De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

28 juni: 65!

Gisteren, zaterdag de 27e, vierden we met kinderen, familie en vrienden Gerards verjaardag: afgelopen donderdag werd hij 65. Dat deden we met een gezellig feest bij ons in de tuin.
De weersvoorspellingen waren zodanig, dat we de aanvangstijd al hadden verzet van 16.00 uur naar 17.30 uur: dan was er in ieder geval meer schaduw achter het huis.
En ondanks het mooie weer hadden we ook binnen tafels en stoelen neergezet, want wij hebben in de keuken én in de kamer airconditioning.
Op voorhand dacht ik: “Er gaat geen hond buiten zitten met die extreme hitte”, maar halverwege de middag stak er een fijn briesje op, zodat het wel warm was, maar ook goed te doen.

Wat zal ik vertellen?
Het was een feest zoals Gerard het graag ziet: achter ons huis in de tuin waar hij altijd zoveel aandacht aan besteedt met de mensen die ons lief en dierbaar zijn.
Met een gezamenlijke toast op zijn 65e, met een terugblik op zijn werkzame leven, met een vooruitblik op de komende jaren, leuke, originele cadeautjes (o.a. een broodbak-workshop met de drie dochters) en voldoende eten en drinken: een Waninge-feest in de ware zin des woords.
We hoefden het niet allemaal alleen te regelen: de kinderen namen hapjes en smeersels mee en hielpen met hand- en spandiensten.

Was het allemaal glorie-halleluja?
Nee….. de airco’s in de kamer en de keuken begonnen te lekken toen het feest net begon.
Onhandig en gedoe, want op dat moment kun je net niks.
We zetten de dingen uit, zetten er emmertjes onder met handdoeken er om heen: later maar even naar kijken.
En iedereen zat immers toch buiten…… geen probleem van gemaakt.
Toen de meeste gasten weg waren gingen Gerard en Cees nog even ‘onder het aanrecht’ om de waterafvoer van de airco’s te fixen.
Na het uitzwaaien van de kinderen was ons batterijtje wel leeg.

Maar toen kwam er nog een nacht.
Nou, lekker toch? zou je denken, maar dat was het niet.
Het flitste en het donderde dat het een aard had.
Verder was het nog best warm en konden we de slaap niet vatten omdat het gewoon te druk was geweest.
Mijn moeder zei dan altijd: “Dan bi’j deur de slaop hen….”
Afzien dus.
Maar we lagen gelukkig niet in een tentje op de TT-camping in Assen; alles is relatief.
Vanmorgen waren we allebei zo brak als pudding…. we hebben de kerkdienst digitaal bekeken.
Mijn servieskast bood vanmorgen een lege aanblik; bijna alle borden, kopjes en bekers waren gebruikt.
De vaatwasmachine had al één ronde klaar, de volgende zette ik vanmorgen aan de de laatste glazen wassen we we even met hand af en de rest: maandag zien we we weer!

Tijdens de voorbereidingen voor mijn toast-toespraak zocht ik naar een mooi lied over de liefde: van die 65 jaar hebben we er meer dan 45 jaar samen doorgebracht.
Deze  van Daniël Lohues is het geworden.
Liefste, lieve lief, laot mij van joe hollen asjeblieft.

Reageren

27 juni: Verengelsing.

Vandaag een blog over een stapeltje kalenderblaadjes uit de rubriek ‘Engels in het Nederlands’ van de Onze Taal scheurkalender van 2025.
Op één zo’n blaadje werd uitgelegd waar het woord ‘freelance’ vandaan komt.
Met een freelancer bedoelen wij een zelfstandige zonder personeel die op projectbasis werkt voor verschillende opdrachtgevers; het woord is volledig ingeburgerd in het Nederlands.
Het was interessant om te lezen dat het woord ‘freelance’ komt uit het boek Ivanhoe. De schrijver, Walter Scott, noemde huursoldaten in dat boek freelances, letterlijk vrije lansen.

Een ander bijzonder taalfeitje is de overeenkomst tussen kerrie en curry.
Het zijn 2 namen voor een en dezelfde specerij, maar de woorden zijn via verschillende wegen en in verschillende tijden in het Nederlands overgenomen.
Het oudste woord is kerrie. Dat is het meest aangepast aan het Nederlands; het wordt al sinds 1724 gebruikt: het gaat terug op het woord kari uit het Tamil, een taal die wordt gesproken in Zuid India en op Sri Lanka, waar toen de Nederlanders gevestigd waren .
Curry is de Engelse vorm van dat Tamil-woord. Vanaf 1832 duiken curry en currypowder op in Nederlandse krantenadvertenties: die producten werden uit Londen geïmporteerd.
Er is geen reden om twee namen voor hetzelfde product te gebruiken, maar kerrie en curry zijn na twee eeuwen nog steeds niet samengevallen!

Laatst las ik ergens het woord ‘sharent’.
Wat zou dat nou zijn?
Ook dat is een Engels leenwoord: een sharent is een ouder die veel het leven van hun kinderen online delen. Sharent is een samentrekking van share en parent, oftewel delen en ouder.
Weer wat geleerd.

Er is geen houden meer aan mensen, we hebben het laten gebeuren, want we gebruiken Engelse woorden overal voor en meestal is er niet eens een Nederlands alternatief: afkicken, inchecken, uitloggen, assessment, intakegesprek, interview, headhunter, burn-out, make-over, coming-out, computer, filmcrew, teamspirit, bodysuit, backpacken, om maar eens wat voorbeelden te noemden.
Het Nederlands wordt straks overbodig.
Als voorbeeld een kaartje aan een hangplant die ik kocht bij Tuincentrum Roden.
‘Tropical Coast Mediterraen sensations at home!” stond op de voorkant van het kaartje dat aan de Dipladenia hing.
Op de achterkant stond de informatie in vier talen: GB, ESP, D en FR. Het stond er gewoon niet meer in het Nederlands op!

Nederlandse vrienden/familieleden wensen ons met kaartjes een happy birthday, merry christmas and a happy new year en hopen dat wij get well soon.
Laatst kregen we een geboortekaartje van een nieuw neefje aan de Waninge-stamboom met dit gedichtje: ten little fingers, ten little toes, with lots of love our family grows. 
Onder de namen stond Our boy, our world,  our forever. 
Natuurlijk snap ik wat ze bedoelen, maar waarom moet dat in het Engels?

Het Nederlands neemt nu veel woorden over uit het Engels, maar ooit ging het andersom.
In de tijd dat Nederland nog een grootmacht op zee was, heeft het Engels aardig wat woorden uit het Nederlands  overgenomen.
Baas – Boss
ijsberg – iceberg
landschap – landscape
Koekje – cookie
Sinterklaas – Santa Claus
Schaats – skate
Slee – sleigh.

Times were when …..

Op de website ‘Onze taal’ vond ik een erg interessant artikel onder de titel ‘Verengelsing’.

Reageren

26 juni: Schrijvers & een elfje.

In oktober 2025 besteedde ik aandacht aan de nieuwe website van Sarah ‘Slak en Post’ – Een liefhebber van langzaam leven met als doel om een glinstering in elke dag te zoeken.
Op die site houdt ze een blog bij en sinds oktober 2025 volg ik haar.
Ze blogt niet iedere dag, maar wel regelmatig.

Ze produceert mooie zinnen, zoals ‘de meeste mensen zijn chronisch te serieus’; dat schreef ze in een blog waarin ze een pleidooi houdt voor meer speelsheid.
Of ‘We leven in een maatschappij waar het heel normaal is om constant te kijken hoe creativiteit gebruikt kan worden voor het genereren van inkomsten, maar zodra het gaat over investeren in creativiteit.. dan is het ineens taboe‘ in een verhaal onder de titel: ‘Wat is creativiteit waard?’
Een interessante en actuele vraag met de opkomst van AI.
Haar laatste inval vind ik ook weer prachtig: ze kreeg inspiratie voor ‘Een zomerkamp voor thuisblijvers’ en creëert haar eigen ‘Kamp Slakkengang’.
Daarover schrijft ze zo aanstekelijk dat je denkt: “Waarom organiseer ik eigenlijk geen zomerkamp voor mezelf?”
Ik ga haar kamp-strapatsen in ieder geval volgen,
Of ik inderdaad zomerkampactiviteiten ga ontplooien is nog maar zeer de vraag; mijn dagen zitten ondanks het vervroegde pensioen nog vol zat…..
Ook benieuwd? Hierbij een link naar haar website ‘Slak-en-post.nl’

Vorige week schreef ze over een workshop ‘Dichten’ die ze had gedaan.
Naar aanleiding daarvan had ze zich aangemeld bij ‘Het schrijfcafé in Leek’ en had zich na een paar maanden ook maar gelijk opgegeven om mee te helpen met opzetten van de expositie ‘Schrijfkunst (aan de Muur)’ in de bibliotheek in Leek.
Dat ligt maar 5 km van Roden af, dus daar ging ik heen.
Aan de kant van de kinderboeken, achterin de bieb, is een studie/stilteruimte en daar vond ik de expositie.
Klein, maar fijn.

Op mijn dooie akkertje liep ik langs de wanden, las alles wat er hing/stond en genoot van de letters, de woorden en de zinnen.
De kleine verhaaltjes, al dan niet gezamenlijk geschreven.
De gedichtjes.
En van de manier waarop het allemaal was tentoongesteld.
Nee, ik bracht er geen uren door, maar deed wel inspiratie op.
Tip van Aaltje: je kunt er nog heen!
De schrijfkunst expositie is te zien tot en met vrijdag 3 juli 2026, deze week dus nog.

Sarah laat zien dat je niet hoeft te wachten tot de creativiteit in jezelf begint op te borrelen: je kunt ook zelf actief op zoek gaan naar je creativiteit door maar gewoon te beginnen.
Het doet me denken aan mijn schoonmoeder.
Die kon bij een stampvol aanrecht met afwas van een maaltijd met 23 personen nuchter zeggen: ‘Wij moet gewoon argens begunnen; dan komp der vanzölf ruumte’.
Moe creëerde ruimte op haar aanrecht, Sarah creëert ruimte in haar geest en ontdekt dat je je ook buiten je comfortzone op je gemak kunt voelen.

Eén van de schrijvers had een mooi elfje* gemaakt.
Eens.

*Weet je niet wat een elfje is?
Klik hier voor uitleg op de website ‘Schrijvers online‘.

Reageren

25 juni: Uitgezwaaid.

Wat bepaalt de waarde van een dag?
Als je daar al tien jaar bijna iedere dag over nadenkt wordt dat een gewoonte.
Soms ben ik ergens en weet ik al wat ik ga schrijven over die dagelijkse waarde; gisteren was dat een begrafenis.
Anderhalve week geleden schreef ik het blog ‘Van alles. En nog wat. En te veel.’
Daarin vertelde ik o.a. over de verjaardag van neef Jan die 65 werd:

We zaten aan tafel met Jans zus en haar gezin; gezellig bijgepraat en ondertussen genoten van voorbijkomende bitterballen, gerookte zalm en heel veel ander lekkers!
Even weer een stukje ‘familie Boelen’ met elkaar gedeeld.

Jans zus is getrouwd met Willem: die middag vertelde hij honderduit over zijn werk (71 jaar maar still going strong), over het nieuwe huis dat ze samen hadden gekocht (we gaan kleiner wonen, het is toch fijn als je die stap samen kunt zetten) en een vakantie met twee andere nichten en hun aanhang in het verschiet.
Maandagmorgen kreeg hij een hartstilstand, donderdag werd de apparatuur in het ziekenhuis uitgezet omdat er geen hersenactiviteit meer was.

Gisteren zagen we elkaar dus al weer om een stukje ‘familie Boelen’ met elkaar te delen, maar deze keer met een verdrietige reden.
Met z’n twaalven zaten we aan tafel aan de koffie met broodjes: er is nog één tante en er waren een aantal nichten en neven. De afvaardiging van de Boelen-familie (waarmee wij vroeger moeiteloos een aantal rijen vulden) is een klein clubje geworden.
Het gekke is: er gingen jaren voorbij dat wij Willem en Hilda niet zagen, dus bij ons is er geen sprake van diepe rouw, maar omdat wij die zaterdagmiddag 3 uren naast elkaar hadden doorgebracht waren we weer even helemaal op de hoogte van elkaars wel en wee.

Ontroerend was de aanwezigheid van de hond van Hilda en Willem, Bikkel.
Toen de familie ging zitten op de eerste rij liep Bikkel linea recta naar de kist en ging daar onder liggen. En bleef daar een uur liggen. Bij de baas.

Willem zal ontzettend worden gemist in zijn sociale kringen.
Het appartementencomplex moet het doen zonder VVE-commissielid ‘Willem de Handige Harry”.
Het monteursbedrijf waar hij werkte heeft geen ‘concierge’ meer die de meest uiteenlopende klusjes deed op de werkvloer, die zich opwierp als stage-begeleider en ‘hoofd-airfryer’ was.
Maar het moeilijkst wordt het voor zijn gezin dat afscheid heeft moeten nemen van hun man, vader en opa.

