworstjes en gedroogde soep en in de voortent rook het ’s avonds naar oploskoffie.

Vakantie in Duitsland: onderweg 1970

Echt alles wat Herman schrijft in bovenstaande alinea had ik kunnen schrijven, behalve de oploskoffie. Mijn ouders zetten échte koffie met een plastic koffiefilter boven een thermoskan. Die namen we namelijk ook mee voor ‘onderweg’: terrasjes waren toen nog niet aan de orde.
Die rare pannetjes, dat waren van die aluminium pannetjes zonder handgrepen, die je met een speciaal klemmetje dat precies om de rand paste van het campinggasstelletje kon halen.
En die camping-borden…….. wat gooooor was dat! Vooral als je daar van die ‘gedroogde soep’ uit at met aluminium campingbestek.

Met de slechte herinneringen aan het eten, kwam er ook een golf van goede herinneringen bij mij boven boven bij het verhaal van Herman.
Het plezier dat we als gezin hadden op die vakanties. De ontelbare potjes klaverjas die we met z’n vieren deden. De lol die we beleefden aan de loodzware rubberen kano waarmee we op meren en rivieren voeren. Het spelenderwijs Duits, geschiedenis en kaartlezen leren, de geheimzinnigheid van de kastelen die we bezochten en het onverwoestbare positivisme van mijn vader als het ging over het weer: “Ik zie daor al weer een stukkie blauwe lucht….!”

Het water liep me in de mond toen Herman het eten van een Bratwurst beschreef.
‘Een dikke worst, krom of recht, van stevig rozewit vlees, aan één kant een donkerbruin velletje, wat een beetje knapte als je er in beet…’
O mann. Mir läuft das Wasser im Mund zusammen.

Het krantenartikel heb ik bewaard.
Moet ik het nog met mijn broer over hebben!

Reageren

20 juli: Onkruid & emmers.

Als je al je hele leven naar de kerk gaat hoor je natuurlijk wel vaker een preek over dezelfde schriftlezing.
Gistermorgen bijvoorbeeld lazen we de gelijkenis uit Mattheüs 13 waarin Jezus vertelt over een man die goed zaad zaaide; maar ’s nachts kwam er iemand die er onkruid bij zaaide. De eigenaar van de akker wiedde het onkruid er niet gelijk uit, maar scheidde het graan pas van het onkruid bij de oogst.
De verhalen/preken van voorgaande jaren onthoud je niet allemaal, maar wie schrijft, die blijft, dus ik kan soms een viering of een preek terughalen omdat ik er een blog over heb geschreven.
Daarom verwijs ik, als het gaat om de essentie van de overdenking gistermorgen naar het blog ‘Geen boven- en onderkant’ van zes jaar geleden, waar ik een lied van Daniël Lohues bij aanhaalde.

Uit de viering van  gistermorgen neem ik het spiegelverhaal mee, dat voorganger Sybrand van Dijk aan het begin van de dienst vertelde.

Een waterdrager in India had twee grote emmers. Elke emmer hing aan één kant van een juk dat hij over zijn schouders droeg. Eén van de emmers had een barst en de andere emmer was in perfecte staat. Terwijl de goede emmer aan het einde van de lange weg tussen de rivier en zijn huis een volle portie water afleverde, was tegen die tijd de gebarsten emmer nog maar halfvol.

De goede emmer was bijzonder trots op zijn prestaties omdat hij perfect voldeed aan het doel waarvoor hij gemaakt was. Maar de arme gebarsten emmer was beschaamd om zijn gebrek en voelde zich ellendig omdat hij maar de helft kon presteren van wat men van hem had mogen verwachten. Op een dag begon de emmer te praten.
“Ik schaam me voor mezelf en ik wil me bij jou verontschuldigen omdat ik steeds maar een halve portie water af kan leveren. Door die barst in mijn zijwand verlies ik voortdurend water onderweg naar huis”.

