De waarde van de dag

Vandaag neem ik je mee naar mijn kindertijd.
Locatie: Servatiusstraat 13, Hoogersmilde.
Situatie: mijn ouders hebben een verjaardag en er komt een oppas om op mijn broer en mij te passen; die oppas is mevrouw Meijering.
Het is een oudere mevrouw en ze woont in de rij bejaardenhuisjes achter ons; ze was de zus van Roelof Hoeks, van de onvergetelijke kerstverhalen tijdens het zondagschoolkerstfeest.
Er was geen meneer Meijering meer. Mijn vader vertelde destijds dat mevrouw Meijering getrouwd was, maar dat haar man al jong was overleden.
Toen ik ouder werd begreep ik dat haar man was gesneuveld begin mei 1940 bij de gevechten tegen de Duitsers.
Zij waren toen nog niet zo lang getrouwd en zij was zwanger van haar eerste kind.

Woensdag 1 april keken Gerard en ik naar ‘Het verhaal van Nederland – de Tweede Wereldoorlog’. Verteller Daan Schuurmans bezoekt historische locaties en hij belicht via dramatisering de morele dilemma’s van gewone Nederlanders. In die aflevering werd het verhaal van het begin van de oorlog verteld: hoe generaal Winkelman bevelhebber van de strijdkrachten werd, welke afwegingen werden gemaakt en er waren beelden van de soldaten in de loopgraven op de Grebbeberg.
Jonge jongens.
Bang en niet voorbereid op wat er zou komen.

Toen dacht ik weer aan mevrouw Meijering.
Zij had één dochter en volgens mijn vader was ze daar wel heel erg op gericht.
“Maor ja, ze hef ok maor ien kiend, daor is ze altied slim zunig op west.”
Die dochter woonde destijds in Westerbork en daar ging ze regelmatig heen.

Zou meneer Meijering ook hebben gevochten op de Grebbeberg?
Zou daar nog iets van te vinden zijn?
Op de website ‘Oorlogsbronnen.nl’ vond ik zijn naam.
Hij heette Willem Meijering en was geboren op 1 november 1911.
Hij was tijdens de meidagen van 1940 dienstplichtig soldaat bij de Mitrailleurcompagnie van het Ie Bataljon van het 1e Regiment Infanterie Koninklijke Landmacht en hij is op 11 mei 1940 omgekomen in de Wassenaarse slag.
Op die pagina stond ook een foto van zijn graf met daarop de naam van zijn vrouw D. Meijering-Hoeks. Dina was haar voornaam en haar dochter heette dus Jantje.

Onderaan op de grafsteen staat de bijbeltekst Spreuken 22: 11
“Wie een zuiver hart heeft en beminnelijk spreekt, heeft de koning als vriend.”

Wat een verdriet.
En dit is nog maar één van die jongens van de bijna 2300 die in de meidagen van 1940 zijn overleden.
Het beeld van die jonge jongens in de loopgraven op de Grebbeberg hield mij ’s nachts uit de slaap.
Oorlog ontstaat door complexe conflicten over territorium, grondstoffen, ideologieën, religie of macht, gedreven door angst en vijandbeelden.
En het houdt nooit op.

Wat zou ik nu nog graag eens een gesprek voeren met mevrouw Meijering.
Want zoals het vroeger ging werd er waarschijnlijk nergens over gepraat.
Stel je eens voor…..

Wat kan een schilderij adembenemend mooi zijn.
Dit schilderij kwam ik tegen in een antiekzaak en was onduidelijk gesigneerd.
De omschrijving achter op het schilderij was wel duidelijk en bracht mij naar de bekende kunstenaar Sjoerdtje Hak.
Zij heeft Het Hogeland op een weergaloze wijze weergegeven; zo kan dit landschap er in bepaalde seizoenen uitzien.
Het is een eindeloos gebied met grijze en grauwe kleuren, maar als je goed kijkt zie je prachtige groene en blauwe kleuren opkomen uit de mist.
Zo geeft de kunstenaar de feestelijke werkelijkheid weer:  dat is deze kunstenaar goed gelukt.

De mevrouw die het later zou kopen belde direct nadat ik het schilderij op Marktplaats had geplaatst.
Ze zei: “Je moet het schilderij voor mij vasthouden, ik woon ook in Roden en ik kom eraan!”
De koop was snel gesloten en het schilderij bleef in Roden.
Haar man werkt op het Hogeland in de landbouwsector. Niet veel later kwam er een foto van deze blije kopers met het schilderij boven de bank.

Geploegd land in Noord Groningen.
Sjoerdtje Hak 1945 – Olieverf

Sjoerdtje Hak is geboren in Lemmer in 1945.
Haar schilderijen ontstaan buiten. Daar maakt ze potloodschetsen met kleur- en sfeernotities.
In haar atelier werkt ze deze schetsen uit tot landschapsschilderijen in olieverf of aquarel.

Sjoerdtje Hak – afbeelding van haar eigen website

De eigenschappen van deze materialen kent ze door en door. Daardoor is ze in staat met olieverf en aquarel te laten zien waar voor haar de essentie van een landschap in schuilt. Het vlakke waterrijke landschap van haar geboortegrond heeft haar gevormd, ook als kunstenaar. Haar voorkeur gaat uit naar het noordelijke landschap, de Nederlandse polders, rivieren en wadden.  Landschappen die gevormd zijn door de wind en regen en waarvan de sfeer bepaald wordt door de afwisseling van zon en wolken.

Hierbij een link naar de website van Sjoerdtje Hak.
Kijk dan vooral even op pagina’s die onder het kopje Aquarel/Olieverf staan: daar vind je meer van haar schilderijen.

Tenslotte: in 2010 heeft Sjoerdtje geëxposeerd in Amstelveen.
Die tentoonstelling werd op 6 mei van dat jaar geopend door de actrice Ellen Vogel.
Op de website ‘Amstelveenweb’ vond ik een een mooi artikel over die opening.
Je ziet foto’s van de feestelijke bijeenkomst en van een stralende Sjoerdtje;  de toespraak die Ellen Vogel die middag hield is helemaal te lezen.
Hierbij een link naar dat artikel.

Sjoerdtje is lid van twee kunstenaarsverenigingen:
– Palet Zwolle 
– Sint Lucas Amsterdam 

Remmelt heeft een eigen pagina op deze website onder de titel ‘Remmelts liefde voor de schilderkunst.’
Op die pagina vind je een overzicht van alle blogs van zijn hand tot nu toe.

Gistermiddag vierden we de verjaardag van dochter Carlijn met ‘de familie’: die van haar en van Wim.
Altijd gezellig!
De zus van Wim heeft twee jonge kinderen en het oudste meisje had een paar weken geleden schuchter aan tante Carlijn gevraagd of ze voor haar een Pikachu-knuffel kon maken.
Tante kan namelijk hele mooie dingen maken.
“Best nog moeilijk…” zei Carlijn daarover.
Ik weet eigenlijk niet eens goed wie of wat Pikachu is; iets met Pokemon?
Weet jij het ook niet? Hierbij een link naar Wikipedia met alles over dit figuurtje dat zich laat omschrijven als een gele muis met konijnenoren met een staartje als een bliksemschicht.

Gistermiddag zat het meisje wat verlegen bij mama op schoot toen Carlijn zei: “Ik heb iets voor jou….”
Het was kostelijk om te zien hoe ze op slag veranderde in het kind dat ze is als er geen ‘vreemde’ mensen bij zijn.
“O KIJK! PIKACHU!’
Mama, opa, papa, iedereen kreeg de nieuwe knuffel te zien. Toen rende ze door de kamer naar haar broertje “KIJK! PIKACHU! En hij heeft ook een staartje!”
Zelfs Siepie de kat moest de knuffel bewonderen, inclusief bliksemschichtstaartje.

Gisteravond kregen we een app van Carlijn.
Ze had een berichtje gekregen van Wim’s zus “Ze ligt te slapen met haar gezicht in Picachu begraven…”
Je zal zo’n tante hebben….

Oom en tante hadden zelf het gebak op de verjaardag verzorgd: Wim had een appeltaart gebakken en Carlijn had de befaamde Tante-Lammie-kwarktaart-met-mandarijntjes gemaakt.
Welk gebak wilde ik bij de koffie?
Ik kon niet kiezen, dus ik zei ‘allebei’.
Wel wat brutaal natuurlijk, maar ik heb ik de loop van de jaren al zoveel appel- en kwarktaart aan deze gasten verstrekt: het werd niet eens een discussie, ik kreeg ze allebei.
Wim dacht trouwens dat hij met het bakken van de appeltaart al toe mocht treden tot ‘Het bakkersgilde’ (een appgroep van de bakgrage Gerard, Carlijn en Frea), maar dat ging niet zonder slag of stoot: wij moesten eerst proeven.
‘Teleurgesteld’ drukt de gevoelens van Wim niet goed uit.
“Ik dacht dat ik na mijn brood en koekjes al lid was, maar de sollicitatieprocedure is BRUTAL!”
Wat mij betreft heeft hij de proeve van bekwaamheid glansrijk doorstaan.
Maar ik zit niet in dat gilde…….