2 juli: Moet ik dat zelf doen!?

Gerard vond dat we eigenlijk eens wat vaker vette vis moeten eten.  Dat is goed voor hart en bloedvaten . “Is er ook een recept met bijvoorbeeld makreel en pasta?” We vroegen het de bekende kok meneer Google. Hij stelde voor een penne-schotel te maken met broccoli, kaassaus en makreel.

Vrijdagmiddag kocht ik op de markt ongeveer 250 gram gerookte makreel, in de veronderstelling dat ik wat filetdelen zou meekrijgen. Maar ik kreeg een donkerbruinige vis met de kop en de staart er nog aan. En ogen die me aankeken. “Hoe maak ik zo’n vis schoon?” vroeg ik aan de visboer. Hij legde me, tot vermaak van de omstanders, uit hoe dat moest.
Hmmm;  ik moest het nog zien.

Maar ik redde het prima.  Knoeiend met de vis zag ik ineens mijn moeder weer bij het aanrecht staan om de graten uit de makreel te zoeken.  Wij kregen het wel eens in het weekend als traktatie op brood.
Niet alle vis kwam dus in de penneschotel,  we bewaarden ook nog wat voor de lunch van zaterdag.

Ook eens deze schotel proberen?

Recept voor twee personen:
– 130 gram penne
– 400 gram broccoli
– Bekertje crème fraîche
– 1 ei
– Zakje geraspte parmezaanse kaas. (125 gram)
– 200 gram gerookte makreel
– 1 ui

Penne koken volgens aanwijzingen op de verpakking.
Roosje van de broccoli stronk afsnijden en 10 – 15 minuten koken (beetgaar).
Ui in kleine stukjes snijden en fruiten. Crème fraîche in een klein pannetje doen en loskloppen met het ei. Al roerend aan de kook brengen en in delen de geraspte kaas toevoegen. Als alle kaas is opgenomen in de saus voeg je de gefruite ui nog toe.
Saus met de broccoli door de penne roeren en de makreel in kleine stukjes (pas op voor graten)  over de schotel verdelen.

Geplaatst in Koken | Getagged , , | Een reactie plaatsen

1 juli: Margherita

Van sommige liedjes weet ik nog waar ik was en wat ik deed toen ik ze voor het eerst hoorde.  Dat geldt ook voor Margherita van Marco Borsato.

1995. Baby Carlijn deed haar middagslaapje, Frea en Harriet waren naar school en ik werkte een grote maandag-afwas met veel glazen weg. Ook toen hadden we al leuke feestjes. In een programma op de radio was Marco Borsato te gast. Hij was bekend omdat hij de soundmixshow had gewonnen. Hij zong tot dan toe Italiaanse en Engelse teksten en was mij nog niet echt opgevallen. Hij vertelde in die radio-uitzending dat hij een Nederlandstalig album had opgenomen. Twee nummers van dat album werden gedraaid: De meeste dromen zijn bedrog en Margherita.

Het laatste nummer bracht me in tranen; ik weet nog dat ik de afwaskwast in het water liet glijden en alleen maar luisterde. Wát een emotie. Het nummer begint heel rustig met pianospel en heel langzaam bouwt de treurnis op. “Dat je alles met je meeneemt wat me lief is in dit leven…….. ik zou niets liever willen dan mijn hoofd weer in jouw handen, maar wat tot een uur geleden nog zo veilig heeft geleken, is een hele grote leugen en een kaartenhuis gebleken.”
De muziek is aangezwollen, het effect wordt nog even aangezet met een jankende saxofoonsolo en dan wordt de begeleiding weer teruggebracht tot heel zacht pianospel.

In mijn gedachten zie ik dan zo’n man gedesillusioneerd met lege handen staan.
“Het is net of iemand anders in jouw lichaam is gekropen”
Hij realiseert zich wat er gaat gebeuren en grijpt zich vast aan de laatste strohalm: “Wil er iemand me vertellen dat ik alles heb gedroomd….”

Nog steeds vind ik het een prachtig nummer.
Het bewijst dat Nederlandstalig van wereldklasse kan zijn.

Geplaatst in Muziek | Getagged , | Een reactie plaatsen

30 juni: Nederlands, maar dan anders. (6)

En alweer heb ik genoeg taal-humor verzameld om een blog mee te vullen.
Schoonzus is met haar kleinzoon van drie aan het fietsen en in een weiland ontwaart hij een lammetje. “Kijk oma, een schaapetje!”
Datzelfde jongetje weet dat oma in Hoogersmilde woont.
“Waar wonen wij dan? ” vraagt hij aan zijn mama.
“In Roden.” Dan is het even stil; er wordt ernstig nagedacht.
“Ik woon eigenlijk liever in Groenen…. .”

Schoonzoon Cees zat met zijn dochter van zeven naar Studio Sport te kijken.
“Papa, wat betekent V.V.V.?”
“Venlose Voetbal Vereniging.”
“Wat?  Hebben die geen fans?”

Cees zelf vond laatst dat iemand een scheve schaats had gefietst.

In de warme week van eind mei verdraaide Bert Kranenbarg op Radio 5 een spreekwoord: “De mussen vallen gebraden van het dak.”

De grootste leverancier voor deze blog-serie is nog steeds Carlijn.
Laatst had ze iemand een geheel nieuw spreekwoord horen gebruiken.
De bedoeling was dat iets een beetje voorzichtig gezegd moest worden .
“We moeten alles op eierschalen gaan brengen”

De riemen bij het roeien leveren ook vaak mooie uitspraken op.
Een collega van Carlijn zei “Je moet het doen met de roeien die je hebt.”
Carlijn vertelt daarbij: “Dan denk je, ach, verspreking, maar nee… ”
“en ondanks dat we niet zoveel roeien hebben…..”

Een andere vriendin denkt dat er iemand het voortouw moet nemen: “Als er één schaap over ’t hek is ….”
Iemand anders twijfelde wel heel sterk aan iets: “Daar heb ik heel veel dubio’s bij.”
In het stageteam kwamen de studenten allerlei situaties tegen.
Soms was er zelfs sprake van ‘huishoudelijk geweld.’

Bij Gerard op het werk is er iemand die kennelijk vindt dat geld moet rollen.
“Toen rolde het kwartje!”
Verder is er één collega die nogal een zure kijk op het leven heeft. Het valt allemaal niet mee. Als er gebak bij de koffie is sombert hij: “Daar komt weer zo’n obesitas-bom voorbij.’
En heeft iemand de euvele moed om op saucijzenbroodjes te trakteren dan roept hij: “Komen ze weer langs met dat varkensvoer!”

Soms gaan uitspraken een eigen leven leiden.  Op een verjaardag bij mijn broer zei ooit eens iemand toen er een schaal met worst en spek voorbij kwam: “Nee,  ik eet vegetarisch. Ik hoef geen kadavertjes.” In ons gezin, waar de dames inmiddels allemaal vegetarisch eten wordt dit verhaal nog met regelmaat verteld, zo ook op een weekend met het koor waar Carlijn bij zingt.  Dat resulteerde erin dat bij de barbecue een frikadel ineens een kadaverstaaf genoemd werd.  Studentenhumor.

Klik hier voor het blog Nederlands maar dan anders deel 5, daar vind je ook linken naar de delen 1 tm 4. En vergeet ook niet om af te toe te kijken op het instagram-account Treintaal, het is weer kostelijk. De mooiste? Mijn telefoon gaat nu echt naar de Filipijnen!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

29 juni: Grote zus

Mijn hele leven heb ik me afgevraagd hoe het zou zijn om een zus te hebben. In mijn kindertijd woonden mijn buurmeisjes/zusjes Greetje en Renéetje  naast ons en tegenover woonden overbuurmeisjes/zusjes Klaasje en Jannie. Ze hadden soms dezelfde overgooier aan, maar dan allebei een andere kleur. Met z’n tweeën hadden ze altijd iemand om mee te spelen, stoepballen bijvoorbeeld was in die tijd heel populair. Ook nicht Ina waar ik in die tijd heel veel mee optrok had twee zussen. Een zus leek me fantastisch, al bleek toen ik ouder werd dat een goede relatie tussen zussen niet vanzelfsprekend is. En gelukkig heb ik wel een broer met wie ik het inmiddels heel goed kan vinden, al was dat in onze kinder- en pubertijd beslist niet altijd zo.

In de loop van de jaren heb ik me er mee verzoend.  Inmiddels heb ik zeven schoonzussen en aantal vriendinnen met wie ik allemaal een klein ‘zussenstukje’ van mijn leven deel. Muziek,  boeken,  royalty, geschiedenis, een stadswandeling: regelmatig zoeken we elkaar op en hebben het leuk.

Maar nu ik ouder word is er toch een persoon in mijn leven die niet mijn zus is, maar qua

1962

genen het wel zou kunnen zijn: de zus van mijn vader, mijn tante Trijn. Zij is van 1945, ik van 1960. Zij was 13 jaar jonger dan mijn vader en was 15 toen ik geboren ben, ze zit als het ware tussen de generaties in. Als kind keek ik ontzettend tegen haar op;  ze had moderne kleren, hip haar, oorbellen, kettingen, nagellak en lange leren laarzen met een rits.  Ik keek altijd mijn ogen uit op haar kamer bij opa en oma in huis. Toen ze trouwde mocht ik haar bruidsmeisje zijn. Jarenlang was ze lievelingstante op afstand.  Eén keer per jaar kwam ze met man en zonen een dag bij ons en wij gingen ook een dag naar hen en

Bruidsmeisje

dan hadden we het erg gezellig, voor de rest zagen we elkaar op verjaardagen en familiedagen.

Toen mijn vader overleed veranderde er iets tussen ons. Zij had verdriet om haar grote  broer, ik om mijn vader en we waren daarin voor elkaar een klankbord.  Haar man begon te dementeren en ik zocht haar wat vaker op.  Dagje uit of even naar Emmen. Toen mijn moeder ziek werd en overleed waren we elkaars luisterend oor. Zij verloor een zeer geliefde schoonzus (die al in haar leven kwam toen ze nog maar 5 jaar was) en ik mijn moeder.

Deze revalidatieperiode heb ik tijd, dus een paar weken geleden zocht ik haar op.
Gewoon een dag bijpraten.
Net als met mijn kinderen en mijn vader ervaar ik met haar een vertrouwelijkheid die is er omdat we dezelfde genen hebben.
Ik spreek haar nog steeds aan als ‘tante Trijn’.
Na meer dan vijftig jaar moet je dat niet meer willen veranderen.
Maar nu ik heb dan eindelijk toch een grote zus.

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

28 juni: Hemmelen.

Oonze kinder praot gien Drents.
Wij hebt het ze niet leert, in de tied dat oonze wichter in Roden hen de legere schoele gungen was d’r gien kind dat de streektaol nog praotte.
Achterof is dat jammer, maor ’t is niet aans, wij kunt de tied niet trogge dreien en d’r bint wel slimmere dingen waor a’j spiet van kunt hebben.
Maor ze kunt het wel verstaon; Gerard en ik praot onderling Drents en in de familie- en vriendenkring wordt ok nog veurnamelijk in de streektaol communiceert.

Zo of en toe gebruukt oonze wichter ies een woord waoruut heur Drentse achtergrond naor veuren komp.
Carlijn zee tegen Wim dat ze eem gung  hemmelen.
“Wát ga je doen?!”

As wij an’t hemmelen gaot, dan ruum wij op wat veur haanden lig. Aanrecht leeg, doekie d’r over, jassen op de kapstok, kleren bij de was, rommel in de prullebak en alles wat in de weg lig weer trogge leggen op de plek waor as het heurt. Organieke plaats.

Het biezundere is dat Carlijn wel het woord hemmelen gebruukt,  maor het op zien Nederlaands uutsprek, terwijl het eigenlijk zol moeten klinken as hemmel’n.
Vind Gerard.
Taolpurist.
Maor ik heb liever dat ze an ’t hemmelen giet as an ’t ‘organizen’.

Geplaatst in Streektaol | Getagged , , , | Één reactie

27 juni: Organieke plaats

Vandaag gebruik ik even een klein stukje uit een vorig blog dat ik schreef onder de titel : Ordnung muss sein. (blog helemaal lezen? Zie 14 december >>>.)

Mijn broer en ik zijn opgevoed met structuur, orde en regelmaat.
“Ordnung muss sein!” riep mijn vader te pas en te onpas en hij had voor alles een vaste plaats.  Organieke plaats, noemde hij dat.
Als je iets kwijt was, dan was dat je eigen schuld, want dan had je het niet op de organieke plaats gelegd.  Als puber kwam de organieke plaats mij mijn neus uit, als huisvrouw en moeder heb ik het zelf ook ingevoerd.

Op de verjaardag van Harriët zaten we heerlijk te eten bij Ni Hao in Groningen met de dochters en hun aanhang.
Wij vervelen ons geen moment tijdens zo’n etentje. Ten eerste moet je om de klip klap opstaan om je eten op te halen en ten tweede zijn onze kinderen onderhoudende vertellers. Feestjes met studenten, avonturen in winkels, een foto-shoot voor een website (waarbij je dan de meest idiote bekken voorbij ziet komen): het is altijd gezellig.

2004

Die avond zat Carlijn te vertellen dat ze haar vriendin had geholpen die week.
Die ging verhuizen en moest haar huis opruimen maar het was een beetje een troep geworden. Nou is opruimen tegenwoordig niet meer het goede woord voor zoiets, dat heet nu ‘organizen’. Maar het is gewoon opruimen.
Carlijn ging dus organizen bij Annemarie.

“Weet je wat zo gek was? Annemarie heeft geen organieke plaats voor dingen.
Waar liggen je fotoalbums?
Ergens in de kast.
Waar heb je je knutselspullen altijd liggen?
Overal.”

Mijn vader zou zo trots zijn als een aap met zeven staarten.
Zijn kleindochter die haar vriendin wijst op de noodzaak van een organieke plaats voor je spullen.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Één reactie

26 juni: Zuster Anna.

Het theater Bij Vrijdag in Groningen: ik had er nog nooit van gehoord. Van dochter Carlijn kregen we een uitnodiging om zaterdagavond 23 juni te komen kijken naar de musical ‘After ever after’ (na lang en gelukkig)  van het koor waar ze bij zingt. Het is een studentenkoor met de naam Bathroom Scenario. Een aantal leden had het onderwerp voor dit spektakel zelf bedacht en het script zelf geschreven. Het toneel werd bevolkt door Disneyfiguren uit de wereldberoemde films; ze zaten in een rusthuis en werden bewaakt door vier doorgewinterde verpleegsters.

We zagen o.a. Yasmine; diep teleurgesteld want Alladdin was er met de geest vandoor gegaan. Verder maakten we kennis met een in alcohol gedrenkte kapitein Haak, verteerd door haat voor ‘die Pan’, Klaas Vaak, de kleine zeemeermin Ariël en Doornroosje Aurora. Ook was de narcistische Prince Charming uit Shrek aanwezig. Mickey Mouse zat ook in het rusthuis; bij onze kinderen was hij vroeger, naast Tokkie Tor, de minst populaire figuur uit de Donald Duck. Ook nu was hij weer het braafste jongetje van de klas: in ruil voor blokjes kaas verklikte hij zijn vrienden bij de zusters. Toen de hele Disneyclub uitbrak en het huis ontvluchtte, zat hij nog in zijn eentje op de bank blokjes kaas te eten. Schijtmuis.

Het verhaal was vernuftig opgebouwd rondom het repertoire van het koor tot nu toe; op die manier konden ze zich toeleggen op het toneel, de liedjes zaten er al in. Carlijn speelde zuster Anna. Samen met haar collega’s hield ze een totalitair regime in stand: de arme tekenfilmfiguren mochten alleen maar praten als ze iets gevraagd werd, kregen regelmatig stroomstoten toegediend en moesten voor het kleinste vergrijp voor straf schoonmaken.

We hebben genoten van de avond. Vooral het zingen was erg leuk; soms was de verhaallijn wel wat vergezocht om een bepaald lied te kunnen zingen, maar Killer Queen bijvoorbeeld had ik niet willen missen. Verder hoorden we ondermeer ‘Happy together’,  ‘Mister Sandman’,  ‘Homeless’ en ‘Angel’.  Het was erg leuk om Carlijn en haar collegazangers zo in hun element te zien: het plezier spatte er van af. Bathroom Scenario zingt uitsluitend meerstemmig,  a capella uitgevoerd in mooie arrangementen. In september beginnen ze weer met repeteren.  Ben je in de gelegenheid, ga ze dan eens beluisteren, het is erg aangenaam voor de oren; enthousiaste jonge mensen met dito stemmen!

Hierbij een link https://bathroomscenario.wordpress.com  naar hun website.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

25 juni: Kippenvel. Zo mooi.

Vorig jaar was er een reclame op televisie van een oudere mevrouw die een jeugdvriend opzoekt.  Je ziet haar met de trein reizen en als ze de vriend daadwerkelijk ontmoet vlamt de oude liefde weer op.  Heel romantisch. Wat mij werkelijk ontroerde was de muziek die onder het filmpje zat: ‘Take this  waltz’ van Leonard Cohen.

Voor een wals ben ik sowieso al wat gevoelig,  maar deze is zo meeslepend, dat ik er door werd gegrepen toen ik het filmpje voor het eerst zag.”Wat is dit!? Wat mooi! Waar is deze reclame voor? ”  Leve internet in dit soort situaties . In no time had ik het lied gevonden. Prachtig. In het begin luisterde ik er regelmatig naar, maar het verdween wat naar de achtergrond.  Zondagavond  deden Gerard en ik een spelletje en ik zette een muziekje op.  En net toen ik een tweede stad bouwde kwam ‘Take this waltz’ voorbij.

Onmiddellijk  kreeg ik kippenvel op mijn armen en een brok in de keel.  Sommige muziek doet dat met mij; ik kan het niet uitleggen.  Soms is een lied verbonden met een herinnering of aan een persoon. Maar bij dit lied van Cohen is dat niet het geval; het raakt me en eigenlijk wil ik niet weten waarom dat zo is. Luister maar eens.

Voor de liefhebbers: hierbij een link naar de commercial van de NS>>> waar ‘Take this waltz’ onder gezet is.

De NS maakte trouwens ook nog een versie van de commercial met een minder romantische afloop. Benieuwd?  Klik hier >>> voor die versie.  Je komt dan op de website ‘Reclamewereld’ en daarna kun je doorklikken naar het filmpje.

Dit blog draag ik op aan Gerard; hij is jarig vandaag!
Gelukkig heb ik niet, zoals de geliefden in de commercial, hoeven wachten tot mijn oude dag om de liefde van mijn leven te vinden.

Geplaatst in Muziek | Getagged , , | 2 Reacties

24 juni: De nieuwe mode van Oranje.

Vorig jaar beloofde ik mijn tante Trijn een mooi boek voor haar verjaardag in september.  Een boek waarvan ik zeker wist dat we allebei hėėl mooi vonden: ‘De nieuwe mode van Oranje’ van Els Smit.  Maar het kwam er eerst even niet van: mijn moeder werd ziek en overleed en begin dit jaar belandde ik in het ziekenhuis.

Toen ik weer mocht autorijden was één van de eerste reizen die ik maakte de autorit naar Klazienaveen. Met het beloofde boek mooi ingepakt in cadeaupapier. Het was maar goed dat het was ingepakt,  anders had ik het die avond voor mijn bezoek aan tante Trijn al gedeeltelijk gelezen. Waarom was ik zo zeker dat dit boek een schot in de roos was?
Dit stond er over op de website van de uitgever:

Koningin Máxima zit na een werkbezoek nog niet in de auto of de hele wereld weet wat ze draagt, wie het heeft gemaakt en wat het heeft gekost. De afgelopen tien jaar is de wereld door de komst van internet in duizelingwekkend tempo veranderd. Net als iedereen kreeg het Koninklijk Huis met de enorme impact van de nieuwe media te maken. Doordat foto’s en bewegend beeld zo belangrijk zijn geworden, gaat de aandacht nog meer dan voorheen uit naar de kleding en de juwelen van het koningspaar en de prinsessen. Ondanks al die informatie worden de grote lijnen van het koninklijke kledinggedrag echter zelden of nooit beschreven. In De nieuwe mode van Oranje gebeurt dit wel.

Bovendien geeft een groot aantal designers van koninklijke kleding een inkijkje in hun wereld, waarin ze zelf soms supersterren zijn. Exclusieve archiefstukken, verhalen over inspiratiebronnen en schitterende foto’s maken van De nieuwe mode van Oranje een bron van nieuwe informatie. De huidige koninklijke familie staat in dit boek centraal, maar er zijn ook verwijzingen naar de kleding en de juwelen van vorige generaties. Koninklijke kleding is de moeite waard om van dichtbij te bekijken. Detailfoto’s en stofstaaltjes leveren een nieuw en vaak ontroerend beeld van het exquise handwerk van de ontwerpers.

We moesten ons die dag dat ze het boek uitpakte allebei bedapperen om niet alvast te beginnen met lezen. En plaatjes kijken. We keken het even in, waren het er roerend  over eens dat dit voor een royaltyfan een topcadeau was en legden het weg, op de eettafel.
Maar ging één van ons even naar het toilet, dan stond de ander al weer met het boek in de handen.

Toen ik haar na de terugreis naar Roden belde om te zeggen dat ik goed overgekomen was in de spits (over de Hunebedhighway) vertelde ze dat ze het hele uur al in het boek had zitten lezen.
Ik kan niet wachten tot ze het uit heeft.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

23 juni: Van gas los 1: Als er één schaap over de dam is…..

Vandaag begint op deze website een nieuwe blogserie: ‘Van gas los.’
Al maanden verzamelt Gerard informatie over zonnepanelen en warmtepompen; af en toe word ik daarin bijgepraat, maar Gerard is de kenner op dat gebied.
Daarom gaat hij gas(t)blogs schrijven over dit onderwerp, vandaag de eerste:

 Als er één schaap over de dam is….

Gistermiddag ging de kogel door de kerk, wij gaan, ik bedoel onze woning gaat, Van het Gas af! De laatste weken kan het je niet ontgaan zijn dat we in Nederland van het gas af moeten. Grote krantenkoppen; De Gaskraan gaat op termijn dicht! De belasting op gas wordt 75% hoger enzovoort!
Al vanaf 2015 loop ik met de gedachte rond of wij ons huis misschien Gas-loos zouden kunnen maken. Toen al heb ik er door installatiebureau Mebatherm uit Roden naar laten kijken, maar helaas…..

Maar nu kan het! Binnenkort gaat de CV-ketel er uit en komt er een warmtepomp in en voor een groot deel wekken we dan eigen elektra op met zonnepanelen. Wat in 2015 nog niet realistisch was is vandaag mogelijk. De technieken zijn verbeterd, de prijzen zijn lager en daardoor is het rendement hoger dan drie jaar geleden. Een lang gekoesterde wens van mij (waar ook Ada vierkant achter staat)  komt uit. Wij voelden ons gisteren als ‘het eerste schaap dat over de dam is’ om met eigen duurzaam opgewekte energie onze woning te verwarmen en te voorzien van warm water en elektra.

We werden gistermiddag koninklijk onthaald voor de ondertekening van het contract bij Mebatherm >>>. Deze Roder ondernemer is qua bedrijfsvoering één van de koplopers op het gebied van duurzame energietechnieken. Voor hen was het ook een prestigekwestie om de eerste bestaande woning van het gas af te helpen. Een mooi moment om na een periode van goede voorbereiding een handtekening te zetten onder deze overeenkomst.

Als ik er met mensen over praat merk ik dat er veel belangstelling voor dit onderwerp. Met alle plezier zal ik de komende maanden enkele gas(t)blogs schrijven om uit te leggen wat er bij komt kijken en wanneer een woning geschikt is om van het gas af te krijgen.  Wordt vervolgd.

Geplaatst in Gastblogs | Getagged | Één reactie