De waterdrager kreeg medelijden met de oude gebarsten emmer. Hij zei: “Als we straks teruggaan naar huis moet je eens goed op de bermen letten.”
Toen ze de heuvel opliepen zag de gebarsten emmer prachtige wilde bloemen langs de kant van de weg. De waterdrager zei: “Die bloemen groeien alleen maar aan jouw kant van de weg, want ik heb daar bloemzaadjes geplant. Elke keer als we terugkwamen van de rivier heb jij ze water gegeven.”

Wij zijn eigenlijk allemaal gebarsten emmers; ieder van ons heeft immers zijn eigen ‘lekken’.
Niemand is perfect en het leven is ook nooit helemaal perfect.
Als we kijken met mensenogen zien we onkruid; wij vinden iets onkruid als het ergens groeit waar wij het niet willen hebben.
Maar een bij ziet geen verschil tussen bloemen en onkruid…….

Reageren

19 juli: Twee Abrahammen.

Wij waren al eens eerder bij Spalink; dat was in november 2024, toen ik voor het eerst een gepaneerde speklap bestelde.
Gistermiddag waren we er weer: uitgenodigd voor een bijzonder feest.
We vierden ‘100 jaar Cees en Jur’. Onze schoonzoon Cees is al sinds de basisschool bevriend met Jur en zij werden beiden dit jaar 50; voor hen een mooie reden om een gezamenlijk feest te geven en als locatie voor die bijeenkomst kozen zij Zalencentrum Spalink in Geesteren.
Voor wie daar meer van wil weten: op de website Tubantia vond ik een artikel uit 2017 onder de titel ‘De schnitzels van Spalink‘,
Daarin lees je ook over de bijzondere (lees: ouderwetse) entourage: “Ja, dat vindt de leu mooi; veur luxe gaot ze wa ergens ááns hen.”

Maar eerst genoeg over Spalink, terug naar het feest.
Er was één toespraak: van de moeder van Jur.
Die had ze niet zelf geschreven, maar gevonden in een gezins-fotoboek.
Het was een briefje over de vriendschap tussen de beide jongens; feitelijk was het een opsomming van wat ze toen allemaal al samen beleefd hadden, beschreven door een nog jonge Jur.
De beide mannen stonden er bij en we zagen ze gniffelen bij sommige passages.
Over het kattenkwaad dat ze uitgevreten hadden.
Over de lol die ze samen gehad hadden.
De avonturen, inclusief het ‘opgepakt worden door de politie’.

Wij hebben de familie van Cees nog niet vaak gezien, want de verjaardagen worden meestal apart gevierd: een avond met zijn familie en een ander moment met onze familie.
Nu maakten we kennis met zijn zus, zijn broer en hun kinderen.
Zijn vader hadden we al eens eerder gesproken, maar nu was Renate, de vriendin van vader er ook bij.
Ik smeedde het ijzer toen het heet was. Renate is namelijk van oorsprong Duitse en ik weet van Harriët dat zij altijd zelf Kartoffelsalat maakt.
En daar ben ik van.
Die Duitse Kartoffelsalat kregen we altijd als ome Jo de familiedag organiseerde en daar heb ik goede herinneringen aan.
De ingrediënten heb ik genoteerd, binnenkort ga ik er mee aan de gang. Wordt vervolgd.

En wat had Spalink deze keer voor ons bereid?
Een buffet van heerlijkheden: kipjes, gehaktballetjes, spare-ribs, schnitzels, patat, gebakken aardappelen, salades en sauzen.
We hadden eigenlijk niet anders verwacht; Cees rijmt immers op vlees.

Na het eten werd er aan de tafel van de gasten van Cees volgens Renate ‘gemingeld’*; wij zaten eerst aan één kant met ons gezin, nu gingen we wat meer met de andere gasten door elkaar zitten. We constateerden dat Tukkers en Drenten best goed mingelen.
Wisten wij natuurlijk al lang; de vlees-liefhebber uit Almelo hoort immers al meer dan 10 jaar bij ons gezin!

* sich unter die Leute mischen oder sich unterhalten.

Reageren

Pagina 12 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén