De waarde van de dag

Van Dea kreeg ik het boek ‘Een langzaam stervende zaak’ van Elizabeth George, het nieuwste deel in de Inspecteur Lynley-mysteries.
Hou ik van. Vooral omdat ik in loop van de jaren Lynley en Havers goed heb leren kennen en daarmee de mensen die hun wereld bevolken; een deel daarvan kom je een nieuw boek weer tegen.

Het boek neemt je mee naar Cornwall, naar een klein tinlegeringsbedrijf.  Eén van de eigenaren, Michael Lobbs, wordt in zijn werkplaats in een plas bloed gevonden.
Het lichaam wordt ontdekt door Geoffry, een vertegenwoordiger van Eco Mining, dat het bedrijf van Lobbs, de mijn en de grond van hem wil kopen.

Naarmate je verder komt in het boek kom je meer te weten.
Dat Michael zijn gezin een aantal jaren geleden lelijk aan de kant heeft gezet om te kunnen trouwen met de Zuid Afrikaanse Kayla die qua leeftijd zijn dochter had kunnen zijn.
Dat hij aartsconservatief is en dat hij niks wil: niet verhuizen, niet iets anders met het bedrijf en al helemaal niet het bedrijf verkopen.
Mede-eigenaar en broer Sebastian wil het wel graag van de hand doen en ook de kinderen van Michael zien niets in de tinwinning waar hun vader zich mee bezig houdt.

Wie had er belang bij de dood van Michael?
Het is lang onduidelijk wie de erfgenamen zijn.
De kinderen, Merith en Gloriana, zouden niets liever willen dan het bedrijf verkopen, zodat ze van dat geld hun eigen dromen kunnen bekostigen.
Weduwe Kayla is het bedrijf ook liever kwijt dan rijk: zij wil zo snel mogelijk weer terug naar Zuid Afrika.

Elizabeth George schrijft fantastisch en ik heb dan ook van dit boek genoten.
Maar je moet geen haast hebben: ze schrijft erg gedetailleerd.
Ze heeft bijvoorbeeld een heel hoofdstuk (!) nodig om twee mensen te beschrijven die een bewijsstuk vinden; dat kan mijns inziens ook in één alina.
Heel langzaam ontvouwt zich het verhaal, je komt van alles te weten over de familieverhoudingen en ondertussen lees je stukken uit het dagboek van Michael, geschreven in de jaren voor zijn dood.

Je leest over liefde die geen liefde is.
Over eigenbelang, grenzeloos egoisme en hebzucht.
Hoe mensen worden gemanipuleerd en bedrogen.
Wat mensen andere mensen aandoen: geliefden, ouders en kinderen, grootouders en kleinkinderen. De schrijfster schetst geen rooskleurig beeld van de mensheid.

Vermakelijk vond ik de verhaallijn die zich afspeelt op het landgoed van Lynley.
De aristocratische familie moet iets met het dak van hun eeuwenoude, adellijke huis: het moet gerepareerd en dat kost klauwen met geld. Moet het huis nu worden opengesteld voor publiek zodat er inkomsten kunnen worden gegenereerd? Dat was altijd een gruwel in de ogen van Lynleys deftige moeder.

Elizaeth George wordt ‘de koningin van de misdaadliteratuur’ genoemd; dat staat ook op de kaft van het boek. Maar net als haar naamgenoot die ook koningin was: ze wordt ouder en wordt aan alle kanten ingehaald door jongere, minder breedsprakige schrijvers die aan de poten van haar troon zagen…..
Maar daar niet van, ik kijk al uit naar het volgende deel in deze serie.

Vorige blogs over de boeken van Elizabeth George:
De straf die ze verdient februari 2019
Iets te verbergen november 2022
Inspector Lynley over de TV-serie die over deze boeken is gemaakt en de casting die niet klopt.

Vandaag het verhaal dat Frea schreef dat hoort bij het blog van gisteren.

De thee is eigenlijk nog te heet. Naomi blaast nog maar eens en probeert het nog een keer. Nee, heet. Ze houdt het glas met beide handen vast en ergens in haar achterhoofd vraagt ze zich af of het zo hoort te voelen, dit.

De man tegenover haar- nee, haar vader, kijkt uit het raam naar voorbijlopende dagjesmensen, terwijl hij een suikerzakje vakkundig om zeep helpt. Precies zoals haar broer dat doet als hij nerveus is. 

Ze roert haar thee nog een keer en zakt wat meer weg in de grote leren fauteuil.  Het lepeltje maakt echt onnodig veel herrie in het café, bijna alsof ze een ongemakkelijke speech gaat maken.

Dat is het, denkt ze, ongemakkelijk. Theedrinken met je eigen vader en dan is het ongemakkelijk. Niet wat ze verwacht had. Misschien had ze op minder moeten rekenen, dat gaat haar normaal gesproken prima af.

Het suikerzakje, inmiddels in snippers, wordt op de grond geveegd. “Dus,” haar vader schraapt zijn keel en glimlacht nerveus, zijn ogen net niet helemaal op die van haar gericht, “hoe is het?”. 

Naomi glimlacht terug, ze doet haar mond open en dan komen haar hersenen piepend en krakend tot stilstand. Wat vertelt ze dan nu. Dat ze met Joris naar de dierenarts moest vanochtend en dat hij de hele wachtkamer om z’n pootje wond? Hij heeft nog nooit een foto van die hele Joris gezien! 

“Ehm,” ze blaast op haar thee. Nee. Nog steeds te heet. 

Vertelt ze dat ze wacht op het telefoontje over een nieuwe studio? Hij heeft helemaal de context niet, van de zoektocht, het jongleren van werk en privé en de reeks klussen die hebben gezorgd dat ze een vaste plek kan huren voor haar shoots. God, hij weet niet eens dat ze fotografeert! 

“Ja,” knikt ze, “goed.”

Haar vader knikt enthousiast, een nieuw suikerzakje tussen zijn vingers, “Mooi! Mooi, goed.” Zijn glimlach wordt breder. “Okay, hoe eh, wat is er allemaal,” hij gebaart vaagjes naar Naomi, “heb je eh, kinderen?” Zijn hoopvolle blik is bijna aandoenlijk. 

Ze weet niet waarom ze dat niet had verwacht als vraag. Ze had gehoopt op iets anders, maar misschien had ze minder moeten hopen. Wat gaat ze nu zeggen dan, dat ze het niet kon? Dat het idee alleen al haar buikpijn bezorgd? Dat ze weet dat ’t haar aan zou vliegen en dat ze er een zootje van zou maken? In plaats daarvan schudt ze alleen haar hoofd, “Nee.” 

“Oh,” haar vader knikt, wenkbrauwen omhoog en het is alsof ze in een spiegel kijkt zoveel lijkt ze op hem, “en….wel een partner?”. 

Fantastisch. Geweldig. De vraag die elke single vrouw van 35 wil horen. Naomi staart haar vader ongelovig aan. Wat gaat ze zeggen dan! Dat ze het heeft geprobeerd? Dat het met iedereen stuk liep vlak voor het samenwonen? Dat ze jong genoeg heeft geleerd dat mensen weggaan en dat ze vooral niet teveel moet verwachten? In plaats daarvan zet ze haar tanden op elkaar en ademt ze rustig door haar neus in “Nee.” 

Haar vader knikt nog steeds, maar er speelt nu een frons rond zijn wenkbrauwen, “Oh, oké,”

“Ik woon met vrienden,” gooit ze er uit, terwijl ze zich afvraagt waarom ze zich wil verdedigen, “in een woongroep, in de Kolenkitbuurt.” Haar vader blijft stil. “We denken er over om met z’n vieren te kopen in de toekomst.”

Haar vader glimlacht weer, maar is gelukkig gestopt met knikken, “Dat- dat klinkt goed! En wat doe je? Je was altijd zo goed in leren, ben je ook arts geworden zoals je wilde?” 

Naomi vraagt zich af of hij bewust heeft gekozen voor de Greatest Hits Voor Het Teleurstellen Van Je Ouders, en neemt een slok thee. Perfecte temperatuur. 

Ze gaat hem niet vertellen over de lage cijfers, over de mentor gesprekken, de ‘heeft zoveel potentie’ en ‘problemen met autoriteit’ en ‘storende factor’. 

“Nee,” zegt ze, “ik ben fotograaf.”

Haar vader knikt en kijkt naar de tafel. “Wauw, dat is- dat is bijzonder!” 

Ze is halverwege een tweede slok thee als hij eraan toevoegt “en kun je daar je geld mee verdienen?” 

Oké. 

Ze zet het theekopje neer en legt het theelepeltje er met een luide rinkel naast. Ze weet niet wat ze zou moeten zeggen, dus ze zegt niets. Ze leunt naar voren in de stoel, ellebogen op haar bovenbenen en kijkt haar vader aan, wenkbrauwen omhoog. 

Het duurt een paar seconden en dan ziet ze het kwartje vallen. “Oh”, zegt haar vader. De glimlach glijdt van zijn gezicht, het suikerzakje valt stil, “Oh dat was – ik –”. Hij was al ongemakkelijk, maar het is goed om te weten dat het erger kan. Zijn nek kleurt rood en zijn been wiebelt tegen de tafel. “Sorry, dat was niet- oh man” Hij haalt zijn hand door zijn haar en kijkt haar eindelijk aan. 

“Dat was een slecht begin zeker?”

Naomi knikt “Heel.”

Haar vader reikt naar een derde suikerzakje, maar bedenkt zich. “Kunnen- kan dit opnieuw?” Zijn stem schiet een stukje uit. 

Naomi knikt en leunt weer achterover in de zachte bruine stoel. Waarom niet. Erger kan het niet worden, en ze heeft jong genoeg geleerd niet te veel te verwachten. Ze neemt nog een slok thee. Lauw. 

Haar vader haalt zichtbaar opgelucht adem. Hij wijst naar haar mok: “Nog een doen?” 

Ze trekt haar wenkbrauwen omhoog, “Als ik nu zeg dat er met fotografie niets te verdienen is, betaal jij dan straks?” 

Haar vader lacht. Hardop, een echte lach. Ze kan zich niet herinneren dat ze die ooit eerder gehoord heeft. Hij hijst zich uit zijn stoel en loopt richting de toonbank.

“Met een citroen muffin!” roept ze hem achterna.

Naschrift Ada:
Wát een andere invalshoek en wat een andere invulling dan de vorige drie verhalen!
Teleurstelling, verwachting, verdriet en pijn uit het verleden samengevat in een tenenkrommend gesprek.
En een mooie opening voor de toekomst.
Frea: bedankt voor jouw bijdrage!

Heb jij nou ineens ook inspiratie voor een verhaal?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn volgens jou?
Je hoeft daarbij helemaal geen rekening te houden met wat er al is geschreven over de andere hoofdpersonen: voel je vrij om een heel nieuw verhaal te schrijven.

Frea heeft de handschoen opgepakt.
Na 9 jaar.
Ze heeft een verhaal geschreven bij het personage ‘Naomi’.
Waarschijnlijk kun je hier als lezer geen chocola van maken, daarom leg ik het even uit.

Het begon allemaal met mijn fascinatie voor het lied ‘De Noorderzon scheen’ van Conny Vandenbos.  Vanaf het begin, het lied kwam uit in 1976, heeft die tekst mij geïntrigeerd:
een man die zomaar uit z’n gezinsleven stapt om elders een heel nieuw leven te beginnen.
Ik zag die vrouw dan in de keuken staan bij die snelkookpan en heb me altijd afgevraagd: hoe ging het verder?
Wat zou er gebeurd kunnen zijn?

In 2017 schreef ik één van de eerste blogseries voor deze website. In zes delen publiceerde ik destijds drie verhalen met een mogelijke afloop.
De verhalen staan los van elkaar; de hoofdrolspelers en omstandigheden worden steeds heel anders ingevuld, uitgangspunt is steeds de tekst van het lied van Connie Vandenbos.
Op dit samenvattende blog uit 2020 dat ik drie jaar later schreef vind je links naar het liedje van Conny en naar de verhalen van Peter (de vader die zijn gezin verliet), Anja (de moeder) en Dennis (de zoon).
In deze drie verhalen komt er na twintig jaar weer contact tussen Peter en zijn gezin, maar er is ook een scenario denkbaar waarbij Peter nooit terugkomt.
Verder is er is nog één personage uit dit verhaal niet aan het woord geweest en dat is dochter Naomi.
Toen vroeg ik aan mijn lezers: “Mocht er iemand onder mijn lezers zijn die een verhaal wil schrijven over wat er volgens hem/haar is gebeurd of over hoe Naomi dat heeft beleefd, dan zou ik dat erg leuk vinden.”

Deze week kreeg ik een app van Frea: ‘Noorderzonverhaal zit in je inbox’.
ECHT WAAR!?!
Ja.
Frea is in de huid van Naomi gekropen en schrijft hoe dat voelde.
Dat je de man die je vader is na jaren voor het eerst weer ziet.
In de begeleidende mail die ik kreeg bij de tekst van het verhaal schreef ze: “Hey, wil je een super ongemakkelijk gesprek lezen tussen een vader en dochter die tegelijkertijd zo herkenbaar voor elkaar en ook volslagen vreemden zijn?”

Het verhaal van Frea telt meer dan 700 woorden, dus in overleg met mijn raadgever (lees Gerard) verdeel ik dit onderwerp over twee blogs.
Vandaag dus een ‘hoe zat dat ook maar weer’-blog over de blogserie ‘Noorderzon’, morgen het verhaal van Naomi.