De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

6 oktober: Arnhem 2 – De Rijn & het Castellum.

Donderdagmiddag 1 oktober, nadat we ons geïnstalleerd hadden in onze hotelkamer, gingen we op de fiets Arnhem in.
We zochten het VVV-kantoor op voor wat informatie over de stad.
Een plattegrondje, misschien een fietsroute of iets over een stadswandeling?
Het VVV kantoor zat in de Eusebius-kerk, die namen we gelijk al even mee; we zagen o.a. het praalgraf van Karel van Gelre. 
We namen een foldertje mee van ‘Arnhem in de middeleeuwen’ en een plattegrondje.
Met behulp van de fietsknooppunten-app en informatie uit de foldertjes stelden we zelf een fietstocht van ongeveer 35 kilometer samen. Er waren twee dingen die ik sowieso graag wilde zien: de fundamenten van het Romeinse Castellum in het uiterwaardengebied Meinerswijk én kasteel Doorwerth.

Uitzicht vanaf de Nelson Mandela-brug

Zaterdagmorgen stapten we in de binnenstad op de fiets op weg naar de Mandela-brug.Van daaruit heb je een mooi uitzicht over de Rijn, die heel laag stond. We hebben die hele dag geen schip op de rivier gezien: de vaargeul was op sommige plekken maar 125 cm meer!
Daarna fietsten we het natuurgebied Meinerswijk in.
Het leek wel wat op de omgeving rond het Leukermeer in Noord Limburg, al was het alleen maar omdat hier ook meren waren ontstaan door zand- en grindwinning.
Je leest alles over dit Uiterwaardenpark in dit artikel op de website ‘Arnhems Peil’.

De fundamenten van het Castellum

We vonden het Romeinse Castellum en verdiepten ons even in dat stukje geschiedenis, zoals de rol die het castellum speelde bij de Bataafse opstand in 69 na Christus . Daarna werd het platgebrand én weer opgebouwd. Meer weten? Klik hier voor een artikel op Romeinen.nl.

Het was een erg diverse fietstocht. Het eerste deel fietsten we onder de Rijn, sommige stukje door de uiterwaarden en sommige stukjes op de rivierdijk.
We zagen veel  typische ‘dijkhuizen’ die tegen de rivierdijk zijn aangebouwd, waarvan alleen de bovenste verdieping boven de dijk uitsteekt.

Stuwensemble Driel

Bij het dorpje Driel verwonderden we ons over het stuw- en sluizencomplex.
Eerst dachten we dat het een brug was; eenmaal dichterbij konden we niet bedenken wat het wel was. Het leek wel wat op een waterkrachtcentrale, maar dat was het ook niet.
Op het bordje dat we later vonden stond:  Stuw-ensemble Driel. Het reguleert de waterverdeling van de Rijn in Nederland. Uitleg is te ingewikkeld. Rijkswaterstaat heeft op haar website een pagina gewijd aan dit stuwensemble, daar wordt het allemaal heel duidelijk uitgelegd.

De brug bij Heteren

Fietsen langs een rivier, wat kan ik daar van genieten. Het was ook prachtig nazomerweer!
“Zo kan ik wel tot de Noordzee aan toe fietsen” riep ik overmoedig.
Maar dat deden we natuurlijk niet.
Bij Heteren fietsten we in noordelijke richting over de Rijn voor het tweede deel van ons ‘reisje langs de Rijn’: op zoek naar kasteel Doorwerth.
Als je op de afbeeldingen klikt komen ze groter in beeld, dan zie je beter hoe laag de Rijn staat.

Het eerste deel van ‘Arnhem’ nog niet gelezen?
Hierbij een link naar een blog over het bijzondere hotel waar we overnachtten: The Church.
Onderaan dat blog vind je een overzicht van de andere delen in deze serie.

Reageren

5 oktober: Beestjes? In je mond?

Op 17 september stond op onze Historische scheurkalender een historisch feit uit de 17e eeuw:
Een Nederlandse hobbyist doet een belangrijke ontdekking in de microbiologie.
Hoe belangrijk die ontdekking was, las ik in het vervolg op de achterkant:

De Nederlandse Anthony van Leeuwenhoek was een buitenstaander in de wetenschappelijke wereld van zijn tijd. Zonder universitaire opleiding, zonder kennis van andere talen dan het Nederlands en afkomstig uit een middenklasse gezin in Delft leek hij een onwaarschijnlijke kandidaat voor een wetenschappelijke doorbraak.
Toch groeide hij uit tot een pionier van de microbiologie.
Van Leeuwenhoek werkte als stoffenhandelaar, maar had een opmerkelijk hobby: hij sleep lenzen en bouwde daarmee zijn eigen microscopen.
Sommige van zijn zelfgemaakte instrumenten konden wel tot 200 keer vergroten, voor die tijd ongekend.
Vanaf 1673 begon van Leeuwenhoek zijn bevindingen te delen met de Royal Society of London, een toonaangevend wetenschappelijk genootschap.
Zijn brieven, geschreven in het Nederlands, werden vertaald en met grote belangstelling gelezen.

Eén van zijn beroemdste waarnemingen beschreef hij op 17 september 1683.
Van Leeuwenhoek had de tandplak van zijn eigen gebit onderzocht – een witte materie zo dik als beslag – en zag daarin onder zijn microscoop zeer kleine levende wezentjes bewegen. Toen hij de tandplak van een oude man onderzocht die nog nooit zijn tanden had gepoetst, trof hij hierin nog veel meer levende organismen aan.
Hij was de allereerste mens die bacteriën waarnam. Met deze ontdekking opende van Leeuwenhoek de deur naar een onzichtbare wereld en legde hij de basis voor een geheel nieuw vakgebied in de biologie.

Met afgrijzen lees ik dan (terwijl ik op de wc zit) dat het in de 17e eeuw heel normaal was dat je tandplak op je gebit had ‘zo dik als beslag’.
Brrrr.
En dat je dan als eerste mens ter wereld ziet dat er beestjes in die plak krioelen.
Hij noemde die beestjes trouwens zelf ‘dierkens’.
Een mooi artikel over Van Leeuwenhoek en voorbeelden van wat hij allemaal ontdekte onder zijn microscoop vond ik op de website ‘Oneindig Noord Holland’ onder de titel ‘7 kijkjes onder de microscoop’. Daar zie je ook hoe hij de eerste bacterieën tekende.

Nog wat kleine feitjes: Van Leeuwenhoek werd geboren in Delft in 1632 als zoon van Philips Antonyszoon, mandenmaker en Margaretha Bel van den Berch die stamde uit een geslacht van bierbrouwers.
Hij werd gedoopt als ‘Thonis Philipszoon’, maar hij noemde zich van Leeuwenhoek omdat zijn ouderlijk huis in Delft op de hoek naast de Leeuwenpoort, nabij de Oostpoort, stond.
De stad Delft is natuurlijk supertrots op zijn wereldberoemde bewoner.
Op de website van Delft vind je het artikel ‘Ontdek het Delft van Anthonie van Leeuwenhoek‘

Reageren

4 oktober: Arnhem 1 – The Church

Een jaar of wat geleden was Gerard met een projectgroep van het werk in Arnhem.
Hij stuurde een foto van het hotel waar hij ’s nachts sliep: in een kerk!
“Dat wil ik ook!” riep ik toen ik de foto’s zag en dat had hij goed onthouden: toen ik 65 werd vorig jaar kreeg ik ‘Twee nachten in Boutiquehotel The Church Arnhem’ cadeau.
Donderdagmiddag 1 oktober mocht ik mijn cadeautje uitpakken.
Wat bijzonder was het!

Natuurlijk wil ik dan eerst weten hoe oud de kerk is.
Hij is gebouwd in 1898; de evangelisch-lutherse gemeente heeft er meer dan 100 jaar in gekerkt, maar in 2017 kon de gemeente de alsmaar stijgende onderhoudskosten van het gebouw niet meer betalen en werd het gebouw verkocht. De gemeente ging kerken in de kerkgebouw van de Oud-katholieken.
Sinds 2018 is er een hotel-restaurant in gevestigd: Boutiquehotel The Church.

Mooi hoor.
De originele vloer zit er er nog in.
Zelfs de buste van Luther hing nog in de hal met de 95 stellingen (die hij op de kerkdeur in Wittenberg spijkerde) er ingelijst onder.

Aan de zijkant stonden een aantal originele kerkbanken, er waren drie grote, gebrandschilderde ramen en in de kerkzaal leek het alsof er aan weerskanten 4 hotelkamers aan het plafond hingen, maar die werden gedragen door een stalen steunconstructie.
Achter de deur naast Luther was de balie gesitueerd waar we werden ingecheckt, daarnaast bevond zich een grote, open keuken.
In de grote kerkzaal waren in het midden twee bar-eilanden; daaromheen stonden losse tafeltjes en stoelen gegroepeerd.
Langs de zijkanten waren met fauteuils zitjes gemaakt.


Wij sliepen in de oude kosterswoning, die links van de kerk staat
Het bed ‘stond’ op een kerkbank.
Vrijdagmorgen werd ons ontbijt geserveerd in de kerkzaal.
Wij zaten middenin het gebouw en ik keek mijn ogen uit: wat mooi gedaan!

Het deed me denken aan ‘Pitcher & Piano’, het kerk-restaurant in Nottingham waar Gerard en ik in 2017 lunchten: klik hier om dat verhaal nog eens te lezen.
Het ontbijt was geen buffet, maar werd bij ons aan tafel geserveerd.
“Wilt u thee of koffie? Hoe wilt u uw eitje bereid hebben?”
We kregen zelfs nog een wentelteefje!
Na het ontbijt namen we de trap naar het orgel om te bekijken hoe de ‘zwevende hotelkamers’ te bereiken waren.
Er was een glazen gang aan weerzijden achter de kamers langs.

Toen we zaterdagmorgen de kerk binnenkwamen voor het ontbijt zag de kerkzaal er heel anders uit.
Waar wij hadden de vorige morgen hadden gezeten stonden nu sta-tafels, er was een feestje die middag.
Wij kregen nu een plekje in het koor in een bank aan de zijkant.

Je moet weten waar The Church zit, anders loop je er zo aan voorbij.
“Jullie hebben geen terras of zo” vroeg ik de mevrouw bij de balie “hoe weten mensen jullie te vinden?”
“Alleen via de website. Het is ook niet de bedoeling dat mensen hier zomaar naar binnen lopen, je moet altijd eerst een kamer of een tafel reserveren.”
Hierbij een link naar hun website.

Naast hotel is The Church ook een restaurant, maar daar hebben wij niet gegeten; dat deden we ergens anders in Arnhem.
Waar?
Dat lees je in één van de volgende delen in deze serie.

2. 6 oktober – De Rijn en het castellum
3. 17 oktober – De Rijn en Doorwerth
4. 20 oktober – Veranderende horeca.
5. Het staartje

Reageren

3 oktober: Een dagje geschiedenis (4) – De heilige.

Eigenlijk ging de hele geschiedenis-dag van Cor en mij op aan Hegebeintum: de terp, de kerk en de state.
Het was al 15.30 uur toen wij weer in de auto stapten, maar we wilden eigenlijk ook nog naar Dokkum.
Mijn vader deed aan stamboomonderzoek en Cor is daar zeer in geïnteresseerd.
De familie Vrieswijk komt oorspronkelijk uit de buurt van Damwoude (dat ligt pal onder Dokkum) en Cor vindt het een bijzonder idee dat onze voorvaderen misschien Bonifatius wel hebben vermoord in 754, dus die wilde met mij naar de bron van Bonifatius en de bijbehorende kapel.

We vonden eerst de Bonifatiusbron: een zoetwaterbron die pelgrims uit veel landen trekt. Het water zou een geneeskrachtige werking hebben.
Naast die bron staat een beeld van de onfortuinlijke heilige; hij houdt de bijbel boven zijn hoofd.
Volgens de legende heeft Bonifatius nog geprobeerd om zich hiermee te verdedigen.
Bij die bron is later een kapel gebouwd en er is een processiepark met kruiswegstaties aangelegd. Daar in dat park vonden wij nog een ander standbeeld: het was Titus Brandsma, één van de initiatiefnemers voor de bouw van dit pelgrimsoord in 1934. Brandsma overleed in 1942 in het concentratiekamp Dachau; hij is in 2022 heilig verklaard.

Wij wilden ook graag in de kapel kijken, maar die was gesloten in verband met een uitvaart.
Jammer ja.
Cor was hier al eens eerder geweest en toen was de kapel ook al dicht.
Dan maar even een mini-picknick bij de bron in de schaduw van grote bomen: een blikje drinken en zakje chips.
Daarna maakten we een wandeling in het park langs de kruiswegstaties; we zochten bij iedere statie op wat er werd uitgebeeld: Jezus neemt zijn kruis op, Jezus valt …..14 waren er in totaal.
“Zullen we nu naar huis?” en toen….. ging de deur van de kapel open en kwam er iemand naar buiten.
“Mogen wij misschien nog even naar binnen?”
Het mocht.
De deur naar de Titus Brandsma-kapel werd zelfs nog even voor ons opengezet.
De kapel is heel groot; er kunnen zo’n 1500 mensen in.
In het midden is er geen dak en kijk je zo naar de hemel.
Langs de linkerwand vind je informatie borden die je alles vertellen over het leven en het werk van Bonifatius, langs de rechterwand kom je alles te weten over Titus Brandsma.

Op de terugweg reden we nog even door Damwoude.
“Hier is het allemaal begonnen….”
1126 jaar na de moord op Bonifatius is onze (bet)overgrootvader Kornelis Vrieswijk is in 1875 geboren in Dantumawoude; hij werd schipper en overleed op hoge leeftijd in Dedemsvaart.
De achterkleindochter en de achter-achterkleinzoon van deze man die in 2026 door Damwoude rijden hebben geen idee meer waar ‘ouwe opa’ geboren is of waar de familie überhaupt woonde.
Mocht men ons ooit bevragen over de dood Bonifatius: wij ontkennen alles.

Je leest meer over Bonifatius, Titus Brandsma én de kapel op deze website: Bonifatiuskapel.

Over ons dagje geschiedenis heb ik 4 blogs geschreven.
Onderaan deel 1 – De terp vind je een overzicht.

Reageren

2 oktober: Gastblog Remmelt – Een betoverend leeg landschap.

Toen Bonne Dijkstra dit schilderij maakte in De Alde Feanen was er nog geen sprake van een Nationaal Park.
Hij heeft de leegte en de oneindigheid van dit landschap op een perfecte wijze vastgelegd. Ogenschijnlijk een leeg en verlaten landschap met een lage horizon en een grauwe lucht met veel nuances. Hij heeft de schoonheid gevoeld en de potentie van dit gebied ervaren toen hij dit schilderde.
Het gebied heeft nu de status gekregen van het Nationaal Park, De Alde Feanen in het hart van Friesland.

Wij fietsten vaak in dit landschap van veenmosrietlanden, blauw- en dotterbloemgraslanden. Er komen orchideeën voor en duizenden vogels kunnen hier ongestoord broeden. Gelukkig wordt dit landschap bewaard voor komende generaties.

Bonne Dijkstra 1911 – 1994
Earne, Friesland, gemengde techniek.

Als je op de afbeelding klikt komt hij groter in beeld, dan zie je meer details.
Bonne Dijkstra (Beetsterzwaag 1911 – 1994 Oranjewoud) was een autodidact. Hij was van beroep kinderarts.
Hij werkte in een kenmerkende stijl, realistisch en figuratief.
Hij wist zich op latere leeftijd een plekje in de Friese kunstwereld te veroveren.
Hij was lid van de Fryske Kultuurried en nam deel aan exposities in musea en in galerieën in de jaren ’80 van de vorige eeuw.
Hij had veel contact met de schilder Andries van der Sloot, die Dijkstra nog wel eens van goede raad voorzag. Hij was een schilder van het Friese landschap.

Het schilderij heb ik destijds gekocht met een gevoel van ‘best wel aardig’.
Nader onderzoek maakte me enthousiast voor de kunstenaar en zijn schilderij.
De koper kwam uit dezelfde regio van Friesland en kocht het schilderij voor de verjaardag van haar moeder, die in dit landschap was opgegroeid.

Naschrift Ada: Als je op het internet zoekt naar ‘Bonne Dijkstra – schilder’ kom je in eerste instantie terecht bij de hedendaagse en kleurrijke kunstenaar Bonny Dijkstra.
Pas als je de jaartallen toevoegt kom je uit bij de Bonne van dit schilderij.
Een pagina over hem als schilder heb ik niet kunnen vinden, maar op de website Ald Fryslan (een veilinghuis voor kunst en antiek in Wommels) vond ik een aantal schilderijen van hem die inmiddels al verkocht zijn, maar je kunt de afbeeldingen nog wel bekijken. Hieronder een aantal voorbeelden.

Sneeuwlandschap bij Oranjewoud
Huisje in winterlandschap
Op het water
Gezicht op de terp van Easterwierum 

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Reageren

1 oktober: 29 september.

Op 29 september 1968 was de eerste uitzending van de Fabeltjeskrant.
Wim Kok was geboren op 29 september 1938 en Sylvio Berlusconi ook op die datum in 1936.
Voor mij is de 29e september voor altijd verbonden met tante Trijn: in 1945 werd ze op deze dag geboren. Die 1e aflevering van de Fabeltjeskrant zagen wij bij opa en oma Vrieswijk in huis waar wij toen waren voor de 23e verjaardag van tante Trijn.
Vorig jaar vierden we het ‘Tachtig is prachtig’-feest met de familie: het was achteraf haar laatste verjaardag.

Het was afgelopen dinsdag de eerste verjaardag van tante Trijn waarvoor ik geen kaart meer hoefde te schrijven en ik haar niet meer hoefde te bellen.
“Bel maor eem een dag later heur, dan hebt wij eem tied um bij te praoten, op de dag zölf is mij dat veuls te drok.”
Wat zou ik nog graag dat uur naar Klazienaveen rijden om haar te knuffelen en vervolgens de hele dag met elkaar door te brengen.
Lief en leed delen. Praten over vroeger. Genieten van elkaar gezelschap.
“Wat fijn da’j der weer bint, wicht.”
81 zou ze anders zijn geworden dinsdag.

Het gaat er niet zoveel meer over.
Vorig jaar was ze nog op mijn 65e verjaardag en ik kreeg een envelop met een geldbedrag.
“Moe’j wat moois veur kopen veur jezölf”
Over wat mooi was, daarover liepen onze meningen sterk uiteen.
Zij was gek op vazen, karafjes, serviesgoed, kannetjes en Swarovski-kristal, ik kocht liever CD’s en boeken.

Het envelopje nam ik gisteren mee naar Groningen.
Het was prachtig weer en ik wilde nog graag eens door de Onlanden naar de stad fietsen; het werk mis ik niet, maar de secundaire arbeidsomstandigheden wel……

De foto van de Onlanden  hiernaast maakte ik gistermiddag.
Het was heerlijk om er weer door te fietsen.
Ik rook ook gelijk toen ik het fietspad opreed na Peize de ondefinieerbare Onlanden-geur: soms een beetje schimmelig, een beetje broeierig, gedroogd riet, het laat zich moeilijk omschrijven. Zoals verwacht waren er flink wat plassen opgedroogd en de vogels die er waren groepten bij elkaar in de plassen die er nog wel waren.

Mooie fietstocht gemaakt en van de gelegenheid gebruik gemaakt om oud-collega Gineke op te zoeken.
We hadden elkaar al een tijdje niet gesproken, moest nodig weer.
We dronken samen een kop thee en genoten van heerlijk appelkruimelgebak!
Daarna wilde ik nog naar ’t Oortje, om te kijken of ik daar een paar mooie oorbellen kon scoren voor het huwelijk van Carlijn en Wim.
Mooie oorbellen vond ik.
Ze zijn van zilver en hebben een dun gouden laagje.
Ze zijn het laatste cadeau dat ik van tante Trijn heb gekregen en ze vormen voor mij een blijvende herinnering aan haar.

 

Reageren

30 september: Een mens is nooit te oud…..

Nu Gerard niet goed ziet met zijn rechteroog rijdt hij liever geen auto; dat heeft als gevolg dat ik regelmatig achter het stuur zit.
Veel meer dan anders.
“Wil je wel even met mij mee naar de autowasstraat?” vroeg hij vorige week.
Wat een avontuur weer!
Spannend is niet het goede woord, maar een wonderlijke ervaring was het zeker.

Je moet je eerst melden bij een hokje waar je het wasprogramma kiest en alvast betaalt.
Daarna rijd je naar een poort en zet je de auto in een soort spoor; de machine trekt de auto in dat spoor door de wasstraat.
Dan moet je je auto in ‘de vrij’ zetten.
In de auto voor mij zat een mevrouw die het niet helemaal had begrepen.
De meneer die de handmatige voorwas deed trok de deur een stukje open en toeterde in haar oor: “DE NNNN!”
Het had niet het gewenste effect…..
“Je moet hem op N zetten!” De klantvriendelijkheid was deze keer naar beneden bijgesteld.

Dan hoop ik al dat het bij mij wel goed gaat, maar gelukkig: ik voelde de auto in het spoor komen en zetten de auto met een gerust hart op N.
En dan kom je in de wondere wereld van de autowasstraat.
Actief schuim.
Hoofdreiniging.
Vlekvrij naspoelen.
Droging.
Coating wax.
Hoge druk velg/dopreiniging.
Onderwas.

We zaten met z’n tweeën voor in onze auto en ik voelde me een kind in de rups op de kermis.
Maakte me zorgen of de spiegels niet zouden inklappen.
“En is de auto eigenlijk wel waterdicht?”
“We staan stil….. klopt dat wel?”
Grote draaiende borstels, golven wit schuim, emmers vol water…….
Als het hele programma is doorlopen gaat er een rode pijl branden en dan mag je wegrijden.
Maar die rode pijl ging niet branden.
“Duurt het altijd zo lang?”
Gerard wist het ook niet. Het was al weer even geleden….
De auto die na mij door de wasstraat ging claxonneerde achter ons; dat beschouwde ik maar als ‘het teken’…..
Weer wat geleerd.

En ik leer nog meer: achteruit inparkeren.
Och, wat heb ik een hekel aan parkeren.
Ik kan het ook niet goed.
Denk aan het vooroordeel bij ‘vrouw’ in combinatie met ‘parkeren’: dat komt door mij denk ik.
We hebben nu een auto waar een achteruit-rij-camera in zit en een week of wat geleden dacht ik: “Ik moet het gewoon doen, anders leer ik het nooit.”
De eerste keer ging het niet goed.
Toen stond ik te drukkelen midden op de route in de parkeergarage van het UMCG en stond er iemand te wachten die er langs wilde.
Ik zag het bovengenoemde vooroordeel weerspiegeld in zijn gezicht.
Toen ben ik maar doorgereden en heb de auto ergens anders vooruit ingeparkeerd waar meer ruimte was.

Inmiddels zijn we een aantal weken verder en ik kan het.
In de parkeergarage van het UMCG geeft Gerard mij adviezen en het is al een aantal keren gelukt.
Maar dat ik achteruit kan inparkeren, betekent niet dat de auto binnen de lijnen van het parkeervak staat.
Ik blijf oefenen.

Reageren

29 september: Geen fooi….

Gisteren las je het eerste deel van de stadswandeling die we deden met Jan en Janny dit weekend.
Na de gezellige, zaterdagmiddag-drukke Vismarkt wandelden we langs het mooie, 14e eeuwse pand aan de Brugstraat nr. 24, het Hoge en Lage der Aa en het Universiteitsgebouw.
Toen was het al weer hoog tijd voor een verfrissing: er was nog een tafeltje vrij bij Mr. Mofongo waar even later vier gevulde glazen en een schaaltje bitterballen op stonden.

We sloten de reis door de tijd af in de Prinsentuin, waar o.a. we de 17e eeuwse zonnewijzer bewonderden, die ons nog iets leerde over de tijd.
De vertaalde, Latijnse tekst luidt:
De verleden tijd is niets
de komende tijd onzeker
de tegenwoordig tijd is instabiel 
zorg dat je jouw eigen tijd niet verkwist.
Onderweg werden er natuurlijk grapjes gemaakt over het volgen van ‘de gids’ en waar mijn vlaggetje was.
Maar ik kreeg wél een welgemeend applaus.
Geen fooi helaas….
Het is voor mij echt een feestje om zo’n zelfbedachte stadswandeling voor te bereiden en te begeleiden.
Van te voren had ik zelfs een tijdschema gemaakt, want er moet ook genoeg tijd overblijven voor een natje, een droogje en misschien af en toe een winkel. We kwamen namelijk ook langs WirWar in de Oude Kijk in ’t Jat straat: daar moest Janny echt even naar binnen!
Toen we de auto weer opzochten was nog niet de helft van de 24 uur om: er wachtte een gedekte tafel op ons ‘Bij Boon’ in Peize.
En we weten allemaal: de tijd vliegt als je het leuk hebt!

Zondagmorgen begonnen we kalm met een kopje thee en een ochtendwandeling door Roden.
Het laatste onderdeel van dit weekend was een uitgebreide brunch, waarbij ik trakteerde op het gerecht waar wij bij het gezinsontbijt op 1 januari mee beginnen: Kaiserschmarr’n.

Zondagavond appten we nog even met elkaar.
Tikkies enzo.
En hoe leuk het was.
Tijdens de wandeling door Roden zondagmorgen had Janny verteld over een natuurgebied bij hen in de buurt (Epe) en heel toevallig was dat gebied het onderwerp van Vroege Vogels.
Daar hebben ze van droge landbouwgrond een natuurgebied gemaakt; sloten werden gedempt waardoor het gebied natter werd. Daardoor ontstond een moeras met veel bloemen en insecten.
De omwonenden zijn daar blij mee, maar maken zich ook zorgen over de knut.
Benieuw naar wat dat voor diertje is?
Je kunt het programnma nog terugkijken: hierbij een link naar Vroege Vogels van 27 september.

We hadden al iets leuks bedacht voor de 24 uur van volgend jaar.
Janny is namelijk gastvrouw op de Cannenburch: een 16e eeuws waterkasteel in Vaassen. Op de vierde zaterdag van september is daar altijd de ‘Gelderse dag’ die in het teken staat van de Gelderse geschiedenis en cultuur.
Maar we moeten iets anders bedenken…… de vierde zaterdag van september 2027 valt in de Rodermarktfeestweek.
Met optocht enzo.
Dan is Aaltje in Roden.

Vorige etmalen met dit stel:

2021 – De 24 uur van 

2022 – Boerderij uit de IJzertijd

2023 – Lebuïnus en de vikingen

2024 –  Een sluis, een zanger en La Cubanita

2025 – Amsterdam en de kikkerkoning

Reageren

28 september: Zal ik anders even…..

Neef Jan en zijn vrouw Janny zien we door de bank genomen twee keer per jaar. Hij is van de hele grote familie Boelen nog één van de weinigen waar ik regelmatig contact mee heb.
Dit jaar zagen we elkaar veel vaker: dat kwam omdat we alle vier 65 werden en dus regelmatig op elkaars feestje aanwezig waren.
Verder zagen we elkaar onverwacht op de begrafenis van Willem, de zwager van Jan & Janny die in juni plotseling overleed.
Voor de jaarlijkse 24-uurs-sessie waren wij dit jaar aan de beurt. De voorgaande keren hadden we hen uitgenodigd in Casa Grada in Westerbork, deze keer ontvingen we ze in Roden.
“Welkom in B&B Waninge Plaza!” heetten we ze welkom op zaterdagmorgen.
Koffie, lunch en uitgebreid bijkleppen; er was immers weer genoeg gebeurd!

We gingen naar Groningen waar we een wandeling door de stad maakten.
Vrijdag had ik een plattegrondje uitgeprint en 11 dingen bedacht die ik ze graag wilde laten zien.
Geen stadswandeling met droge geschiedenis, maar een ontdekkingsreis.
Die reis begon in de parkeergarage van het UMCG. “Kijk, hier komen we tegenwoordig bijna twee keer in de week door de oogproblemen…”
We waren al blij dat deze 24-uur door konden gaan, het is de laatste tijd nogal eens voorgekomen dat we dingen moesten afblazen.
De Stadsschouwburg, de Martinikerk (waar we helaas niet in konden) en het Pepergasthuis waren de eerste plekjes die we bezochten.
Het Pepergasthuis is één van de mooiste hofjes in Stad. In de middeleeuwen verbleven hier de pelgrims, die van heinde en verre kwamen om de arm van Johannes de Doper te aanschouwen. Die arm werd als relikwie bewaard in de Martinikerk. Meer weten? Lees dan dit artikel. waarin je meer leest over dit prachtige stukje ‘verstopte stad’.

Daarna lieten we ze het Forum zien: wat is het toch altijd een feest om daar te zijn!
We hadden prachtig weer, dus we konden bovenop het gebouw ‘Stad & ommelanden’ goed bekijken.
Gerard probeerde een selfie te maken van ons vieren.
“Beetje naar links…. nee, zo staat Jan voor de toren… o, zo staat de toren er wel op maar Janny niet….”
Een groepje jonge mannen zag het aan en schoot te hulp.
“Zal ik anders even een foto maken van jullie vieren met de toren?”
We konden de gedachten van de man in kwestie haast lezen; iets met boomers.
Maar de foto is prachtig geworden!
Op het dakterras genoten we van een grote beker thee en vervolgden onze weg over de Grote Markt en de Vismarkt, waarbij ik af en toe iets vertelde over de geschiedenis van de stad en hier en daar een bijzonder gebouw aanwees.

In één blog heb ik nog niet een derde van de 24 uur met Jan en Janny beschreven: wordt vervolgd dus!

Reageren

27 september: Zo anders.

Na het avondeten lezen Gerard en ik altijd uit een soort dagboekje: de bijbelse dagkalender.  Je leest een paar verzen uit de bijbel en een dominee schrijft daar dan een kleine uitleg of beschouwing bij. Het maakt wel uit welke predikant dat stukje schrijft: om de drie weken is dat iemand anders.
Een paar weken geleden hadden we iemand die het stukje schriftlezing dat we net hadden gelezen in zijn eigen woorden nog eens beschreef en er één zinnetje ‘algemeenheid’ aan toevoegde. Mooi proza, maar daarvoor heb ik niet zo’n dagboekje. Deze weken hebben we als schrijver Judith Bouma; ze werkt als gevangenispredikant en raakt ons met haar schrijfsels.
Afgelopen maandag bijvoorbeeld lazen we uit de bijbel het verhaal dat we zondag de 20e ook al hadden gehoord, over een landheer die arbeiders zoekt voor zijn wijngaard en met hen afspreekt dat ze als loon 1 denarie krijgen. Hij gaat op verschillende tijden van de dag naar de markt om mensen op te halen. Aan het einde van de dag krijgen alle arbeiders 1 denarie, of ze nou een hele dag of 1 uur hebben gewerkt. De werkers die de hele dag in de hitte hebben gewerkt protesteren dan, omdat ze vinden dat ze meer hebben verdiend, maar de eigenaar zegt dat hij dat bedrag met hen had afgesproken en dat hij zelf mag weten wat hij met zijn geld doet.

“Dat hebt wij al heurd’ zeiden we tegen elkaar. Sybrand had daar immers zondag ook over gepreekt.
Maar Judith vertelde over een preek die ze in de gevangenis in een dienst had gehouden over de genade van God.
Toen stond een gedetineerde op en schreeuwde: “Dus dan kan een pedofiel ook in de hemel komen!” en hij stormde de kerkzaal uit. Bij zo’n God wilde hij niet horen.
Terwijl die meneer zelf ook in de gevangenis zat en waarschijnlijk niet omdat hij zijn tanden niet had gepoetst.
Gods liefde is groter dan wij ons kunnen voorstellen.

Een gelijkenis is een verhaal dat Jezus gebruikt om iets uit te leggen over het koninkrijk van God.
Hij begint zo’n verhaal meestal met de zin ‘Het is met het koninkrijk van de hemel als….’ en dan volgt de gelijkenis.
Over dit bovenstaande verhaal schreef Judith: ‘Kunnen we God God laten zijn over zijn koninkrijk? Mag Hij daarin de regels en wetten bepalen en wat eerlijk en rechtvaardig is?
Of menen wij daar nog iets van te moeten vinden.
Kunnen we het oordeel aan Hem laten?
Het is met het koninkrijk van de hemel….. zo anders dan met onze aardse rijken. 
God zij dank wel!’

Gods hart is groter dan ons hart.
Vooral die woorden bleven ons bij in november 2024 bij het afscheid van Gerards broer Henri.
Er waren geen woorden voor wat zijn nabestaanden toen overkwam.
Het is ook niet aan ons om daarover te oordelen.
De overdenking in die viering werd afgesloten met de woorden: hoe je het als mens ook hebt verprutst, Gods hart is altijd groter dan ons hart.

Reageren

Pagina 5 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén