De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

16 oktober: Fragmentarisch.

In juli 2025 bezochten we in Roderwolde een kerkdienst waarin Hotske Postma voorging. Zij preekte over over de vraag ‘Helpt bidden‘?
Toen ik in 2026 haar boek ‘Toegift‘ las, herkende ik stukjes uit die preek.
De Taakgroep Vorming & Toerusting heeft Hotske uitgenodigd om te vertellen over haar boek.
Hoe kwam ze er toe het boek te schrijven? Hoe was het schrijfproces? Wat heeft het haar gebracht?
Daar wilde ik natuurlijk bij zijn, dus gistermiddag bevond ik mij onder haar gehoor.

In het eerste gedeelte vertelde Hotske over het schrijfproces.
Dat ze er veel plezier aan beleefde, ook omdat ze er over sprak met de mensen die deel uit hebben gemaakt van haar leven.
Die stelde ze de vraag: “Hoe was het voor jou? Hoe heb jij het beleefd?”
Haar jeugd was ‘doordrenkt en doordesemd’ van godsdienst.
Het was overal: in de thuissituatie, aan tafel, bij het naar bed brengen, op school en in de kerk.
“Het was er als een vanzelfsprekend iets, maar er werd ons niet gevraagd wat we er van vonden of wat het met ons deed. Ons werd op dat gebied helemaal niets gevraagd.”
Verder liet het schrijven haar van een afstandje kijken naar wat er met haar was gebeurd en dat zorgde voor een stuk verwerking.
Dat vond ik wel herkenbaar; dat je iets ‘van je af kunt schrijven’.

“In mijn boek lees je het verhaal van mijn geloofsbeleving door de jaren heen” vertelde Hotske.
Zij stelde zichzelf daarbij de vraag: “Wie ben ik in dat verhaal?”
Je wordt beïnvloed door zoveel mensen: er zijn verwachtingen waaraan je wilt voldoen en op een gegeven moment kwam Hotske tot de conclusie dat ze zichzelf was kwijtgeraakt.
Ze kon geen dominee meer zijn: ze was zelf uitgeput.
“Mijn geloof was opgebruikt, versleten aan geloven”.
Dat kan dus.

Ze gaf aan dat ze tegenwoordig haar geloof beleeft als ‘fragmentarisch’.
Puzzelstukjes die soms in elkaar vallen, maar soms ook niet.
In het 2e gedeelte van de middag bespraken we in kleine groepjes over mensen die als voorbeeld hebben gefungeerd voor onze eigen geloofsbeleving.
Wie of wat heeft jou gevormd? En is er qua geloof veel veranderd in de loop van de jaren?
Ouders, het dorp waar je in bent opgegroeid, vrienden/vriendinnen, het dorp/de stad waar je later ging wonen, collega’s, dominees, andere kerkgangers, mede koorleden: allemaal mensen die kleine stukjes met je meewandelen op je levensweg. En waarmee je dus ook het geloof ‘deelt’.

Wat heb ik uit deze middag gehaald?
Hoe je geloof gevormd wordt in je leven is beslist niet alleen afhankelijk van welke dominees je hebt gehad in je gemeente.
Hotske noemde het geloof voor haarzelf inmiddels ‘fragmentarisch’ en dat herken ik wel.
Zingend in de cantorij, luisterend naar een preek, een goed gesprek, een bemoedigende opmerking/kaart, een ontroerende religieuze ervaring waar iemand over vertelt of verwondering bij iets prachtigs in de natuur: zomaar wat dagelijkse voorbeelden van geloofsfragmenten, waarbij wel duidelijk wordt dat je als mens anderen nodig hebt.

Reageren

15 oktober: Frame-prothese (1)

In juni schreef ik over een kies die het begaf, hierbij een link  naar dat verhaal.
Met het gat in de mond ging ik naar Tom, onze tandarts, maar hij kon het niet meer repareren.
Hij ging iets anders verzinnen en zou een offerte maken.
In de offerte die ik later kreeg stonden drie mogelijkheden: een plaatje, een frame of implantaten met de bijbehorende prijskaartjes.
Ondertussen bevroeg ik mensen die al eens zoiets hadden meegemaakt en kwam tot de conclusie: ik ga voor een frame-prothese.

Gistermorgen om 11.00 uur hadden we een afspraak om te bespreken hoe het nu verder gaat.
Tom legde eerst uit wat een frame-prothese precies is: het is een uitneembaar, gedeeltelijk kunstgebit met een dun metalen onderstel van kobalt-chroom.
Het vervangt bij mij twee ontbrekende kiezen.
Hij liet mij een gipsen voorbeeld zien van hoe zo’n ding er uit ziet: in dit voorbeeld zitten er op de prothese aan weerskanten twee kunstkiezen, bij mij zal dat aan weerskanten één zijn.
In de onderkaak loopt het metalen frame langs de binnenkant van de kaak, achter de ondertanden.
De prothese steunt met metalen ankertjes op de overgebleven tanden en kiezen.
Hierdoor komt de druk tijdens het kauwen op de tanden/kiezen, in plaats op van het slappe tandvlees.

Gisteren moest er eerst een scan gemaakt worden van de onderkaak, van de bovenkaak en van het hele gebit als de kiezen op elkaar staan: deel 1 van het volgende avontuur na het beugeltraject* waar ik in zat van maart 2021 tot en met augustus 2023.
Het goede nieuws: het duurt waarschijnlijk veel minder lang.
Tom vertelde dat hij de scans gaat opsturen naar een tand-technieker, die de frame-prothese gaat maken.
Mijn gebit moet een beetje worden aangepast om het frame te kunnen dragen, daarvoor worden er kleine ‘kuiltjes’ in de kiezen naast de lege plekken geslepen.
En, vervelend dingetje: de stomp van de kies die er nu nog zit moet worden getrokken.
Kijk ik helemaal niet naar uit…..

“Je moet er in het begin wel aan wennen” vertelde de tandarts.
Dat lijkt me logisch.
In het begin moest ik ook heel erg wennen aan dat nieuwe gat in mijn onderkaak.
Het bijzondere is dat mijn gebit, mond en tong inmiddels helemaal gewend zijn aan die ontbrekende kiezen.
Met wat er nog wel is van mijn gebit kan ik eigenlijk alles kauwen, alleen volkorencrackers vind ik vervelend.
Die scherpe brokken prikken in het tandvlees tussen de gaten.
Ook aan die beugel moest ik toen ontzettend wennen en dat is op den duur goed gekomen, dat gaat nu vast ook wel lukken.

* Daarover schreef ik destijds een hele serie blogs, hierbij een link naar deel 1, onder dat blog vind je een overzicht.

Reageren

14 oktober: Tijdcapsule.

De meneer op de afbeelding hiernaast heet Johan.
Hij en zijn archief staan centraal in een tentoonstelling die gisteren is geopend in Museum Havezathe Mensinge Roden en daar was ik bij.

Hoe kwam ik daar terecht?
Wij kregen als vrijwilligers/gidsen van de Catharinakerk een uitnodiging voor het evenement ‘Tijdcapsule Van Ewsum’.
Dat is een project dat enige tijd geleden door de Groninger Archieven is gestart.
Bij de aankondiging stond dit interessante verhaal:

In 1893 wordt op de zolder van het stadhuis in Groningen een oude kist ontdekt, gevuld met archiefstukken van de familie Van Ewsum.
Deze kist blijkt na de dood van Johan van Ewsum in 1570  niet geopend te zijn geweest en was na drie eeuwen dus een soort tijdscapsule geworden.
Sinds de vondst is er weinig met de inhoud gedaan, mede door het moeilijk leesbare schrift.
Om de inhoud van de kist toegankelijk te maken voor onderzoek hebben de Groninger Archieven daarom het project ‘Tijdscapsule van Ewsum’ gestart, waarin vrijwilligers en AI-tekstherkennings-software de documenten ontcijferen.

De familie Van Ewsum had een borg in Middelstum, maar was ook 235 jaar eigenaar van huis Mensinge in Roden: in 1485 kocht Onno van Ewsum die havezathe  als zomerverblijf. Naar aanleiding van dit project wilde men samen met Havezathe Mensinge een evenement organiseren en omdat de van Ewsums in het verleden ook nauwe banden hadden met de Catharinakerk wilde men dit graag in de Catharinakerk organiseren.

We zaten om 13.00 uur met zo’n 70 man in de kerk.
Na de introductie konden we genieten van een lezing van Redmer Alma (Nederlandse historicus, genealoog en archivaris, gespecialiseerd in de regionale geschiedenis).
Hij vertelde ons over ‘de kist van Johan’ en over de vele vrijwilligers die met engelengeduld het moeilijke handschrift uit de 16e eeuw hebben ontcijferd.
Wat zat er in die kist? Persoonlijke stukken van de familie van Ewsum, zoals een ridderdiploma uit 1555 van Johan van Ewsum (geslagen door Filips II), historische correspondentie, aantekeningen over tactische militaire strategieën, maar ook minnedichten/liefdesbrieven, bladmuziek, oude recepten tegen ziektes en ongemakken, maar ook dagelijkse dingen zoals pachtcontracten en aankooplijsten.

Gistermiddag werd het resultaat van het project gepresenteerd en dat doet men met een tentoonstelling over de mooiste vondsten uit het archief.
Die ontdekkingen worden gepresenteerd in Mensinge* en wij mochten alvast een kijkje nemen.
Als voorbeeld een foto van de keukentafel: je ziet een boodschappenlijst in het 16e eeuwse handschrift, daarnaast ligt een vertaling en daarboven wordt achtergrondinformatie gegeven.
Daarna konden we in de Catharinakerk luisteren naar Gerrit Schoonman, één van onze gidsen, die vertelde over de relatie van de familie Van Ewsum met de kerk. Een verstoorde relatie, hoorden wij gistermiddag, want de katholieke familie bleef na de reformatie het katholicisme trouw.
Nou heb ik toch al 8 jaar toeristendienst gedaan in deze kerk en toch hoorde ik weer allemaal nieuwe informatie!

Hierbij een link naar RTV Drenthe: een nieuwsbericht over deze tentoonstelling én een filmpje met mooie beelden!

*Je leest alles over deze tentoonstelling ‘Macht, drama en alledaagse dingen’ op de website van Museum Havezathe Mensinge Roden.

 

Reageren

13 oktober: Herfst-huwelijk (2)

Toen alle gasten waren gearriveerd, alle kaartjes waren ingevuld en iedereen een plekje in de zaal had gevonden, kon de ceremonie beginnen.
Voor het begeleiden van de plechtigheid had het bruidspaar Lienne  gevraagd. Zij schreef ooit een gastblog op deze website, daarin schreef ze ter introductie hetzelfde als wat ze gistermiddag zei:  “Ik ben Lienne, een goede vriendin van Wim en Carlijn. Ik ken Wim al vanaf de kleuterklas en Carlijn kwam daar bij en ging nooit meer weg. Inmiddels zijn Carlijn en ik ook vriendinnen!”
Ze hield en warm en liefdevol verhaal voor en over het bruidspaar.
Ook Gerard en ik hadden een speech voorbereid, waarin de nadruk wat meer op Carlijn lag.
Die toespraak sloten we af met de quote die in de afgelopen maanden al twee keer* op deze website voorbijkwam ‘The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return’.
Dat laten zij al 17 jaar laten zien. Wij spraken uit dat wij hopen dat we daar nog lang getuige van mogen zijn.
Wim en Carlijn spraken voor elkaar ook een trouwgelofte uit.
Mooi om te horen hoe ze allebei begonnen met de eerste dagen van hun verkering en hoe verliefd ze destijds waren. Carlijn citeerde zelfs nog wat zinnen uit haar dagboek van die tijd.
Maar ze haalden in hun ontroerende verhaal allebei dezelfde tekst aan die wij even daarvoor nog hadden gezegd: ‘The greatest thing….’
Wij wisten niet wat het bruidspaar ging zeggen en zij wisten het van elkaar ook niet. Als een op voorhand onzichtbare rode draad hoort deze tekst nu bij hen en bij hun huwelijksdag. 

Daarna werd het ja-woord luid en duidelijk uitgesproken en de ringen uitgewisseld.
Daarbij was een belangrijke taak weggelegd voor de kinderen van Wims zus, die het doosje mochten brengen.
De jongste was blij dat hij eindelijk iets mocht doen; als je drie bent zijn al die verhalen waar grote mensen om moeten huilen helemaal niet interessant!
Daarna was er koffie/thee en taart.
En o heerlijkheid: die waren ook allemaal zelf gemaakt.
Van een monchou-taart met lemon-curd kon ik het laatste stukje bemachtigen. Toen wilde ik gelijk weten wie die had gemaakt, want ik moest het recept.
“Komt goed” vertelde ceremoniemeester Frea “iedereen heeft digitaal het recept van wat men gemaakt heeft aan ons toegestuurd, dat wordt op enig moment nog gedeeld.”
O. Dan moet ik mijn tomatensoeprecept ook nog even delen. Uitnodiging niet helemaal goed gelezen.

Wat was het leuk om de mensen die een rol spelen in het leven Carlijn en Wim te zien en spreken!
Het HAVO-clubje. De band waar ze in speelt. Het studenten-groepje, oud-collega’s, de familie van Wim, hun huidige vriendengroep; met heel veel mensen even bijgepraat.
Als gezin gaven wij het bruidspaar een eigen smartlap, een co-productie van zussen Harriët & Frea. Dat lied hebben we gloedvol, meerstemmig en met prachtige uithalen uitgevoerd.
De inhoud blijft geheim…… je kunt niet alles delen op een blog.
Bij de afbeelding: het pasgetrouwde paar vlak voor een enorme plensbui!

* 26 augustus: Nature boy van Nat King Cole en 25 september: over de film Moulin Rouge.
Deel 1 van Herfst-huwelijk nog niet gelezen? Hierbij een link.

Reageren

12 oktober: Uitgezongen.

Ieder jaar gaat er wel een aantal leden van onze PKN-gemeente naar Taizé.
Dat is een internationale, oecumenische kloostergemeenschap in het Franse dorpje Taizé (ligt in Bourgondië), opgericht in 1940 door broeder Roger.
De gemeenschap staat voor eenvoudig leven, gemeenschapszin en vrede. Iedereen is er welkom, ongeacht je achtergrond.
Taizé ken ik alleen maar van de liederen die daar vandaan komen. Ieder jaar organiseert de vespercommissie een dienst ‘in de geest van Taizé’; al meer dan twintig jaar speel ik gitaar in het combo dat de muziek verzorgt in die vieringen.

Wat ieder jaar weer terugkwam bij de evaluatie: er is te veel kerkdienst-structuur en dat strookt eigenlijk niet met de geest van Taizé.
Dit jaar is geprobeerd om het anders te doen. De nadruk kwam te liggen op het zingen en de gebeden.
Er was maar één tekst (uit Jesaja) en die werd in verschillende talen voorgelezen.
Van te voren zei Karel over de liederen: we gaan niets afspreken over hoe vaak we het gaan zingen.
We beginnen gewoon met zingen en op een gegeven moment houdt het vanzelf op, dan is het lied ‘uitgezongen’.

In mijn beleving kan dat niet.
Je zingt een lied, het heeft coupletten en een refrein en dan is het klaar.
Hooguit zing je het refrein nóg een keer op het laatst maar dan moet het goed zijn.
Een lied houdt niet uit zichzelf op met zingen.
Maar dat ging volgens Karel dus wel gebeuren.
En dan sta ik ook nog met Fokelien met een gitaar om mijn nek in het ‘muzikale centrum’ (term van Karel) van de viering.
Wij doen met Rieke (cello) en Monique (dwarsfluit) nota bene de begeleiding: wij moeten toch weten wanneer het zingen stopt?

Gedurende de viering kwam ik erachter hoe het er in Taizé aan toe gaat.
Muziek uit Taizé is meditatieve muziek.
Korte, meerstemmige liederen die steeds worden herhaald, zodat ze makkelijk worden meegezongen en in je hoofd blijven hangen.
Deze keer hadden we vrij veel liederen die ik al lang speel, dus bij sommige nummers kon ik de altpartij meezingen, omdat de gitaarakkoorden niet moeilijk waren.
En we hoefden ook niet alles mee te spelen, want als het eenmaal loopt kun je wel even 1 of 2 keer niet meespelen.
Soms dacht ik dat het lied uitgezongen was, maar dan waren er toch nog een paar stemmen die doorzongen.
Heel mooi. Soms hoorde je alleen een tenor en een bas zingen. Dan neurieden er vanzelf weer meer stemmen mee en zong het lied nog even door.
Bij één lied was het lied kennelijk al uitgezongen, maar dat hadden sommige leden van het combo nog niet door…..hoorde je alleen nog dwarsfluit en gitaar.
Bij een ander lied dacht ik “Nu speel ik even niet mee” en toen was het lied ook net uitgezongen.

Wat een bijzondere belevenis: ik leerde dat een lied ‘uitgezongen’ kan zijn.
Natuurlijk ervaren wij in Roden nooit hoe het is in Taizé, maar dit komt wel dichterbij dan voorgaande jaren.
Een lied, stilte en reflectie – meer structuur heb je voor Taizé niet nodig.

Reageren

11 oktober: Herfst-huwelijk (1)

“Me dochtertje is vandaag getrouwd!”
Zo begon de conference van Wim Sonneveld die ‘De jongens’ heet, over een vader die een verhaal vertelt over wat er aan die dag vooraf is gegaan.
Je kent het vast wel*. “En allemaal mee-ete……”

Toen we gisteravond thuis kwamen moest ik aan die eerste zin denken, want ons dochtertje is gisteren getrouwd.
Toen Frea en Jon trouwden in 2022 had Wim na die dag tegen Carlijn gezegd: “O…. als trouwen ook zo kan….” en toen begonnen ze al met plannen maken voor hun dag.
Het werd een herfstbruiloft en ze deden het op hun eigen manier.
Vorige week, eind september, zijn ze voor de wet getrouwd tijdens een sobere plechtigheid in het stadhuis in Groningen; daarbij waren alleen hun getuigen aanwezig en de fotograaf, in casu Wims vader Berend.
Dat gingen ze niet weer helemaal ‘naspelen’: de gasten werden met een ‘herfstkaart’ (ontworpen en gemaakt door vriendin Suus) uitgenodigd om hun trouwdag te vieren. De dresscode was: het is leuk als je kleren met herfstkleuren aantrekt.

Gistermorgen was het hier thuis een drukte van belang: het bruidspaar kwam bij ons voor ‘het haar, de make-up en het omkleden’. Vriendin Suus, die het kapsel heeft verzorgd, was ook mee, ceremoniemeester Frea kwam ook alvast met haar Jon, fotograaf Berend had ook wel zin in koffie en Harriët en Cees kwam ook alvast, want….. als het bruidspaar weg was moest de rest van het gezin ‘het lied’ nog oefenen.
Toen het paar vertrok naar Ruinen had de bruid een lange, groene jurk aan en de bruidegom een rood/bruin pak.
Het haar van Carlijn was getransformeerd tot een herfstkapsel: er zaten zelfs paddenstoelen in!

Als locatie voor hun feest hadden ze ‘Langverwacht’ in Ruinen uitgekozen.
Wil je hier meer over weten? Hierbij een link naar hun website.
Het bruidspaar wilde alles graag in eigen hand houden (eten en drinken enzo) en bij dit familiebedrijf was dat mogelijk.
Voor de lunch had ik een grote zak kadetten mee en terwijl we die opaten kregen we allemaal een  herfst-corsage, door Carlijn zelf gemaakt van droogbloemen.

Rond 14.00 uur verschenen de eerste gasten.
Dat vereiste wat organisatie, want op voorhand was gevraagd of je als gast iets te eten wilde meenemen voor de potluck. Dat is een  gezamenlijke maaltijd waarbij elke gast of groep gasten zelf klaargemaakt eten meebrengt om te delen met alle aanwezigen; wat wij in de kerk een ‘5 broden & 2 vissen’-maaltijd noemen.
Er waren kaartjes gemaakt voor bij de gerechten, maar die kaartjes moesten eerst worden ingevuld: wat is het en wie kan dit beter niet eten?
Een voorbeeld daarvan zie je op de afbeelding hiernaast.
En iedereen had natuurlijk het hokje ‘VET LEKKER’ aangekruist….!
Er ontstond voor de bar een rij geduldig wachtende mensen met bakblikken, plastic bakjes, pannen en springvormen die allemaal eerst een kaartje invulden voordat ze het bruidspaar konden begroeten.

452 woorden en nog niets over het daadwerkelijke feest……. wordt één dezer dagen vervolgd dus.
Dan heb ik misschien ook een foto van het bruidspaar!

*niet? Klik hier.

Reageren

10 oktober: Nederlands, maar dan anders (53)

Het was een lange zomer. Ik weet niet of het daarvan kwam, maar ik verzamelde weinig ‘anders Nederlands’…. de laatste aflevering was in juli van dit jaar. Maar inmiddels is er weer genoeg om over te schrijven.

Op de radio was een werknemer van een provinciaal Waterschap: hij was bedreigd omdat boeren geen oppervlaktewater mochten gebruiken voor het besproeien van hun gewassen.
“Dit gaat toch alle grenzen te buiten!”
Hij had natuurlijk groot gelijk, maar hij zei het niet helemaal goed.

… pub…?

Carlijn’s vriendin Irene werkt in de zorg en had in een overdracht gelezen dat ‘cliënt de hond als pub had gekregen‘.
Ook was ‘cliënt bij de psychiater ingeplant’.
Tsja. Arme psychiater….
Verder hoorde ze bij B&B vol liefde dat iemand ‘met frisse teugen weer verder wilde’ en even later zei iemand: Ja, dan is het gesneden kost!”
Irene stuurde nog meer in. Bij een afspraak op de poli had ze een boek op de leestafel zien liggen met een sticker: ‘Inleesexemplaar’.
Blijkbaar moet iedereen zich eerst even inlezen voordat ze naar de arts gaan.

Dolly Parton was overleden en de bekende Nederlanders buitelden over elkaar heen in hun reacties.
Hoe ze waren geschrokken en hoe belangrijk Dolly voor hen geweest was, ‘want luister nou toch eens hoe mooi ik bijna net zoals Dolly kan zingen’. Brrr.
Eén van hen zei: “De conclusie is geveld: er was er maar één zoals Dolly!”
Afgezien van het foute taalgebruik denk ik bij zo’n interviewtje: als je niks zinnigs weet te zeggen, zeg dan niks.

Bij de gemeente Emmen was grote onrust ontstaat over geheime gronddeals bij Oranjedorp. Bij een ronkend artikel daarover in de krant merkt iemand in mijn omgeving op: “Dat laat de gemoederen nog niet met rust!”

Bij de Nijmeegse 4-daagse lag een vrouw op de grond.
Er staat een verslaggever bij haar en vraagt: “Nog uit aan het bakken van de 4-daagse feesten?”

Dochter Frea kwam bij een balie om een pakketje op te halen.
“Mag ik je identiteitsbewijs zien?”
“O sorry, vergeten!”
“Ik kan het deze keer over de vingers kijken….”

In het journaal was een item over ouders die a-sociaal staan te schreeuwen en te schelden langs de lijn op de hockeyvelden.
Een vader moest tot zijn schande bekennen dat hij wat dat betreft ook wel een smetje op zijn blazoen had.
“Ik maak me daar ook wel eens debet aan…”

Op een feestje sprak ik iemand die vertelde dat haar dochter haar relatie had beëindigd.
“Ja, die ex van hem had nog steeds heel wat in pap te roeren, dat trok ze echt niet meer.”

Collega van Carlijn wil vertellen dat je tegenwoordig een tekst kunt inspreken op je telefoon: “Je kan het ook gewoon dictateren!”

Wil je liever niet weer 3 maanden wachten op nr. 54 in deze serie?
Stuur je bloopers/versprekingen/taalgrapjes naar mij!

Hierbij een link naar Nederlands maar dan anders deel 52
van daaruit kun je steeds teruglinken naar alle andere delen die in de loop van de jaren gepubliceerd zijn.

 

Reageren

9 oktober: ’t Leuken 5 – De Maasduinen

Vandaag het laatste deel van onze mini-vakantie in Noord Limburg begin september. We hadden al noord-westelijk van ’t Leuken gefietst op zaterdag, op zondag fietsten we naar het zuiden, dus op maandag stippelden we een fietsroute uit richting het oosten: we gingen naar Duitsland.
Op het kaartje is dat het enige rode knooppunt.
Het Leukermeer maakt deel uit van Nationaal Park ‘De Maasduinen’.
Het is de langste rivierduingordel van Nederland, die 12.000 jaar geleden ontstond en over een periode van duizenden jaren is gevormd door water, wind en mens.
Al rond 4.000 voor Christus leefden er mensen in het gebied, want er bevinden zich pré-historische grafvelden en er zijn vondsten van klokbekers gedaan.
Het gebied kende eeuwenlang een een grondgebruik van kleinschalige landbouw en begrazing.
Door het kappen van bossen, steken van plaggen en veelvuldige begrazing door schapen verdween de natuurlijke begroeiing van de rivierduinen en ging het zand in de late middeleeuwen opnieuw verstuiven; soms bedreigden deze oprukkende zandvlakten akkers en dorpen. Om die verstuivingen te stoppen werden er vanaf de 19e en vroege 20e eeuw grootschalig bomen aangeplant voor houtproductie. Ook werden aangrenzende veengebieden ontgonnen.
Tussen 1963 en 2001 is er op grote schaal zand en grind afgegraven, daardoor ontstonden het Reindersmeer en het Leukermeer.

Die maandag fietsen we om het Reindersmeer heen: een heel andere wereld dan rond het Leukermeer. Ze verschillen dan ook sterk in functie en beheer.
Het Reindersmeer is een beschermd, rustig natuurgebied en maakt sinds 2001 deel uit van Nationaal Park De Maasduinen. Zwemmen, vissen en varen zijn hier streng verboden om de kwetsbare natuur te beschermen. Het Leukermeer daarentegen is een drukke recreatieplas met een open verbinding naar de Maas. Je vind er een jachthaven, het vakantiepark (waar wij een chaletje huurden) en je mag op dit meer volop zwemmen en varen.
Op de website ‘Rijksdienst voor cultureel erfgoed’ vond ik op deze pagina Rivierduinen Maasduinen meer informatie over dit gebied.
Verder vond ik een filmpje van zo’n 8 minuten, waarin Edmond Staal iets vertelt over de geschiedenis/het ontstaan van het Maasduingebied; zeer de moeite van het bekijken waard.  Dan krijg je gelijk een idee van hoe onze fietstochten er uit zagen.

geulen vol water

Tijdens ons verblijf in Noord Limburg zagen we hoe breed de rivier kan worden als het hoog water wordt; begin september stond de rivier nog laag, maar in de bedding stonden nog geulen vol water. Die stroomdalgebieden zijn in de zomer een broedplaats voor talloze watervogels en er grazen runderen.

…. geen paarse, maar bruine heide….

En Duitsland? Kan ik kort over zijn: waar wij gefietst hebben was het saai vergeleken met Nederland.
Een knooppunt heet daar ‘ein Knotenpunkt’ en verder valt er niet veel te vertellen…..
Je kunt op het kaartje links boven ook wel zien dat de infra-structuur er bij onze Oosterburen heel anders uitziet dan in Limburg.

Wat ons opviel: het was daar in het zuiden al heel herfstig!
Geen paarse, maar bruine heide en veel dode bomen en struiken in het landschap.
Met dit blog sluit ik de serie over onze mini-vakantie in ’t Leuken af: we hebben ons hart er aan opgehaald.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

Reageren

8 oktober: Wist ik niet!

Soms komen dingen op een wonderlijke manier bij elkaar.
Aan het einde van het dagje geschiedenis met Cor spraken we naar elkaar uit dat we het leuk vonden om met iemand die ook zo in geschiedenis is geïnteresseerd is (lees: ook een nerd is) een aantal uren op te trekken. Hij nodigde mij toen uit voor een Universiteitswandeling in Groningen. Leuk. Gingen we doen.

In september was ik even bezoek bij Janny en Gerrit. De Gerrit met wie ik de stadswandeling had gedaan die hij had uitgezet rondom zijn familie-verhalen. Lees hiervoor nog eens het blog Hier stonden ze
Ik ver
telde dat ik was uitgenodigd door Cor voor de Universiteitswandeling en vroeg of Gerrit mee wou.
Vond hij een goed idee. We hadden maar zo een datum en zo kwam het dat wij elkaar afgelopen dinsdag met z’n drieën ontmoetten op het hoofdstation in Groningen.

Gerrit is een geboren ‘Stadjer’; die vertel je niet snel iets over de stad dat hij niet weet. Hij was dan ook heel benieuwd naar wat Cor ons zou gaan vertellen.
Cor had een plattegrondje en een beschrijving van panden die iets te maken met de Universiteit in de stad. Hoogleraren die daar hadden gewoond. Of waar gebeurtenissen uit de geschiedenis van de Universiteit hadden plaatsgevonden.
Aan het Hoge der Aa bijvoorbeeld hoorden we het verhaal van Wubbo Ockels die in 2010 zijn innovatieve en duurzame zeilschip Ecolution daar ten doop had gehouden.
Aan de Noorderhaven woonde juriste en vrijzinnig-democratisch politica Betsy Bakker-Nort, die in 1895 in Groningen de lokale afdeling van de Vereeniging voor Vrouwenkiesrecht oprichtte.
Op de Ossenmarkt zagen we het monument van Guyot, oprichter van het in 1790 opgerichte doveninstituut.
Voor het Harmonie-gebouw stond de buste van Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts van Nederland en voorvechter van vrouwenrechten en kiesrecht.

Maar toen moesten Gerrit en ik nodig even zitten.
Cor (22) was onze leeftijd in zijn enthousiasme even vergeten. Hij nam ons mee naar binnen in het Harmonie-gebouw, waar wij plaatsnamen in een soort kantine tussen allemaal studenten.
Wat kun je je dan oud voelen…..
Na nog een half uur verhalen en gebouwen kwamen we terecht in het Universiteitsgebouw, waar Cor ons vertelde over de stichter van het gebouw: Ubbo Emmius.
Zijn grafsteen is te zien in de hal van het gebouw.

Rond 15.30 uur bedachten we dat we nog maar de helft van de wandeling hadden gedaan en de niet meer zo jonge benen begonnen te protesteren. We kwamen tot deze gezamenlijke conclusie: “Misschien is het beter om de andere helft van de wandeling een volgende keer te doen”. We gaan een nieuwe datum prikken.

Op voorhand dacht ik dat ik al heel wat wist over de stad Groningen, maar het was bijzonder leerzaam dinsdagmiddag!
En zelfs Gerrit, die de stad op zijn duimpje kent, had van Cor dingen gehoord die hij nog niet wist.
Ook Cor hoorde op zijn beurt dingen die hij nog niet wist, want hij was die middag heus niet alleen aan het woord. Als je Gerrit en mij een beetje kent…..

Reageren

7 oktober: 75 jaar Donald Duck

Vorige week las ik op internet een interview met Eppo van Nispen tot Sevenaar, directeur van Beeld & Geluid.
Het onderwerp was het 75-jarige bestaan van de Nederlandse televisie en de aandacht die het vrolijke weekblad de Donald Duck besteedde aan dat jubileum.
Dit zei hij erover:

Het is fantastisch dat Beeld & Geluid en ons archief onderdeel zijn van dit bijzondere verhaal in het Donald Duck weekblad rond 75 jaar tv-historie. Strips en televisie verbinden al generaties lang jong en oud en dit verhaal brengt ons nationale geheugen op een schitterende manier bij de lezers. Dat ik als directeur zelf mee mag waggelen als Eppo van Lispel tot Zeveraer vind ik de grootst denkbare eer.
Eppo van Nispen tot Sevenaer, directeur van Beeld & Geluid.

Je leest er alles over in dit artikel op de website ‘Beeld&Geluid’.
Als lezer van dit blog heb je al vaak kunnen lezen over mijn liefde voor de Donald Duck; na het lezen van dit interview ging ik natuurlijk actief op zoek naar deze editie.
Hij lag gewoon bij de Jumbo.

Wat heerlijk weer!
En wat weer grappig allemaal.
Donald komt door een uitvinding van Willy Wortel per ongeluk terecht in televisieuitzendingen van vroeger en daarmee wordt terloops de geschiedenis van het medium verteld.
Maar allemaal wel op zijn ‘Ducks’ natuurlijk.
We zien de pop van juffrouw Zemelaar uit de Kwakeltjeskrant.
In een vitrine staat de kuif van Sjonnie Fladder.
Donald komt terecht in Café De Keizer uit soapserie ‘Goede eieren, rotte eieren’.

In de rubriek ‘Weet wat je zegt’ (waarin Donald iedere week uitleg geeft over bijzondere woorden, uitdrukkingen of taal verschijnselen) bespreekt hij in dit nummer 3 woorden die na 75 jaar televisie helemaal zijn ingeburgerd in onze taal: blooper, soap en cliffhanger.
In een ander verhaal heeft Donald last van een irritante zomerhit die hij overal om zich heen hoort. Hij zet andere muziek in: de Snurksonate van Wolfgang Amadeus Mooizacht door het Filosofisch Orkest.

44 pagina’s Vrolijk Weekblad.
Hij is al lang uit.
Zondagmorgen vertrok een dochter die bij ons had geslapen; die had het blad al in haar tas gestopt: “Ik heb die Donald Duck meegenomen hoor!”
Dacht het niet.
Er was nog geen blog over geschreven en Gerard had hem nog niet gelezen.

Heeft natuurlijk te maken met veel goede herinneringen.
Onze dochters hebben jaren lang een abonnement op de Donald Duck gehad. Totdat ook de  jongste in Leeuwarden woonde en wij op dag tegen elkaar zeiden: zullen we hem maar opzeggen?
De dames waren het er eigenlijk niet mee eens. De Donald Duck hoort immers bij ‘thuis’!
En het is dus nog steeds roofgoed.

Reageren

Pagina 4 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén