28 september: Het feest is weer voorbij……

De Rodermarkt-feestweek is al weer voorbij.
Frea nam Jon dinsdagmorgen om 06.00 uur mee naar de paardenmarkt, dat moet je een keer gezien hebben.
Daarna moest iedereen gewoon aan het werk, maar dinsdagmiddag rond een uur of drie liep ik met Gerard en Jon de markt over.
Zij gingen met z’n tweeën op de kermis in de Polyp, we smulden met z’n drieën van Vietnamese loempia’s, de mannen dronken samen een biertje en ik kocht twee dingen waar ik al een tijdje naar op zoek was.

….. met oelegies!

Het eerste was een nieuwe rugtas: een met kleine uiltjes er op (oelegies in het Drents, Jon vond het een mooi woord.)
Verder keek ik uit naar een kraam met handwerkspullen: welgeteld ééntje heb ik gevonden. Maar daar vond ik wel waar ik al een tijdje naar op zoek was: een patroon voor een eenvoudig vest en twee kolossale bollen wol.
Natuurlijk: op internet kun je te kust en te keur, maar meestal zie ik door de bomen het bos niet meer.
Bij de kraam hing een vest waarvan ik dacht: “Kijk, dat bedoel ik…!”
De mevrouw die het gebreid had was er ook en haar kon ik gelijk wat relevante vragen stellen.
Ik mocht ook altijd langskomen in Grootegast.
Als het vest af is laat ik via deze website weten hoe het is geworden. Wordt vervolgd dus.

De Boskamp was lichtelijk teleurgesteld; geen prijs bij de straatversiering.
‘Het geheel straalde geen eenheid uit’. Dat kan ook niet in onze straat, omdat die vrij lang en divers is. Niet alle tuinen worden met een nagelschaartje bijgewerkt en dan druk ik me nog voorzichtig uit. Beetje flauw, zo’n argument. In ieder geval hebben we er zelf wel veel plezier van gehad.

Woensdagmorgen fietste ik om 07.00 uur door de Herestraat, waar de gemeentelijke reinigingsdienst druk aan het vegen en opruimen was.
Back to normal.
Het was koud, eigenlijk had ik handschoenen aan moeten doen.

Op de fiets door de Onlanden kom ik altijd dezelfde man tegen die zijn hondje uitlaat.
Al jaren zeggen we ‘Moi’ tegen elkaar op de vroege morgen.
Die morgen zei ik ook nog ‘Kold hé?”
“Ja” riep hij in het voorbijgaan ” ’t Weer slat um!”
Hij is boer, dus hij kan het weten.
Herfst.
’s Middags op de terugweg plukte ik rietgras in de Onlanden.
Voor een herfstbloemstuk.

Geplaatst in Alledag | Getagged , | Een reactie plaatsen

27 september: Kostgangers.

Gerard noemde Jon deze week een kostganger; aan zijn blik en houding is dan al te zien dat hij niet weet wat dat is.
“Wat is kostganger?”
Als je het opzoekt in het woordenboek staat er: ‘Iemand die (tegen betaling) bij iemand anders voeding en onderdak ontvangt”

Onze kostgangers wonen nu een maand bij ons in huis en van betaling is natuurlijk geen sprake. De eerste week was vooral leuk, het weerzien met de zussen met aanhang was erg gezellig en ze waren blij dat ze de drukte van de verhuizing achter de rug hadden.
De tweede week was het moeilijkst. Voor Jon begon de studie, voor Frea begon haar werk in Amsterdam en ze hadden de regeldingen (bankpas, inschrijven in de gemeente Noordenveld, OV-chipkaart, verzekeringen) nog niet op orde.
Ze hadden het afzonderlijk van elkaar lastig in Groningen en Amsterdam en ze misten elkaar verschrikkelijk, want Frea overnachtte vier dagen achtereen in een ‘slaap-huisje’ van een vriendin in Baarn.

Inmiddels zijn we allemaal gewend aan de situatie.
Ik geef toe: het was wennen. Zes jaar waren Gerard en ik al met z’n tweeën en we hadden het grote huis al helemaal voor ons tweeën ingericht.
Dus we moesten we inschikken:

….. nu weer slaapkamer!

mijn nieuw ingerichte handwerkkamer werd weer slaapkamer en Gerards kantoor werd woonkamer.
Die twee ruimtes moesten we dus leeg maken en het was verbazingwekkend hoeveel zooi er dan al weer op zo’n kamer staat; waar laat je het allemaal?!?

Als we allemaal thuis zijn zitten ze natuurlijk regelmatig gezellig bij ons op de bank in de huiskamer, maar even zo vaak zitten ze lekker boven op hun kamer Netflix te kijken.
Eten doen we wel samen en doordeweeks zitten we vaak met z’n drieën om de tafel. Het is een plezier om voor Jon te koken: hij lust werkelijk alles en zit heerlijk te genieten van alles wat ik hem voor zet.
Rode bieten met een slavink, aardappels en stoofpeertjes, simpeler kan het bijna niet, maar hij vindt alles een feest.

En ja……in mijn keukenkastjes staan plotseling dingen als rode linzen en kikkererwten.
In de koelkast staat sojamelk en hoemoes en de kaas is heel snel op.
Op de kassabonnetjes bij de supermarkt zijn de bedragen significant hoger dan twee maanden geleden en mijn yoga-matje ligt in een kleiner kamertje.

Maar wat is het heerlijk dat ze niet meer helemaal in Engeland wonen!
Het huis is voller (want de kostgangers trekken de andere gezinsleden aan……) maar ook heel gezellig.
Vorige week donderdag zette ik ’s morgens koffie en had daarbij verse broodkapjes; Jon was ook thuis.
“Wat is kapje?” Hij vond het lekker.
“Er ontbreekt nog één ding aan mijn geluk” zei ik en haalde vervolgens mijn breiwerk op.
“O ja” zei Jon en ging naar boven om zijn haakwerk op te halen.
Even later zaten we samen aan de koffie allebei te handwerken.

Onze lieve Heer heeft rare kostgangers, maar met die van ons kan ik me prima redden!

Geplaatst in Alledag | Getagged | Een reactie plaatsen

26 september: Blok beton?

Al een week of wat ga ik op vrijdagmiddag weer naar het yoga-klasje bij Trijntje Hagenauw in Roderesch. De naam is inmiddels iets veranderd; het heet nu Fysi-Yo-Lates. Yoga/pilates vanuit fysiotherapeutisch perspectief. Dat betekent dat de oefeningen kenmerken van yoga, pilates en de oefentherapie vanuit de fysiotherapie hebben.
Goed bezig dus, iedere vrijdagmiddag.

Afgelopen vrijdag, tijdens de laatste ontspanningsoefening, kwam ik mezelf/mijn lichaam behoorlijk tegen. Bij een ademhalingsoefening moesten we ons voorstellen dat we de uitademing via het borstbeen lieten gaan. Dat moest je proberen te visualiseren, adem uit door je borstbeen heen. Maar dat kon ik helemaal niet. Het leek wel of er een blok beton op mijn borst lag. Mijn ademhaling blokkeerde en er kwamen tranen.

Nou ja zeg! Ik probeerde me te concentreren op de rest van de ademhalingsoefeningen, maar in mijn hoofd tolden de vragen rond. Wat gebeurde er nou net? Waarom lukte die oefening niet? Heeft dat misschien te maken met het litteken van de hartoperatie?
Na afloop vroeg ik het aan Trijntje. Die bevestigde dat dat inderdaad te maken heeft met mijn blik op die operatiewond. Die mag er namelijk niet zijn. Het heeft heel veel pijn gedaan, het doet soms nog pijn, het is lelijk en ik besteed er geen aandacht aan. Helemaal niet. Het zit verstopt onder mijn kleren en ik heb het er niet over. Het litteken is er, maar ik deed er verder ook niks aan. Revalideren is ‘gewoon weer gaan met die banaan’.

Trijntje adviseerde mij om toch iets te doen met de signalen die ik vrijdagmiddag kreeg.
‘Probeer iedere dag even met je ademhaling met aandacht naar dat gebied te gaan, wees eens lief tegen dat wondgebied. Het heeft tenslotte wel je leven gered.’
Zaterdagmorgen deed ik mijn dagelijkse yoga-oefening en ik had me voorgenomen deze tip van Trijntje iedere dag in te voegen in de yoga-sessie.
En ongelofelijk: op het moment dat ik weer met mijn ademhaling naar dat gebied ging kwamen de tranen vanzelf. Verdriet.

Aan de koffie vertelde ik de kinderen wat me was overkomen en ze reageerden heel lief en begripvol. En niemand vond het raar, sterker nog: het verbaasde ze niet. Ik kreeg van hen een flesje cacao-boter om de wond mee in te smeren zodat de huid wat soepeler wordt en het litteken misschien nog wat kan vervagen. Het is wennen voor mij. Tijdens de revalidatie is er vanuit het ziekenhuis geen aandacht besteed aan de wondverzorging,  dus ik heb het heel lang moeilijk gevonden om het überhaupt aan te raken; ook is het nog steeds wel gevoelig.

Zaterdag kocht ik Calendula, een crème die speciaal bedoeld is voor littekenverzorging. Naast de dagelijkse ademhalingsoefening ga ik ook iedere dag smeren.
Met liefde en aandacht.
De operatie heeft tenslotte wel mijn leven gered.

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

25 september: Hoch und weit (2)

O,  wat moet ik hard werken voor het projectkoor van Wim Opgelder.  (zie Hoch und weit (1) van 5 september >>>). Regelmatig zit ik met de map op schoot lastige riedeltjes te oefenen. Hard werken moeten we ook op de koorrepetities op zondagavond.
Wim gaat er van uit dat we de noten allemaal kennen, dus op de repetities wordt veel gezongen en bijgeschaafd en worden er aanwijzingen gegeven over hard, zachter, uitspraak enzovoorts.

Natuurlijk loopt het niet gelijk allemaal soepeltjes. De eerste keer dat we de cantate ‘Nun danket alle Gott’ zongen was het een kakofonie van stemmen en door elkaar heen lopende zinnen en melodieën. We lachten wat toen we (ook niet allemaal tegelijk) bij het eind aankwamen, maar Wim riep positief: “Er zit wel al wat, mensen!” Ik zag boven menig hoofd denkbeeldige vraagtekens staan.

Wim geeft originele aanwijzingen. Een bloemlezing:
– “Bij die noot/dat woord moet je je gehemelte optillen”. Huh?
– ” Dit zijn toch loopjes waar iedere bas van droomt”.
– “Alle noten in die zin mogen wel op dieet.” Wim bedoelt: minder zwaar zingen.
– “Zing bij dat ‘Strei-hei-hei-hei-heit’ maar geen ‘hei-hei-hei’ maar ‘ha-ha-ha’. Dat is dan trouwens wel weer in tegenstelling met het woord Streit.”
– “Sopranen: laat dat frö-hö-hö-hö-lig eens klinken als een ping-pong-balletje.”

De sopranen mogen ook niet klinken als een fietspomp. “Ik heb geen belang bij piepende sopranen!” Mochten wij als alten al zelfgenoegzaam achterover hangen na zo’n opmerking, dan wordt dat even later wel weer afgestraft als wij een hoge ‘e’ moeten zingen en blijkt dat Wim ook niet zit te wachten op piepende alten. Ik playback die paar woorden wel; ik klink bij die ‘e’ namelijk zelfs niet meer als een fietspomp….meer als mijn favoriete Disney-figuur Madam Mik Mak en daar zit helemaal niemand op te wachten.

Johann Sebastian Bach

Hard werken dus. Maar ook ontzettend genieten! ‘Machet die Tore weit’ van Teleman, ‘Ich freue mich im Herrn’ van Homilius en de kantate ‘Nun danket alle Gott” van J.S. Bach.
(beetje idee krijgen van waar we mee bezig zijn? Hierbij een link naar een uitvoering van het laatste stuk van Bach). Complexe muziek maar o, zo mooi om te zingen
Nu ik niet meer bij de cantorij zing haal ik m’n hart op aan die zondagavonden vierstemmig zingen. Zelfs het inzingen is leuk: niet te lang met op het eind een maffe canon.
Na een hele avond veel kleine nootjes en veel lastige riedeltjes sloten we afgelopen zondag de repetitie af met “Ich freue mich im Herrn’ dat er al redelijk goed in zit.
‘und meine Seele ist freuheuheuheuheuheulig in meinem Gott!’
We gingen helemaal fröhlich naar huis.

Geplaatst in Muziek | Getagged , , , , | Één reactie

24 september: Werkwoord vervoegen.

Zondagmiddag zaten we in de kerk in Beetsterzwaag in het Friese land. We waren daar met een aantal mensen uit Roden omdat Bart Elbert daar zijn intrede deed, een  ‘viering van verbintenis’. Het is altijd een vreemde gewaarwording om je eigen predikant in een andere kerk te zien. Voor de mensen in Beetsterzwaag helemaal nieuw,  voor ons nog zo vertrouwd. Het was goed om er te zijn en het was leuk om het enthousiasme van zijn nieuwe gemeente te zien: iedereen heeft er zin in. Vanuit Roden zat ik daar met de gedachte: ik weet wat ze krijgen, wij missen hem nu al….Tegelijkertijd was ik in mijn hoofd ook al bezig met: “Wie zouden wij weer krijgen? Misschien zitten wij over een aantal maanden ook weer zo enthousiast en benieuwd in een intredeviering.”

Terug naar Bart.  Naast de lezing van psalm 139 en een gedeelte uit Marcus liet hij ook een video zien van Frank Boeyen ‘Op zoek naar de verloren tijd’. Hij vertelde dat die tekst veel voor hem betekende, met name de zin “Ik zal op zoek zijn.”
Het leven is een reis, een zoektocht, die Bart nu in Beetsterzwaag voortzet.

Wat mij uit de preek zal bijblijven is de zin: wij moeten dat werkwoord vervoegen.
De naam van God is ‘Ik zal er zijn’. Zijn is een werkwoord. Als je dat vervoegt doe je dat met verschillende persoonsvormen. Ik ben. Jij bent. Hij is. Wij zijn. Jullie zijn. U bent.
Wij als gemeenteleden moeten dus het werkwoord vervoegen. Er zijn voor ‘jou’, voor ‘hem en/of haar’, voor ‘hen’, voor ‘ons’ en voor ‘elkaar’.
Dit heeft Bart niet gezegd, dat heb ik er in mijn hoofd van gemaakt.
Zelfs als je niet goed bent in grammatica kun je dit werkwoord vervoegen!

Uit de activiteitengids van Beetsterzwaag

Wij kregen nog een kop koffie/thee met een klein stukje Friese oranjekoek. Dat Fries is nog wel even een dingetje. Bart probeerde ‘mienskip’ te zeggen (gemeenschap), maar zei ‘menskiep’. Geen Fries die dat woord begreep. Wij wel. Zoals wij ook wel begrepen dat Bart in zijn laatste viering Ernie nadeed voor de kinderen, terwijl de kinderen geen idee hadden wie hij imiteerde. Als je hem beter leert kennen begrijp je hem volkomen.
Wij laten Bart met een gerust hart achter in Beetsterzwaag.

Geplaatst in Kerk & gemeente | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

23 september: Wieringen – eiland zonder bootverbinding.

Half augustus waren Gerard en ik een weekend aan het Noordzeestrand. Daarover schreef ik rond die tijd al een paar blogs ( zie 13, 15 en 23 augustus). We konden pas halverwege de middag in ons Bed&Breakfast-adres terecht, maar we hadden de hele vrijdag al vrij, dus we besloten te gaan fietsen op het voormalig eiland Wieringen. Na de Afsluitdijk lunchten we in chauffeurscafé/wegrestaurant  ‘de Zingende Wielen‘ in Den Oever, altijd weer een aangenaam genoegen.

Wieringen was vroeger, net als Urk en Schokland en de Waddeneilanden, een eiland in de Zuiderzee. Al voordat de Afsluitdijk werd voltooid, in 1924, werd de Amsteldiepdijk aangelegd, die Wieringen met het vasteland verbond. In 1930 werd in de Zuiderzee de Wieringermeerdijk aangelegd en werd de aangrenzende polder de Wieringermeer drooggelegd.

Dit hele blog kan ik moeiteloos vullen met fantastische verhalen over de oeroude geschiedenis van het eiland, maar dat doe ik misschien een andere keer.
Wat ik over Wieringen kwijt wil is dat je daar heerlijk kunt fietsen en dat je je daarbij op Ameland of Schiermonnikoog waant.
Van een vorige fietstocht in 2013 had ik nog een toeristische fietskaart liggen, die diepte ik op uit het archief en vanuit de Zingende wielen vertrokken we richting Oosterland en Stroe. Op het eiland vind je veel van dit soort kleine dorpjes, gehuchtjes haast en je komt langs mooie oude huizen en boerderijen. Hier en daar zijn wat kleine musea, maar groots en meeslepend wordt het niet en hierin ligt juist de kracht van het eiland.

Op de kaart van 2012 stond ook een Vikinggraf vermeld bij Westerklief, daar hebben we een tijdje naar gezocht. Daar is namelijk in 1995 een Vikingschat gevonden; het is bekend dat Vikingen het eiland niet alleen hebben geplunderd, maar het ook gebruikten als ‘opsteekplaats’ op hun route naar het Zuiden. Het graf vonden we niet; hoe het zit met dat graf ga ik nog eens vragen in het Informatiecentrum ‘Vinkingen op Wieringen’ in Den Oever.

Aan de Noordkant grenst het eiland nog steeds aan het water (het Amsteldiep) dat naast Den Helder ligt), aan de onderkant kun je fietsen over de oude Zeedijk. Daar  kijk je niet meer over het water maar over het land uit, de Wieringermeerpolder.
Ga er eens een dagje naar toe: het is er prachtig. Je kunt er niet alleen fietsen, maar er zijn ook mooie wandelroutes uitgezet.
En…… je hoeft niet met de boot om dit voormalig eiland te bezoeken.
Het is het meest onbekende Waddeneiland, maar het best bereikbare!

Naschrift d.d. 24 september: per kerende post kreeg ik antwoord op mijn vraag van Dirk Burghout van ‘Wonderlijk Wieringen / Viking Informatiecentrum’.

Wat betreft het “Vikinggraf” zoals u dat schrijft het volgende:

Op de hoek van de Westerklief en de Oosterklief woonde vroeger een
kunstenares. Die had in haar tuin een picknicktafel en een kunstwerk geplaatst.
Het kunstwerk was genaamd: “graf van een onbekende Viking” dit bestond uit een aantal keien uit de voorlaatste ijstijd welke in de vorm van een
Vikingboot (Drakar) waren gelegd. Na verhuizing van deze kunstenares een paar jaar geleden is dit zgn. monument door de nieuwe eigenaar opgeruimd.

Dat het nog op de kaart vermeld staat heeft als rede dat het enorm kostbaar is dit te wijzigen. Maar wij zullen dit bij een nieuwe uitgave aanpassen.

Mysterie opgelost: bedankt Dick!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

22 september: Optocht!

….. staart met koffie-cupjes….

De zaterdag vóór de Rodermarkt is er de Rodermarktparade! Een jaarlijks terugkerende feestdag waar ik erg naar uitkijk.
Dit jaar met een extra dimensie: alle drie dochters staan met ons in het publiek. De Rodermarktfeestweek meebeleven na zeven jaar Engeland ervaart Frea als heel bijzonder.

Vandaag een foto-blog, want ik ben de hele dag druk met de optocht bekijken, muntjes schuiven op de kermis, patat eten en weer de optocht bekijken.
Vanmorgen na de koffie liep ik met Gerard naar de Ceintuurbaan (waar de wagens dan al staan opgesteld) met een paraplu in de ene hand en de binnenste pagina van ‘De Krant’ (met informatie over de praalwagens) in de andere hand.

Er waren weer mooie exemplaren bij en er viel weer van alles te beleven. Een

Gehaakte kleden op olifanten.

drakenstaart met punten van koffie-cupjes. Twee prachtige gehaakte kleden op de ruggen van Indische olifanten. Verder ontwaarde ik op een wagen met de kerstman in zijn slee een grote, rode zak met cadeautjes die gemaakt was van heel veel rode, gehaakte rondjes. Wat een wereldidee, wie bedenkt zoiets! (zie 30 januari van rondjes naar vierkantjes. )

Het thema van de Rodermarktparade was dit jaar: “Events around  the world”. Beetje vreemd dat bij

Gehaakte rondjes: goed idee!

zo’n oer-Drents gebeuren als de Rodermarktparade een Engelse naam wordt bedacht. .. voor die ene Engelsman die bij ons in huis woont hadden ze dat echt niet hoeven doen,  die spreekt gewoon Nederlands en die had ook het Nederlandse woord voor World Animal  Day  wel begrepen.

De optocht was heel divers;  gladiatoren gevechten,  gadegeslagen door een Romeins keizer,  Halloween,  Werelddierendag, Oud &Nieuw,  Kerst, het was weer erg onderhoudend allemaal.
16 praalwagens met prachtig uitgedoste figuranten vormden een kleurig spektakel dat door de straten van Roden trok.  Toen de optocht was afgelopen had ik hem vier keer gezien, twee keer ’s middags  en twee keer ’s avonds.

Naast de praalwagens kan ik ook altijd erg genieten van de showbands met de daarvoor dansende color guards. Ook nu was het weer genieten met Concordia uit Zevenhuizen ,  KTK  uit Kampen en natuurlijk onze eigen Roder Muziekvereniging Noordenveld.
Ook daar mag tijdens de parade best voor geapplaudiseerd worden!

Eerdere blogs over dit onderwerp
2014: Rodermarktparade

2015: Rodermarktwagen-koorts

2016: Een besmettelijk virus

2017: Te lange benen en een spiekbriefje

Geplaatst in Alledag | Getagged , , | Een reactie plaatsen

21 september: Boskamp wordt Disneystreet.

De Rodermarktfeestweek is vandaag van start gegaan.
Vorig jaar waren we verschrikkelijk druk met de praalwagen van de kerk, dit jaar gaat het er een stuk rustiger aan toe.

Afgelopen woensdag kwam de feestverlichting voor de Boskamp: grote palen, lampen en voor iedere paal een triplex versiering.
Dit jaar staat die versiering in het teken van Disney.
Dan komt het kind in mij boven.
Opgetogen zie ik dat Bambi bij de overburen in de tuin staat, bij de buren daarnaast  Stinky en daar weer naast Stampertje.
Bij ieder figuurtje heb ik wel een quote paraat.

Die laatste regel is van mezelluf!

“Hij mag mij een bloempje noemen, as hij dat leuk vindt……scheelt me niks”.
Geniet ook even: Bloempje >>>
Nog eentje dan: Die laatste regel is van mezelluf >>>
Wij hebben zelf een biggetje in de tuin. Knir. Of Knar of Knor, ik weet het niet.
Schoonzoon Cees dacht dat het in ieder geval het biggetje was dat zijn huisje van stenen had gebouwd, gezien Gerards bouwachtergrond.
Buurman even verderop, Reiken is zijn naam, heeft Dagobert Duck op zijn stoep staan. What ’s in a name…..
Ook hier plopt het tekstballonnetje al weer op en zie ik Dagobert in zijn geldpakhuis: “Je kunt erin rondduiken als een dolfijn, erin graven als een mol en het op je hoofd laten kletteren…!”

De rest van de straat had ik nog niet gezien.
Vanmorgen reed ik in mijn auto de straat uit naar mijn werk, de Boskamp uit.
De Boskamp heet trouwens nu anders, we wonen even in ‘de Disney-street’.
Ik zag Mickey & Minnie Mouse, Pluto en Broer Konijn en ging steeds langzamer rijden.
“O, Zwarte Magica!”
Toen moest ik knap oppassen, want ik was helemaal ‘into Disney’; dacht terug aan de verhalen waarin Zwarte Magica op slinkse wijze het geluksdubbeltje van Dagobert Duck wilde stelen.
Maar ondertussen was ik ‘bestuurder van een motorvoertuig’ en diende ik mijn ogen gewoon op de weg te houden.

Een jeugd met Disney is ‘a joy forever’.

Vanavond loop ik even een rondje door de hele Boskamp Disneystreet.
Mijn favoriete karakter heb ik namelijk nog niet gespot: Madame Mik Mak. Van haar heb ik ook een quote paraat:
“Klinkt alsof er iemand ziek is…. wat lollig!
Ik hoop dat het erg is….iets met VLEKKEN!”

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Één reactie

20 september: Dit is mijn lijf.

Vorige week kreeg van mijn schoonzus een hele stapel Linda’s.
Haar zus is op dat blad geabonneerd en als ik ze krijg hebben volgens mij al meerdere vrouwen het gelezen. Saskia Noort schrijft iedere maand een column in de Linda en deze keer was ik het in grote lijnen met haar eens. Dat we in onze maatschappij een beetje doorslaan met al die gezondheidshypes. Dat je lijf nooit kan voldoen aan de door de media opgelegde schoonheidsidealen. De essentie was: mensen, doe normaal, eet, sport, werk, drink, slaap en geniet. En hou vooral op met het veroordelen van anderen: te dun, te dik, te ongezond.

Volgende maand word ik 58 en ook mijn lichaam komt niet in de buurt van het ideale plaatje. Dat was trouwens 40 jaar geleden ook al zo, een schoonheid ben ik nooit geweest.
Al een aantal jaren zit ik in de overgang, maar omdat ik dat (net als het huishouden) geen boeiend onderwerp vind, gaat het daar op mijn dagelijkse blog eigenlijk nooit over.
Yoga, zwemmen, fietsen, wandelen: ik doe mijn best. We eten zoveel mogelijk uit de schijf van vijf en we proberen drie dagen per week vegetarisch te eten, maar we lusten ook wel eens een puntzak frites of een pizza en drinken graag samen een glas wijn. Aan mijn lijf zijn de 58 jaren af te zien. Het heeft drie dochters gedragen, heeft een aantal infarcten doorstaan en wordt sinds maart ontsierd door een levensgroot litteken op mijn borstkas.

Maar het lijf doet het nog steeds en hoe. Helemaal uitgerevalideerd ben ik nog niet, maar ik kan weer bijna alles aan. En dat het er allemaal niet meer zo flitsend uitziet: het zij zo.
In die bewuste Linda was het voorwoord, zoals iedere maand, van Linda herself. Ook al 50+. Zij stond bloot op de cover, maar wel zo dat ze er zelf ook tevreden over was, lees: met veel lakens en kussens…….. een ouder lijf verdient barmhartigheid en diffuus licht.
Zij noemde in dit verband het lied van Jenny Arean: “Dit is mijn lijf!”. Ze zong het in ‘het Spaanse Schaep, de tekst is geschreven op de melodie van “This is my life” van Shirley Bassey.

Wat een mooi lied en wat herkenbaar. Hierbij een link naar een video >>> waarin Jenny het zingt in de serie. Let vooral ook op die prachtige vrouwen met dito badmutsen die in het zwembad voor haar synchroon zwemmen.
Benieuwd naar de tekst? Lees het mee: hierbij een link Dit is mijn lijf – Jenny Arean  naar een PDF met de liedtekst.

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

19 september: Mijmermoment.

Drukke dag op kantoor vandaag. Gisteren had ik laat in de middag een overleg dat ik moest notuleren, vanmorgen stond het uitwerken van dat Vestigingsmanagers Overleg in mijn agenda.
De dag begon met een heerlijke fietstocht met een fantastische zonsopgang in de Onlanden als decor.
Om kwart voor acht zette ik mijn computer aan, nam een kop rooibosthee en begon aan het verslag.

Met zo’n verslag kun je nooit in één keer door.
Collega’s komen binnen.
“Goedemorgen; hoe ist?”
“Hoe was het overleg gisteren?”

Mijn telefoon gaat tussendoor; afspraken vastleggen, overleggen wie, wat, wanneer.
Ieder uur loop ik even naar het keukentje voor koffie of thee, spreek soms wat mensen op de gang en verwijs bezoekers naar een afdeling.
Af en toe komt er een hoofd om de deur.
“Menco d’r ook?”
Menco is de ICT’er van het gebouw en allesweter op het gebied van telefonie, internet en computer; daarom is hij de populairste man van onze kamer. We leggen soms briefjes op zijn bureau met namen van mensen naar hem hebben gevraagd……

Rond half twaalf was het verslag klaar en had ik de bijhorende acties al uitgezet.
Dan is er nog een mailbox die moet worden bijgewerkt en een actielijst die wachtte op actualisering.
Om 14.00 uur was ik er door.
Even een kopje thee…..maar eigenlijk had ik daar al genoeg van gehad.
Heb ik nog niet wat anders in de la?
Ik vond een doosje drinkbouillon. Eigenlijk van mijn collega, maar ik bietste een sachet; bedankt Jacquelien!
Morgen doe ik boodschappen en dan neem ik wel weer aanvulling mee.

Wat een heerlijk moment op de dag. Een kop warme bouillon en een voldaan gevoel over een nuttige werkdag: een mijmermoment.
Heb ik ooit geleerd op een mind-fulnessbijeenkomst.
Even stil staan, even bijkomen, even pauze; knap je van op.

Wat is mijmeren eigenlijk? Ik zocht het op en vond de volgende synoniemen: beraden, bespiegelen, bezinnen, nadenken, mediteren, overwegen,  peinzen, reflecteren, reminisceren en stilstaan.
O? Zoveel dingen tegelijk? Was ik toch weer aan het multitasken bij de bouillon!

Geplaatst in Alledag | Getagged , , , | Een reactie plaatsen