De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

8 juli: Reünie in Hijken.

Vorige week was er zomaar een berichtje uit Canada in onze familie-app.
“Wij zijn vanaf 5 juli in Drenthe; kunnen we iets regelen dat we elkaar als neven&nichten Waninge even zien?”
Het berichtje kwam van Margaret, dochter van tante Roelie, (zus van Gerards vader) die in de jaren ’50 naar Canada emigreerde.
In 2017 hadden we hen bezocht in Fergus/Toronto en ook de rest van ’the siblings’ gezien. In datzelfde jaar kwamen drie van hen naar ons voor een tegenbezoek; dat bezoek werd destijds afgesloten met een Waninge-familiereünie bij Hennie en Harrie in de kantine.

5 broden, 2 vissen ……

De familie Waninge kon wel wat regelen.
We organiseerden een ‘vijf broden en twee vissen’-maaltijd* en stuurden alle neven en nichten een uitnodiging.
Op zo’n korte termijn zijn er altijd mensen die niet kunnen (vakantie, ziekte) maar we waren toch met een mooi groepje.
Toen ik dit blog ging schrijven wilde ik het verhaal van de reünie uit 2017 opzoeken om terug te linken, maar dat was er niet.
In die periode was mijn moeder al ernstig ziek; 3 blogs schreef ik over het Canadese bezoek hier, maar een blog over de reünie is er niet meer gekomen: mijn moeder overleed een dag later.
Onderaan dit blog vind je drie links naar de blogs uit oktober 2017, evenals een link naar de blogserie over onze vakantie in Canada in juni van dat jaar.

Negen jaar geleden was de laatste reunie …… en we praatten zo weer verder.
Margaret en haar man Luuk spreken nog behoorlijk Nederlands en wij gooien er af en toe wat Engels tussendoor: we begrepen elkaar prima.
We wisselden informatie uit over elkaars leven (werk, kinderen), over de broers en zussen en haalden herinneringen op aan 2017.
Ook was er aandacht voor de gezamenlijke familiegeschiedenis. Margaret liet een foto zien van vijf kleindochters die tegelijkertijd hun ‘graduation’ vierden en we constateerden dat de kinderen nu veel betere toekomstkansen hebben dan onze ouders destijds. Twee generaties verder kijk je terug naar de keuzes die in de jaren ’50 werden gemaakt, waardoor de kinderen van zus Roelie nu in Canada wonen en de rest in Nederland is blijven wonen.

…. en een toetje!

We hieven het glas op de aangehaalde familiebanden, genoten van de heerlijke dingen die iedereen had meegenomen en zeiden tegen elkaar: waarom moest het nou negen jaar duren voor wij weer eens iets afspreken? Dat hoeft toch niet alleen maar als de familie uit Canada over is…..
Maar het antwoord op die vraag weten we ook wel.
De reünie was negen jaar geleden, maar we spraken elkaar daarna vooral op begrafenissen; er zijn ons immers de laatste jaren twee broers en een zwager ontvallen.
We hopen elkaar over twee jaar weer te treffen: één neef en nicht hebben plannen om naar Spanje te verhuizen, vóór zij vertrekken organiseren we een uitzwaai-feestje.
Hennie & Harrie: dank voor de gastvrijheid!

* maaltijd in de stijl van de wonderbaarlijke spijziging uit Mattheüs 14: iedereen neemt iets mee te eten, dan is er altijd genoeg en hou je altijd over.

Hierbij nog de beloofde links naar 2017:

8 oktober: Invasie van de Canadezen – ‘Oh, we are so exited..!’ Wij ook.
10 oktober: Spiekerhouw’n – een echt mannenspel bij Han en Lianne.
13 oktober: ‘t Peerd van ome Loeks – we bezoeken met de Canadese familie de stad Groningen.

Vakantie in Canada juni 2017

Reageren

7 juli: Nederlands, maar dan anders (52)

Voor deze editie van NMDA kreeg ik iets toegestuurd door Annemarie van het blog ‘Dagelijkse onzindingen’.
Zij denkt aan mij als mensen zich verspreken en deelt het met mij.
Ze had een arbeidsdeskundige van het UWV aan de telefoon die haar belde over de status van een WIA aanvraag van een medewerker.
Hij vertelde dat hij de medewerker had ontmoet en gaf aan dat deze er ‘potent‘ uitzag.
Ook op haar werk kwamen deze pareltjes voorbij: tijdens een telefoongesprek met een collega werd de status van een project besproken.
Ze zei: “Aan het einde van de week weet ik wel hoe de vlag er voor hangt. Dat ging over het aantal deelnemers, niet iedereen had nog op de uitnodiging gereageerd, maar vervolgde de collega: “Ik rammel nog aan verschillende jasjes!”

Een verslaggever van RTV Drenthe vertelde enthousiast over de TT in Assen: “We zaten aan de kluis gebuisterd….”

In de krant las ik een artikel over vormen van asfaltbewerking.
De overheid laat door de aannemers verschillende versies toepassen/uitvoeren en de journalist maakte daar deze zin van: ‘De aannemers voeren voor de overheid verschillende methodes toe….”

Van Nettie kreeg ik een leuke uitspraak van haar kleindochter.
Het meisje is 4 jaar; ze keken samen naar de film Aladdin, waarin een geest uit een olielamp komt en Aladdin 3 wensen mag doen.
“Wat zou jij wensen?” vroeg Nettie
“Met pensioen.”

Er was een BN-er veroordeeld voor belastingfraude.
De journalist die hier verslag van deed gebruikte het geheel nieuwe Nederlandse woord ‘beflessen’; hij heeft daarmee een mooie combi gemaakt van belazeren en flessen.

Cees bedenkt zelf soms nieuwe spreekwoorden.
Zo noemde hij laatst iemand het kind van de dupe. 

Dick had deze gelezen op NU.nl:
Een man heeft zijn vrouw om het leven gebracht. De Officier van Justitie noemde dit ‘een doodslag van de bovencategorie‘.

Carlijn kwam nog met deze: iemand had iets duurs gekocht voor een vriendin.
Zegt die vriendin: ‘Ik hoop niet dat je nu op een stokje hoeft te bijten….’

Op Radio 5 is er na 18.00 uur een programma met Simone Walraven. Daarin zit altijd een spelletje: ze draait 3 liedjes die iets gemeen hebben, het is aan de luisteraar om te raden wat die overeenkomst is.
Simone: “Deze 3 platen hebben iets overéén…..”

Bericht van de opticien.
“U kunt bij ons een duurzame tas van gerecycled katoen aanschaffen voor € 1,50.
We hopen op deze manier samen met u bij te dragen aan verspilling.”

Tenslotte nog een paar leuke onbedoeld grappige persberichten:
‘Britse drugscrimineel vlucht voor politie in roze badjas.’ (Nu.nl)
‘Het zou gaan om vier personen met bivakmutsen van 1.80-1.90 meter lang’. (Telegraaf)
‘De eerste tocht reed hij op houtjes. de laatste op zijn zeventigste. (Leeuwarder courant)
‘Wandelen is even alles laten lopen….'(Baarnsche courant)
De afbeeldingen hieronder zijn nog van onze Taal-scheurkalender van vorig jaar; spreken voor zich.

Denk je net als Annemarie en Dick ook aan mij als je iets hoort of leest dat in deze blogserie thuishoort?
Laat het me weten, dan kunnen er meer lezers van meegenieten!

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 51 
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

Reageren

6 juli: Hè? Maar ben jij dan….

Een rondleiders-map!

Vrijdagmiddag en zaterdagmiddag was ik gastvrouw/gids in de Catharinakerk.
Wel drie blogs zou ik daar over kunnen schrijven…… goed idee, doen we niet.
Wat dit jaar nieuw is dat Hidde, (onze coördinator) een rondleidersmap heeft gemaakt.
Alle onderwerpen duidelijk gerangschikt met tabbladen, met mooie duidelijke foto’s die we onze gasten kunnen laten zien bij de verhalen die we vertellen.

Zaterdagmiddag kwam er tot onze grote verrassing een grote groep van 8 jonge mannen de kerk binnenwandelen. Zij hadden op het terras van restaurant Bruut een lunch gegeten (ligt naast de kerk op de Brink) en waren door de borden nieuwsgierig geworden. De heren namen plaats op de eerste rij in het koor en bekeken op hun gemak de dia-presentatie over de geschiedenis en de bezienswaardigheden van de kerk.
Ad van Nes was de vrijwilliger die het orgel bespeelde, maar hij zat nog gezellig bij ons aan de thee toen de groep binnenstiefelde.
Hij vond het leuk dat er publiek was en vertrok naar het Hinszorgel, één verdieping hoger.
Hij zette fors in; de mannen op rij 1 in het koor, in de ban van dia’s over de opgravingen in onze kerk in 2016, schrokken er behoorlijk van….
En wat nooit gebeurt tijdens een openstelling: toen Ad klaar was met zijn stuk kreeg hij van de mannen een oorverdovend applaus mét gejuich en gefluit.
Zo’n gebeurtenis kleurt mijn dag; wát een enthousiasme.

Later die middag bood ik een meneer een pepermuntje aan en hij vertelde dat hij in de Catharinakerk was getrouwd.
O, wanneer dan? Was in 1994.
Toen woonden wij hier ook al, maar ik kende de meneer in kwestie niet.
“Hoorde u toen bij onze gemeente?”
Maar nee. Ze hadden de kerk destijds gekozen vanwege de locatie, maar ze woonden ergens anders.
Meneer woonde nu in Norg, maar kwam oorspronkelijk uit Smilde.
“Jij ook?” vroeg hij “Je komt me zo bekend voor…”
“Hoe heet je dan” vroeg ik.
“Johan; volgens mij hebben we elkaar in de klas gezeten op de HAVO.”

Het was Johan van het klaverjasclubje* van de HAVO in Assen.
Albert uit Geeuwenbrug, Pieter uit Veenhuizen en Johan en ik uit Smilde.
We schakelden gelijk over op de streektaal.
Even later kwam zijn vrouw er ook gezellig bijzitten en moesten we natuurlijk even bijpraten.
Wat doe je nu, spreek je nog wel eens mensen van vroeger, ben je ook familie van, hebben jullie ook kinderen, ga je al gauw met pensioen… we raakten niet uitgepraat.
Hij was in 2023 uit Smilde weggegaan en ik vroeg hem of hij ook heimwee had.
Volmondig zei hij: “Ja.”
Iemand die niet uit Smilde komt begrijpt daar niets van.

Toen Johan en zijn vrouw afscheid namen was ik mijn gids-spullen kwijt.
Mijn pepermuntblikje stond nog naast de stoel waar hij had gezeten en de map van Hidde vond ik terug op een stoel in de rij daarachter.
Helemaal niets heb ik hen verteld over het tongewelf uit de 17e eeuw, de fundamenten van het houten kerkje van voor 1250 en het bijzondere Hinszorgel.
Maar wat een leuk weerzien; ik was weer even 17….

Het klaverjasclubje kwam al eens voorbij in een blog: ‘Hier kom ik weg’ uit 2015.

Reageren

5 juli: Het lied centraal.

Voor de vierde keer mochten Gerard en ik dit jaar een ‘zomer-zangdienst’ organiseren waarin het lied centraal staat.
Van te voren hadden we via een beamer-advertentie én een oproep in Kerknieuws gemeenteleden gevraagd om hun lievelingslied in te sturen, het liefst vergezeld van een verhaal waarom het lied veel voor hen betekent.
In zo’n viering is geen predikant en dus ook geen preek; de inhoud komt van de persoonlijke verhalen van mensen.
De diversiteit was groot vanmorgen.
Er is dan ruimte voor ‘anders-dan-anders’-muziek en die wijkt soms af van wat wij op gewone zondagen doen in de kerk.

Een paar onderdelen licht ik er uit.
Sietse nam ons in gedachten mee terug naar de coronaperiode, toen we niet naar de kerk mochten.
Hij had destijds veel gehad aan een lied geschreven door Ds. Troost; het verwoordt het verlangen naar samenzijn, zingen en troost in de kerk wanneer dat door omstandigheden niet kan.
We zongen het op de melodie van psalm 42: klik hier voor de tekst.
Verder hoorden we gistermorgen het lied ‘My Lighthouse’ van Rend collective (aangevraagd door Fokelien) maar ook ‘Al je haren zijn geteld’ van Elly & Rikkert (gaat over onze trouwtekst). Organist Erwin Wiersinga liet ons kennismaken met twee korte orgelbewerkingen van de overbekende Psalm 42, die hij inleidde met een korte toelichting.
Soms merk je wel dat een Opwekkingslied als ‘Door de kracht van Uw liefde’ niet vaak in onze gemeente wordt gezongen. Ook voor Erwin, die toch heel wat diploma’s heeft op muziek-gebied is dit wat zoeken. Mooi is dan zijn verbaasde blik als zoveel mensen het blijken te kennen en enthousiast meezingen….

Ieder beleeft de muziek in zo’n viering op zijn eigen manier.
Als voorbeeld daarvan beschrijf ik mijn gevoelens bij het lied ‘Ik zou wel eens willen weten van Jules de Corte.
Didi had het aangevraagd omdat we dat hadden gezongen bij ons aan de keukentafel*.
Dit lied is één van de eerste liedjes die ik als meisje van 12 jaar (1972) in mijn ‘Liedjesmap’ kreeg.
Mijn vader vond het een mooi lied en ik had de tekst opgeschreven met behulp van zijn bandrecorder: een stukje afspelen, opschrijven.
En wat heb ik het vaak gezongen!
Vanmorgen had ik dit lied én ‘Al je haren zijn geteld’ ook graag zelf willen zingen, maar mijn stem is na een zomergriepje niet om aan te horen.
Het klonk warm en ingetogen toen de hele gemeente het met pianobegeleiding van Erwin zong en ik was in tranen door ‘het lied op andere lippen’.

Tijdens het koffiedrinken kregen we veel reacties; het was een warme, ontroerende viering geweest en Gerard en ik werden uitvoerig bedankt voor onze inspanningen.
Maar dit soort kerkdiensten slaagt vooral omdat iedereen zijn steentje bijdraagt: het zegt iets over onze gemeente.
Iedereen die heeft meegewerkt vanmorgen: dank!

Wil je alle liederen én verhalen horen?
Je kunt de viering terugluisteren via Kerkomroep en via het You Tube-kanaal van onze kerk.

*Benieuwd naar het zingen aan onze keukentafel? Lees dan nog eens dit blog: ‘Niet accordeonnen.’

Reageren

4 juli: Bijzonder boeketje & verbeeldingskracht.

Wat geef je iemand voor zijn of haar verjaardag?
Met de vrienden en de familie Waninge geven we elkaar inmiddels geen cadeautjes meer: we gaan 1x per jaar met elkaar uit eten en betalen onze eigen maaltijd.
“Want we hebben alles al….”
“Luxe-problemen” placht mijn vader dan te zeggen “een fles Berenburg is altijd goed…!”

Maar natuurlijk geven we ook wel eens een cadeau en als iemand geld vraagt maak ik daar vaak iets leuks van.
Nicht Coby kreeg van ons een boeketje bloemen uit onze tuin waar een heel bijzondere bloem in zat: een als bloem gevouwen briefje van 20 euro.

Dat maak je eenvoudig met een knoop en een dun ijzerdraadje; ik haalde het uit zo’n lang, plastic dichtmakertje dat altijd bij vuilniszakken zit.
Hoe je dit maakt leerde ik van een mevrouw met een prachtig accent uit het zuiden van ons land, ze legt uit hoe je zo’n bloem maakt op dit YouTube filmpje.

Je hebt niet heel veel verbeeldingskracht nodig om in het rond gevouwen bankbiljet een bloem te zien.
Over verbeeldingskracht staat dit op Wikipedia: De menselijke ‘verbeeldingskracht’ of ‘fantasie’ is het vermogen om mentale beelden, ideeën en/of gevoelens op te roepen, zonder dat men deze zintuiglijk waarneemt. Zo kan men zich inleven in situaties of gebeurtenissen of entiteiten bedenken die niet bestaan, die onmogelijk kunnen bestaan of waarvan het bestaan onbewezen is.
Dat gaat natuurlijk veel  verder dan zo’n simpel papieren bloemetje; die allesomvattende verbeeldingskracht is het thema van het zomernummer van OMG Magazine*.

Wat kun je zoal lezen in OMG 3?
Een mooi artikel over wonderen en hoe wij als mensen wonderen beleven met als subtitel ‘Een wonder is een plotselinge verrassing van de ziel’.
Een verhaal met de titel: “Als het mysterie zich meldt”. De schrijver stelt zichzelf de vraag: “Wat doen we met ervaringen die niet in ons wereldbeeld passen?” met daarbij een uitgelichte kop ‘Toeval is Gods manier om anoniem te blijven…..”
Wát een mooie omschrijving!
Een item over inspiratie, over een reis naar Venetië en in het hele blad werkelijk prachtige foto’s.
Dompel je even onder in Others, Me & God: hierbij een link naar de zomereditie
Je kunt het op je scherm lezen, maar je kunt het ook uitprinten.

*Weet je niet wat OMG is? Lees dan nog eens dit blog uit februari 2026, daar vind je link naar de eerste editie van dit jaar, het thema was toen ‘Moed’
De tweede uitgave was rond Pasen; op 3 april schreef ik daarover op dit blog, daarop vind je een link naar het tweede nummer, dat helemaal in het teken stond van ‘Transformatie’.

Reageren

3 juli: Marietje Tolner & voorbereidingen voor kerst.

Toen we in mei met een groepje van Holy Stitch in de Oranjerie in Zeijen waren viel mijn oog op een bijzonder borduurwerk.
Het lag in een mandje bij andere oude, geborduurde werkjes, maar hier zat een briefje aan.
Het werkje was kennelijk gemaakt door Marietje Tolner en op het briefje dat aan het werkje was gespeld stonden de borduursteken genoemd die Marietje had gebruikt.

Het was mooi geborduurd, met verschillende steken, maar het was vooral heel netjes geschreven!
Toen ik de namen van die steken allemaal las dacht ik: “Oh ja! Die heb ik vroeger ook geleerd op de lagere school.”
Bijna alle steekjes kende ik, behalve de ‘Ik-en-jij’-steek.
Eenmaal thuis zocht ik het op.
Die steek wordt gebruikt bij het netjes en onzichtbaar sluiten van naden.

Mijn oude borduurwerkjes van de Lagere school heb ik ook nog: die zijn verwerkt in een tas. (zie blog van 17 januari 2015)

Al die steken die Marietje laat zien heb ik dus ook  geleerd, maar ik maak zelf eigenlijk alleen maar gebruik van de kruissteek en af en toe de stiksteek. Voor de kerstkaarten die ik eind 2026 ga versturen ben ik dit voorjaar begonnen met het borduren van  5 kerst-motiefjes. Die borduur ik op rood stramien (gekregen, zat in een handwerkerfenis) met wit & groen en zilveren accenten.
Ik moet er ongeveer 50 hebben, dus ik ben inmiddels over de helft.
Als bonus bij dit blog krijg je van alle vijf motiefjes een aparte afbeelding, zodat je ze na kunt borduren.
Je hebt niet persé rood stramien nodig, je kunt de motiefjes ook borduren op wit stramien. Dan borduur je niet met wit maar met rood. Of zilver. Of je bedenkt zelf een leuke variant!

De geborduurde motiefjes knip ik in 2 gaatjes van de buitenste steekjes uit, het buitenste gaatje rafel ik uit en ik plak het met alleslijm op een rood, wit of groen kartonnetje.

Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

 

Reageren

2 juli: Gastblog Remmelt – Gered van de verbrandingsoven.

Een PKN-kerk in een naburig dorp houdt jaarlijks een grote rommelmarkt, waarvan de opbrengst bestemd is voor goede doelen. Het aanbod is ieder jaar groot en van goede kwaliteit. De organisatie is perfect en de sfeer altijd gemoedelijk. Hierdoor komen er veel bezoekers, die soms al een uur voor de officiële opening voor het afgesloten hek staan. Zodra het hek opengaat, rennen deze mensen naar de plek waar ze hun verzamelwoede kunnen uitleven. Het is bijzonder om op enige afstand te kunnen waarnemen, hoe de menselijke waardigheid even ontbreekt.
Er blijven altijd genoeg pareltjes over om in alle rust te kopen. Zo werd mijn aandacht getrokken door dit bloemstilleven, waaraan iedereen voorbijliep.

Het schilderij was gesigneerd. Uit nader onderzoek bleek, dat het gaat om de kunstenaar Jacobus Kloppenburg.
Wie Jacobus Kloppenburg opzoekt op internet, kan wel een hele avond lezen. Welke weg dit schilderij is gegaan is niet meer te achterhalen, maar het verhaal van de kunstenaar is heel bijzonder.

Jacobus Kloppenburg 1930 Bloemstilleven Olieverf op paneel.

Jacobus Kloppenburg is in 1930 geboren in het centrum van Amsterdam. Na de oorlog besluit hij kunstenaar te worden. Hij schildert ‘vrijheid’, zoals iedereen die na de oorlog kunstenaar werd en ontwerpt kleding en gebouwen. Een rode draad in zijn materiaal is afval. Kleren, schroot, kranten, flyers, jampotjes worden verwerkt in assemblages.
Bijna veertig jaar combineert hij zo tekeningen, ontwerpschetsen, schilderijen en objecten tot zijn levenswerk. Deze werken vullen de drie etages van zijn woonhuis aan de Lauriergracht te Amsterdam. Dit alles onder de toepasselijke naam: Archief van de toekomst. Jacobus Kloppenburg wilde zijn hele oeuvre bijeenhouden, hij wilde nooit verkopen. Zijn  archief voor de toekomst groeide daardoor uit zijn jasje.

In 1997 werd het atelier en de woning van Jacobus Kloppenburg op last van de gemeente Amsterdam haastig ontruimd wegens brandgevaar.
De complete inventaris werd opgeslagen in containers en vervolgens wist niemand meer wat ermee moest gebeuren.
Na elf jaar juridisch touwtrekken en 500.000 euro aan opslagkosten werd het archief van de toekomst op 6 mei 2008 verbrand.
Er was veel media-aandacht voor dit gebeuren.
Wat de zaak extra bijzonder maakte was dat een projectontwikkelaar luxe appartementen wilde bouwen op de plaats van zijn woning.
Met een ambtenaar van de gemeente Amsterdam bedacht deze projectontwikkelaar de gekozen oplossing, brandgevaar en daardoor een ontruiming.
De gemeente legt bij de kunstenaar een claim neer inzake de kosten van het opruimbedrijf en de containerhuur.
De kunstenaar met vrienden doen hetzelfde om de schade aan zijn kunstwerken te claimen bij de gemeente Amsterdam.

De kunstmecenas Geert Verbeke uit België, las een artikel over de opgeslagen containers met de Kloppenburg kunst en dat prikkelde zijn verbeelding.
Hij bezat een transport- en containeroverslagbedrijf in Antwerpen, maar had zijn bedrijf verkocht om een kunstmuseum te beginnen.
De inhoud van de kunstcontainers zou een perfecte bestemming zijn voor dit museum.
Geert Verbeke probeerde in contact te komen met Jacobus Kloppenburg, maar hij was te laat.
De verantwoordelijke ambtenaar had de inhoud van de containers inmiddels laten vernietigen.
Geert Verbeke heeft nog kleine delen van de Kloppenburg collectie kunnen redden en ondergebracht in zijn Verbeke Foundation, een museum in de Vlaamse gemeente Kemzeke, welke zijn private kunstverzameling beheert.

Gezien het bijzondere verhaal van deze kunstenaar (die tevens filosoof is) én het bijzondere kleurenpalet blijft het schilderij vooralsnog in mijn collectie.

Toevoeging Ada – nog wat interessante links over deze kunstenaar:

– website van de  Verbeke Foundation
– Mislukte kunstenaar?
– Het vernietigde oeuvre van Jacobus Kloppenburg

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Reageren

1 juli: Praatjesmakers.

‘Een praatje maakt je dag’: zo heet de nieuwe campagne van Sire.
‘Veel mensen hebben behoefte aan een praatje, maar op straat of bij de bushalte blijft het vaak stil. We zijn bang voor afwijzing of denken dat de ander er niet op zit te wachten. Ten onrechte, want ……’
Wil je meer weten over deze nieuwe campagne? Hierbij een link naar de website van SIRE.

Zo’n campagne wordt landelijk uitgezet, maar ik denk dat het nogal wat uitmaakt waar je woont.
In een dorp als Roden worden nog ontzettend veel praatjes gemaakt; kijk maar eens in de gangpaden van de plaatselijke Jumbo.
Je moet soms vragen of je er even bij mag, zo gezellig staan mensen te kletsen. Maar dat zijn mensen die elkaar kennen en in de winkel zijn tegengekomen en dat is één kant van het verhaal. De andere kant is dat een oude mevrouw bij mij in de wijk vertelde dat de kassajuffrouw bij de supermarkt de enige was met wie zij de die dag een praatje had gemaakt. Dat ze van te voren kiest bij welke kassa ze gaat staan. “Want soms zitten daar van die jonge gasten die je niet eens aankijken. “Dat is dan 9 euro 45! Dankuwel. Fijne avond!” En weer door….
Mensen die mij kennen weten dat ik erg van de praatjes ben, maar als ik zit te wachten bij een bushalte en naast mij zit iemand met koptelefoon op die op zijn telefoon zit te scrollen, dan doe ik niet eens poging. Sterker nog: als mensen zich zo overduidelijk afsluiten de buitenwereld groet ik niet eens.

Vroeger in Hoogersmilde groette je iedereen. Mensen die je goed kende noemde je bij de naam en alle anderen werden begroet met ‘moi’.
Die neiging heb ik eigenlijk nog steeds; ik vind het horen bij menselijk contact. Daarom begroet ik mensen: als ik in een wachtkamer binnenkom,  als ik in een bus stap of als ik tijdens een wandeling iemand tegenkom. Ik zeg ook nog steeds ‘moi’; per slot van rekening ben ik een Drent en woon ik in Drenthe.
Meestal groet men ook vriendelijk terug,  soms blijft iemand stoïcijns voor zich uit kijken.
Eén keer ontmoette ik een mevrouw bij de voordeur van de huisarts, zij kwam naar buiten, ik ging naar binnen en ik wenste haar goedemorgen. Op hoge toon vroeg ze “Ken ik u?!” Daar schrok ik gewoon van. “Nee, maar ik wens u een goedemorgen…. ” Verder geen reactie. Andere wachtenden, die het hadden gadegeslagen, riepen in koor goedemorgen toen ik binnenkwam. Gelukkig; had ik net even nodig.

Groeten, een praatje maken: vroeger was het vanzelfsprekend.
Dat er een SIRE-campagne voor nodig is om mensen te bewegen om af en toe een praatje te maken zegt iets over onze huidige samenleving.
Een interessant artikel over ‘praatjes maken met vreemden’ vond ik op de website ‘Schrijfvis’; hierbij een link naar dat artikel.

Even voor de leuk: het woord praatjesmaker kent 16 synoniemen.
1) Snoever  2) Opschepper 3) Bluffer 4 Kletskous 5) Kapsonesmaker 6) Kakelaar 7) Druktemaker 8) Kletsmeier 9) Kalefakker 10) Grootspreker 11) Zwetser 12) Spekkoper 13) Branieschopper 14) Branie 15) Rabbelaar 16) Fraseur
Niet overdrijven dus.

Reageren

30 juni: Collecteren met de handschoen.

Tijdens de openstelling van de Catharinakerk mag ik af toe gastvrouw zijn en dat is mij een groot genoegen.
De gebeurtenissen in dit blog speelden zich af in juli vorig jaar. 
Op donderdagmiddag was er een echtpaar uit Zuid Drenthe, waarvan de vrouw stil bleef staan bij de ‘hengel-collectezakken’ die nooit meer worden gebruikt en als een soort museumstuk nog aan de muur bij de zijdeur hangen. 
De vrouw vertelde: “Mijn moeder was de eerste vrouwelijke diaken in Zwolle. Dat was wat in die tijd! Als ze collecteerde met zo’n hengelzak had ze altijd een deftige handschoen aan. Door die handschoen werd er een enorme afstand gecreëerd tussen mij en mijn moeder. Als kind beleefde ik dat als heel apart: alsof die arm met die handschoen niet van mijn moeder was, maar hoorde bij het instituut kerk.”  Door die stokken met de collectezak er aan kwamen bij haar ineens weer allerlei herinneringen aan vroeger naar boven. 

Twee dagen later, op zaterdagmiddag kwam er een echtpaar waarvan de vrouw geïnteresseerd bij de informatieborden langs liep; de man zat in de kerk te genieten van het orgelspel van Ad van Nes, orgelvrijwilliger van die middag. “Kijk jij rustig rond, laat mij hier maar even zitten.”
Maar even later haalde zijn vrouw hem toch uit zijn rust: “Je moet wel even meekomen, Jans. Daarachter kun je een stukje van een gemetselde crypte zien waar die bewoners van de havezathe zijn begraven, dat vind jij vast ook interessant.”
Jans liep mee en inderdaad: we hadden nog een heel gesprek over begraven in de kerk en Coenraad Wolter & Gesina. 
Toen we terugliepen naar het schip viel Jans’ oog op de hengelcollectezakken. 
“Kijk nou, daar hangen nog van die ouderwetse collectezakken. Toen mijn vader ouderling was moest hij daarmee collecteren, die stok zo voor de mensen langshouden……”
Ondertussen hield hij bij het praten een denkbeeldige stok in zijn handen en deed voor hoe dat destijds ging.
“….. en dan hoorden daar ook van die handschoenen bij, want als die stok zo door je handen gleed (weer wat bijpassende gebaren) kon er wel een eens een splintertje in je vingers komen en met die handschoenen gleed je gemakkelijker over die stok heen. Mijn vader was boer en die had hele grote handen. Die zat altijd ontzettend te prutsen om die kolenschoppen in die handschoenen te wurmen!”
Jans was in zijn enthousiasme het hele orgel vergeten; sorry Ad….

Het is altijd weer mooi om te zien wat het ophalen van zulke herinneringen met mensen doet; ze gaan een beetje stralen. 
“Mijn vader……”   “Vroeger bij ons thuis…..”  
Wat ook wel vaak weer bovenkomt in de kerk zijn de herinneringen aan de lange preken.
Aan weinig vreugdevolle uren met moeilijke woorden en voor een kind onbegrijpelijke psalmen. 
En aan het kattenkwaad dat werd uitgehaald: Jans uit bovenstaande alinea vertelde nog dat zij als kinderen altijd probeerden om de collectezak vast te houden, zodat het hengelen voor de betreffende diaken een stuk moeilijker werd. 

Natuurlijk, bij de openstelling van de Catharinakerk gaat het in eerste instantie om het gebouw, maar voor mij zijn de gasten die binnenkomen en die hun herinneringen met mij delen minstens zo interessant. 
A.s. vrijdag en zaterdagmiddag draai ik weer mijn 1e ’toeristendiensten’ van dit jaar!

Komt je dit blog bekend voor? Klopt: stond in het Drents in de rubriek ‘Moi Noordenveld” begin juni. 
(klik op de afbeelding voor een vergroting)

Reageren

29 juni: De politie werd ingeschakeld…..

Op vrijdag 8 mei stond er op ons kalenderblaadje van de ‘geschiedenis-scheurkalender: “Bij de vondst van een lijk uit 400 voor Christus wordt de politie ingeschakeld.”
Op de achterkant stond het verhaal van ‘De man van Tollund’.
Wie was die man van Tollund dan?
Op de achterkant van het blaadje stond dit:
Door een combinatie van weinig zuurstof en zuur water blijven lichamen in hoogveen lang bewaard. Er zijn dan ook honderden zeer oude veenlijken gevonden. De vroegste, de man van Koelbjerg, dateert van 8000 voor Christus. De meeste veenlijken komen echter uit de IJzertijd.
Eén daarvan is de Man van Tollund. Toen zijn lichaam in mei 1950 in Denemarken werd gevonden. zag het er zo goed uit, dat de politie werd ingeschakeld. Was dit een recent moordslachtoffer? Nee. Het was een man die leefde rond 400 voor Christus.
Mogelijk was die man zelf een misdadiger…. hij had een touw om zijn nek. 
Maar hij kan ook als offer zijn gedood. Wel zeker is dat hij tijdens zijn laatste dag op aarde een pap met granen, zaden en vis tot zich nam.

Je vindt een mooi artikel met veel achtergrondinformatie op de website ‘Historiek’: hierbij een link.
Deze ‘Man van Tollund’ hebben wij gezien!
Dat was tijdens onze vakantie in Denemarken in 2005.
We gingen een middag naar het Silkeborgmuseum en stonden oog in oog met een man die meer dan twee eeuwen geleden leefde.
Het maakte wel indruk.
Ik had zoiets verwacht als het meisje van Yde, maar je kon in het gezicht van deze man de rimpels zien zitten.

Voor de afbeelding bij dit blog zocht ik ons fotoboek van 2005 er nog even weer bij.
Twintig jaar geleden.
Papa, mama en drie dochters van 18, 16 en 11.
Van die vakantie herinner ik me een paar dingen die niet in het fotoboek staan: op de terugweg kwam de 11-jarige erachter dat ze haar beugel niet in had.
“Die ligt vast nog bij dat springkussen….. die had ik toen even uit gedaan!”
De 16-jarige hebben we in het begin van die vakantie bijna niet gezien: die zat in haar eigen tent het nieuwste deel van Harry Potter te lezen.
En het moment dat wij in een waterdierenparkje een bordje zagen met de weersvooruitzichten voor de komende dagen: buien, niet veel zon en een graad of 13…. brrrr.
We hadden inderdaad niet heel mooi weer daar in Denemarken, maar we hadden toch een leuke vakantie: vissen in het meer op de camping, bevers en otters spotten in bovengenoemd dierenpark, verlichte bootjes kijken tijdens de Ildfest Regatta in Silkeborg, genieten van het uitzicht op de Himmelbjerget en schelpenzoeken aan het Oostzeestrand  boven Arhus, er was genoeg te beleven.

Zo brengt één zo’n kalenderblaadje me even weer terug naar 2005.
Sweet memories.

Reageren

Pagina 14 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén