De waarde van de dag – Pagina 228 – een alternatief voor 'de waan van de dag'

18 november: Pan Pom Poen Soep.

Door Ada

Op 18 november 2019

Vroeger was er nog geen PKN.
Toen had je ‘gréfo’s’ en ‘hèrvo’s’.
Gerard en ik hoorden van huis uit bij de hervormde kerk en dus ging ik in 2008 zingen bij toenmalige hervormde Catharinacantorij.
In 2017 werd die cantorij opgeheven, enkele leden sloten zich aan bij de Op de Helte-cantorij, die op dat moment werd omgedoopt tot Cantorij Roden.

Gistermiddag kwamen we als voormalig zangers en zangeressen van de Catharinacantorij bij elkaar voor alweer de derde reünie.
We begonnen met koffie en thee en ik moest eerst uitgebreid bijpraten met mijn voormalig manager bij Lentis, die ik lang niet meer gesproken had. Fijn om elkaar weer even te zien!
Al snel was het tijd voor het volgende onderdeel van de reünie: zingen.
De stemgroepen gingen bij elkaar zitten en onder leiding van cantrix Erica gingen we eerst inzingen.

…..hartige taart, salades….

Het was heerlijk om even weer samen te zingen, al werd wel duidelijk dat sommige reünisten al heel lang niet meer gezongen hadden. maar dat mocht de pret niet drukken.
En pret hadden we: als altengroepje hadden we het als vanouds weer heel gezellig.
Na de koffie en het zingen was het tijd voor het buffet. Courgettesoep, pompoensoep, salade en hartige taart, het was allemaal weer lekker.
Onze voormalig secretaresse vertelde dat ze wat moeite had met het uitspreken van de woorden-combinatie ‘een pan pompoensoep’. Wij gingen dat ook proberen, maar na een glas witte wijn was dat voor ons allemaal wat lastig. Onbekommerde lol; net als vroeger!

Essina had een pittige kaastaart meegenomen voor het buffet, van haar kreeg ik gisteravond het recept.
Dat wil ik de lezers niet onthouden: kaastaart voor iedereen!

Benodigdheden:
Voor de bodem:
– 120 gr.bloem, zout, 60gram boter of margarine; maar het kan ook met bladerdeeg.

Voor de vulling:
– 100 gr.ontbijtspek
– 250 gr.belegen kaas in plakken,
– 2 eieren
– 6 eetl.koffieroom.

Doen:
Een springvorm invetten met boter en het deeg verdelen over de vorm.
Het deeg goed tegen de kant drukken.

Bodem inprikken met vork.
De helft van de plakjes ontbijtspek erin, dan de helft van de kaasplakken, weer spek, weer kaas.
Eieren loskloppen met de room en dit over de inhoud schenken.
Springvorm op een rooster onderin een matige warme oven 175′ zetten en lichtbruin en gaar bakken in 35 of 40 min.

Deze hartige taart en warm en koud te eten.
Je kunt hem als warme maaltijd in punten serveren met een frisse sla of koud in punjtes bij de borrel.

Toevoeging van Essina: lukt altijd!

Reageren

17 november: Markt? O….. Marokko!

Door Ada

Op 17 november 2019

In Alledag

Gistermorgen werd ik om 07.00 u wakker van het geluid van een appje; vergeten telefoon uit te zetten. Maar ik moest toch naar de wc, dus ik nam mijn telefoon mee en las met m’n duffe hoofd, zonder bril, het betreffende appje van Sinet. “Op naar de markt!” met een emoticon met een zonnebrilletje op.
Wat moet je d’r mee. Wij zouden gisteravond bij Jan en haar met onze vriendenclub bij elkaar komen, maar dan hoef je ons om 7 uur toch niet te appen dat je met je zonnebril op naar de markt gaat? Ik ging weer naar bed. Uitslapen.

Twee uur later.
Inmiddels had ik mijn bril op en was uitgeslapen.
Ik las het appje weer; “Op naar Marokko!” met een foto van een goedgekeurde verlofaanvraag voor een week in het voorjaar van 2020.
Het kwartje viel.

WIJ GAAN NAAR MAROKKO!
Met de hele vriendengroep, 8 stuks in totaal; daarvoor had Sinet verlof aangevraagd én dus gekregen.
Volgend jaar vieren we dat we met vier stellen veertig jaar bevriend zijn; we vonden dat een mijlpaal om bij stil te staan.
Bij iedere evaluatie van een vriendenweekend (één keer in de twee jaar rond hemelvaartsdag) zei Bert: “De volgende keer in Marokko.” en dan lachten we allemaal hartelijk. Goed idee. Doen we niet.

Doen we wel.
Gisteravond hadden we al regelmatig voorpret.
Maar we moesten natuurlijk ook uitgebreid bijpraten.
‘Hoestmetdekinder, hoestmetdeolders, he’jtalheurd, he’jaleenpaspoortanvraogt’ en een kat die steeds in de weg zat en warme gehaktballetjes ook wel zag zitten.
Zo’n avond.
Met een doos gesorteerd gebak en lekkere hapjes.
Met plaagstootjes, dom gezeur en een vleugje voetbal.
Met een gezellig glas en een toast op de jarige.

Veertig jaar al; soms kan ik het me gewoon niet voorstellen.
We koesteren deze banden, net als die met ons gezin en onze familie.
We weten maar al te goed hoe kwetsbaar we zijn en als we iets kunnen vieren doen we dat.

klik op de foto voor een vergroting

Gistermiddag kocht ik een bosje rode rozen bij de Jumbo.
“Is het een cadeautje, mevrouw?”
Nee, het was voor mezelf.
Dan wordt het niet feestelijk ingepakt.
Maar ook voor jezelf mag je af en toe ook zonder reden iets feestelijks doen.
Van de rozen maakte ik, samen met wat hortensia’s, skimmia, rozenbottels en paarse besjes uit onze tuin een bloemstukje.
Om het leven te vieren.

Reageren

16 november: Cadeau uitgepakt.

Door Ada

Op 16 november 2019

In Alledag

Van Gerard kreeg ik voor mijn verjaardag een heerlijk cadeau: kaarten voor de muziektheatervoorstelling ‘Amadeus’ in Martini plaza in Groningen.

De voorstelling begint met de oude Salieri die in een verpleeghuissetting in een rolstoel zit. De andere bewoners kijken op een televisiescherm naar Andre Rieu, Salieri zit er met z’n rug naar toe. Hij vertelt dat het de laatste nacht van zijn leven is en dat hij ons, geesten van de toekomst, gaat vertellen hoe het nou zat met de dood van Mozart en zijn rol daarin.
Hij nam ons mee naar Wenen naar de tijd dat hij als beginnend componist al succesvol was en hoe zijn kennismaking met de jonge Wolfgang Amadeus Mozart verliep. Dan ontvouwt zich voor je ogen het leven van Mozart; je hoort zijn geniale muziek, je ziet een irritante losbol en je ziet wat het allemaal doet met Salieri. Hij ziet dat God aan Mozart heeft gegeven wat hij zelf zo graag wilde: goddelijke muziek maken.
Hierbij een link naar een video van repetitiebeelden, dan heb je even een idee.

In de recensies wordt Mark Rietman uitbundig geprezen om zijn acteerprestaties en dat kan ik alleen maar onderschrijven, maar voor mij bracht de sopraan Lucie Chartin het mooiste van de avond. Als ‘koningin van de nacht’ imponeerde ze met goed uitgevoerde hoge noten en ze zong prachtige aria’s en zo mooi uitgevoerd….. de keizer moest er van huilen, maar ik ook.

Het hele stuk is een bijzondere combi van modern toneel en klassieke muziek. Er staat regelmatig een orkest op het podium en er zingt ook een voltallig koor in deze voorstelling, in Groningen het Toonkunstkoor Bekker. (klik hier voor een verslag en een video van RTV-Noord>>>)
Omdat de andere stemmen allemaal door microfoons versterkt worden, kwam het koor soms wat ielig over, de mannen bijvoorbeeld kon ik in één lied niet eens goed horen, maar dat kwam ook omdat we wat aan de zijkant zaten en de mannen precies aan die zijkant in de coulissen stonden.

Was ik samen met de keizer al in tranen door de sopraan, toen het koor aan het einde bij de dood van Mozart het introïtus van het ‘Requiem’ inzette en daarna ‘Lacrimosa’ zong liet ik het allemaal maar gebeuren: wat een emotie en wat een intens drama.

Nu lijkt het of het allemaal drama was, maar dat was geenszins het geval.
Er viel ook genoeg te lachen, want Mozart werd niet alleen op een vileine manier dwars gezeten door Salieri, maar ook door de minister van cultuur en twee andere kunst-hotemetoten die met idote regelgeving en protocollen voor de muziek roet in het eten gooiden en daarmee ook de huidige situatie in kunstenland op de hak namen. “Te veel noten” bijvoorbeeld als kritiek op een stuk dat Mozart had geschreven; alsof het aantal noten in een stuk beperkt zou moeten worden.

Ergens in een artikel over deze voorstelling hoorde ik de regisseur zeggen; “Amadeus is een pleidooi voor de schoonheid van muziek.”
Daar was ik natuurlijk al lang van overtuigd, maar ik heb dit pleidooi als verjaardagscadeau scene voor scene en noot voor noot uitgepakt: ik heb er intens van genoten. Geen noot te veel.

Reageren

15 november: Spelende vrouw…..wat heb je nu geleerd?

Door Ada

Op 15 november 2019

In Alledag

Soms stuit ik op een bericht op internet waar ik van opkikker.

Deze week valt mijn oog op een kop in het digitale tijdschrift Saar (doelgroep 50+-vrouwen) met de kop ‘Gelukkig oud worden? Dan moet je breien, wijn drinken en gezond eten.”
Wil je het artikel ook lezen? Klik hier >>>.

Als ik het artikel uit heb weet ik dat uit onderzoek is gebleken dat goed slapen, letten op wat en hoeveel je eet en elke dag een half uur wandelen, fietsen of zwemmen de kans vergroot op een langer leven.
Genieten van een hobby (o.a. breien uit de kop van het artikel maar ook schaken of puzzelen of zo) levert 21% minder risico op eerder overlijden op.
Als je elke dag twee glazen wijn drinkt heb je 18% minder kans op een vroegtijdige dood.

Dus…… dan wordt ik minstens honderd!

Maar.
Het is een mooi verhaal, maar de praktijk is vaak anders.
Al die genoemde dingen zijn geen garantie voor een lang leven; stel je voor.

Wat leer ik van zo’n artikel?
Probeer een beetje te genieten van het leven.
De KANS dat de je ouder wordt is dan groter en tegelijkertijd heb je het dan ook nog een beetje leuk.

Reageren

14 november: PKN-Christmascarols-koor met bonus.

Door Ada

Op 14 november 2019

In Kerk & gemeente

Gistermiddag was ik de hele tijd een beetje nerveus.
Gisteravond was namelijk de eerste repetitie van het PKN-Christmascarols-koor dat gaat zingen op de Roder Weihnachtsmarkt op 14 december en in de vesper van 15 december.
Er hadden zich 29 mensen opgegeven die van te voren allemaal van mij de muziek, de teksten en oefen-files hadden gekregen.
Dan is het hartstikke spannend: hoe klinkt het koor qua verhouding?
Zijn er meer alten dan sopranen?
Heb ik wel genoeg bassen/tenoren?
Hebben ze een beetje geoefend?

Voor mij is het een groot avontuur; we hebben nog nooit met een gelegenheidskoor van onze PKN-gemeente op een kerstmarkt gezongen en niemand weet hoe dat precies zal zijn.
Gelukkig durven de aanwezigen van gisteravond dit avontuur samen met mij aan te gaan.

We begonnen met de inzingoefening waarmee ik vroeger de kinderkoorrepetities begon; heerlijk om een hele groep volwassenen enthousiast ‘haaaaidiehaaai’ en ‘hoodiehooooo’ te met bijbehorende gebaren te zien zingen!
Toen gingen de stemgroepen bij elkaar zitten en brak een spannend moment aan: het eerste lied “We three kings of Oriënt are”. Laat maar horen: wat kennen we er van?
Maar dat viel niet tegen! Het stond al heel behoorlijk onder elkaar en met wat extra aandacht voor de verschillende stemgroepen konden we het na tien minuten zingen.

Zo ging het trouwens niet bij alle liederen. De carol ‘God rest you merry, gentlemen’ stierf bij de eerste keer in schoonheid. Daar hebben we hard aan gewerkt, maar ook toen lukte het niet om het vierstemmig goed uit te voeren. Huiswerk voor de volgende keer dus.
Dit is gelijk ook het enige lied waar we moeite mee hebben. De andere liederen gingen al best goed en ‘Joy to the world’ klonk zelfs al als de spreekwoordelijke klok. Ook bij ‘Silent Night’ hoefden we de afzonderlijke stemmen niet apart te oefenen.

De zenuwen van gistermiddag waren toen al lang weg; het was eigenlijk alleen maar ontzettend leuk. Iedereen is van goede wil; toen het bij dat ene lied niet goed ging wist ik niet goed wat ik moest doen om de mannen hun partij aan te leren. Ik kan die partijen namelijk zelf ook niet zingen, maar gelukkig was daar Annelies die piano kan spelen. Zij begeleidde de mannen en samen kwamen we er wel uit.
Verder sta ik wat ongemakkelijk de maat aan te geven; anders heb ik altijd een gitaar om mijn nek, maar carols horen eigenlijk a-capella gezongen te worden dus dat gaan we ook proberen. Zelf wil ik natuurlijk ook graag de alt-partij meezingen, maar die twee dingen samen lukte mij niet zo goed. Met mijn aandacht bij de altpartij vertraagde het tempo dat ik aangaf, waardoor het koor steeds langzamer ging zingen. Ik voelde me als een kandidaat bij ‘Maestro’……

Fijn dat het allemaal zo goed ging, maar de allermooiste bonus voor mij is dat Gerard en alle drie onze dochters meezingen, inclusief schoonzoon Jon.
Voorafgaand aan de repetitie zat ‘het hele koor’ bij ons aan tafel aan de boerenkoolstamppot.

Ben je benieuwd naar ons PKN-Christmascarols-koor?
Zet 14 en 15 december alvast in je agenda: we willen heel graag dat naar ons komt luisteren!

Reageren

13 november: Eem in ’t Nedersaksisch

Door Ada

Op 13 november 2019

In Streektaol

Toen ik vrogger as kiend wel ies met mien olders in Duutsland was, verteul mien va altied da’j vlak over grens gewoon joen eigen streektaol kunnen praoten.

Dat deur hij dan ok.
Hij preut vloeiend Duuts, maor hij vun ’t mooier as ’t in ’t Nedersaksisch kun.
Hij verteul oons daorbij van het Noord Europese Hanseverbond uut de dattiende en vittiende eeuw; het Nedersaksich was toen een taol die praot weur in het hiele handelsgebied van dat verbond.
Netuurlijk ha’j toen ok al verschillende dialecten. In Grunn’n was de tongval wat aans as in de Achterhook en in Oldenburg en Bremen preuten ze aans as in Lübeck en op Rügen, maor het was ien taol en de luu kunnen mekaar goed verstaon.

In de dierentuun in Nordhorn nam ik de proef op de som.
Tegen de vrouw die oons koffie kwam brengen in de harbarg begunde ik het Drents en zij preut in het plat-Duuts terugge.
Maor dat was biezunder!

Netuurlijk mussen wij het er toen ok eem over hebben.
Zij verteul dat Nedersaksisch praoten allent maor kun met luu van de oldere generaties* die de streektaol nog leert hebt.
De jongelui leert het tegenwoordig niet meer. Heur kinder niet en oonze kinder ok niet.
Ie woont in Duutsland en dan praot ie Duuts of ie woont in Nederland en ie praot Nederlands, d’r zit gien grensgebied meer tussenin.
Zunde zunde zunde, daor waren wij ’t wal over iens.
Maor wij kunt het ok niet meer truggedreien.

Hoe dat tegenwoordig giet weur duudelijk deur neef Cor (15).
Hij wol wat kopen in een winkeltie bij een tankstation met körtingsbonnen die as hij bij het toiletbezuuk kregen haar.
Hij prebeerde dat in ’t Duuts uut te leggen an de medewarker bij de balie, maor die begreep hum niet.
“You can try it in Englisch” zee e tegen Cor.
Maor dat was fijn, daor kun Cor zich prima in uutdrukken en ze begrepen mekaar direct. .

Toen wij ’s aomnds an de schnitzel met zwiebeln zaten in Emlichheim kun ik met die mevrouw ok gewoon in de streektaol communiceren.
Cor vun het fascinerend; hij zat d’r met verstaand naor te luusteren.
Zu’n gesprek haar e ja nog nooit heurd.
“Kan ik dat Drents ook nog leren tante Ada?”

Nederlands en Duuts bint limtige taolen en die bint an verandering onderhevig.
Wij wilt het Nedersaksisch ok graag limtig hollen, maor de warkelijkheid vertelt een aander verhaol.

Taol is ja communicatie.
En as de jongste generatie mekaar nou niet begrep in heur eigen taal maor wel in het Engels…….. wat is dan het probleem?

* confronterend um te constateren dat ik daor dus ok bij heur…..

Reageren

12 november: Nee joh!

Door Ada

Op 12 november 2019

In Alledag

Op maandagavond ga ik altijd om 18.15 u zwemmen met Ans, maar gisteravond niet.
Het was immers Sint Maarten en dat gaat heus wel door zonder mij, maar ik wil het niet missen.
Als het gaat schemeren zet ik lantaarns buiten en kaarsjes op de trap en zet een schaal met snoep bij de deur.

Om kwart over vijf stond het eerste stel voor onze deur; twee broertjes, één van vier en één van twee.
Ze begonnen voortvarend.
“Sint Maarten, Sint Maarten, de meisjes…….” en toen stokte het.
Het kleintje keek verbaasd naar zijn broer en zong twijfelend: “De koeie heb taarten…?”
“Nee joh!” riep de ander ‘Zo gaat het niet!”
Bedremmeld keken ze ons aan.

Vanuit de verte hoorden we een papa-stem: “Begin maar even opnieuw.”
Toen ging het goed.
Inclusief de koeien, meisjes en rokjes.
Ik vroeg naar hun lampions.
De kleinste wees ons op de lampion van z’n broer.
“Hai heef RAKET MAAKT!’ riep hij met een stralend snoetje.
Zelf had hij een vlinder die ook prachtig was, maar de raket sprak kennelijk meer tot de verbeelding.
Ze mochten iets kiezen en overlegden samen wat ze zouden nemen.
Ze kozen allebei een Fruitella, vergeleken wat ze hadden, of ze wel allebei hetzelfde hadden. Papa vond het toen wel welletjes “Nou kom maar, kletsmajoors!”

En dan heb ik nog maar één stel beschreven.
We kregen enthousiaste zangers in een groepje en twee buurkindjes waarvan de jongste absoluut niet wilde zingen; ze zag het nut van alles nog niet zo in.
Er stonden kinderen voor onze deur die wel kunnen zingen, maar ook kinderen die dat niet kunnen zodat het deurgezang onbedoeld meerstemmig werd.
We genieten van wat op zo’n avond voorbij komt.

Later op de avond kwamen er wat grotere kinderen met meer branie.
Gerard deelde snoep uit en grapte daarbij dat ze hun tanden wel goed moesten poetsen.
Hij kreeg een grote grijns terug en een olijk ‘Nee hoor!’.

Ik schreef het al: ik had het niet willen missen.
Er liggen nog wat doosjes Smarties en Fruitella reepjes in de koelkast.
Die liggen daar vast niet lang; morgen komen de dochters en twee schone zonen boerenkool eten…..

Reageren

11 november: Die mij droeg.

Door Ada

Op 11 november 2019

In Kerk & gemeente

Soms zit ik in de kerk bij een viering, waarbij ik me niet fijn voel. Een sombere psalm van drie coupletten, een moeilijk, onbekend lied waarbij de organist geen ondersteunende begeleiding speelt: geen zaken waar ik veel aan beleef. Dat zegt natuurlijk niets over hoe andere gemeenteleden het ervaren. Een psalm kan soms ook heel troostend zijn.

Gelukkig bestaat een viering uit meerdere onderdelen. We zagen een video van een woedende Jezus die op het tempelplein met een zweep de handelaren wegjaagt en de tafels van de geldwisselaars omgooit. We hoorden een heel goed verhaal van ds. Walter Meijles over het verdriet van Jezus over de komende verwoesting van Jeruzalem.
Dat Jezus in de laatste week van zijn leven somber en bedrukt is en dat de Joodse leiders plannen maken om hem uit de weg te ruimen. Dit verhaal, zei de dominee, wordt in de bijbel niet verteld om ons somber en bedrukt te maken, maar om ons wakker te schudden. Om ons telkens weer op het hart te binden dat je in het leven niet de kansen moet laten liggen. Dat je de dingen waar het werkelijk op aan komt niet door je vingers moet laten glippen maar vast moet houden. Dat je niet pas later zegt: “Ach, wat was ik toen gelukkig.” Het hele verhaal horen? Hierbij een link naar Kerkomroep >>> (Roden, Catharinakerk, 10 november 10.00 u).

op adelaarsvleugels

Na de preek luisterden we naar Trijntje Oosterhuus die het gedicht ‘Die mij droeg’ van haar vader zong. Samen met de preek van Walter kleurde dit lied de viering.
Hierbij een link >>> naar een uitvoering van het lied.

Maar de waarde van mijn dag werd bepaald door iets anders.
Dat was het gesprek dat ik aan de koffie na de viering had met een gemeentlid wier man dementeert en op dit moment een zwaar leven heeft door de zorg voor en om hem. Zij vertelde hoe zwaar het is.
Maar ook hoe ze ’s morgens samen ontbijten en hoe hij geniet van het eitje dat ze voor hem bakt. Dat zijn zus soms een dag komt en dat hij dan zo geniet van haar gezelschap. Dat ze dan koffie met gebak hebben. Dat ze ondanks alle gedoe probeert te genieten van wat er nog wel is.

Met mijn praktische instelling vroeg ik haar: “Ben je niet bang dat jou iets overkomt? Hij is helemaal afhankelijk van jou.”
Het antwoord was verrassend.
“Nee.
Als mij iets overkomt worden de problemen die dan ontstaan op een andere manier opgelost. Daarbij vertrouw ik op die Ene” en ze wees naar boven.

Het lied van Trijntje stond mij nog helder voor de geest.
Die mij droeg.
Bedankt Joke.

Reageren

10 november: Comfortzone.

Door Ada

Op 10 november 2019

In Kerk & gemeente

Een workshop van Judith Oosterhuis; als ik in de gelegenheid ben ga ik daar graag naar toe.
In de aankondiging stond: In deze workshop maken we een collage van beeld en eventueel tekst. Hiermee vertellen we ons eigen verhaal of dat van een dierbare aan de hand van beeldmateriaal.

Gistermiddag fietste ik rond 14.00 uur naar De Deel met een plastic mapje met kopieën van foto’s uit het leven van mijn vader. Voor mijn moeder heb ik in de laatste jaren van haar leven een Levensboek gemaakt, (zie 23 oktober 2016 Levensboek>>>), maar mijn vader overleed al voordat ik überhaupt aan een levensboek had gedacht.
De collage zou mijn vader als onderwerp hebben.

We gingen werken met verschillende soorten gekleurd papier, decoratief plakband, plaatjes uit tijdschriften, lijm, stempels, kantrandjes en stiften.
Voordat ik gistermiddag kwam had ik al een idee van wat ik ging doen, maar dat was niet bij iedereen zo.
Tegenover mij zat Hetty te mijmeren boven haar foto’s: “Ik heb nul inspiratie…” maar gelukkig voor haar kwam die toch nog.

Sommige meegebrachte foto’s kon ik niet gebruiken; ik had bijvoorbeeld een foto van de kerk in Hoogersmilde, maar die was veel te groot. Van sommige foto’s moest ik mijn moeder afknippen en sommigen kon ik niet kwijt: te veel.
Ik koos de kleur groen om randjes langs de foto’s te maken en ik koos voor een collage met lijstjes die boven en naast elkaar staan.
(Klik op de foto voor een vergroting.)

Moet ik voor een workshop bij Judith anders altijd uit mijn comfortzone ( ik kan bijvoorbeeld helemaal niet schilderen, kleien of anderszins vormgeven), deze middag zat ik midden in die zone helemaal gelukkig te knippen en te plakken.
Mijn ding.
Foto’s, herinneringen, fröbelen.
Het was heerlijk.
En helend.
Na elf jaar mis ik mijn vader soms nog en fysiek bezig met zijn leven maakte dat mijn hoofd ook even vol zat met hem.

Wat een fijne invulling van een vrije zaterdagmiddag.
De volgende workshop van Judith staat alweer in mijn agenda: zaterdag 25 januari.
Schetsen in stilte in de Catharinakerk.
Dan weer ùit mijn comfortzone dus.
Dat geldt voor het schetsen maar ook voor de stilte.

Reageren

9 november: Het hoofd en het hart.

Door Ada

Op 9 november 2019

In Muziek

Afgelopen week mochten we stemmen voor de Evergreen Top 1000.
Die wordt uitgezonden op Radio 5 in de week van 25 tm 29 november; ik kijk er al naar uit.

In alle lijstjes die ik instuur staat altijd ‘The head and the heart’ van Chris de Burgh.
Een vertaling van dat lied had ik eind tachtiger jaren ooit al eens gehoord, uitgevoerd door Youp van ’t Hek.
Hij beschreef een scheiding en had het over ‘het eeuwige dilemma tussen het hoofd en het hart’. Later ontdekte ik dat het een nummer van De Burgh was en ik kocht de CD ‘Man on the line’ waar het nummer opstond.

Het is een triest verhaal.
Een echtpaar is na jaren huwelijk uit elkaar gegroeid.
Ze zijn er een weekend met z’n tweeën tussenuit in een andere omgeving om de problemen onder ogen te zien en tot een oplossing te komen.

Scheiden of niet?
Maar ik kan niet zonder haar!
Maar het gaat ook niet met haar!
De Burgh beschrijft in dit lied de verscheurdheid die je dan voelt van binnen.
Kies ik met mijn hoofd? Is het beter om uit elkaar te gaan?
Kies ik met mijn hart? Ik kan haar toch niet missen!

“I don’t want to let her go… ”
It is time to let her go…

Het lied raakt me nog steeds; ik heb het al honderden keren gehoord.
Het is voor mij onbegrijpelijk dat ‘Lady in red’ zijn bekendste lied is, want dit is voor mij de mooiste.
Daarom staat hij op alle lijstjes die ik instuur.

Luister naar deze prachtige ballad uit de jaren ’80: hierbij een link naar een video op YouTube>>>

Reageren