22 november: Stumpers.

Twee uren hadden we geen stroom gistermiddag. Stumpers zijn we zonder stroom. Niet achter de computer. Niet lezen, want geen licht.  Niet koken,  want geen stroom. Als er even geen stroom is kom je er achter hoe afhankelijk we er van zijn geworden. Ik moest naar de wc,  deed de deur achter me dicht, drukte op het lichtknopje en stond in het pikdonker. Op de tast deed ik wat ik moest doen, maar wat onhandig! Ik nam een kaarsje mee naar boven en hing de was op.  Zou ik ook kunnen strijken bij kaarslicht?  O nee,  geen stroom.

Onthutsend vond ik. Maar voor even is het natuurlijk wel te doen. Samen met Jon zette ik onze hele keuken vol waxine-lichtjes en dronken we thee bij kaarslicht. Had ook wel weer wat. Via de reacties op dit blog zag ik dat we welkom waren bij Wim.  Fijn om te weten! Maar doet zijn ketel het wel als er geen stroom is?

We lachen er om,  maar ondertussen realiseer ik me hoe maatschappij-ontwrichtend drie dagen zonder stroom zouden zijn. Ik zou m’n oplader meenemen naar m’n werk en daar de telefoon opladen. Had ik in ieder geval internet. Maar als bij een ramp het hele noorden geen stroom heeft gaat die vlieger niet op.  Over dit soort onderwerpen moet ik niet te veel nadenken,  want dan vliegt het me aan. Misschien moeten wij met ons gasloze huis eens denken aan een nood-agregaat. Eten koken kan altijd nog op de skottelbraai, aangesloten op een gasfles, maar daar red je het niet mee denk ik.

Laat in de avond, de kaarsjes waren al lang weer uit, kreeg ik nog een appje van Frea.
Een link naar een flash-mob in Kopenhagen.
Muziek in de metro.
Muziek zonder stroom.
Klik hier voor de  YouTubeVideo>>>
Door dit filmpje kreeg mijn dag een gouden randje.
Met tranen. Dat dan weer wel…..

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

21 november: Geen stroom, geen blog.

Vanmiddag om 16.00 u kwam er een installateur om iets te veranderen aan onze meterkast. Dat moest in verband met de veranderingen voor ons gasloze huis. Te laat had ik in de gaten dat er ten gevolge van deze werkzaamheden een tijdje geen stroom zou zijn. Geen stroom, geen blog. Deze zinnen typ ik via mijn telefoon, maar dat is een gedoe. Als er morgen nog geen blog is heb ik mijn telefoon ook nog niet kunnen opladen. Dan zitten we meer dan 24 uur zonder stroom en hebben we een probleem. Misschien gaan we dan toch bij Wim op zijn gasverwarmde zolder bivakkeren. (Zie blog 8 november ‘Met je kop in de krant’).

Geplaatst in Alledag | 2 Reacties

20 november: Lezer van de maand – Annette Vrieswijk-Meints

Hoe kennen wij elkaar?
Ada is mijn schoonzus: ik ben getrouwd met haar broer Henk.
Waar en wanneer ben je geboren?
Ik ben geboren, getogen en woonachtig in Assen, mijn geboortedatum is 18 juli 1967.
Verliefd? Verloofd? Getrouwd?
Op 10 januari 2001 zijn we getrouwd. Precies twee jaar na ons eerste afspraakje en vier maanden zwanger van onze dochter Coby. In 2004 kwam daar onze zoon Cor nog bij.
In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen? 

Ik zit in één van de drukste, maar ook mooiste fasen in mijn leven. De kinderen zijn tieners, hebben een eigen mening en denken na over hun toekomst. Ik werk drie dagen per week in het Refaja Ziekenhuis in Stadskanaal als Psychodiagnostisch Werker, waar ik neuropsychologisch onderzoek uitvoer onder andere bij mensen die cognitieve problemen hebben.
Wat wil je graag met de lezers delen?
Ik wil graag in het kort wat vertellen over mijn hobby, het fokken van dwergkonijntjes.

 Het fokken van dwergkonijntjes: zeldzaam (en) leuk!

Als mensen aan mij vragen wat mijn hobby is en ik antwoord: “het fokken van konijnen”, reageren de meeste mensen daar wat verbaasd op. Er zijn tegenwoordig niet veel mensen die mijn liefhebberij delen en zeker niet veel mensen van mijn leeftijd.

Al van jongs af aan hadden wij thuis konijnen. Toen ik wat ouder was, mochten ze soms een nestje krijgen. Met de voedster in een doos achterop de fiets gingen we naar iemand die konijnen fokte en daar mochten we een ram uitzoeken die we graag als vader van de jongen wilden hebben.
Toen ik zelf kinderen had, mochten er weer konijnen komen. Ik vind het erg belangrijk voor de ontwikkeling van kinderen om met dieren op te groeien en ik zelf miste ook huisdieren.

Na enkele jaren ging het kriebelen: wat zou het leuk zijn om weer eens een nestje jonge konijntjes te zien opgroeien! Van het een kwam het ander, en ik werd hoteldebotel verliefd op een klein konijnenras: de kleurdwerg met Hollandertekening.
In mijn kinderjaren heb ik een Hollanderkonijn gehad, en deze mini-versie stal mijn hart direct!

In 2011 ben ik mijn fokkerij begonnen met een paar diertjes. Dit werden er al snel meer en op dit moment heb ik ongeveer 25 konijnen.

Het is bij elk nestje weer een verrassing wat voor jongen er worden geboren. Maar heel zelden wordt een jong geboren dat helemaal voldoet aan alle eisen voor een show. Vaak worden er grappig getekende diertjes geboren, die altijd hun weg wel weer vinden naar mensen die een konijntje zoeken als huisdier.

In mijn drukke leven zijn mijn konijnen een rustpunt. Het is heerlijk om ’s avonds de dieren te voeren, en ze vervolgens allemaal tevreden te horen knabbelen.

Het verenigingsleven, waar je bij betrokken raakt als fokker, is wat minder mijn ding. Ook ligt de nadruk bij mij niet op het winnen van een show, maar het is altijd leuk om te horen dat ik met het fokken op de goede weg zit. Hoewel de meeste ‘collega’s’ erg aardig en behulpzaam zijn, en mij het gevoel geven erbij te horen, is het over het algemeen toch een (oudere) mannenwereld, waarbij er wat anders en gemakkelijker over dieren wordt gedacht als dat ik dat doe.  Aan de andere kant zijn er ook mensen die bij mijn manier van het houden van dieren hun vraagtekens zetten.

Het is een kunst om de gulden middenweg te vinden, waarbij ik vind dat ik verantwoord omga met de konijnen. Voor mij ligt de nadruk vooral op het verbeteren van het ras, zonder daarbij inteelt te gebruiken. Soms betekent dit dat ik lange ritten moet maken naar Duitsland om nieuwe dieren te kopen. Hoewel mijn man mijn liefde voor dieren niet deelt, houdt hij gelukkig wel erg van autorijden. Een win-win situatie!

Annette Vrieswijk-Meints

www.dwergplaneet.nl

 

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

19 november: Onder vrienden.

Zaterdagavond vierden we de verjaardag van een lid van de vriendengroep vanuit onze jeugd in Hoogersmilde.
We hadden elkaar eind september voor het laatst gesproken en tijdens de koffie hadden we we het gewoon druk met bijpraten.

J. was met trap en al naar beneden gevallen toen hij blad uit de dakgoot aan het halen was en was eigenlijk achteraf wel blij dat het was gebleven bij zere ribben, een pijnlijk been en algehele stijfheid. Dat had heel anders kunnen aflopen; waarop er door de aanwezigen opgewekt wat ernstige voorbeelden werden aangehaald.

J&S waren in Japan geweest. Ze hadden de wedstrijden gevolgd van het Nederlandse damesvolleybalteam en natuurlijk ook de bijzondere omgeving bekeken. De foto hiernaast is genomen van een tv-scherm, hier staan ze te supporteren op de tribune.
Er waren maar weinig Nederlandse fans, dus ze kwamen heel vaak op de Japanse televisie. Zo vaak, dat er Japanners met hen op de foto wilden; ze waren ‘bekende Nederlanders in Japan’ geworden! Mooie vakantie, prachtige verhalen.
Ze hadden een USB-stickie met foto’s bij zich en zo konden we allemaal meegenieten van hun avonturen in Japan. Iedereen bemoeide zich vervolgens met de reden waarom de foto’s niet op volgorde stonden en gaf aanwijzingen hoe het met de afstandsbediening zou moeten; de fotos werden in de groep besproken en daarbij rijkelijk voorzien van commentaar.

T&B zijn opa en oma geworden. Zij hadden mooie foto’s van hun kleindochtertje, de ouders en van henzelf met het kleintje. Er was zelfs een kort filmpje, die middag opgenomen, waarop we het humpie van inmiddels 6 weken zagen grimassen en glimlachen bij haar vader op schoot. Wat prachtig!
En wat confronterend ook, want we worden allemaal ouder, we hebben nu het eerste stel grootouders al in ons midden.
S. deed er nog een schepje bovenop.
“J. (haar man) leeft tegenwoordig in een sprookjeswereld; als hij ’s avonds thuiskomt zit er een heks op de bank! Ja, ik kan het maar beter zelf zeggen…..!”
S. is trouwens een vast lezer van dit blog en had naar aanleiding van de blogserie “Van gas los’ een taalvergissing gemaakt. Tegen J. had ze geroepen dat wij nu helemaal van God los waren……

We gingen uit elkaar met de vraag: “Hebben we al weer wat staan?”
Ja, begin januari.
“O, in december niet?’  Nee, want dan heeft iedereen het al zo druk.
“Jammer ja! Nou: goeie kerstdagen, goed uiteinde, goed begin!”

Onder vrienden.
Als we elkaar weer spreken op de eerste zaterdag van het nieuwe jaar is er vast weer gespreksstof genoeg. Ik verheug me nu al op nieuwe foto’s van het humpie.
Binnenkort ga ik samen met T. een kraamcadeautje brengen bij de jonge ouders…..!

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

18 november: Ons weten en ons kunnen.

Als kind zou ik de viering vanmorgen in Op de Helte veel te lang hebben gevonden.
Man, man, bijna anderhalf uur: voor een jong kind is een uur stil zitten al veel te lang.
Maar dat het zo lang duurde had ik tijdens de viering helemaal niet door!

Het Rodens Mannenkoor zong in deze viering, Walter Meijles boeide me moeiteloos met zijn overdenking en de viering van het Heilig Avondmaal ervoer ik als ‘voedsel voor de ziel’, zoals de voorganger hierover treffend opmerkte.
Aan het begin van de viering, tijdens het gebed,  viel mij deze zin op: “Dat ons weten en ons kunnen uw aarde bedreigt…”
Daar had ik in de krant dit weekend ook een artikel over gelezen.
“We kunnen eigenlijk al niks meer doen aan de opwarming van de aarde, we kunnen ons beter wapenen tegen de gevolgen daarvan”  was de strekking van dat verhaal.
Tengevolge van ons weten en ons kunnen.
Tengevolge van het moderne credo Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

We zongen vanmorgen lied 1001, wat mij betreft één van de mooiste liederen uit het liedboek.  ‘De wijze woorden en het groot vertoon, de goede sier van goede werken, de ijdelheden op hun pauwentroon, de luchtkastelen van de sterken’.
Klik hier >>> voor de hele tekst van dit lied van Huub Oosterhuis.
De hele preek samengevat in één lied.
Het ging vanmorgen over het ‘penningske der weduwe’, de vrouw waarvan Jezus zegt dat ze, ondanks haar schamele bijdrage, het meeste van iedereen in het offerblok heeft gegooid. De predikant nam ons in zijn verhaal mee naar het tempelplein en trok het beeld door naar onze huidige kerk. Hij stelde zichzelf en ons de vraag: Wat doe ik met mijn tijd?
Ben ik misschien te veel bezig met het instandhouden van dingen? Administratieve rompslomp, vergaderschema’s, dingen die moeten van mezelf? Kan ik mijn tijd niet beter besteden aan wat er echt toe doet? Investeren in mensen die dichtbij mij staan en in mijn medemens wat aandacht heel goed kan gebruiken?

We zaten vrij voorin de kerkzaal, daarom zagen we tijdens het avondmaal de hele stoel van deelnemers aan ons voorbijtrekken. Wat mij ontroerde waren de echtparen, waarvan de vrouw of man dementeert. Hand in hand liepen ze naar voren lopen, hielpen elkaar bij brood en wijn en liepen samen terug, want alleen lukt niet meer.  Inmiddels weet ik hoeveel zorg en verdriet en schuil gaat achter wat het oog ziet. Als je dan net zo’n preek hebt gehoord over het besteden van je tijd, zie je bij die echtparen dat dat niet altijd een keuze is.

Het Rodens Mannenkoor werkte vanmorgen mee, het gaf de viering iets feestelijks.
De heren zongen mooie, toepasselijke liederen; soms fluisterzacht en soms met stemverheffing. Ondanks de gemiddelde leeftijd kwam er nog flink geluid uit het koor. Omdat de teksten allemaal in een buitenlandse taal werden gezongen was het niet allemaal goed te volgen  (daar had de beamer misschien behulpzaam bij kunnen zijn) maar  ik heb er van genoten. En nog even over die leeftijd: niet over mekkeren. Je bent immers nooit te oud om te zingen!
Nog even nagenieten?  Luister dan deze viering terug via Kerkomroep>>> (PKN Roden, Op de Helte, 10.00 uur)

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , | Een reactie plaatsen

17 november: Sfeertje.

Vanmiddag verwelkomde de burgemeester Sinterklaas in Roden.
Feest in Roon, de Vereniging voor Volksvermaken had het weer prima voor elkaar.
Met Jon en Frea ging ik ook even kijken; in Engeland komt per slot van rekening nooit een Sinterklaas cadeautjes brengen. Waar ik het meest van geniet is het sfeertje. De kleine kindjes met hun geschminkte koppies,  Pietenmutsjes en Sintkleren, de ouders,  opa’s en oma’s, allemaal een beetje opgewonden langs de kant van de weg. Jammer dat er langs de kant van de weg waar de optocht langs komt ook zoveel geparkeerde auto’s staan. Die kunnen voor zo’n feestelijke intocht toch wel ergens anders staan zou je zeggen.

de pepernotenmachine!

Eerst kwam er een kolossale pepernotenmachine voorbij en vervolgens zagen we Muziekvereniging Noordenveld die dansend, toeterend en trommelend meeliep mee in de stoet; beslist sfeerverhogend op zo’n middag. De goede Sint liep overal handen schuddend en tekeningen in ontvangst nemend tussen een haag van mensen door en zijn Pieten deelden pepernoten en lekkers uit.

Het sfeertje. Nog volkomen ‘zoals het hoort’ in Roden en in heel veel dorpen en steden in het Noorden, maar op Nu.nl zag ik dat de sfeer in sommige steden behoorlijk grimmig was geweest. Verdrietig word ik daarvan.
Kunnen we nou het woordje ‘zwart’ niet gewoon weglaten? Sint en Piet er van maken?
En de Pieten lila, groen en lichtblauw schminken?
Dat verandert toch niks aan het feest?
Daniël Lohues constateerde vanmorgen in zijn column dat de Sinterklaasliedjes die uit de speakers schallen ook niet meer  de vertrouwde liedjes van vroeger zijn.
De maatschappij verandert, wij veranderen mee.
In de krant stond dat kinderen geen last hebben van een Piet met een andere kleur maar wel van grote mensen die ruzie maken.
In september hoorde ik over dit onderwerp een preek van Walter Meijles; daarvan heb ik destijds een gedeelte van de tekst op mijn blog van die dag gezet omdat het mij zo aansprak;  hierbij een link naar dat verhaal  Pepernoten in september>>>. 

Na zo’n middag met zoveel Sinterklaaspret en gespannen kindersnoetjes hoop ik vurig dat het Nederlandse Sinterklaasfeest in deze vorm blijft bestaan. (Hierbij een link naar een blog dat ik schreef in 2015 over Sinterklaas van vroeger >>>) Het zou toch eeuwig zonde zijn als ‘onze’ goede Sint zou worden vervangen door de kerstman?
Eigenlijk zouden we met de Zwarte Pieten-discussie net zo moeten omgaan als met die

….. geparkeerde auto’s bij de intocht van Sinterklaas

geparkeerde auto’s in het centrum: je hebt er last van, je vindt het stom, maar het probleem is er en je kunt er op dat moment niets aan doen. Ga er gewoon met elkaar omheen staan en laat zien dat je ook met dat stomme probleem een leuk feest kan vieren.
Misschien bedenkt de gemeente Noordenveld ooit wel eens dat het fijner zou zijn als het centrum autovrij was.
En misschien bedenken dan de ‘grote mensen’ die het Sinterklaasfeest organiseren dan wel dat lila, groene en lichtblauwe Pieten ook prima kunnen.
Voortschrijdend inzicht.

‘Ho ho… ho ho….’
Je moet er toch niet aan denken.

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

16 november: Kraanvogels & de ZWO kalender 2019.

Bij ons in huis hangt een klein strengetje met mini-kraanvogeltjes.
Heb ik gekocht bij onze PKN-kerk.
Het strengetje herinnert me aan het belang van vrijheid.
Gistermiddag keek ik de laatste aflevering van ’80 jaar oorlog’ en werd ik er weer even bij bepaald hoe kostbaar vrijheid is.

Die strengetjes werden eind september/begin oktober verkocht om aandacht te vragen voor de nieuwe ZWO-kalender voor 2019. Op de dertien pagina’s van die kalender staan kunstwerken, gemaakt door kunstenaars uit onze gemeente.
Hierbij een korte samenvatting van wat er over deze kalender in Kerknieuws stond:

Over vrijheid en kraanvogels

Het thema van de ZWO-kalender voor het komende jaar is vrijheid. In Nederland lijkt vrijheid heel gewoon.
We hebben geen oorlog en iedereen mag zijn wie hij/zij is toch?
Of misschien toch niet helemaal?
Worden we toch belemmerd in onze vrijheid door wat anderen van ons vinden?
Wordt onze afkomst, huidskleur, geloof, geslacht of seksuele voorkeur een belemmering om in echte vrijheid te leven door de houding van onze medemens?
In hoeverre voel je je vrij om te leven zoals je wilt?
In hoeverre geef je anderen de ruimte om in vrijheid hun leven te leiden?

In veel landen is vrijheid nog minder vanzelfsprekend, je kent de voorbeelden wel.
Met de aanschaf van de ZWO-kalender ondersteun je het project ‘Straatkinderen in Oeganda’ van Kerk in Actie.

13 kunstenaars hebben voor deze kalender op zeer veel verschillende manieren het thema vrijheid uitgewerkt. Zo heeft mevrouw Schaafsma 1000 kraanvogels gevouwen en geregen tot een prachtige mobiel.

In Aziatische landen worden kraanvogels als geluksbrengers beschouwt. Ze staan symbool voor vrede, vrijheid en gerechtigheid. Bovendien worden ze gezien als boodschappers van wijsheid. Volgens de overlevering zal van iemand die 1000 kraanvogels heeft gevouwen zijn wens voor vrede en vrijheid in vervulling zien gaan. Ook zijn er voor ieder slachtoffer van de MH17 1000 kraanvogels gevouwen.

In het Christendom is de kraanvogel het symbool van waakzaamheid en oplettendheid en een vooruitziende blik. De kraanvogel is dus bij uitstek het symbool om ons bij de les te houden, dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat we dus waakzaam moeten blijven, want ook in onze samenleving liggen de vijanden van de vrijheid, zoals discriminatie en  haat zaaien, op de loer.

Hierbij een link>>>naar de pagina op de PKN-website over deze kalender.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

15 november: Van hart tot hart.

“Wat was vandaag de waarde van mijn dag?”
Door dit blog is dat een vraag die ik regelmatig aan mezelf stel; deze website staat vol met verhalen over de waarde van mijn dagen. Misschien krijg je als lezer de indruk dat het bijna altijd feest is in huize Waninge, maar dat komt omdat ik alleen het positieve benadruk. Negatief nieuws is er al genoeg, daarvoor hoef je maar een krant op te slaan.

Na de wekelijkse boodschappen dronk ik vanmorgen koffie met iemand van mijn leeftijd die drie weken geleden ook een open hartoperatie heeft ondergaan.

Eerlijk gezegd zag ik er wat tegenop. Van mezelf weet ik dat ik heel goed ben in het wegdrukken van dingen die gebeurd zijn. Je kunt er wel lang bij stil blijven staan en het er steeds over hebben, maar daardoor blijft het ook lang een grote rol in je leven spelen en na een half jaar revalidatie was ik er wel klaar mee. Toen bekend werd dat deze vriend dezelfde operatie moest ondergaan kwam mijn eigen hartoperatie en de nasleep daarvan weer terug in mijn hoofd. Zijn vrouw hield me op de hoogte van de gang van zaken voor, tijdens en na de ingreep en toen hij weer thuis was, was ik blij voor hem dat het goed gegaan was, maar ik heb even afstand genomen.

Vandaag hebben we het er samen over gehad. Gewoon even van hart tot hart bijpraten. Ons hart luchten, want: herkenning.
De pijn, de emoties, de reacties uit de omgeving: je hebt als ervaringsdeskundigen aan een half woord genoeg.
Wat we allebei ervaren: we hebben een erfelijke ziekte die de hartproblemen veroorzaakt, doen er qua voeding, levensstijl en beweging van alles aan, maar dat helpt niet tegen de ziekte. De frustraties daarover komen mij soms de oren uit en ook mijn gesprekspartner worstelt met dat gegeven. “Krijg je een folder over hoog cholesterol en wat je daartegen kunt doen, maar dat doe ik allemaal al!”
Precies.

Een waardevolle morgen, in meerdere opzichten.
Hartverwarmend.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

14 november: Hoch und weit (3) Nun!

De datum waarop we o.a. ‘Machet die Tore weit’ en ‘Nun danket alle Gott’ gaan uitvoeren komt steeds dichterbij.  Met mijn collega-alt Saakje  zit ik om de twee weken te oefenen achter mijn computer scherm. We zingen mee met een uitvoering van de stukken op YouTube en de stukjes die niet goed gaan oefenen we nog weer apart; eindeloos zitten we inzetten en loopjes te repeteren. Maar we zijn tevreden over het resultaat, want we kunnen de stukken al helemaal meezingen.

Nadeel daarvan is dat ik de muziek onophoudelijk in mijn hoofd heb en zinnen daaruit te pas en te onpas zing. ‘Nun danket alle Gott, nun, nun danket alle Gott!’ sta ik dan te galmen bij het koken. Gevolg is dat ook Frea en Jon op dezelfde toon om de klip klap aansporen om allemaal God te danken. Als die straks in het publiek zitten kunnen ze de helft van de stukken al meezingen.

Wil je ook komen luisteren en kijken? Op vrijdagavond 23 november is het concert in Groningen, waarbij we alle ingestudeerde stukken van dit jaar gaan uitvoeren, maar ook het ‘Wachet auf ‘ van vorig  jaar.
De avond begint om 20.15 uur. Kaarten zijn in de voorverkoop bij ons verkrijgbaar, kosten € 10,=. Wil je komen luisteren? Meld je dan bij mij, dan reserveer ik kaarten voor je. (klik op de afbeelding voor een vergroting).

Op zondagmorgen 2 december is er een cantanteviering in Zuidlaren,  waar de cantate ‘Machet die Tore weit’ en Ich freue mich im Herrn’ worden geïntegreerd in de liturgie.

Vorige blogs over ‘zingen met Wim’:

Hoch und weit (1)

Hoch und weit (2)

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

13 november: En een beetje van jezelf.

Afgelopen weekend brachten we een bezoek aan mijn neef en nicht in Apeldoorn,
Daar trekken we altijd een zondag voor uit en eigenlijk is zo’n dag dan nog te kort.
Vorig jaar had ik voor hen een herfstbloemenschaal opgemaakt met een vleugje lente (zie 12 november 2017>>>)
Precies één jaar later gebruikte ik hetzelfde idee, maar het werd iets heel anders.

Het werd een bloemstuk met 5 ingrediënten:

  • Een beetje van Het Goed: vorige week kocht ik bij deze tweedehands-spullen-winkel een grote aardewerken schaal, leuk voor een adventsbloemstuk dacht ik. De schaal heeft ‘advent aan de Boskamp’ niet gehaald.
  • Een beetje van de Jumbo: er was een aanbieding van rode roosjes zaterdag bij plaatselijke super.
  • Een beetje van de markt: de bloemenmeneer op de markt had schattige opgemaakte kalebassen te koop. Daar kon ik wel iets mee.
  • Een beetje uit de tuin: hortensia’s, skimmia en paarse besjes.
  • Een beetje van mezelf: ik bedacht met deze ingrediënten een herfst-tafel-stuk.

Dit is hem geworden. (klik op de foto’s voor een vergroting).

De paarse besjes hadden zij zelf ook in de tuin.
En ik ben niet de enige die leuke dingen met bloemen doet.
Bij ons gezellige zondagochtend-glaasje stond een mooi bloemkunstwerk te pronken.
Het was een kokosnoot gevuld met hier en daar gevonden herfstmateriaal en aangevuld met ‘pluk-uit-eigen-tuin.
Van de onderkant van de kokosnoot was een klein stukje afgezaagd, anders blijft hij natuurlijk niet staan. Een letterlijke uitvoering van ‘het ei van Columbus.’
Lees hier >>> wat dat voor een ei was.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen