28 mei: Ik wens u een mooi netwerk toe.

Als donateur van de stichting Alzheimer Nederland krijg ik drie keer per jaar het magazine ‘alz….’ in de bus. Een leuk blad vind ik, dat ik weliswaar niet helemaal spel, maar toch wel even aandachtig doorblader en echt interessante artikelen lees ik.

Zo kwam ik bij een column met de titel ‘Ik wens u een mooi netwerk toe’ van de 82-jarige Yvon; in juni 2018 kreeg ze te horen dat ze alzheimer heeft. Ze begon columns te schrijven om haar belevenissen over deze veel voorkomende hersenziekte te delen. Ze schrijft dat ze zich door haar ziekte genoodzaakt ziet om hulp te vragen. Dat valt haar moeilijk, want tot vorig jaar was ze gewend om haar eigen boontjes te doppen.

Ze had een goede vriendin die haar geholpen heeft om die benodigde hulp te inventariseren en te structureren.
Even een stukje uit haar column:
Als ik ergens mee zit kan ik een beroep doen op mensen uit mijn naaste omgeving. 
We hebben een ‘wensenlijstje’ opgesteld van wie wat op zich zou kunnen nemen. 
Om een indruk te geven van wat u zoal van naasten kunt vragen, maak ik u deelgenoot van mijn wensen. 
– meegaan bij doktersbezoeken
– oproepbaar zijn bij calamiteiten
– één keer per week bij mij koken en eten.
– samen uitstapjes maken, musea en voorstellingen bezoeken
– hulp bij het beheren van de financiën, de administratie doen 
– hulp bij computer/tablet/telefoon
Iedereen heeft naar eigen smaak gekozen. Toen dat rond was heeft iemand in een leuke tekening verwerkt wie wat op zich neemt. Daar heb ik veel steun aan. 
Ik beschouw dit als een grote luxe en kan het iedereen aanbevelen. 
Veel mensen zijn bereid hulp te bieden, maar weten vaak niet waarbij.
Dan gebeurt er niks en dat is jammer.

De laatste twee zinnen heb ik vet gemaakt; dat is namelijk de reden dat ik dit blog schrijf.
Er zijn vaak in de omgeving van mensen die even hulp nodig hebben genoeg helpende handen, maar als er niemand is die het coördineert, dan gebeurt er niets.

Hoe vaak zeggen we niet tegen anderen “Kan ik iets voor je doen?”
“Trek maar aan de bel als je me nodig hebt!”
Maar vaak gebeurt er niets omdat er geen concrete dingen gevraagd worden.
De vriendin uit bovenstaand verhaal speelt een cruciale rol.
Inventariseren & coördineren, dat is het begin van gestroomlijnde hulp uit een behulpzaam netwerk.

Maar niet iedereen heeft zo’n goede vriendin.
Ken je iemand of ben je iemand die hulp nodig heeft bij het ‘inventariseren en coördineren’? Wijs hem of haar dan eens op Team290.
Team290, onderdeel van Lentis, begeleidt mensen met dementie en hun mantelzorgers.
Casemanagers regelen de zorg die nodig is. Zo kan men langer thuis blijven wonen.
Hierbij een link naar hun website >>>.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

27 mei: Baldacci – Familieverraad.

Van mijn ‘zwemvriendin’ Ans kreeg ik een tijdje geleden het boek ‘Familieverraad’ van David Baldacci. Een boek dat zich afspeelt in het Amerika van deze tijd; we maken kennis met First Lady Jane Cox en de president van Amerika op dat moment Dan Cox. Verder zijn er hoofdrollen weggelegd voor de twee privé-detective’s Sean King en Michelle Maxwell en iemand uit het schimmige verleden van Jane en Dan die hen intens haat en een ingenieuze strategie bedenkt om hen een voet dwars te zetten.

Het was een superspannend boek.
Zo spannend dat de koffie die Gerard mij zondagavond om 20.15 uur inschonk om 21.30 uur nog onaangeroerd op tafel stond.
Maar dat het spannend is, wil nog niet zeggen dat ik het ook een goed boek vind.
De boeken die ik gewoonlijk lees zijn voornamelijk van Nederlandse, dan wel Europese oorsprong; vaak met een vleugje geschiedenis en geheimzinnigheid.
Maar dit is een Amerikaans boek.
Een heeeel Amerikaans boek,  dat zich ook nog voor een deel afspeelt in de innercircle van de president.

Het staat gewoon te ver van me af.
Ik lees het en heb er beelden bij van Amerikaanse TV-series waar ik nooit naar kijk.
Het komt niet bij me binnen omdat ik me niet kan identificeren met de mensen in het boek, die op het hoogste niveau van onze maatschappij functioneren en daarbij andere mensen vertrappen en vernederen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Bill & Hillary Clinton model hebben gestaan voor dit echtpaar. Het boek is geschreven in 2009, toen was Clinton al 8 jaar geen president meer.

Had ik het niet moeten lezen? Natuurlijk wel!
De inhoud is niet precies mijn smaak, maar ik heb wel van het boek genoten.
Afwisseling van spijs doet eten.
Het boek leest lekker weg en brengt je even in een andere wereld; dat is toch de bedoeling van lezen?
Lezen is voor mij ontspanning.
Hoewel….. als je je koffie vergeet op te drinken is er meer spanning dan ontspanning.
Gerard lag al bijna anderhalf uur in bed toen ik het uit had en met een diepe zucht weglegde.

Geplaatst in Lezen | Getagged , , | Één reactie

26 mei: Vorsten 1973.

In april kreeg ik van Louisa, sopraan bij de cantorij,  een plastic tasje met oude tijdschriften die nog van haar moeder waren geweest.  Ze had aan mij moeten denken,  want het waren oude nummers van ‘Vorsten’.
Mooi man; dankjewel!
Het waren nummers uit 1973, in dat jaar werd ik 13.

Tot mijn stomme verbazing zag ik in één van de nummers staan: ‘Eerste jaargang,  nummer 1. Er zat een brief bij in waarin werd uitgelegd dat dit een nieuw blad was dat voortkwam uit het blad ‘Koninklijk Journaal’.

Al bladerend kwam ik in een andere wereld terecht.
Koningin Juliana viert haar 25-jarig regeringsjubileum; ze maakt een rijtoer in een open rijtuig dat helemaal vol zit met kleinkinderen.
Koning Karl Gustaf is nog vrijgezel en ik zie foto’s van een schuchtere Sylvia Sommerlath: wordt zij koningin van Zweden?
Prinses Ann is nog vrijgezel en gaat binnenkort trouwen met Mark Philips.
In deze “Vorsten’ zijn nog ettelijk pagina’s afgedrukt in zwart-wit, kleur was nog duur denk ik.

“Wordt Irene koningin van Spanje!?!”

Het bleef bij bladeren en plaatjes kijken, want wat je leest is oud nieuws; 46 jaar oud maar liefst.
Wat me opviel is dat het toen nog helemaal niet ging om wat de dames en heren aan hadden en ook niet welke tassen, schoenen en sieraden ze bij zich droegen.
GEEN WOORD!
De manier waarop wordt geschreven over het koningshuis getuigt van een lichte devotie en er worden ook geen kritische kanttekeningen geplaatst.

Zwart-wit met lichte devotie….

In bijna een halve eeuw is onze maatschappij kennelijk erg veranderd; daar ben ik zelf getuige van geweest en toch zie ik pas bij het doorbladeren van deze tijdschriften hoe groot die verandering is geweest.
In dat kader is het ook wel eens leuk om te kijken hoe de zetelverdeling in de tweede kamer was in 1973.
Hierbij een link naar de Tweede Kamer-verkiezingen in 1972 op Wikipedia >>>
Toen hadden de KVP 35, de ARP 13 en de CHU 10, dat is samen 58 zetels en de PvdA 39. De VVD had toen 16 zetels.

Deze bladen komen nu in ‘het Royalty-circuit’ (tante en twee schoonzusjes) waarin de ‘Vorsten’ en andere bladen met koninklijk nieuws worden geruild, gelezen en soms besproken. Kunnen zij ook even terug in de tijd; de tijd dat Prins Berhard nog bejubeld werd……

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

25 mei: Van Moeke naar Eldorado.

Gistermiddag zag ik ex-collega Gineke weer.
Dat was al even geleden, dus er was weer genoeg gespreksstof.
AardbevinKJES, nieuwe meubels, andere ex-collega’s, oude kleren: waar kunnen wij het niet over hebben.
Voor zo’n bijpraatsessie gaan wij met z’n tweeën graag naar Moeke Vaatstra in Zuidwolde.
(Lees hierbij het blog over mijn eerste kennismaking met Moeke 5 maart 2016 >>>).


Het was heerlijk weer en we konden lekker buiten in de zon zitten.
Wat een zaligheid.
De foto rechts geeft mijn uitzicht weer, de foto links is het totale plaatje gezien vanaf de heg op de foto links.

Na de lunch en de thee wandelden we nog even langs het Boterdiep
Daar zagen we een moeder fuut met één gestreept jong.
Ook nu weer twee foto’s: een van het prachtige uitzicht dat je hebt als je bij Moeke Vaatstra wegloopt en een uitsnede van moeder en kind Fuut die heel klein op die uitzicht-foto staan.

Even verderop aan het Boterdiep zit ‘Bloemen & plantencentrum Eldorado’.
Toen we die kant op liepen zei Gineke dat het daar zat, maar ik zag niks.
“Wáár dan!?” Ik verwachtte minstens een rij vlaggen en reclameborden.
Maar dit was een Gronings tuincentrum en Groningers zijn kennelijk niet zo van de schreeuwerige reclame. Ongeveer ter hoogte van de futen vonden we zo ineens aan de rechterkant van het kanaal het tuincentrum met het kassencomplex.
Best groot eigenlijk. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar niet zo’n grote winkel met zoveel soorten bloemen en planten voor binnen én buiten met daarbij ook nog heel veel gereedschappen, potten en leuke accessoires. Onderaan dit blog vind je een link naar de website van dit bedrijf. Daarop kun je onder het tabblad ‘Historie’ lezen dat het familiebedrijf al in 1929 begon en dat inmiddels de 4e generatie ook al is toegetreden.

Een mooie tip voor een dagje uit: ga eens fietsen langs het Boterdiep in de omgeving van Zuidwolde (vlak boven de stad Groningen), breng een bezoek aan Eldorado en geniet van een lunch in de ongedwongen sfeer bij Moeke Vaatstra.
Hierbij een link naar de website van Eldorado >>>.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

24 mei: We moeten wel spinazie eten!

Spinazie: zie rechts achterin.

‘De tuin’ is regelmatig onderwerp van gesprek bij ons.
Dat de aardbeienplantjes het zo mooi doen.
Dat de aardappels er al boven staan.
Dat de bonen er al in zitten.
‘De tuin’ is over het algemeen Gerards ding, maar af en toe moet ik er wat mee.
Deze week kwam de mededeling: “We moeten spinazie eten”.

Dus aten we dinsdag braaf spinazie, maar toen was het nog lang niet op.
“Doe dan ook maar spinazie als de kinderen komen eten, er is nog genoeg.”
Dan wil ik niet weer spinazie met een gekookt ei, maar dan zoek ik naar iets anders.
Met de zoekterm ‘ovenschotel spinazie’ vond ik op internet op de website van A. Heijn een recept: ovenschotel met spinazie, aardappelpuree, kaas en eieren.
In het recept ging men uit van diepvriesspinazie, maar A. Heijn heeft geen Gerard op de achtergrond met dwingende adviezen, dus er kwam verse spinazie in.

Je moest beginnen met knoflook en ui bakken.
Huh? Vond ik een rare combinatie met spinazie, maar wat was het heerlijk.
De ovenschaal ging schoon leeg.

Hierbij een link >>> naar het recept voor de schotel.

Tip van Aaltje: laat de laag ‘spinazie-ei-kaas etc’ even goed uitlekken voordat je het op de aardappelpuree schept.

Geplaatst in Koken | Getagged , | Een reactie plaatsen

23 mei: Verbonden met de generaties voor ons.

Toen mijn moeder in oktober 2017 overleed vonden we bij haar sieraden de trouwring van mijn vader én de trouwring van mijn opa Vrieswijk, die in de jaren ’70 voor de 2e keer getrouwd was; daarnaast kreeg ik mijn moeders eigen trouwring.
Gerard had de trouwring van zijn moeder nog in zijn nachtkastje liggen die hij bij haar overlijden had gekregen.
Vier gouden ringen, zogenaamd ‘oud goud’.
We legden ze apart en ik nam me voor om daar ooit eens iets mee te doen en ik zette een stukje van mijn moeders erfenis apart om dat ‘iets’ te kunnen bekostigen.

Het leek mij een mooi idee om van het goud een hanger te maken met symbolen die een speciale betekenis hebben. Het werden twee harten: het eerste hart staat rechtop en en staat voor de liefde van nu. Het tweede hart staat op de kop en symboliseert de liefde voor de mensen die ons voor gingen en al overleden zijn.  Het derde symbool is het infinity teken, dat voor ‘oneindigheid’ staat.
Mooi verhaal, maar dat kan ik natuurlijk niet zelf maken, dus ik zocht én vond een kunstenaar die dit idee voor mij kon realiseren; ik kwam terecht bij de edelsmeden Philip Huisman & Heleen Kromme in Roden.
Hierbij een link naar hun website >>>.

Daar stond ik met m’n doosje met oude watten en ringen; spannend vond ik het.
Nog nooit was ik bij een edelsmid binnen geweest.
Ik kom uit een familie van boerenarbeiders en turfschippers, die behoren nu eenmaal niet tot de vaste cliëntele van die beroepsgroep.
Toen ik had uitgelegd wat mijn bedoeling was, werd er eerst wel even moeilijk gekeken.
“Iets namaken” deden ze eigenlijk niet. Maar het idee van de symbolen sprak Philip wel aan en hij nam de opdracht aan.

Gistermiddag kon ik het sieraad ophalen.
En weer was het spannend; ik wist immers niet of hij gemaakt had wat ik bedoelde?
Stel je voor……
Maar die twijfels waren ongegrond; hij had namelijk precies gemaakt wat ik bedoelde.
Mijn bril besloeg mij er van.
Wat mooi.
En wat bijzonder.

De twee harten zijn met elkaar verweven en het infinity-symbool is daar door heen  gevlochten. Als je het sieraad ziet denk je in eerste instantie aan een Keltische knoop: die heb je in verschillende uitvoeringen en staat voor de continuïteit van het leven. (klik op de foto voor een vergroting, dan zie je hoe vernuftig de symbolen zijn vervlochten)

Toen hoorde ik hoe lastig de opdracht voor Philip was geweest.
Vooral dat alles door elkaar heen moest.
Maar hoe dan?
Af en toe had hij diep gezucht en dan riep zijn vrouw: “Je vond het toch zo’n uitdaging!”
Ik bedankte hem voor het werk en voor het inzetten van zijn vakmanschap en hij bedankte mij voor het vertrouwen dat ik hem had gegeven.

Mijn moeder kan ik niet meer bedanken; dit is het laatste cadeau dat ik van haar heb gekregen.
Dit sieraad staat voor mij voor onze verbondenheid met de generaties voor ons.
Met trots zal ik het dragen.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | 3 Reacties

22 mei: Alt. Geen sopraan.

Tegenwoordig hebben we op vrijdagavond cantorij-repetitie. Dat was tot voor kort dinsdagavond,  maar cantrix Thysia gaat ons verlaten; zij heeft nu een ander koor op de dinsdag en helpt ons door ons tijdelijk op vrijdagavond met ons te zingen. Over mijn rentree bij de cantorij kan ik kort zijn: het is heerlijk om weer in een cantorij te zingen.  Op mijn plekje op de tweede altenrij voor de bassen zit ik weer te genieten van het instuderen van de verschillende stemmen en het meezingen in de vierstemmigheid.

Afgelopen zondagavond werkten we met de cantorij mee aan de vesperviering om 19.00 uur ’s avonds.

Bij ėén lied met veel coupletten had Thysia bedacht dat één van de coupletten alleen door de vrouwen en één couplet door de mannen gezongen zou worden. Eénstemmig.
Dat vond ik jammer.
Ik vroeg of wij dat  couplet als vrouwen niet tweestemmig mochten zingen.
“Als je de altpartij hebt ingestudeerd is het lastig om dan de sopraan-stem te zingen.  Bovendien is het te hoog voor mij.”
Mijn argumenten zetten geen zoden aan de dijk.
Lees: Thysia vond het geen goed idee.  “Het is juist mooi als er na vierstemmigheid even een eenstemmige melodie klinkt.  Bovendien zing je in de gemeente ook altijd met elkaar de sopraanpartij.”

Wat Thysia niet weet is dat ik op zondagmorgen ook niet altijd met de sopraanpartij meezing: te hoog. Ik schreef al eerder: de ‘d’ komt er nog acceptabel uit, bij hogere noten moet er geld bij. Heel vaak zing ik een octaaf lager, dus met de mannen mee. Of als ik de altpartij ken van een lied,  dan zing ik die.
Maar dat kan natuurlijk niet als we alleen met vrouwen dat ene couplet zingen.
Tip van Thysia: als we er niet bij konden moesten we de hoge noten maar playbacken.

Bij collega-alt Ilse vroeg ik dispensatie aan voor dat ene couplet en op zondagavond zong ik het niet mee.

Ik ben alt en geen sopraan.
Mijn naam zegt het immers al…..
A(a)ltje.

Geplaatst in Cantorij Roden, Kerk & gemeente | Één reactie

21 mei: Jona als hoorspel.

Advertentie in het Roder Journaal

Zondag de 19e mei was er in onze PKN-gemeente een heel bijzondere viering: het werd aangekondigd als ‘een happening voor het hele gezin’.
Op de poster stond ‘Meespeeltheater: beleef het hele verhaal van Jona (jaaa…. die in die vis zat).
Wij hadden deze zondag familiebezoek gepland, wat ook uitermate gezellig was, dus wij konden niet aanwezig zijn.
Maar gelukkig is daar Kerkomroep, dus maandag aan het begin van de middag luisterde ik naar de Jona-viering. Erg benieuwd was ik naar het ‘pop-up-kinderkoor’ (dat is soort kinder-Af&Toe-koor) dat voor het eerst haar medewerking verleende aan de viering.

Het verhaal van Jona kwam als een hoorspel voorbij.
Er was kennelijk geen voorganger te bekennen zondagmorgen, maar de profeet Jona kwam in hoogst eigen persoon in de kerkzaal binnen en nam ons mee zijn verhaal in.
We hoorden over de opdracht die hij van God kreeg om naar Ninevé te gaan en over de reis die hij maakte met een boot. We hoorden dat er nogal wat kinderen met hem mee gingen en dat ze overvallen werden door noodweer; we hoorden ook dat je met een kerk vol mensen regen, wind en zelfs donder kunt laten horen!
De arme Jona werd zonder pardon over boord gegooid toen de bemanning er achter kwam dat hij een opdracht van God genegeerd had en werd opgeslokt door een grote vis.
Wie vanuit het publiek nog nooit in een vis gezeten had mocht wel even bij Jona komen zitten.

Ondertussen werd het verhaal van Jona omzongen door de kinderen van het ‘Pop-up-koor’. Wat fijn om zoveel kinderstemmen in een koor te horen zingen in onze gemeente! Sommige liedjes van Jona kende ik nog van vroeger, maar sommigen waren nieuw voor mij en het klonk mij als muziek in de oren.

Wat een mooie vorm voor een kinderviering in onze gemeente.
En dan heb ik het alleen nog maar gehoord, hé?
Voor de liefhebbers: op de website van onze PKN gemeente >>> staat een verslag van de viering, kun je luisteren naar twee liedjes van het koor en kun je foto’s bekijken van het spektakel. Dat hoopte ik al, want ik was benieuwd naar de decors. Die heb ik natuurlijk niet gezien, maar ik hoorde aan het einde van de viering dat naast de kinderen van het koor en hun begeleiders ook de decorbouwers bedankt werden.

De dominee maakte trouwens wel een slechte beurt gistermorgen.
Hij kwam pas vijf minuten voor het einde de kerk binnendraven….. riep dat hij z’n bril niet kon vinden.
Het is maar goed dat we binnenkort een nieuwe predikant in ons midden mogen verwelkomen!

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , | Een reactie plaatsen

20 mei: Lezer van de maand Nel Epema

Hoe kennen wij elkaar?
Eerst leerde ik Gerard kennen: we zaten samen in de ZWO-werkgroep van onze PKN-gemeente. Bij gezamenlijke etentjes leerde ik zo ook Ada kennen; later kwamen we elkaar regelmatig tegen in bij kerkelijke gelegenheden.

Waar en wanneer ben je geboren?
Op 28 januari 1938 in Meppel.

Verliefd, verloofd, getrouwd?
Verliefd werd ik op Jan toen ik met mijn vriendin (die net als ik toen in het Academisch Ziekenhuis in Groningen werkte) mee ging naar haar ouderlijk huis in Zuidhorn; hij was haar broer. In 1962 zijn we verloofd en in 1964 getrouwd.
Samen hebben we vier kinderen.

In welke levensfase zit je nu, hoe vul je je dagen?
We hebben de pensioengerechtigde leeftijd natuurlijk al bereikt, maar mijn dagen zijn  goed gevuld. Ik ga graag naar leerhuizen en ik ben o.a. met bezoekwerk actief voor het wijkteam Roderwolde/Foxwolde;

Wat wil je met de lezers delen?
Graag wil ik laten weten hoe enthousiast ik ben over mijn ‘ligfiets’ met electrische ondersteuning. Op een gewone fiets durfde ik niet meer na een blessure; een scootmobiel was ook een optie, maar daar zit je passief op en ben je niet meer in beweging.
Hieronder mijn verhaal:

Opstappen is eenvoudig.

De fiets.
Op de fiets, op de fiets, ga je heerlijk en ’t kost bijna niets…… maar met artrose in knieën en enkels en evenwichtsstoornissen minder leuk.
Na een valpartij met mijn ‘gewone twee-wieler E-bike’ (gekneusd bekken – 3 maanden huisarrest) durfde ik niet meer te fietsen.
Het voorjaar kwam in 2018, met bijbehorende lentekriebels, en ik kreeg weer zin in fietsen.
Iemand vroeg  “Is een drie-wieler niets voor jou?

Achteruitkijkspiegel voor achteropkomend verkeer.

Ik op een driewieler?
Via de huisartsenpraktijk maakte ik, via Tiny Post, kennis met een USVA-driewieler.
Tiny heeft er zelf ook één en zij probeert zoveel mogelijk mensen te motiveren: ga bewegen in plaats van op een scootmobiel zitten!
Tiny bracht mij in contact met de USVA-dealer, die zit in de buurt van Apeldoorn.
Daar koos ik mijn ligfiets.
“Het blauwe gevaar”!

In het begin was ik bang om er mee op pad te gaan, daarom gingen we eerst oefenen op Texel tijdens een midweek vakantie.
Daar kwam de doorbraak: ik wende aan de fiets en fietste duin op, duin af; mét accu-ondersteuning uiteraard.
Eenmaal terug in mijn woonplaats Foxwolde moest ik weer een angst overwinnen, nu om naar het dorp te gaan. Ik moest wennen aan het verkeer en ik voelde me een beetje bekeken met zo’n ding….

In actie.

Maar de drang om te fietsen overwon alles.
Zo hervatte ik zelfs mijn traditie van vele jaren, mijn ‘alternatieve Rodermarktuitspatting’: een fietstocht naar het Wad met een tussenstop in Eenrum, waar de accu moest worden bijgeladen in de schuur van het plaatselijke café. Zelf laadde ik ook bij in het café met heerlijke mosterdsoep en een wandelingetje door het dorp waar ik oude banden mee heb.
Daarna zette ik de tocht voort, die op het laatst voert langs de dijk. Tegen die dijk deed ik nog even een dutje en daarna bereikte ik mijn eindpunt: het Waddenrestaurant op Lauwersoog. Jan arriveerde daarna met de aanhangwagen en laadde mijn fiets daarop.
We sloten deze dag af met samen eten met uitzicht op het Wad.

Deze fiets is een verrijking in mijn leven, omdat ik nu weer zonder angst lekker in beweging ben.

Aanvulling van Ada: Nel geeft aan dat als je zo’n fiets eens wil proberen, dat je dan bij haar mag komen oefenen. Contact kan via deze website tot stand komen.

Geplaatst in Lezer van de maand | Getagged , , | Één reactie

19 mei: Historisch of histerisch?

Zaterdagavond 19 mei lag al maanden vast in onze agenda’s: verjaardag van één van de vrienden.
Eind april bleek dat op die avond ook de finale van het Eurovisie Songfestival werd uitgezonden. Geen probleem; kunnen we wel missen.
De afgelopen twee weken bereikten ons echter berichten dat de inzending van Nederland met Duncan Laurence waarschijnlijk in de hoogste regionen ging eindigen.
Spannend ja.
Dat werd een historische avond.
Waar we dus niks van gingen zien.
Jammer ja.

Vrijdagmiddag stuurde ik de vriendengroep enthousiaste apps.
Dat het een historische avond zou worden en dat we er met elkaar we een waar ‘Songfestival-feest’ van zouden kunnen maken.
Ik zou zorgen voor een scoreformulier en de tekst van het lied ‘Arcade’, zodat we dat allemaal mee zouden kunnen zingen.

Sinet reageerde direct: zij vond het een goed plan en wilde gelijk weten wat iedereen van IJsland vond!
Eén andere vriendin reageerde ook direct. zij was geen fan van het songfestival.
Gerard was ook duidelijk: “Wij gaan toch niet de hele avond naar die herrie luisteren.”
De andere vijf zwegen in alle talen.
Dan weet je al genoeg, hé?
Het bleef bij ‘zouden kunnen’…….zo’n feestje moet ik niet willen organiseren met deze vriendengroep.
Wij houden van andere feestjes.

Het scoreformulier bleef in de tas…..

We keken niet. We hadden het er in het begin niet eens over; het scoreformulier bleef in mijn tas, maar was nog wel even handig toen we wilden weten welke landen voor Nederland aan waren.
We keken wel even naar Duncan natuurlijk.
Net op dat moment ging iemand omstandig een toastje met eiersalade maken, zodat de mensen op de bank het televisiescherm niet konden zien……
Wij gaven Nederland douze points en toen ging het scherm weer op zwart.
Om kwart over elf togen we huiswaarts.
Eenmaal thuis keek iedereen kennelijk toch wel naar de uitslag, want de verjaardagsconversatie ging via de app gewoon door.
Wij zagen een hele rare Madonna.
“Madonna doet gelukkig niet mee met de puntentelling!”
Toen hadden wij het geluid er inmiddels al af.

En toen begon de puntentelling. Als je het al niet aan je hart hebt……steeds stond er een ander land bovenaan de lijst en kreeg je weer een andere groep hysterisch schreeuwende mensen in beeld.
Sinet appte: “Vreselijk! Ik lig hier gewoon met hartkloppingen op bed!”
Het was achteraf een histerische en historische avond.
Na 44 jaar hebben ‘we’ weer gewonnen.
Stiekem moest ik even denken aan die arrogante Waylon die 18e werd vorig jaar.
Europa had zijn muziek niet begrepen.

Dit jaar werden we vertegenwoordigd door een hele jonge artiest, net afgestudeerd aan de Rock-academie; hij keek steeds als een hertje frank en vrij in de camera’s en bleef redelijk onbevangen onder de enorme druk die in de loop van de week onstond.
Wat een ontlading toen hij uiteindelijk won.
Vanavond is er een extra uitzending van Pauw die geheel in het teken staat van het songfestival; er staat geen visite in mijn agenda dus ik zit er op mijn eigen bank bij.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Één reactie