De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

16 september: ’t Leuken 3 – ’t Zusje in Venray en vlaai in Arcen.

Na de eerste fietstocht langs de Maas door o.a. Geijsteren en Well gingen we die zaterdagavond naar Venray voor een etentje.
In maart was ik al eens door onze dochters meegenomen naar ’t Zusje in Veenendaal.
Dat is een populaire restaurantketen met tientallen vestigingen In Nederland.
Je bestelt de hele avond door kleine, versbereide koude en warme gerechtjes voor een vaste prijs en er is geen tijdslimiet.
Vlees, vegetarisch, vis en heel veel andere tapasgerechtjes kun je bestellen.
De formule is opgericht door een ondernemer uit Uden. De naam ontstond doordat de tweede vestiging van zijn bedrijf, restaurant De Baron, ‘het zusje’ werd genoemd.

Deze keten kiest er bewust voor om al haar restaurants te vestigen in unieke, karakteristieke en vaak monumentale panden.
Elk Zusje-restaurant heeft een eigen geschiedenis, variërend van oude herenhuizen en voormalige postkantoren tot historische rentenierswoningen of zelfs panden met een eeuwenoude achtergrond. In Venray is het gevestigd in het oude raadhuis uit 1884.
Drie uren hebben we met z’n tweeën heerlijk zitten tafelen. Een cadeautje voor onszelf.
Aanrader. Er is ook vast een Zusje bij jou in de buurt, kijk maar eens op deze website.

De volgende dag maakten we weer een fietstocht langs de Maas: nu fietsten we vanaf de brug in Well naar het zuiden.
De bedoeling was: helemaal doorfietsen naar Arcen, daar met een voet&fietsveer over de Maas naar Lottum en dan weer naar boven. En ergens een punt Limburgse vlaai scoren.
Dat is ook grotendeels gelukt.
Oorspronkelijk zouden we maar tot 93 gaan, in een volgend blog lees je waarom we door moesten naar 92.

Onderweg vonden we een bankje vlak bij de Maas.
Pauze aan de rivier; na de jus d’orange uit een plastic ‘onderweg-bekertje’ fietsten we langs de Maas naar het zuiden.
Arcen is een mooi, oud stadje, natuurlijk vooral bekend van het kasteel en de tuinen, maar ook van de Hertog Jan Bierbrouwerij, waar we langs fietsten.
Op het plein was een fototentoonstelling over de overstromingen van 1993 en 1995.
Dat hoor en zie je in Drenthe natuurlijk op het nieuws en je denkt: “Nou, nou, wat een gedoe, het zal je maar gebeuren…” maar nu zagen wat die overstromingen destijds hebben aangericht en welke maatregelen er daarna zijn getroffen om te voorkomen dat het water weer zo hoog komt.
We verorberden op datzelfde plein een heerlijke punt Limburgse abrikozen vlaai en zochten het kasteel op.
Ook hier weer een geschiedenis van belegering en verwoesting; het huidige kasteel is gebouwd in 1653, daarvoor hadden er al twee of drie anderen gestaan.
We kwamen weer uit in Well waar we nu wel even konden kijken bij de Sint Vitus kapel.
Tijdens de zaterdagse fietstocht waren we daar ook langs gekomen, maar toen stonden er drommen mensen: er werden filmopnames gemaakt van de geschiedenis van Well.

Als je dit verslag van deze zondag de 6e september zo leest is die vrij probleemloos verlopen, maar Gerard verzuchtte al “Het is vandaag zeker ‘hoe-plaag-ik-Gerard’-dag toen de dag nog niet half om was. Waarom hij dat dacht lees je in deel 4 van deze serie!

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

Reageren

15 september: Liebeskummer.

Siw Malmkvist.
Nooit van gehoord dacht ik.
Maandagmorgen legde ik de laatste hand aan het blog over de Halleluja-Zumba van zondag met de Arbeidsvitaminen als geluidsbehang.
Er werden plaatjes gedraaid van een meneer uit Twente die een lijstje had samengesteld met ‘muziek die je bijna niet meer hoort op de radio’.
Nou, daar ben ik altijd wel van, dus ik was benieuwd wat meneer had uitgezocht.
‘To make my life beautifull’ van Alex Harvey had ik al voorbij horen komen tijdens het strijken.
En ‘Our world’ van Blue Mink, met Madeline Bell toen ik de was ging ophangen.
Waar ik nog even mee wachtte, want ik wilde het liedje helemaal horen.
En tijdens het schrijven van het blog kwam Siw voorbij.

“Liebeskummer lohnt sich nicht, my darling,
Schade um die Tränen in der Nacht
Liebeskummer lohnt sich nicht, my darling,
weil schon Morgen dein Herz darüber lacht.”

Op slag was ik weer puber en wist weer precies hoe ik mij voelde toen mijn vader dit lied zong toen een verkering uit was.
Ouders zeggen dan altijd van die stomme dingen.
“Geen handvol, maar een land vol!”
‘Nao dizze weer een frizze!”
En mijn vader zong dus dit STOMME LIED!
Als je 14 of 15 bent wil je dat helemaal niet horen, dus ik verdween regelmatig naar mijn kamer.
Daar was mijn gitaar, daar stond de bandrecorder en kon ik qua muziek mijn eigen ding doen.

Toen ik het vanmorgen weer hoorde schoot ik vol omdat het me zo aan thuis deed denken; en natuurlijk kan ik het refrein woordelijk meezingen…..
Bij het schrijven van dit blog zocht ik het nummer op en vond het op You Tube.
Het is een video uit 1964 en het is beslist vermakelijk om het filmpje even te bekijken.
Superhip in die tijd, hopeloos gedateerd in 2026.
Het lied is ook nog eens een oorwurm van jewelste, want het bleef de hele dag in mijn hoofd hangen.

‘Hiele kop vol allemaol herinnerings’ zou Daniël Lohues zeggen.
Die heeft over dit fenomeen in 2017 al eens een column geschreven onder de titel ‘Magisch’.
Hierbij link een link naar een PDF met dat verhaal.
Over herkenbaarheid gesproken.
Muziek is magisch.

Reageren

14 september: Halleluja-Zumba.

Het is al jaren traditie: het begin van het nieuwe kerkenwerkseizoen vieren we met een startzondag.
Gistermorgen stond Gerard bruine kadetjes te smeren voor de gezamenlijke lunch en zei: “Wij nemen vijf broden mee, ik hoop dat anderen voor de twee vissen zorgen.”
Vissen hebben we niet gezien tijdens die ‘gedeelde lunch’, maar de koster had wel lekkere frituurhapjes; vonden we ook goed. Er was ruim voldoende voor iedereen; geen 12 manden over, maar deze en gene nam nog wat mee naar huis.

Het landelijke thema voor dit jaar is ‘Beweeg mee! Kerk-zijn in het krachtenveld van Christus’.
We bewogen eerst mee met ‘Geer & Co’*  die in hun gymnastiekpakjes binnen kwamen rennen en ons (zelf al buiten adem) aanwijzingen gaven.
Stoelgymnastiek.
Na een korte maar krachtige dienst mochten we na de koffie aansluiten bij een activiteit die ons aansprak.
Op voorhand had ik gedacht dat naar de Kledingbank zou fietsen waar Ellen iets zou vertellen over het werk wat ze doen, maar er gebeurde iets waardoor ik onverwacht zelf een activiteit aanbood.
Dinsdagavond hoorde ik dat er ook gezongen kon worden onder leiding van Karel Stegeman, maar de communicatie daarover was niet goed gegaan. Die activiteit zou uitvallen.
Vind ik dan jammer.
Toen ik zaterdagmorgen mijn wekelijkse Zumba stond te doen op het klassieke stuk ‘Alleluja’ van Buxtehude  bedacht ik opeens: dit ‘bewegen op muziek’ kan ik natuurlijk ook aanbieden.
Dan noem ik het Halleluja-Zumba.
Mijn aanbod werd op prijs gesteld en zo stond ik om 11.30 uur aan meer dan 10 gemeenteleden (bijna allemaal boomers) uit te leggen wat Zumba is, want sommige mensen dachten dat het iets met ‘zoemen’ te maken had.
Nee.
Niets.
Zumba is bewegen op muziek.
Dat doe ik al best wel lang en op Spotify heb ik afspeellijst Zumba 50+ waar allemaal liedjes op staan waar ik graag op beweeg.
Eén van die nummers is het slotkoor ‘Alleluja’ uit ‘Der Herr ist mit mir’ BuxWV 15, een cantate van Buxtehude.
Dat is een redelijk up-tempo stuk waar je heerlijk op kunt bewegen.
Wil je het eens horen? Hierbij een link naar een uitvoering op You Tube.

…. deden squads….

Het was erg leuk. We leerden de mamba, deden squads, zwaaiden met armen en benen en trokken de knieën op.
Na 20 min lasten we even een pauze in. Wij waren net zo buiten adem als Geer&Co twee uur eerder.
Gezeten in het kerkvak naast de piano bespraken we het belang van bewegen als je ouder wordt.
Op zulke momenten voel ik me een ‘beweeg-jehova’, maar ik kreeg gelukkig veel bijval!

We zijn dus weer begonnen!
Volgende week werken we als cantorij mee aan de viering en we kunnen als gemeenteleden het komende seizoen, naast het bezoeken van de vieringen, ook weer meedoen aan tal van activiteiten die worden aangeboden in het gidsje  ‘Beweeg mee’,  waarin je een overzicht vindt van het komende seizoen: je kunt het hier online inzien.

* pastor Geertje van der Meer en dominee Sybrand van Dijk

Eerdere blogs over mijn Zumba-strapatzen:
12 december 2019 – Zumba 50+ 
25 april 2020- Zumba 50+, maar niet op internet
29 april 2025 – Gastles

Reageren

13 september: Van Teunie!

“Komen jullie nog eens bij mij eten?”
Die vraag stelde Renny een paar weken geleden.
Gerard en Renny zaten een paar jaar samen in de kerkenraad en wij kennen elkaar al heel lang, omdat zij de kleuterjuf was van onze dochters.
Zij eet al jaren vegetarisch en ook vrijdagavond verraste ze ons weer met een lekker etentje.
We begonnen met een champignonsoepje en daarna zette ze een ovenschaal op tafel met gevulde punt-paprika’s.
Daar werden allerlei kleine gerechtjes bij geserveerd: rijst, een salade, een rode saus, guacamole en dorito-chips.
“Hoe kom je aan dit recept?”
“Van Teunie! Die van de website ‘Eenvoudig leven’.”

Die volg ik ook al jaren.
In 2015 schreef ik daar al eens een blog over onder de titel ‘Eenvoudig leven van Teunie’.
Teunie blijft volledig zichzelf in een razendsnel veranderende wereld en schrijft over haar leven als moeder van 10 kinderen op de bible-belt in de Alblasserwaard.
Ze staat ’s morgens om 5 uur op, heeft een ijzeren discipline en trakteert zichzelf soms op een bijeenkomst in een kerk waar psalmen op hele noten worden gezongen.
Ze is huisvrouw en webwinkelier. Dit zegt ze zelf over haar eenvoudige leven: Jarenlang was consuminderen noodzaak, later werd het meer een vrije keuze. Inmiddels is “eenvoudig leven” mijn lifestyle geworden. Ik zou niet anders meer kunnen en ook niet anders meer willen.
Wil je ook meelezen met Teunie? Hierbij een link naar Eenvoudig leven.
Maar deze Teunie heeft dus ook een kookboek uitgegeven, dat heet ‘Eenvoudig lekker’.
Ik mocht het even inzien en maakte een foto van bladzijde 99, daar stond beschreven hoe die heerlijke puntpaprika’s maakt.

We zitten op zo’n avond nooit zonder gespreksonderwerpen en natuurlijk gaat het dan ook altijd even over de kerk.
Renny is als vrijwilliger actief voor de groep vluchtelingen die in 2022 in de oude pastorie van de voormalig Gereformeerde kerk van Roden gehuisvest werden.
Bijna alle gasten hebben inmiddels een plekje kunnen vinden, maar er zijn nog twee Somalische vrouwen die nog wachten op plaatsing.
Eén van hen had niet mee kunnen komen met de taallessen Nederlands die door de vrijwilligers werden aangeboden, maar dat had een reden: ze was analfabeet. In het land van herkomst had ze niet leren lezen en schrijven en dan lukt het aanleren van een andere taal helemaal niet. Maar nu is er veel meer één op één aandacht en lukt het wel.
Renny was daar opgetogen over. “Ze kan nu boekjes lezen die aan kinderen van groep 3 en 4 worden aangeboden!”
Deze vrijwilligersgroep verdient een enorm compliment voor alle energie die is gestopt in het begeleiden van de groep vluchtelingen.
Daarvoor is naast voornoemde energie ook tact, uithoudingsvermogen en geduld nodig.
En dan mag je tijdens het verorberen van puntpaprika’s natuurlijk enthousiast zijn over het verbeterde leesniveau van één van je leerlingen na vier jaar…..
Hier past maar een woord: HULDE!

Reageren

12 september: Pensionada 14 – Nog één keer….

In de laatste maand dat ik bij Team290 werkte had ik mijn toenmalige collega’s al uitgenodigd om met dat clubje nog een keer bij mij te komen in de zomer van 2026.
“Dan zorg ik voor soep met een broodje” had ik beloofd.
Eind augustus kreeg ik een berichtje: “Zullen we een datum prikken? Gooi jij maar wat data in de groep, dan kijken wij wanneer iedereen er bij kan zijn.”
Het werd donderdag 10 september.

Rond de klok van vijf stond de eerste collega al voor de deur.
We begonnen met een drankje en een hapje.
De secretaresseclub die ik verliet in 2025 zal niet lang meer bestaan, want Lentis heeft besloten om te stoppen met Team290.
Wil je daar meer over weten? Lees dat dit nieuwsbericht van 11 september 2026.
Twee van hen werken inmiddels voor een andere afdeling, de anderen weten nog niet wat er gaat gebeuren.
Er was donderdagmiddag een overleg over dat hete hangijzer geweest en daar moesten we het natuurlijk wel even over hebben.
Ik proefde de onzekerheid tussen de zinnen door.
Wat ontzettend naar. En voor sommigen voelt het ook echt niet goed.
Ze weten niet waar ze terecht zullen komen.
“En mogen we eigenlijk wel weigeren als ze een plek voor ons vinden waar we helemaal niet heen willen?”

Onder het eten kwamen naast de soep, broodjes en hartige taart de gewone onderwerpen op tafel en hadden we het gezellig met zijn vijven; we wisselden van alles uit over o.a. een verhuizing, het oma-schap, de kinderen en natuurlijk: de gezondheid.
We haalden herinneringen op aan toen ik er nog werkte en we moesten het natuurlijk ook hebben over de andere collega’s.
Het is verbazingwekkend hoe snel namen en functies wegzakken in je brein als je niet meer op een afdeling werkt.
Na drie uur zat ik er weer helemaal in, maar ik merkte ook dat het enigszins langs me heen ging.
Het zijn niet meer mijn aapjes, het is niet meer mijn circus en ik kreeg door deze bijeenkomst nogmaals de bevestiging dat ik een goede keuze heb gemaakt door twee jaar eerder met mijn werk te stoppen.

Toen ik de dames uitzwaaide merkte iemand op dat ik nog niet weer op het werk was geweest was voor een kop cappuccino.
Destijds had ik daarover gezegd: “Dat is het enige dat ik echt zal missen van het werk: die heerlijke cappuccino om 10.00 uur ’s morgens.”
Eerlijk gezegd was ik dat al weer vergeten.
En ik weet hoe het gaat als je terugkomt op je werk: iedereen is druk met van alles, de telefoon gaat regelmatig en niemand zit echt te wachten op een oud-collega die al bijna een jaar weg is.
Maar ik ga het wel doen; misschien spreek ik nog wel een paar mensen bij de koffieautomaat. En anders geniet ik gewoon nog één keer van die heerlijke cappuccino…

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tot nu toe gepubliceerde delen.

Reageren

11 september: Ontspan die harde lijnen om je kaken.

Woensdagmorgen zat ik in de spreekkamer bij de assistente van de huisarts.
APK-keuring.
Naast haar bureau was een tekst op de muur geplakt: ‘Het beste moment om te ontspannen is als je er geen tijd voor hebt.’
Ze liep even weg om een uitslag op te halen en ik dacht na over die tekst.
Van mijn lichaam met bijhorende hartklachten heb ik in de loop van de jaren geleerd dat ik het overdag langer volhoud als ik na een klus niet gelijk aan de volgende begin, maar even ga zitten.
Soms dacht ik dat ik daar met mijn volle dagschema eigenlijk geen tijd voor had, maar de praktijk is dat lichaam en geest even weer opladen als je ze rust geeft.
Even zitten vogels kijken. Een mooi stuk van Mozart beluisteren terwijl je op de bank ligt. Een tijdschrift doorbladeren of gewoon even niks.

Gistermorgen tijdens de Fit & Vitaal-les zei Dorien om 09.15 uur al: “De rest van de les mag je op het matje liggen”.
Dat klinkt erg ontspannen, maar ‘op het matje liggen’ betekent niet ‘stil op het matje liggen’.
Benen omhoog, linkerbeen naar beneden, rechterbeen naar beneden, bekken omhoog duwen, knieën links of rechts laten vallen, armen omhoog of opzij bewegen terwijl je je benen omhoog hebt in een hoek van 90 graden, op je onderarm op je zij liggen en je heup omhoog brengen……. en dan heb ik nog niet de helft benoemd van wat we allemaal deden gistermorgen.
Goed bezig, dat zeker.

De titel van dit blog is een zin uit het liedje ‘Beneden alle peil’ van Boudewijn de Groot.
‘….. je ogen hoeven niet zo hard te staan, ontspan die harde lijnen om je kaken, je lichaam, lief, is zacht, om aan te raken…..
Die zin schoot me te binnen, toen we met het laatste stukje van de les bezig waren, de ontspanning.
We lagen al op het matje en Dorien ging ons hele lichaam bij langs: voeten ontspannen, benen, armen, alles werd even benoemd.
“Je gezicht, je kaken, alles ontspannen…”
Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat ik mijn kiezen nog op elkaar geklemd had.
Waarom?
Wat is dat voor rare gewoonte?
En ik dacht dat dat juist wat beter ging?
In november was ik voor pijn in mijn kaken naar een kaak-fysiotherapeut* geweest.
Daar had ik veel geleerd, ik had oefeningen gedaan en de kaakpijn is inmiddels over.
Maar onbewust klem ik dus toch die kaken weer op elkaar.

Vandaag heb ik weer gedaan aan bewustwording: af en toe stond ik even stil bij mijn mondstand.
Ontspan die harde lijnen om je kaken.
En daarom had ik de hele dag dat prachtige liedje van Boudewijn de Groot in mijn hoofd.
Eén van zijn mooisten.
Ook even luisteren? Klik hier.

* Meer weten over die kaakfysiotherapeut?
Lees dan dit blog ‘Tandengeknars‘ uit november 2025.

Reageren

10 september: Heksenkring (5)

Persbericht
Landgoedeigenaar Bernard van Waardenburg is op tragische wijze omgekomen bij een verkeersongeval.
Door een stuurfout van de bestuurster van de auto naast hem raakte hij in de zachte berm, waarna de wagen ongelukkigerwijs in het kanaal terecht kwam.
De hulpdiensten werden onmiddellijk ingeschakeld, maar hun hulp kwam te laat: het slachtoffer was inmiddels overleden.

Jemig.
Die man die het kanaal in reed is overleden.
We stonden naast elkaar bij het stoplicht.
Joëlle, mijn schoonzus die naast mij zat had al tien minuten geen woord gezegd en zat wezenloos voor zich uit te staren.
Toen we bij het stoplicht naast die meneer stonden bleef ze maar naar hem kijken en rukte toen ik optrok aan mijn arm, waardoor ik naar rechts stuurde.
De bestuurder van de wagen naast ons schrok van mijn onverwachte manoeuvre, kwam in de berm en kukelde zo het water van het kanaal in!
Joëlle riep: “Wat doe je nou!” en ik schreeuwde gelijk “Wat doe JIJ nou…. je trok aan mijn arm!”
“IK?? Ik deed niks!”
Er is geprobeerd om de meneer uit zijn auto te halen: toen wij waren uitstapt verdween zijn auto al langzaam onder water: we zagen zijn paniekerige gezicht nog voor het raampje….
Er waren mensen in het water gesprongen om hem te redden, maar de deuren zaten op slot.
De hulpdiensten kwamen te laat; toen men hem uit de auto had bevrijd was de man al overleden; het was de eigenaar van Landgoed ‘de Waardenburg’.
Wat ik niet begrijp is wat er die middag met Joëlle gebeurde.
Ze bezwoer de politieman die het ongeluk onderzocht dat zij niet aan mijn arm had getrokken, dus het bleef mijn woord tegen haar woord.
Het leek wel of ze niet zichzelf was die middag…….

Persbericht.
Bij baggerwerkzaamheden in het Grote Meer is een autowrak uit de jaren ’70 gevonden.
Toen het karkas uit het water werd getakeld vond men het stoffelijk overschot van een vrouw.
De wagen stond geregistreerd als ‘gestolen’; de eigenaar was destijds dhr. Van Waardenburg van Landgoed ‘De Waardenburg’.

Persbericht.
Het lichaam dat is gevonden in het autowrak in het Grote Meer is geïdentificeerd als Barbara van Engelenstein.
Zij raakte vermist in 1974 toen zij niet terugkwam van een afspraak, waarschijnlijk met haar geliefde.
De familie is inmiddels op de hoogte gesteld; het lichaam zal worden bijgezet in het familiegraf van de familie Van Engelenstein op de begraafplaats in Nunen.
Dat het lichaam is gevonden in de auto van de familie Van Waardenburg mag opmerkelijk worden genoemd.
Studiegenoten van Barbara vertelden dat zij tijdens hun studie veel optrok met vier vrienden, waaronder de zoon van de landgoedeigenaar, Bernard van Waardenburg.
Toen men de vier mannen wilde opsporen teneinde hen te verhoren, bleek dat zij alle vier reeds overleden waren.
Bernard van Waardenburg kwam twee weken geleden om het leven, toen zijn Mercedes in het kanaal terecht kwam.

Advertentie-oproep in de krant.
“Wil degene die deze tekst: ‘Het water heeft recht gedaan: nu kan ik gaan slapen. Malafide.’ heeft geplaatst in het Dagblad van 24 juni contact met ons opnemen?
Wij willen graag met de opdrachtgever in gesprek.
De familie Van Waardenburg.

Dit is het laatste deel van Heksenkring.
Barbara kan nu rustig ‘slapen’.
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.

Reageren

9 september: ’t Leuken 2 – Fietsen langs kastelen

Onze favoriete manier om een omgeving te verkennen is op de fiets aan de hand van knooppunten.
De avond daarvoor stellen we een route samen in de knooppunten-app en zorgen daarbij dat het niet meer dan 30 kilometers zijn.
Op zaterdag 8 september maakten we de fietstocht die je op de afbeelding ziet. Nummer 67 is het beginpunt, dat is vlak bij het Leukermeer.
We staken we de Maas over bij nummer 40 met het pontje bij Bergen: we zouden met een omweg naar Well fietsen.

Van te voren bedenk ik dan wat ik in ieder geval wil zien; soms moet je daarvoor even van de route afwijken. Tijdens deze fietstocht waren dat de ruïne van kasteel Macken in Smackt, kasteel Geijsteren en het Slot van Well.
Die ruïne hebben we niet gezien, die is me ontkomen. Op het moment dat ik daar aan dacht, waren we al twee kilometer te ver doorgefietst.
Dan maar niet.

In het katholieke zuiden kom je langs de weg zomaar een kruisbeeld tegen, of van die kleine kapelletjes met moeder Maria.
Ook zijn er veel grote kerken, maar die worden lang niet allemaal meer gebruikt.
In Wanssum  waren ze met een kerk aan het verbouwen: de kerk werd omgetoverd tot een multifunctioneel centrum.

Bij Geijsteren zochten we het gelijknamige kasteel, maar dat viel een beetje tegen: het oorspronkelijke kasteel is in WO II gebombardeerd en totaal vernietigd. Men heeft het zodanig gerestaureerd dat je de oude fundamenten en contouren kunt zien, maar van het oude kasteel is niets meer te zien.
Op deze website lees je daar meer over.
We vonden wel een heerlijk picknickplekje aan de rand van de oude gracht.

Bij Well staken we de Maas weer over: we fietsten over de Koninginnebrug.
Well is een heel oude plaats. In de Romeinse tijd staken soldaten en burgers hier al de Maas over.
Het Slot van Well  vonden we vrij snel. De portier bij het wachthuisje op de gracht vertelde ons dat we wel door de tuin om het kasteel heen mochten lopen, maar we konden het niet bezichtigen.
Sinds 1986 heeft het kasteel namelijk een andere bestemming gekregen: het is een locatie voor het Emerson College, een particuliere Amerikaanse opleidingsinstelling.
Hierbij een link naar de website – Emerson College
Even naar beneden scrollen, dan zie je een paar mooie foto’s van hoe het kasteel tegenwoordig wordt gebruikt.

Wat mij duidelijk wordt tijdens zo’n fietstocht is dat de geschiedenis in dit deel van Nederland anders is dan bij ons in Drenthe.
Omdat het door de rivier de Maas strategisch een belangrijk gebied was, heeft het erg te lijden gehad van de bezitsdrang van bisschoppen, koningen en overheersers in de loop van vele eeuwen.
In de tachtigjarige oorlog is veel vernield en beschadigd en ook de WO II heeft diepe sporen nagelaten.
We leven in ons land nu ongeveer 80 jaar in vrede; eigenlijk staan we daar te weinig bij stil.

Andere delen van deze serie lezen?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle delen.

Reageren

8 september: ’t Leuken 1 – Een chaletje.

We hadden we ons er al bij neergelegd: een vakantie zou er dit jaar waarschijnlijk niet inzitten. Er was te veel ruis op de UMCG-lijn (lees: we zaten best vaak in een wachtkamer bij een poli), Gerard’s energie liet te wensen over en een lange reis behoorde niet  tot de mogelijkheden.
We lieten ons de pret daardoor niet bederven. Je las op deze website al over het Noordzeestrand, dagjes uit, familiefeestjes en fietstochtjes door Noord Nederland.
En toen kwam de dag dat we een week niet naar het ziekenhuis hoefden; toevallig werd het ook nog een paar dagen mooi weer en was er nog voor 4 nachten een chaletje vrij op Vakantieresort Leukermeer.
Noord Limburg, here we come!

…. chaletje op Resort Leukermeer…..

Nu ik dit schrijf is het maandag 7 september 17.30 uur.
Het is 29 graden en ik zit onder ons overdekte terras met een glas koude dubbeldrank.
Vanmorgen hebben we gezwommen in het zwembad op het park en vanmiddag hebben we gefietst ten noorden van ons vakantiehuisje. We pikten we zelfs een klein stukje Duitsland mee.
En ik heb een zere kont, want we hebben in drie dagen meer dan honderd kilometer gefietst.
Langs, op en over de Maas.
Het was maar 4 dagen, maar het voelde veel langer.

De komende tijd zal ik  af en toe iets schrijven over deze bliksem-vakantie.
Dan lees je over de eerste keer dat we echt laad-stress hadden over het opladen van onze elektrische auto.
En over de pontjes over de Maas.
En over een zusje dat geen dochter van ons was en natuurlijk over de geschiedenis van het gebied waar we bivakkeerden.

Vandaag begin ik met het park.
“Waarom heet het eigenlijk ’t Leuken hier” vroeg Gerard. Dat kun je tegenwoordig allemaal opzoeken.
Look is een veldnaam en het  betekent ‘een omheind perceel’.
Bij meervoud zette men een umlaut op de o, waardoor het Löken werd.
Heeft dus helemaal niks met het tegenwoordige ‘leuk’ te maken……
Het Leukermeer is ontstaan door het afgraven van zand en grind en tegenwoordig is het een groot park met alles er op en er aan, inclusief jachthaven met een verbinding met de Maas.
Kijk maar eens op hun website, hierbij een link.

Het ligt vlak bij de grens met Duitsland en Duits hoor je dan ook veel op het park.
In de supermarkt zag ik een klein Duitse jongetje (twee jaar schat ik)  dat met papa mee mocht naar de winkel. Hij had een dikke luierkont en een helm op, want hij kwam op z’n loopfietsje. Het kereltje mocht in de supermarkt een pak hagelslag dragen en dat deed hij  alsof het de heilige graal was. Alleen…. bij de kassa moest hij het afstaan, omdat het pak even gescand moest worden.  Dat leidde tot enig tumult en tranen. “DIE MUSS MIHIT!”
Even later liep hij met een hemels snoetje de winkel weer uit met het pak hagelslag als een trofee boven zijn hoofd en vleide het pak vervolgens voorzichtig in het mandje aan zijn stuur.

Es sind die Kleinigkeiten die das Besondere ausmachen.

Overzicht van de andere delen in deze serie:

2. Fietsen langs kastelen – 9 september
3. ’t Zusje in Venray en vlaai in Arcen – 16 september
4. ‘Hoe-plaag-ik-Gerard’-dag – 17 september
5. De Maasduinen

Reageren

7 september: Een dagje geschiedenis (2) – De kerk

Vandaag het vervolg van de dag in Noord Friesland met Cor. Na het informatiecentrum op de terp Hogebeintum liepen we met de gids naar de terp voor een bezoek aan de kerk.
We liepen eerst even naar de achtertuin van de oude pastorie, van daaruit had je een mooi uitzicht: in de verte zagen we Ferwerd, Blije en Holwerd liggen.
Het was die dag heel warm (meer dan 30 graden), maar we konden steeds ergens in de schaduw staan, terwijl de gids ons van alles vertelde.
In de kerk was het ook heerlijk koel!
De kerk* is gebouwd in de 12e eeuw en het eerste dat opvalt als je binnenkomt zijn de werkelijk enorme rouwborden die in de kerk hangen.

Een rouwbord is een houten herdenkingsbord dat werd gemaakt als een bewoner van een adellijke borg kwam te overlijden.
Op zo’n bord staat de naam, de titel en het familiewapen van overledene en natuurlijk de geboorte- en sterfdatum.
De eerste, nog niet kleurig beschilderde versie van het bord werd op de gevel van de borg gehangen en meegedragen in de rouwstoet.
Na de plechtigheid werd het bord ‘ingekleurd’ en als het af was kwam het in de kerk te hangen waarin de overledene was begraven, meestal in de familiegrafkelder.
Nu ik dit zit schrijven vraag ik me af: waar zijn de rouwborden van de familie die op Mensinge in Roden woonden eigenlijk gebleven?
Ze hangen niet in de Catharinakerk, waar de families wel begraven liggen.
Ga ik navraag naar doen.
Wordt hopelijk vervolgd.
P.S.: deze vraag wordt beantwoord op 15 november: hierbij een link.

Terug naar het kerkje op de terp: de meeste rouwborden waren groot en overweldigend; het oudste bord is van 1689, het jongste van 1906.
Het was veel te veel voor zo’n klein kerkje.
De gids zei daarover: “Wie betaalt, bepaalt”.
Ook een groot deel van het koor werd in beslag genomen door de adel: er stond een herengestoelte tegen de achtermuur en op de vloer lagen twee gigantische en rijk gedecoreerde dekstenen die de plaats van de grafkelder markeerden.
De kerk wordt nog 1x in de maand gebruikt voor een Friese dienst: wij waren van harte welkom.
Goed idee, doen we niet.
Drenten spreken geen Fries 😉

De gids was benieuwd of wij ook hadden ingetekend voor een rondleiding op de Harsta-state, waar de families van de rouwborden hadden gewoond.
Nee, eigenlijk niet. Maar Cor en ik waren wel nieuwsgierig geworden naar die state en besloten ter plekke dat we dat we dat alsnog gingen doen.
Tijdens een rondje om de kerk hoorden we nog wat bijzonderheden over het oude kerkhof en daarna ging we eerst lunchen.
Toen we terugliepen zagen we nergens die borg; bordjes wezen naar een bos even verderop.
Met de megalomane rouwborden nog op ons netvlies verwachtten we zoiets als Verhildersum of  de Menkemaborg.
Wordt vervolgd.

* Wil je meer weten over deze Friese kerk?
Op de website ‘Alde Fryske Tsjerken’ staat dit artikel met informatie, foto’s en filmpjes.

Over ons dagje geschiedenis heb ik 4 blogs geschreven.
Onderaan deel 1 – De terp vind je een overzicht.

Reageren

Pagina 7 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén