De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

7 augustus: Niet zoetsappig.

Op mijn 65e verjaardag vertelde ik onze dochters dat ik van plan was om, nu ik meer vrije tijd heb, af en toe samen met één van hen iets leuks te doen.
‘Moeder-en-één-dochter-dag’.
“Dan mogen jullie bedenken wat je dan graag zou doen.”
De wensen van oudste dochter Frea waren niet zo groot: lees dit blog maar eens.
Middelste Harriët koos dit: ook leuk!
Jongste Carlijn wilde graag naar Doezoo in Leens.
In 2017 waren Gerard en ik daar al eens geweest* met de toen 13-jarige Cor.
DoeZoo is een kleinschalig dierenpark dat zich vooral richt op insecten; daarnaast is er een grote kinderboerderij en kinderen mogen voelen, ruiken, voeren en aaien.
Verder is het een zorgdierentuin; dat betekent dat mensen met een beperking begeleid werk verrichten in de dierentuin.

Carlijn en ik stonden aan het begin van het park al gebiologeerd te kijken naar de Noord-Amerikaanse Hudson-eekhoorntjes in een grote kooi.
Natuurlijk zie je in Nederland wel eens een eekhoorntje, zo’n razendsnel, rood-bruin exemplaar met een lange staart, maar die zijn nogal schuw en kun je eigenlijk nooit op je gemak bekijken.
In DoeZoo kun je er met je neus bovenop staan; de foto hiernaast maakte ik door het hek heen.
Op dat moment maakte Carlijn een filmpje; daarop hoor je wat voor geluid die beesten maken. Klik hier om het filmpje te bekijken.
Het bleef niet zo vredig…..

Ton van der Made, oprichter van DoeZoo, vertelde tijdens de onderhoudende rondleiding (die maar liefst een uur en een kwartier duurde) dat wij naar dieren kijken met menselijke emoties, maar dat het er in het dierenrijk heel hard aan toe gaat. Het is eten en gegeten worden.
Hij begon bij de aapjes die hij sprinkhanen voerde.
Ik dacht in eerste instantie dat die al dood waren, maar in de klauwtjes van de aapjes zag je de insecten stuiptrekken.
Carlijn: “Ik zag dat hij voor hij met rondleiding begon een hand vol sprinkhanen uit het insecten-terrarium haalde…”
Ton vertelt een eerlijk verhaal over dieren en dat is beslist niet zoetsappig, maar de kinderen leren ontzettend veel.
Hij legt uit dat je ‘Oooo…’- dieren hebt (schattige egeltjes bijvoorbeeld) maar ook ‘O-bah…’-dieren (kakkerlakken, vogelspinnen, bedenk zelf een vies dier).
Hij heeft zelf geen lievelingsdier: alle dieren zijn belangrijk, niet alleen de vertederende exemplaren.

Wij keken onze ogen uit toen we in een donker hok keken waar vleermuizen woonden.
Die hingen aan een rek waar fruit in zat en we konden ze (toen onze ogen wat gewend waren aan het donker) steeds beter onderscheiden: “Kijk! Die oortjes…”
In het park liep een moeder-pauw te scharrelen met één kuikentje achter zich aan: zo lief! Achteraf begrijp je niet dat je daar zoveel foto’s van hebt gemaakt.

Het is trouwens een misverstand om te denken dat dit uitje alleen met kinderen leuk is.
Alleen al het kijken naar hoe kinderen deze dierentuin beleven is de moeite ruimschoots waard.

*Lees hier hoe het bezoek met Cor in 2017 verliep.

Reageren

6 augustus: In de duisternis kijken – 2

Begin juni schreef ik dat ik tijdens het Buitenkunst-weekend had meegedaan aan een schrijfworkshop waar ik leerde hoe je magisch realistisch kunt schrijven.
Hiermee besloot ik dat blog:

Het is een griezelig en spannend verhaal geworden en het is nog niet klaar, maar de basis ligt al wel vast in 4 volgemaggelde papieren.
Na deze workshop volgden er twee dagen met workshops klassieke muziek die me zo in beslag namen dat er geen ruimte overbleef om aan dit verhaal te werken.
De komende maanden ga ik het verhaal afschrijven en publiceren op dit blog als een feuilleton in meerdere delen.
Het begint met een reünie van een jaarclub van een universiteit; twee van de mannelijke leden zijn onder raadselachtige omstandigheden overleden en wat is er toch gebeurd met Barbara…….

Het verhaal dat me op die workshop zo in beslag had genomen kreeg ik pas weer onder ogen op de schrijfdag met Frea en Harriët.
Toen ik bezig was met het digitaal uitwerken, was ik zelf nieuwsgierig wat ik ook maar weer had bedacht. Toen ik eenmaal weer was begonnen, bleef ik er die week daarna regelmatig aan werken. Van de steekwoorden maakte ik zinnen, zette sommige alinea’s op een andere plaats in het verhaal, keek of het allemaal klopte en las de afzonderlijke delen heel vaak door.
Het verhaal verdeelde ik in 5 delen: ongeveer 500 woorden per deel, de grootte van een gemiddeld blog.
Sommige dingen schrapte ik, ik verzon er dingen bij en op de schrijfdag kreeg van de dochters nog wat fijne tips.

Toen ik dacht dat het verhaal klaar was heb ik het laten lezen aan Gerard en aan de dochters.
“Lees even met me mee: wat is jullie indruk? Is het een magisch realistisch verhaal? Klopt de volgorde? Kortom: kan ik dit als feuilleton op mijn blog publiceren?”
Maar dat is spannend!
In week 30 kregen ze iedere dag één deel. Dan konden ze het verhaal niet in één keer uitlezen; net als bij een feuilleton moesten ze er op wachten.
Van Frea kreeg ik uitgebreide feedback met veel tips en aanwijzingen waar het net even anders zou kunnen, spannender en mysterieuzer zou worden.
“En misschien moet je even uitleggen wie die vrouw is…. ze duikt zomaar op in deel 4.”
Erg bruikbare informatie én heel leerzaam.

Volgende week donderdag 13 augustus publiceer ik het 1e deel van Heksenkring: een zomerfeuilleton in 5 delen.
Dan neem ik je mee in het leven van Bernard van Waardenburg.
En naar zijn verleden.
Waarom gaat hij niet naar die reünie van zijn jaarclub?

Reageren

5 augustus: Goddard: ‘master of the clever twist’.

Op de Roderboekenmarkt, december 2025, vond ik een boek van Robert Goddard dat ik nog niet had gelezen. Buitenkansje!
Een diepteinvestering van  2,=.
‘Besloten kringen’ is de titel.

Over het vorige boek dat ik van hem las heb ik geen blog geschreven. ‘Panic room’; vond ik niet leuk.
Dat kan dus ook , hé?
En we gaan niet negatief doen op deze website, dus dan schrijf ik er niet over.

Maar deze was weer als vanouds.
Het speelt in 1931; in die tijd was er een bankencrisis.
Het verhaal begint met twee vrienden Guy en Max. Deze twee meesteroplichters moeten vluchten uit Amerika want ze hebben een bedenkelijke rol gespeeld bij het faillissement van een groot bedrijf. De mannen hebben een nieuw slachtoffer op het oog: Diana Charnwood.
De bedoeling is dat Diana (dochter van een steenrijke wapenhandelaar) valt voor de charmes van één van hen. Ze gaan er van uit dat haar vader het niet eens is met deze liefde en dat hij een afkoopsom zal betalen als de relatie wordt verbroken. De afkoopsom zal vervolgens tussen de twee heren worden verdeeld; zo hadden ze het al vaker gedaan.

Deze keer gaat het anders; Max valt als een blok voor Diana. Hopeloos verliefd.
Dan heb je nog maar één hoofdstuk uit en wordt je meegezogen het verhaal in.
Vader Charnwood verzet zich inderdaad tegen een verbintenis tussen Diana en Max.
Als vader wordt vermoord is er maar één verdachte: Max.
‘Als je aan een boek van Goddard begint, is het onmogelijk het weg te leggen.’ staat op de achterkant en zo is het.
Binnen een week had ik het uit.

Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt in dit boek.
De vriendschap tussen de twee mannen houdt geen stand en bijna alle personages in dit boek zeggen dingen die in eerste instantie de waarheid lijken, maar als je de laatste bladzij hebt gelezen weet je dat bijna iedereen een dubbele agenda had. Spionage, contra-spionage: je wordt constant op het verkeerde been gezet.
Goddard schrijft over het algemeen historische thrillers en in dit boek speelt de 1e wereldoorlog een grote rol. Wanneer en waarom is die begonnen? Wie heeft aan die oorlog het meest verdiend? En was vader Charnwood eigenlijk wel zo rijk als iedereen dacht?

Als deze schrijver iets aanhaalt uit de geschiedenis, dan weet je dat het op feiten is gebaseerd: hij studeerde geschiedenis in Cambridge en heeft les gegeven in dat vak.
Zijn bijnaam is ‘master of the clever twist’ die ook dit boek regelmatig voorkomen.

Mijn soort boeken.
Een geheim complot uit het verleden, familieverhalen, liefdesperikelen: ik heb er van gesmuld.
Dit boek is twee keer uitgegeven in Nederland, maar de tweede keer onder een andere titel:
De Engelse titel is Closed Circle. De eerste uitgave in Nederland heette Gesloten Cirkel, de tweede Besloten kringen.
Beetje vreemd…..

Reageren

4 augustus: Wordt u al geholpen?

Twee dagen Noordzeestrand breng je overwegend zelfstandig door, maar je hebt wel regelmatig andere mensen nodig voor hun diensten, bijvoorbeeld de receptioniste bij het hotel voor het inchecken en de sleutel. Op onze hotelkamer konden we nog geen kopje thee zetten, dus voor iedere kop koffie/thee of andere consumptie heb je iemand nodig om je te helpen.
Wij werden overal erg vriendelijk te woord gestaan en bijna overal in het Nederlands.
In strandpaviljoen ‘De Stern” waar we woensdag rond 20.30 uur een kopje koffie wilden drinken was het zo druk, dat we in eerste instantie niet eens een plekje voor ons tweeën konden vinden. Het personeel liep zich ‘het gat uut de hakken’ en het was nog 29 graden. Je hebt er vast wel een beeld bij.
Er waren drie vrolijke en schijnbaar onvermoeibare Spaans-talige jongeren (ingevlogen vakantiekrachten denken wij) die onderling Spaans praatten, maar aan de gasten in prachtig Engels vroegen: “My friend, can I help you?”
Een vraag die vergezeld ging van een parelwitte glimlach en stralende bruine ogen.
Het was die dag kennelijk heel erg druk geweest; de mensen aan het tafeltje naast ons wilden nog wat eten maar “no choice, mister, we only have saté or schnitzel!”

Tijdens onze fietstocht op donderdag wilden we ergens een blikje drinken kopen; ‘we komen vast wel ergens een supermarktje tegen of zo…’
Maar nee.
Toen we het dorpje Sint Maarten in reden vonden we tot ons grote geluk een buurt-winkeltje waar een super-enthousiaste vrijwilliger mij deed denken aan de conference ‘De man achter het loket’  van Wim Sonneveld*. Wij hoefden alleen maar een blikje Sinas Zero en een flesje water, maar hij noemde alles op wat hij ons nog meer kon verkopen, “aarrappels, groente, eiere, melk, wasmiddele…” hij bleef maar boodschappen roepen. Die we niet nodig hadden…..

Bij een ijssalon in Callantsoog hadden ze een manier bedacht om tijdens de zomerdrukte grote drommen mensen voor de vitrine te voorkomen: er stond een lange rij voor de kassa, want je moest eerst betalen voor de hoeveelheid ijs die je wilde hebben en daarna kiezen welke soort ijs je wilde. Zo stonden er nooit meer dan twee of drie mensen likkebaardend boven de glazen toonbank.

We sloten onze twee-daagse strandvakantie af met vis & patat, vaste prik als we aan de Noordzee zijn. Daar overkwam Gerard bijna waar we voor gewaarschuwd waren: een brutale meeuw probeerde onze vis & patat te stelen toen Gerard van het restaurant de weg moest oversteken naar het terras. Hij was er op verdacht en toch schrik je je dan nog het leplazarus.
Bij ons ging het net goed, maar bij een mevrouw na ons landde de vogel gewoon op het dienblad….. die beesten hopen dat met hun actie de boel op de grond valt, dan zijn ze er als de kippen (in dit geval meeuwen) bij om zoveel mogelijk vis en patat weg te grissen.

De overmatige drukte en het gedoe, het hoort allemaal bij hoogzomer aan het Noordzeestrand: we hebben ervan genoten!

*Nog nooit van die man achter het loket gehoord?
Hierbij een link naar die conference op YouTube.

Reageren

3 augustus: Gastblog Remmelt – Dat overkomt mij niet

Als je naar het televisieprogramma ‘Opgelicht’ kijkt, denk je vaak: “Hoe dom kunnen mensen zijn, dat ze daar intuinen.”
Tot je zelf aan de beurt bent.

Het was in de winter, ‘s avonds na negen uur ging de bel. Bij de deur stond een vrouw met een schilderij in de hand.
Zij stelde zich onduidelijk voor en vroeg of het klopte dat ik in schilderijen handelde. Ik vertelde dat ik geen handelaar was, maar een liefhebber van schilderijen, die af en toe een schilderij koopt. Zij liet het onderstaande schilderij zien bij het licht van de buitenlamp. “Dit schilderij heb ik te koop” zei ze.
Toen maakte ik mijn eerste fout. Ik had moeten zeggen: “Kom maar een keertje terug als het licht is en stuur mij eerst even een mailtje met uw gegevens”, maar ik zei: “Kom maar even binnen.”
De vrouw was een onduidelijk type, tussen jong en oud, ze keek me niet aan.
Toen ik vroeg hoe ze aan mijn naam kwam noemde ze Vluchtelingenwerk, maar namen van andere mensen die daar ook actief waren kende ze niet. .

De tweede fout was mijn vraag; “Waar komt het schilderij vandaan? Wat wil je ervoor hebben?”
Het schilderij kwam natuurlijk uit een erfenis en de vraagprijs was veel te hoog; ik bood geld en kreeg gelijk geluk.
Ze bewonderde de schilderijen in onze woonkamer.
Mijn derde fout was, dat ik haar mijn boek ‘Schilderijen verhalen, genieten van de schilderkunst” liet zien.
Ze ging zitten om het boek te bekijken, veel te lang naar mijn zin.
We nemen afscheid, ik liet haar uit en ze vertrok lopende, ik zag geen auto wegrijden.

Toen ik er later over nadacht kwam ik tot de conclusie:  hier klopt helemaal niets van.
Wie was zij? Was zij hier wellicht met nog iemand die in de auto op enige afstand op haar wachtte?
Hoe dom kun je zijn. Het was wellicht een mix van nieuwsgierigheid en hebzucht, waardoor ik voor de bijl ging.
Zouden ze terugkomen nu ze onze schilderijen hebben gezien, vroeg ik me af?
Achteraf: nooit meer iets van gehoord, de vrouw heb ik nooit teruggezien.
Het verhaal achter het schilderij klopte niet; ik beleefde er geen plezier aan. Daarom heb ik het daarna zo snel mogelijk (met verlies) verkocht.

C.P.(Chris) Snijders 1881 – 1943
Landschap met molen, olieverf.

Het schilderij was gemaakt door Christiaan Pieter “Chris” Snijders, Rotterdam 1881-1943.
Hij was een veelzijdig kunstenaar zonder traditionele academie-opleiding. Hij gebruikte uiteenlopende disciplines, waaronder olieverfschilderijen, pastels, aquarellen en etsen.
Hij woonde en werkte vrijwel zijn hele leven in Rotterdam. Hij schilderde voornamelijk stadsgezichten, havengezichten en landschappen in en rond zijn woonplaats. Ook zijn van hem landschappen in Noord-Afrika en Zeeland en stadsgezichten van Brugge bekend.

Deze Rotterdamse schilder en etser heeft veel betekend voor Rotterdam: hij schilderde het voor-oorlogse stadsleven.
Hij legde de stad en haar dynamiek vast, vlak voordat het historische centrum in 1940 door het bombardement werd verwoest.; hij bracht de karakteristieke straatjes, pleinen en markten van het oude Rotterdam gedetailleerd in beeld.
Zo maakte hij onder andere werken van de Oostzeedijk en de levendige Vischmarkt; ook maakte hij gedetailleerde etsen van o.a. Delfshaven. Zijn specialiteit lag in het vangen van de sfeer van alledaagse scènes, zoals een Marktdag in Rotterdam, waarmee hij het menselijke gezicht van de stad toonde.

Benieuwd naar zijn werk? Als je op internet de zoekterm ‘Chris Snijders Rotterdam’ intikt komen er mooie schilderijen in beeld.

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

 

 

Reageren

2 augustus: Voor ieder van ons een plaats aan de tafel.

De viering van onze PKN-gemeente vanmorgen had als thema: ‘Een overvloed aan liefde’.
We begonnen met lied 388 ‘Voor ieder van ons een plaats aan de tafel’, waar in het liedboek boven staat ‘Jazz-waltz’.
Zoiets kan wel in het liedboek boven aan de bladzijde staan, maar als je dat met de gemeente zingt wordt het nooit een jazz-wals. Hoeft ook niet. De woorden die we zongen waren veelzeggend genoeg. Je kunt dit lied beluisteren op de website van Petrus in het land

Het thema van deze viering stond haaks op wat er deze week gebeurde en daar begon voorganger Sybrand van Dijk mee:

Bij de bestorming van de Spaanse enclave afgelopen week zijn 53 mensen omgekomen.
Verdronken, vertrapt, omgekomen in een hoop die wij bijna niet kunnen navoelen. Hoop op een beter, ander leven.
Ik weet niet precies wat er is gebeurd dat er zoveel mensen ineens voelden: “Nu moeten wij gaan!’
53 families in rouw gedompeld.
53 familie die gaan missen van wie ze houden en van wie ze hadden gehoopt: die zal toekomst brengen; misschien.
53 mensen.

Maar daar gaan de gesprekken niet over. Wat er in de politiek en wat er in het publiek wordt gezegd is: “Schandalig! Al die mannen op weg naar Europa. Wat doen ze hier. Wat moeten ze hier. Weg met hen. Er moet iets gebeuren. De grenzen moeten nu echt dicht, want anders nemen we maatregelen.”
Zijn we werkelijk zo diep gezakt met z’n allen, zelfs al zouden we bang zijn voor wat er gaande is, dat we niet meer kunnen zien dat het mensen zijn van wie wordt gehouden?

Hij zei daar nog veel meer over: je kunt deze viering terugluisteren/kijken via Kerkomroep of YouTube.
Dat zou ik sowieso doen, want naast de boven aangehaalde woorden en de overdenking was er ook aansprekende muziek; graag wil ik de aandacht vestigen op Arjan Schippers, die ons vanmorgen op orgel én piano begeleidde.
Voor de preek speelde hij gloedvol het lied L’hymne á l’amour van Edith Piaf op de piano. Wij zagen ondertussen de tekst van het lied op de beamer.
De blauwe hemel kan op ons neervallen …….zolang jij van me houdt maakt de wereld mij niets meer uit.
Na de preek verraste Arjan ons met zijn uitvoering van ‘Lay all your love on me’ van Abba; zo’n tekst krijgt in een kerkdienst ineens een andere lading.

Echt verrassend was het lied dat hij speelde toen de viering was afgelopen en de mensen al teutend naar de uitgang liepen.
Het leek alsof er een draaiorgel begon te spelen….. het lied waarmee wij de kerk uitgingen was ‘Aan de Amsterdamse grachten’.
Toen mijn vader ooit eens op een familiedag het lied: “Ik ben boer Harms” inzette, werd hij door zijn broer (mijn ome Henk) schertsend toegesproken.
“Broeder, broeder! Welk één wuft lied! Wij hebben toch 150 psalmen….!”
Zingend en lachend liepen we vanmorgen naar de koffie; iedereen begreep waarom Arjan met het wufte lied van Wim Sonneveld de kerkdienst afsloot.

Reageren

1 augustus: Callingen in den Oge.

Van nature vraag ik me altijd van alles af. Aan het Noordzeestrand bedacht ik: “Waarom heet het eigenlijk Callantsoog? Zou het ook een eiland geweest zijn?”
Ja dus.
Maar heel lang geleden.
Op oude kaarten uit het jaar 1000 wordt een grote kuststreek die liep van Texel naar Schoorl Kallinge genoemd.
De kustlijn lag toen 3 kilometer buiten de huidige kustlijn; het bestond uit oude duinen, strandwallen en duinvalleien.
De stijging van de zeespiegel en de sterke stromingen in dat deel van de Noordzee zijn de oorzaak van het verdwijnen van grote delen van het gebied van Kallinge.

Door verschillende stormvloeden (o.a. in 1170 en 1196) werd de strandwal op twee plaatsen doorbroken; zo ontstond een eiland, ook wel oog genoemd.
Kallinge werd nu Callingen in den Oge genoemd. Het gebied werd door afslag steeds kleiner en het eerste dorp Kallinge is helemaal in de zee verdwenen.
Een tweede nederzetting moest worden verplaatst nadat deze ook door de zee werd overspoeld.
Het huidige Callantsoog is ontstaan na de Allerheiligenvloed in 1570. Die stormvloed had de oude nederzetting op het eiland ’t Oghe verwoest. Een deel van de bevolking voegde zich bij de Watergeuzen en ongeveer 150 personen vluchtten naar de buurtschapje Sevenhuysen in een duinvallei. Hier werd een nieuwe nederzetting gesticht, Callensoog. In 1580 begon men met de bouw van een kerk, waarvoor de stenen van de kerk uit het oude dorp werden gebruikt. Zodoende heeft de kerk een klok uit 1491.
Al zoekend vond ik de op de website van ‘Het Zijper-museum in Schagerbrug ‘de Canon van Zijpe’ : daar vind je informatie over de hele geschiedenis van dat gebied van 2600 voor Christus tot het jaar 2000.
Als we weer voor een korte vakantie naar Noord Holland gaan, ga ik dit museum opzoeken!

Op donderdag 30 juli maakten we een fietstocht door het gebied onder Callantsoog.
Van te voren stippelden we met fietsknooppunten een route van zo’n 30 kilometer uit.
In de duinen vlakbij Petten kwamen we langs een strandopgang: voor een kop koffie en een strandwandeling zochten we het paviljoen ‘Zee&Zo’ op.
Daar was het zo’n stuk rustiger dan in Callantsoog de vorige dag!

De knooppunten brachten ons door kleine plaatsjes als Burgervlotbrug en Burgerbrug, maar ook dorpjes met verschillende uitgangen van Sint Maarten: – Zee, – Brug en -Vlotbrug. We fietsten ook nog stukje over de West-Friese Westfriese Omringdijk; die beschermt de Westfriezen al sinds de 13e eeuw tegen water en verbindt verschillende gemeenten en landschappen, ieder deel met een eigen karakter.
Valt ook weer van alles over te vertellen: het was in ieder geval prachtig om er over heen te fietsen.
Meer weten? Hierbij een link naar de website van de Provincie Noord-Holland  over de WestFriese Omringdijk 

Wat een mooie en afwisselende route!
En wát een andere omgeving dan bij ons in Drenthe.
Op de afbeelding zie je de Grote Sloot bij Schagerbrug waar we langs mooie, oude huizen fietsten. En molens!

Reageren

31 juli: Zinloos & blij.

We hebben onze vakantieplannen een beetje aan moeten passen.
We zouden twee weken naar Oostenrijk: fietsen langs de Inn en een paar dagen Salzburg, maar de langdurige kuur die Gerard krijgt van het UMCG (nu 1x per 2 weken een injectie) maakt dat zijn energie-level niet goed genoeg is voor zo’n actieve vakantie.
Maar ook als je langzamer moet leven, zijn er nog genoeg leuke dingen je wél kunt doen: wij gingen twee dagen naar het Noordzeestrand.
We boekten een hotelkamer in Callantsoog; zo konden we daar twee dagen zijn en genieten van de zee, de zon en het strand.

Jaarlijks zoeken we de Noordzee op, maar nog nooit deden we dat in het hoogseizoen.
Op 29 en 30 juli met temperaturen rond de 30 graden is het heel druk aan de kust.
HEEL DRUK!
Trouwens: als je eenmaal op het strand bent en een stukje bij het paviljoen bent weggelopen valt het ook wel weer mee.
Toen ik tijdens een strandwandeling een stukje richting het noorden liep was er zelfs een stuk waar geen mensen waren.

Uren gaan voorbij op zo’n strand en ik kan alleen al genieten van wat er allemaal gebeurt om me heen.
Minstens de helft van de conversatie op het strand vindt plaats in het Duits en op de manier waarop een kindje van twee het woord ‘mama’ uitspreekt weet je al uit welk land het komt.
Een klein meisje rende heen en weer van de zee naar haar ouders met een plastic zakje waar ze steeds zand, schelpen én water in deed.
Heerlijk zinloos en helemaal blij.
Een paar meter van ons af zat een gezin met een puberjongen van een jaar of 14 die een heeeeel spannend boek had.
Zijn broertje en zusje klierden wat om hem heen, zijn moeder probeerde hem tevergeefs mee te krijgen naar de zee, hij kreeg zijn eten en drinken en hij genoot alleen maar van ZIJN BOEK!
Herkenbaar. Er waren vakanties waarop wij een dochter de eerste drie dagen amper zagen omdat er een nieuwe Harry Potter uit was…..
Ik had ook een boek. Van Arnaldur Indridason.
Met andere woorden: ook ik kreeg lang niet alles mee van wat er om me heen gebeurde.

Voor het eerst sinds jaren waagden we ons aan ‘zwemmen’ in de Noordzee, het water was natuurlijk al heerlijk opgewarmd.
In mijn geval betekent dat: 20 a 30 meter bij het strand vandaan in het water zitten met de rug naar de branding toe.
Dan word je af en toe opgetild door de zee en een stukje verderop weer neergezet; moet je geen ‘dure coiffure’ hebben, want het zoute water is een ramp voor je kapsel.
En wat is het dan luxe dat je op je hotelkamer even lekker kunt douchen.

De eerste dag ging grotendeels op aan zee en strand.
We hadden de fietsen mee, waarop we ’s avonds naar de Chinese Pagode in Julianadorp gingen voor een combimenu.
Daarna wilden we op het strand de zon in zee zien zakken, maar er trok nét een wolkenband voorbij.
Ook mooi.

Reageren

30 juli: Van Boudewijn?

Zoals het wel vaker gaat: de afspeellijst die ik beluisterde op Spotify was afgelopen en er kwam een nummer waarvan men op basis van mijn muzieksmaak denkt dat ik het leuk vind.
Meestal luister ik even wat het is, maar vaak vind ik het niet interessant en zoek ik een andere afspeellijst op.
Deze keer kwam er een lied dat begon met gitaarspel en ik hoorde de stem van Boudewijn de Groot.

Ze zweeft op geuren langs de bloemen in het parkZe danst op zijdezachte klankenZe wandelt wenkend in mijn dromenEn ik volg haar overalZe houdt van mij

Een prachtig lied.
Zo mooi gezongen, onmiskenbaar Boudewijn de Groot, perfect verstaanbaar, want goed gearticuleerd.

Hierbij een link naar een uitvoering op YouTube

Afbeelding: affiche Theatertour België

Hoe kan het dat ik dit nummer niet ken?
In de loop van de jaren heb ik al zijn CD’s gekocht en kan zijn ‘verzamelde werken’ dromen; hoe kan het dat dit nummer zo aan mijn aandacht is ontsnapt?
Direct zocht ik het op.
Het bleek een nummer van ‘Vreemde Kostgangers’ te zijn: een superband die bestond uit Boudewijn de Groot, George Kooymans en Henny Vrienten.
Ze speelden voor het eerst samen in 2013 op de verjaardag van drummer Cesar Zuiderwijk; diens vrouw wilde haar man verrassen en organiseerde een optreden met de drie.
Dat bleek verrassend leuk te zijn en gingen ze als Vreemde Kostgangers albums maken en optreden. Leuk weetje: V van Vrienten, K van Kooymans en G van De Groot.
Natuurlijk heb ik die muziek wel voorbij horen komen, maar het was kennelijk niet mooi genoeg om mijn aandacht vast te houden.

We weten allemaal hoe het is afgelopen: George Kooymans kreeg ALS en moest stoppen met optreden.
Boudewijn de Groot gaf op 23 april 2021 vanwege de ziekte van Kooymans aan, dat de tournee definitief afgeblazen was en er geen optredens van Vreemde Kostgangers meer zouden volgen. Vrienten overleed in april 2022, Kooymans in 2025.

Tenslotte: op de website van BNN/VARA vond ik een stukje uit het televisieprogramma ‘De wereld draait door’ uit 2020.
De drie mannen zitten aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk en hebben het over hun derde en laatste album én hun laatste tournee die op stapel staat.
Wil je het ook even terugzien? Hierbij een link  Je moet je wel even door de MAX-reclame heen worstelen.
In dit fragment zingen ze het lied ‘Scheiding’.
Bijzonder om ze daar nog met z’n drieën aan tafel te zien zitten.

Op deze website ging het al vaker over Boudewijn de Groot:

9 april 2015 – Over mijn liefde voor de muziek van Boudewijn de Groot en zijn destijds nieuwe CD ‘Achter glas’
30 augustus 2016 – Over het lied ‘Je wist niet terug te komen’ over leven met dementie
3 december 2021 – Het verhaal van ‘Avond’, één van zijn bekendste nummers.
4 mei 2023 – Over een interview met De Groot en zijn dochter Caya en het lied ‘Moeder

Reageren

29 juli: Was het wel een rattenvanger?

Bestond de rattenvanger van Hamelen echt?

Op de achterkant van het kalenderblaadje waarop die vraag gesteld werd legde men uit dat het verhaal op verschillende momenten in de Middeleeuwen op papier is gezet. De vroegste vermelding is een manuscript uit 1370. Volgens deze tekst kwam er op 26 juni 1284 een mooi geklede man aan in het Duitse plaatsje Hamelen. Door op een zilveren fluit te spelen lokte hij 130 kinderen met zich mee die nooit meer gezien werden.
In de loop van de eeuwen werden er meer details aan het verhaal toegevoegd, zoals de rattenplaag en het gemeentebestuur dat de rattenvanger uiteindelijk niet voor zijn verdiensten wilde betalen, waardoor hij als wraak de kinderen ontvoerde.
De versie die nu het meest bekend is komt van de gebroeders Grimm, die het volksverhaal opschreven aan het begin van de 19e eeuw.

Sommige historici denken dat het verhaal van de rattenvanger zijn oorsprong heeft in echte gebeurtenissen.
Zo is er een theorie dat een pest-epidemie veel slachtoffers maakte in Hamelen; de fluitspeler in het verhaal is dan de personificatie van de dood.
Een andere mogelijkheid is een kinderkruistocht: een religieuze beweging waarin jongeren naar het Heilige Land trokken, waar ze vaak stierven of als slaaf werden verkocht
Wat ook een heel plausibele verklaring voor het vertrek van zoveel jongeren zou kunnen zijn is de emigratie naar aanleiding van de zogenaamde ‘Oostkolonisatie’ die plaats vond in de 13e eeuw.
In die tijd lieten jongeren zich ronselen (vaak tegen de wil van de ouders) om dorpen en steden te stichten in de dun bevolkte gebieden ten oosten van de Oder. Ronselaars waren ‘rijk’ gekleed, zodat de indruk werd gewekt dat men naar een land van louter melk en honing ging.
Waarschijnlijk zijn 130 jonge mensen uit Hamelen op 26 juni 1284 door een locator (ronselaar)  meegeleid voor de Oostkolonisatie.
Naar aanleiding van zo’n kalenderblaadje kan ik me helemaal verliezen in theorieën en ben ik uren zoet met de herkomst van zo’n oud verhaal.

In Hamelen zijn ze daar tegenwoordig helemaal niet meer zo mee bezig.
Het verhaal van de rattenvanger heeft hun stadje wereldberoemd gemaakt en de lokale toeristen industrie draait er bijna volledig op.
Wij zijn daar getuige van geweest, want in 2003 stonden we met ons gezin op een camping aan de Weser vlak bij het oude stadje.
Het was een memorabele vakantie en wij hebben genoten van wat Hamelen ons te bieden had.
Die prachtige rivier de Weser.
Slot Hämelschenburg.
Het middeleeuwse stadje.
En natuurlijk de ‘ratjes’-stadswandeling, het toneelstuk over de rattenvanger en de musical ‘Rats’.
Maar……. was het wel een rattenvanger?

Benieuwd naar onze avonturen? In 2019 schreef ik er al eens blog over:  Hamelen

Reageren

Pagina 11 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén