Na de eerste fietstocht langs de Maas door o.a. Geijsteren en Well gingen we die zaterdagavond naar Venray voor een etentje.
In maart was ik al eens door onze dochters meegenomen naar ’t Zusje in Veenendaal.
Dat is een populaire restaurantketen met tientallen vestigingen In Nederland.
Je bestelt de hele avond door kleine, versbereide koude en warme gerechtjes voor een vaste prijs en er is geen tijdslimiet.
Vlees, vegetarisch, vis en heel veel andere tapasgerechtjes kun je bestellen.
De formule is opgericht door een ondernemer uit Uden. De naam ontstond doordat de tweede vestiging van zijn bedrijf, restaurant De Baron, ‘het zusje’ werd genoemd.
Deze keten kiest er bewust voor om al haar restaurants te vestigen in unieke, karakteristieke en vaak monumentale panden.
Elk Zusje-restaurant heeft een eigen geschiedenis, variërend van oude herenhuizen en voormalige postkantoren tot historische rentenierswoningen of zelfs panden met een eeuwenoude achtergrond. In Venray is het gevestigd in het oude raadhuis uit 1884.
Drie uren hebben we met z’n tweeën heerlijk zitten tafelen. Een cadeautje voor onszelf.
Aanrader. Er is ook vast een Zusje bij jou in de buurt, kijk maar eens op deze website.
De volgende dag maakten we weer een fietstocht langs de Maas: nu fietsten we vanaf de brug in Well naar het zuiden.
De bedoeling was: helemaal doorfietsen naar Arcen, daar met een voet&fietsveer over de Maas naar Lottum en dan weer naar boven. En ergens een punt Limburgse vlaai scoren.
Dat is ook grotendeels gelukt.
Oorspronkelijk zouden we maar tot 93 gaan, in een volgend blog lees je waarom we door moesten naar 92.
Onderweg vonden we een bankje vlak bij de Maas.
Pauze aan de rivier; na de jus d’orange uit een plastic ‘onderweg-bekertje’ fietsten we langs de Maas naar het zuiden.
Arcen is een mooi, oud stadje, natuurlijk vooral bekend van het kasteel en de tuinen, maar ook van de Hertog Jan Bierbrouwerij, waar we langs fietsten.
Op het plein was een fototentoonstelling over de overstromingen van 1993 en 1995.
Dat hoor en zie je in Drenthe natuurlijk op het nieuws en je denkt: “Nou, nou, wat een gedoe, het zal je maar gebeuren…” maar nu zagen wat die overstromingen destijds hebben aangericht en welke maatregelen er daarna zijn getroffen om te voorkomen dat het water weer zo hoog komt.
We verorberden op datzelfde plein een heerlijke punt Limburgse abrikozen vlaai en zochten het kasteel op.
Ook hier weer een geschiedenis van belegering en verwoesting; het huidige kasteel is gebouwd in 1653, daarvoor hadden er al twee of drie anderen gestaan.
We kwamen weer uit in Well waar we nu wel even konden kijken bij de Sint Vitus kapel.
Tijdens de zaterdagse fietstocht waren we daar ook langs gekomen, maar toen stonden er drommen mensen: er werden filmopnames gemaakt van de geschiedenis van Well.
Als je dit verslag van deze zondag de 6e september zo leest is die vrij probleemloos verlopen, maar Gerard verzuchtte al “Het is vandaag zeker ‘hoe-plaag-ik-Gerard’-dag toen de dag nog niet half om was. Waarom hij dat dacht lees je in deel 4 van deze serie!
Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.
