Zo’n plotseling overlijden brengt mij altijd weer terug naar 2008, toen mijn vader plotseling overleed.
En naar het besef dat het zomaar over kan zijn.
Dit blog sluit ik daarom af met dit toepasselijke gedicht van Merel Morre:

 

Uitgezwaaid

We zwaaien mensen uit
ons leven
zonder het vooraf te weten.

‘Was gezellig!”
“Zie je gauw.”
“Welterusten.”
“Ik hou van jou.”

En wat voelde als een komma
werd uiteindelijk een punt.

We zwaaien uit
zonder te weten;
omdat je soms
niet weten kunt.

Merel Morre

 

Reageren

24 juni: Want de schilder komt….

In de zomermaanden is Casa Grada eigenlijk altijd verhuurd; wij gaan uit van het principe ‘als het verhuurd is gaan wij er niet in’. Maar soms moet er onderhoud plaats vinden. Vanaf maandag 15 juni kwam de schilder voor het buitenwerk, dus wij blokten het huis die week in het reserveringssysteem. En wat heb je dan een geluk als het zulk mooi weer wordt! 
We hingen de zonne-energie-lampjes-slinger op, zetten ons terras aan het meer vol met kaarsjes en zaten avond aan avond buiten.

Eén van de eerste dingen die we deden was ‘gluren bij de buren’.
Dat moet ik even uitleggen. 
Die ‘buren’ zijn in dit geval de bewoners en gasten van het Landal-vakantiepark ‘De Drentse lagune’ dat tegen het Timmerholt aan ligt. Dat was al open vanaf de zomer van 2023, maar de aannemer ging failliet, zodat het receptiegebouw/restaurant en het zwembad half afgemaakt werden achtergelaten. 
Wij hadden het met de eigenaren te doen; heb je een huis gekocht, wordt het park maar half opgeleverd. Maar de eigenaren gingen niet bij de pakken neer zitten: ze verenigden zich en zamelden geld in om de gebouwen af te maken.  Lang verhaal kort: begin juni werd de entree van het park én het zwembad feestelijk geopend. Ook even gluren bij onze buren? 
Hierbij een link naar hun website. 

We maakten een paar fietstochten langs het Oranjekanaal: rechtsom over Orvelte en linksom over Zwiggelte. Fietsen langs een kanaal vind ik heerlijk, het brengt me terug naar mijn jeugd; jaren fietste ik immers langs de Drentse Hoofdvaart naar school in Hoogersmilde, Smilde en Assen. 

Van één van de teams van Team290 had ik ter gelegenheid van mijn afscheid een bon gekregen. Die bon bestond uit twee bankbiljetten ter waarde van 25 euro en een briefje dat het de bedoeling was dat we dat geld gingen uitgeven bij uitspanning De Voscheheugte.
Dat deden wij op zondagmiddag 21 juni. 
We bestelden een kop thee met een heerlijk gebakje en bedankten in gedachten de goede gevers. 
Die middag maakten we ook een ‘rode pijltjes-wandeling’ over het Mantingerveld. 
Daar ontdekten we een heus ‘jeneverbessen-bos’. Je leest alles over dat natuurgebied én de bijzondere bessen op deze link.

Heerlijk trouwens, zo’n ‘want de schilder komt’-vakantie!

Jeneverbes op het Mantingerveld


Maandagmorgen bijvoorbeeld gingen we ‘vroege-vogel-zwemmen’ in zwembad ‘De Boskamp’ in Westerbork. 
Maar ondertussen dronken we ook koffie/thee met de schilder en trakteerden hem aan het eind van zijn klus op een uitgebreide borrelplank. Toen zag het blauwe schilderwerk van Casa Grada  er aan de buitenkant weer uit om door een ringetje te halen. 

Gistermorgen kwam Jans van woninginrichting Dobben nog even langs, vlak voordat wij weer naar Roden vertrokken. Hij kwam de ramen en de vloer opmeten: we hebben nieuwe gordijnen en een nieuwe vloer bij hem besteld.
We maken ons namelijk op voor een grote make-over: eind dit jaar komt er een nieuwe keuken in Casa Grada en we hebben ook al een nieuwe bank gekocht. 
In november en december halen we het huis uit de verhuur, omdat  we dan al deze veranderingen gaan doorvoeren. 
Spannend!

Reageren

23 juni: Wetenschappers onder elkaar.

In augustus 2025 las ik deel 3 van de Waddenthriller-reeks van Mathijs Deen uit en deel 4 hadden we toen ook al in huis.
Maar ik wilde dat vervolg er niet direct achteraan lezen, dus ik legde het even weg, maar inmiddels is ‘De loods’ ook uit.

De Nederlandse, Duitse en Deens grenswachten bij Helgoland houden een gezamenlijke oefening.
Ze zijn nog maar net begonnen, of er komt een noodoproep binnen van een Amerikaans onderzoeksschip, de ‘Anthropocene’.
Het schip is van Groenland onderweg naar Kiel en de weterschapper Iona Tauber, die op het schip meevoer is vermist. Er wordt een zoektocht opgestart door de redders van Helgoland en een helikopter van de kustwacht, maar zonder resultaat. De Bundespolizei See komt aan boord van de Anthropocene, ondervraagt de betrokkenen, maar er blijft heel veel onduidelijk.
Heeft Iona zelfmoord gepleegd? Ze had wel al jaren te kampen met depressies.
De Anthropocene vaart door richting Hamburg, maar ze hebben op de Elbe een loods nodig om bij de sluis van het Kieler Kanaal bij Brunsbüttel te komen.
Die loods, Anne Kat, heeft maar een heel klein rolletje in dit boek, maar haar rol is cruciaal.
Halverwege het boek worden er delen van het stoffelijk overschot van Iona gevonden, maar ondertussen wordt ook langzaam duidelijk dat het geen zelfmoord was.
In dit boek groeit Xander Rimbach, in het eerste deel nog een dounanebeamte in Bunde, uit tot een verdienstelijk rechercheur.
Liewe Cupido is nog steeds dezelfde nurkse man als in de vorige delen van deze serie, soms bij het onbeschofte af.

Gerard had dit boek ook al gelezen en het is leuk dat je het er samen even over kunt hebben.
We kwamen allebei tot dezelfde conclusie: dit deel ‘pakte’ ons minder dan de vorige drie.
Het duurde heel lang voordat ik begreep wat er allemaal gebeurde; je leest een heleboel on-affe stukjes van het hele verhaal.
Een telefoongesprek bijvoorbeeld dat het slachtoffer opvangt een dag voor haar overlijden; het gesprek is heel bepalend voor wat er gaat gebeuren, zij komt daardoor tot een belangrijk inzicht, maar als lezer heb je geen idee waar het gesprek over gaat en wie aan de andere kant van de lijn is.
Verder weet ik heel weinig van de wereld van de wetenschap. En niet over klimaatonderzoek en ook niet over poolgebieden.
Het wordt allemaal wel beschreven, je krijgt heel veel informatie, maar ik kon de verschillende passages eerst niet goed met elkaar verbinden.
Wat ik anders altijd heb met zo’n politieroman: je denkt na over wie het gedaan zou kunnen hebben, maar dit verhaal was te ondoorzichtelijk voor mij.

Vond ik het geen leuk boek?
Zeker wel! Want ook al duurde het even: de verbindingen tussen de afzonderlijke verhaallijnen kwamen in de laatste hoofdstukken mooi bij elkaar.
Je blijft achter met de gedachte dat het achter de schermen in  de wereld van de wetenschap ‘krabben, bijten en schoppen’ is.

Inmiddels hebben we het 5e en tevens laatste deel  ‘De visser’ ook al in huis: wordt vervolgd
Benieuwd naar de blog over de vorige delen?

Deel 1 De Hollander

Deel 2 De duiker

Deel 3 De redder

Reageren

22 juni: Twee viskussens

Ik hoor je denken: ‘Wat is in ’s hemelsnaam een VIS-kussen?”
Dat is een goor kussen dat al 15 jaar in de berging van Casa Grada ligt en gebruikt wordt door de vissers die ons huis huren.
Twee viskussens waren er, een rode en een blauwe en Gerard wilde ze weggooien, want: te vies om aan te pakken.
Vind ik dan jammer.
“Als we ze nou eerst eens uitwassen” bedacht ik “dan zien we wel even hoe ze er uit komen.
Zo gezegd, zo gedaan: in de wasmachine, in de droger, kiekn wat ’t wordt.
Ze werden  schoon, maar ook vaal.

Weggooien kan altijd nog; ik vond het leuk om de kussens nog een tweede leven te geven.
In eerste instantie wilde ik nieuwe kussenhoezen haken met granny squares. Op internet vond ik een variant met een gekleurd hartje; een haakbeschrijving vind je onderaan dit blog.*
Toen ik 15 van die squares had gehaakt (ik moest er 25 voor één kant van de kussenhoes) was ik al flauw van het afhechten van al die draadjes met de verschillende kleurtjes: de andere kant van de hoes ging ik anders doen.
Daarvoor haakte ik vier chique vierkantjes** (waar ik ooit al een sprei van had gehaakt), Die zette ik aan elkaar en daaromheen haakte ik in de basiskleur 5 toeren om het vierkant heen.
Klik op de afbeeldingen voor een vergroting.

Mooi geworden!
Ze liggen weer in de berging op de wasmachine, bovenop de stoelkussens die daar ook liggen voor algemeen gebruik.
De vissers zien denk ik geen verschil……

*Je begint in het rond:  -5 lossen, sluiten met een halve vaste
– de 1e toer = 12 stokjes met 1 losse er tussen (1e stokje maak je met 3 lossen). Toer sluiten met een halve vaste in het eerste stokje.
Je haakt de eerste twee toeren met contrasterende restjes en de volgende 3 toeren haak je in een basiskleur, rood in dit geval.
– de 2e toer = in iedere ruimte tussen de 12 stokjes 2 stokjes haken. Je hebt nu 12 groepjes van 2 stokjes.
– de 3e toer (in de basiskleur)  = in iedere ruimte tussen de 12 stokjes 3 stokjes haken. Je hebt nu 12 groepjes van 3 stokjes.
– de 4e toer: * 2 groepjes van 2 stokjes, dan een groepje met 2 stokjes-2 lossen-2 stokjes*, tussen de * nog 3x doen
– de 5e toer *3 groepjes van 3 stokjes, dan een groepje met 3 stokjes-3 lossen-3 stokjes*, tussen de * nog 3x doen
– de vierkantjes aan elkaar naaien; steek de naald hierbij door de achterste lusjes van de stokjes/lossen.

** De beschrijving van het chique vierkantje staat op een blog uit 2018; hierbij een link naar deel 1, daar vind je de haakbeschrijving. In 2019 schreef ik deel 2 over de afwerking.

 

Reageren

21 juni: Niet volleyballen en klaverjassen?!?!

Dit jaar werd de Waninge-familiedag georganiseerd in en rondom kerkelijk centrum ‘De Schakel’ in Hoogersmilde.
Een slim plan: er is genoeg ruimte om de hele horde te herbergen, er zijn wc’s en je hebt een overdekte ruimte voor als het onverhoopt regent.
Van regen was gisteren helemaal geen sprake: iedereen deed juist heel erg zijn best om met zijn stoel & koelbox in de schaduw van de bomen te zitten.
Dit jaar was het de beurt van het gezin van Jan en Lammie om de dag te organiseren en zij hadden het programma opgedeeld in vier delen.

Tot een uur of één kon je spelletjes doen, je kon een Disney-quiz-wandeling maken en een rondje om de kerk doen, waarbij je bekende personen moest raden. Maar niet iedereen deed hier aan mee: je moet natuurlijk ook gewoon je brood opeten, koffiedrinken en bijpraten.

De mini-televisietoren met op de achtergrond de échte!

Het tweede deel was een speurtocht/wandeling: het aloude Bosweg-rondje.
Wat heb ik dat ik mijn leven (in 1964 kwam ik in Hoogersmilde wonen) al vaak gelopen, met name op zondagmiddag.
Met grote groepen liepen we over het fietspad.
Als er fietsers aankwamen week de groep uiteen en juichte en applaudisseerde als de nietsvermoedende fietsers tussen hen doorreden; ze waanden zich etappewinnaars.

Bij het Bosbad kregen een paar groepsleden het voor elkaar om een duik te mogen nemen in het zwembad zonder te hoeven betalen. Vooruit dan maar. Omdat het zo warm is.
Aan het einde van de wandeling kregen we bij de snackbar van Ping een softijsje.
“Heet die eigenaar zo?” vroeg ik aan Edwin.
“Nee, niemand weet eigenlijk precies hoe hij heet, maar iedereen noemt hem zo.”
Bijnamen. In Hoogersmilde is er op dat gebied nog niet veel veranderd……

Deel 3 bestond uit twee rondes bingo.
Het rumoer van meer dan 80 mensen verstomde en in opperste concentratie zat iedereen driftig de genoemde cijfers door te krassen.
Na twee rondes waren er nog heel veel prijzen over: toen mochten de kinderen allemaal een prijs uitkiezen.
Bram koos voor de Bingo-molen met balletjes…… die stond er wel bij, maar hoorde (jammer voor Bram) niet bij de prijzen.

Het vierde deel van de dag werd verzorgd door een foodtruck die de hele familie voorzag van patat met snacks: beproefd concept, altijd lekker.
Aan het eind werd er een groepsfoto gemaakt; dat ging weer echt op z’n Waninges.
Toen iedereen zo’n beetje klaarstond bleek dat er tegen de zon in gefotografeerd werd en moest de hele groep in een andere hoek gaan staan.

Voor het eerst in de geschiedenis van de Waninge-familiedag was er geen volleybalnet gespannen.
En………we hebben niet één potje geklaverjasd!
Er was gewoon geen tijd voor: er was genoeg anders te doen. Compliment voor de organisatoren: van sommige kinderen zag ik pas dat ze er waren toen we gingen eten; zoveel leuks was er voor hen te doen dat we hen de hele dag nog niet gezien hadden.
Wat was er wel? Een Familiedag-Waninge-lied, gemaakt door Annemieke.
Benieuwd? Klik hier Familiedag Waninge

Waar het anders na zo’n familiedag nog wel eens lang onrustig blijft op de plek waar de festiviteiten plaats vonden: gisteravond liep het terrein na 18.00 uur verrassend snel leeg.
Hoe zou dat nou toch komen?
;)*
Benieuwd naar alle edities van onze familiedagen tot nu toe?
Klik dan hier voor het verslag uit 2014: onder aan dat blog vind je een overzicht van alle familiedagen vanaf dat jaar. 

* klik op de smiley…

Reageren

20 juni: Aan de slag (4) – Postpakketje & de spellewerkersknoop.

Toen we na onze Pinkstervakantie weer thuis kwamen lag er een postpakketje in de brievenbus.
Maar wij hadden niks besteld en waren dus heel benieuwd wat er in zou zitten.
Kantklos-klosjes!
Maar geen briefje of kaartje erbij, alleen een postcode.
Die zocht ik op: het was de code van Startenhuizen.
Daar ken ik maar één iemand: Pieky.
Oud-collega, gastblogger en kunstenaar Pieky Doornbos.
Stond in mijn tijdschrift; ze heeft een eigen website, hierbij een link

Ze staat bij mijn contacten in mijn telefoon, dus ik stuurde haar een app.
Het bleek dat haar moeder een kantklosser was. Ze heeft nog wat werkjes van moeder in huis hangen en ik kreeg er ook gelijk wat foto’s bij.
Maar ik kreeg dus de klosjes. “Weer een fijne verslaving er bij, Ada!” appte ze me later.
En of ik Dientje de groeten wilde doen; ook een oud-collega van Pieky. De wereld is maar klein…..

In deel 3 van deze blogserie schreef ik: “Nu ga ik proberen of ik zelf zo’n slangetje kan opzetten en maken. En dan wil ik de buitenkant groen en de binnenkant geel. Maar dan moet ik wel iemand in de buurt hebben die ik vragen kan stellen, dus Ilse en ik gaan een keer samen koffiedrinken en kantklossen.”
Op 9 juni rond koffietijd fietste ik naar haar toe en kon al mijn vragen kwijt.
Over hoe het zit met die lusjes om het garen vast te zetten.
“Kijk, ik zet altijd gewoon mijn vinger op het klosje en dan een lus en dan zo….”
O ja.
Verder dacht ik dat ik kon kantklossen met DMC borduurgaren; voor mijn gekleurde slangetje had ik dat gebruikt.
Maar nee, met DMC bedoelen ze speciaal DMC klosgaren dat je niet hoeft te splijten.
Dat wordt niet in strengen verkocht, maar in van die kleine bolletjes.
Weer wat geleerd.

Verder leerde ik van Ilse de spellewerkersknoop.
Dat is een knoop die gebruikt wordt als het garen op je klosje knapt of als je niet genoeg garen op je klosje hebt gewonden.
Die moest ik die morgen uitproberen, want ik had veel te weinig donkergroen op mijn klosje gewonden.
En het lukte!
Het was de bedoeling dat ik een mooi eindje zou opschieten met mijn groen/gele slangetje, maar het was te gezellig.
Henk kwam er ook nog even bij zitten met een kop koffie en het was maar zo twaalf uur . Zo ben ik er achter gekomen dat ik niet kan kantklossen en kleppen tegelijk. Met breien, haken en borduren lukt dat altijd prima, maar kantklossen vergt bij mij concentratie.

Inmiddels heb ik al aardig wat ‘kantklosmateriaal’ verzameld voor mijn nieuwe en (volgens Pieky) verslavende hobby.
Vorige week deed ik nog een diepte-investering bij de Wibra in Roden: 2 doosjes metalen spelden (à € 0,99) met kleine knopjes, want die glasknopspelden nemen te veel ruimte in op het onderliggende patroon.

Begin juli gaan we weer met z’n tweeën naar Hijken; wordt vervolgd dus.
Meer weten over deze blogserie? Er zijn al drie delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Reageren

19 juni: Buitenkunst 5 – Buiten de vissenkom.

Vier blogs schreef ik al over mijn ervaringen bij Buitenkunst.
Op 2e Pinksterdag sprak ik een mevrouw die zei: “Morgen moeten we weer naar de gewone wereld. Zo geen zin in.”
Na drie dagen begreep ik al wat ze bedoelde.
Met 1100 mensen zit je in een denkbeeldige bubbel: een vriendelijke en creatieve samenleving zonder geschreeuw en gescheld. Omdat er geen stroom en geen wifi is, voelt het daarnaast als een digitale detox. Er zijn bijna geen verbindingen met de buitenwereld en door het ‘niet filmen’-beleid ontstaat er een veilige, creatieve sfeer waarin iedereen gelijk is.
Een utopische samenleving; het voelde heel bijzonder om dat eens mee te maken.

Verder valt de totale afwezigheid van schermen op.
Als je wilt weten welke workshops je de volgende dag kunt gaan doen, dan moet je naar de administratie-unit. Op de wand daarvan worden op A 4tjes de workshops beschreven met dikke viltstift. Er zijn vijf categorieën: Beeldend, Muziek, Schrijven, Theater en Dans.
Als de hele goegemeente zich heeft verzameld, op vrijdagavond bijvoorbeeld voor het openingsprogramma, dan zit je met 1000 man op de tribune stil zijn om te horen wat Floor te zeggen heeft, want ze wordt niet versterkt.

De bemensing van de camping in de bossen van Elp is geen dwarsdoorsnede van onze Nederlandse samenleving.
Vriend van de familie Sam ging ook eens mee met onze dochters en zei “Ik ging linkse hobby’s doen in het bos” en daarmee gaf hij eigenlijk wel een goede omschrijving.
Het maakt volstrekt niet uit hoe je er uit ziet, je uiterlijk is van ondergeschikt belang en je leeftijd ook.
Tattoos of geen tattoos, haardossen in de meest vreemde verschijningsvormen, bijzondere kleding…. niets is gek.
Verder verbaasde ik mij over mensen die op blote voeten in zo’n bos lopen.

Je trekt één dag op met een groep mensen die je niet kent, je ontdekt wat je leuk vindt, wat je goed kunt of juist helemaal niet en een volgende dag kan qua beleving weer heel anders zijn: andere workshop, andere mensen.
Die workshops worden verzorgd door professionele vakdocenten en kunstenaars.
Schrijver/dichter Lena van de schrijfworkshop bijvoorbeeld was zelf een boek aan het schrijven en gaf ons erg bruikbare tips het schrijven van een verhaal.
Christina van de twee workshop klassieke zang die ik heb gedaan nam op haar telefoon heel veel op en probeerde dingen uit: hoe klinkt dit? En als we dit door elkaar zingen? Je zag dat ze er zelf ontzettend van genoot en dat had ook weer invloed op onze beleving.

De waan van de dag is weg, de ‘gewone wereld’ bestaat even niet.
Carlijn beschrijft het zo: In het dagelijkse leven zit je in je eigen vissenkom. Je kent de andere vissen, je weet hoe je omgeving er uit ziet, hoe iedereen reageert en waar de denkbeeldige grenzen zijn.
Op Buitenkunst ben je even uit die kom en mag je vrij rondzwemmen.
Geen werk, geen status: je bent mens en je gaat samen iets leuks doen.
Een unieke ervaring.

Alle delen lezen van deze blogserie?  Een overzicht vind je onderaan deel 1

Reageren

Pagina 15 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén