Vrijdagmiddag ging ik naar de Handwerkboetiek in Roden, een borduur-speciaalzaak.
Daar kocht ik een strengetje wit DMC-garen.
“Dat is dan € 1,75. Als u contant kunt betalen is dat fijn, als u wilt pinnen moet ik een bedragje extra vragen, want voor iedere pin-transactie betalen wij tegenwoordig € 0,40 cent.”
Dat moet je even op je in laten werken.
Voor iedere pin-transactie? € 0.40 cent?
Als je kijkt naar de tarieven die op internet te vinden zijn heeft de mevrouw het bedrag wel behoorlijk naar boven afgerond, maar het blijft een gegeven dat elke pintransactie geld kost; volgens de marktkoopman die ik daar naar vroeg was het € 0,15 cent.
Zaterdagmorgen las ik het nieuws op de site van de NOS, waar een berichtje stond over het geven van fooien, maar in de kop stond ‘vragen om een fooi’.
Wat is er aan de hand? Bij het betalen in de horeca op het pinapparaat kun je kiezen hoeveel procent fooi je wil geven. Of toch ‘geen fooi’ aanklikken.
Wil je het bericht zelf even lezen? Klik hier.
Tijdens mijn wekelijkse Zumba-sessie op de zaterdagmorgen kwam het liedje Ka-Ching voorbij van Shania Twain, een liedje uit 2003 met een aanstekelijk ritme en een Oosters aandoende melodie.
Het begint met het geluid van een rinkelende kassa, dat door boomers nog wel wordt herkend, maar dat soort kassa’s is al lang verdwenen uit winkelland.
Ze zingt o.a.:
We live in a greedy, little world
that teaches every little boy and girl
to earn as much as they can possibly
then turn around and spend it foolishly.We’ve created us a credit card mess
we spend the money that we don’t possess.
Our religion is to go and blow it all
so it’s shoppin’ every Sunday at the mall.
Het lied gaat over consumentisme. De huidige wereld leert kinderen vooral heel veel te willen en dat ook volwassenen niet weten hoe ze hun geld verstandig moeten besteden.
Zodra er geld is, gaan mensen naar de nieuwe kerken, in dit geval de mega-winkelcentra. Dat was vlak na de eeuwwisseling in 2003.
Meer dan 20 jaar verder is het kopen en verkopen in de wereld al weer drastisch veranderd: door het world wide web kopen we steeds meer on-line en wordt wat we hebben gekocht thuisbezorgd.
Je leest berichten over jongeren die door influencers worden aangezet om hippe en ‘onmisbare’ dingen te kopen en dat mensen al jong diep in de schulden komen.
Al bewegend op het lied van Chain liet ik vanmorgen de essentie van het lied tot me doordringen.
Ook even luisteren? Klik hier voor de YouTube-versie.
We hebben onszelf een credit-cardpuinhoop gecreëerd, we geven geld uit dat we niet bezitten.
Mijn vader kreeg vroeger zijn salaris aan het eind van de week in een envelop mee van zijn werkgever.
Over hoe dat destijds veranderde in ‘geld storten op een bankrekening’ schreef ik in 2022 dit blog: Salaris in een envelop.
Wil ik terug naar vroeger?
Dat kan helemaal niet meer.
Je belt immers ook niet meer met een bakelieten telefoon…..

















