29 maart: Alles is goed gegaan.

Lieve meelezers en meelevers: goede berichten vanuit het UMCG. De operatie is geslaagd, er is een mooie omleiding aangelegd. Vandaag lig ik nog met slangen en apparatuur in bed,  morgen mag ik uit bed en met revalideren beginnen. Groet’n uit Grunn’n: Ada.

Geplaatst in Alledag | 8 Reacties

27 maart: Gien schoenen an in berre.

Op 19 meert schreef ik over de vierpersoons kamer waor ik lag met Guus, Willem en Piet. Sinds dinsdag heb ik een kamer veur mij allent, maor het contact met de mannen is bleem. Wij drinkt samen koffie, wisselt lectuur uut en deelt de dagelijkse probleempies met mekaar. Guus (80 jaor) en ik hebt een klik. In het begun was hij hiel formeel. Hij kun oons Grunn’ns en Drents goed verstaon, maar hij preut het zelf niet. Hij formuleerde mooie volzinnen met een licht Twents accent; toen ik hum daornaor vreug vertelde hij dat hij vrogger wel Twents praot haar,  maor dat was e verleerd. (Hij is twee jaor leden vanuut Enschede naor het Noorden verhuusd umdat zien einige zeun hier woont.) Maor hij vun het prima as wij in oonze eigen streektaal praotten.

Miestal gung ik op bezuuk bij de heren, maar af en toe zöcht Guus mij op. Ik heurde hum altied al ankommen, want de infuusstang waor hij aan vast zat piepte of en toe. Hij schoefelde dan mien kamer binnen en begunde oons gesprek met algemienigheden, maar al gauw weur het persoonlijker. “De dominee is langs geweest. Was fijn hoor, maar ik ken hem nog niet zo goed. In Enschede …..”

“Ik wou wel graag naar huis, maar mijn vrouw dementeert en weet amper wie ik ben. De buren ken ik nog niet zo goed. In Enschede….”  Hij vertelde verhalen over de vuurwerkramp, over fietsen in Duutsland, over uitstappies met zijn vrouw, over de oorlog en over Enschede.

Vrijdagaovond  lag hij al veur de koffie in berre. “Niemand mist mij hier. Mijn vrouw in ieder geval niet. Mijn zoon is heel druk en in de buurt en bij de kerk word ik ook niet gemist: ik heb nog niet zoveel gelegenheid gehad om mensen te leren kennen.” We drunken samen koffie en ik probeerde hum wat op te beuren. “A’j straks de operatie had hebt, dan knap ie helderweg op; dan krie’j weer energie um op pad te gaon. Het helpt nie a’j hier de hiele dag in berre blieft liggen. In beweging blieven, dat is het beste. Dan ko’j aandere meinsen tegen en dan he’j minder tied um te sikkeneuren. Ik trek ’s mörgens nao het douchen mien schoenen aan, dan gao ik in ieder geval nie in berre  liggen.”

Zaoterdagmorgen gung ik weer met mien koffie naor de mannen van de vierpersoons kamer. Even later kwam Eddy van een kamer verderop ok eem buurten. Eddy prat Bedums. Midden in de conversatie ontdekte ik tot mien stomme verbaozing dat Guus Twents preut. Gieniene die het opveul, maor mij wel. Later die dag vreug ik hum d’r naor.  “Ik dach da’k het verleerd was, mar ik heur jullie allent maor dialect praoten en nou komp het weer naor boven. En jullie verstaot mij goed…..” Verder wol hij die dag nog eem over de gang lopen. Of ik met hum met wol lopen: hij haar zien schoenen al an.

Vandaag heb ik ofscheid nummen van Guus en Willem. Guus zee in zien prachtige Twents: “Misschien kom ik zo achter oe an en ziet wij mekaar nog dizze wѐk in het UMCG.” Wie zal ’t zeggen. Het bint spannende tieden veur oons allemaol. Wij bint hier, zoas wij in ’t Noorden zegt, op het ‘hoogste adres’; ik vertrouw op het Allerhoogste adres.

Geplaatst in Alledag, Streektaol | 2 Reacties

26 maart: Wat schaft de pot?

Eten. Zelf een Vrieswijk, getrouwd met een Waninge; families waarvan bekend is dat ze erg kunnen genieten van een goede maaltijd. Het liefst genuttigd in groepsverband (gezin, familie, feestjes) en in behoorlijke hoeveelheden. Ook in het ziekenhuis krijg je dagelijks drie maaltijden: ontbijt, lunch en warm eten. Je bepaalt zelf wat je eet: voor de lichte maaltijden komt een kar langs met een enorme keuze aan brood en toebehoren. Het avondeten stel je zelf samen met een keuze menu op internet.

Neem van mij aan: het is eten is lekker hier. Dat het de ene keer beter smaakt dan de andere komt vooral door de omstandigheden. Op de kamer naast mij ligt een oudere meneer die vanuit z’n tenen lijkt te hoesten; daarbij hoor je duidelijk wat er zoal aan ongerechtigheden wordt opgehoest en naast dit gerochel maakt meneer er ook nog heel veel lawaai bij. In de familie Waninge staat dit schreeuwerige blaffen bekend als ‘hoesten als Opa Boer’. Je eet je kom mosterdsoep met zulke bijgeluiden toch anders op dan thuis of aan de lunch met collega’s tussen de middag.

Ook als we zitten te eten gaan de rondes van de verpleegkundigen gewoon door. Als ik achter mijn bord met nasi goreng met kip en saté saus zit wordt Willem op de vierpersoons kamer naast mij ondervraagd. “Heeft u al ontlasting gehad meneer De Vries?” Dan is het even stil (Willem denkt na) en dan zegt hij “Jao, drei maol een beetje.” Maar de zuster is daar nog niet tevreden mee. “Dun, dik of gewoon?” Dat vindt Willem een moeilijke vraag. “Eehhh……gewoon dunkt mie.”

Need I say more? Ik was blij dat de verpleegkundige genoegen nam met het antwoord; meer details kon ik niet meer aan.

Maar het ziet er naar uit dat ik niet lang meer in gezelschap van opa Boer en Willem zal verkeren: morgen (dinsdag 27 maart) word ik naar het UMCG gebracht, waarna ik woensdag de 28e zal worden geopereerd. Spannend.

Geplaatst in Alledag | 7 Reacties

25 maart: Even in Roden.

Heel vaak verwijs ik op dit blog naar de website Kerkomroep om een kerkdienst terug te kunnen luisteren. Maar je kunt de vieringen ook ‘life’ meebeleven en zo zat ik vanmorgen om 10.00 u in mijn ziekenhuiskamer in Groningen als luisteraar in de kerkzaal van Op de Helte.

Palmzondag. De viering die ik met Bart Elbert had besproken en waarvoor we samen liederen hadden uitgezocht. De viering  met medewerking van het Af&Toe-koor, waarvan ik de eerste repetitie op donderdag 15 maart nog meemaakte. O, wat was ik er graag bij geweest vanmorgen; we zongen mooie liederen, o.a. uit Jesus Christ Superstar, Sanna Sannanina en Jerushalaim. En wat deden ze het goed! Ik hoorde verschillende muziekinstrumenten, een prachtige solo van Nienke en alle liederen die we hadden voorbereid klonken prima.

Aan het begin van de viering kreeg ik de groeten van alle mensen die in de kerk waren vanmorgen. Dominee Elbert wist dat ik zat te luisteren en vroeg iedereen tegelijk te zeggen: “We denken aan je en sterkte de komende week!” Hou het dan maar eens droog……

Maar wat een mooie viering was het vanmorgen. Een viering waarin het Af&Toe-koor volledig tot zijn recht kwam. Zonder lange preek, maar met verhalen van Bartimeus, Maria Magdalena en van onszelf als toeschouwer. We waren even in Jeruzalem en stonden langs de kant Jezus op zijn ezel toe te zingen.

Gelijk na afloop van de viering kreeg ik van Netty foto’s toegestuurd van het koor en de kinderen met de Palmpasenstokken; het was een feest geweest. Wat is het toch een zegen van deze tijd dat je met oortjes op bij de dienst aanwezig kunt zijn! Ook benieuwd naar deze bijzondere kerkdienst? Hierbij een link naar .Kerkomroep( Roden, 25 maart, Op de Helte, 10.00 uur).

Vandaag is het onze trouwdag. Net als de verjaardag van Carlijn gisteren vierden we die in het ziekenhuis met een feestelijke lunch in het Martinipaviljoen en een spelletje Kolonisten van Catan. Heerlijk om even in een andere omgeving dan verpleegafdeling B1 te zijn: vanmorgen in Roden, vanmiddag tussen de bossen, het graan en de schapen van Catan!

Andere blogs over deze dag:
‘Ja!” 25 maart 2015
Hier wordt gewacht 25 maart 2017

Geplaatst in Alledag | Een reactie plaatsen

24 maart: 24 alweer.

Een fotoblogje deze
keer. Vandaag is onze jongste dochter Carlijn 24 jaar geworden.
Links en rechts van deze tekst zie je haar geboortekaartje en de afbeelding van de voorkant.

 

 

 

Van mijn ouders kreeg ik hun kinderwagen uit 1960, waar ik destijds zelf nog heb in gelegen.  Alle drie onze dochters heb ik hier trots in rondgereden; heel wat kilometers heb ik met de dames afgelegd in die tijd. Het handje met het rose mouwtje is van Carlijn, die meestal heerlijk lag te slapen in haar ‘rijtuigie’.

Op de foto links is Carlijn anderhalf jaar. Het plukje haar voor haar is van mijn vader, bij wie ze op de schouders zit. Het is een ‘still’ van een stukje video, een opname die ik maakte tijdens de Rodermarktparade van 1995.
De foto rechts is gemaakt in dezelfde periode.  Carlijn druk in gesprek met een dwerggeitje in de kinderboerderij van Nienoord. Communicatieve vaardigheden kun je niet vroeg genoeg ontwikkelen!

Vanmiddag hebben we haar verjaardag in klein comité gevierd op mijn ziekenhuiskamer: koffie/thee, gebak, spelletje èn een heerlijk luxe kopje koffie in het Martinipaviljoen.

 

 

Geplaatst in Alledag | 3 Reacties

23 maart: De Amerikaanse prinses.

Wachten is vervelend. Vanmiddag brak het weekend aan zonder nieuws over een opname in het UMCG, dus geen ontwikkelingen aan het front.  Even tijd voor iets anders dan ziekenhuisverhalen. In februari kreeg ik van een vriendin het boek ‘de Amerikaanse prinses’ van Annejet van der Zijl te leen. Net iets voor mij, dacht ze; geschiedenis met een vleugje royalty. Thuis was ik er al in begonnen, maar thuis zijn ook duizend-en-één andere dingen die mijn aandacht vragen. In het ziekenhuis niet. Helemaal niet meer sinds Guus, Willem en Piet uit mijn blikveld verdwenen zijn.

Wat een heerlijk boek. Net als het boek over Jan Six (van Geert Mak) las ik deze ook met mijn tablet naast me. Het boek begint met het ontstaan van Jamestown in de Verenigde Staten. Dat is geschiedenis waar ik nog maar heel weinig van wist, dus regelmatig zocht ik dingen op op internet. Waar ligt dat dan? Wat staat erover op Wikipedia?  Wanneer was dat dan? Om vervolgens weer te verdwalen tussen interessante sites met weer andere en toepasselijke informatie.

Het boek vertelt het levensverhaal van Allene Tew. Ze trouwde vijf keer en kreeg drie kinderen die ze alledrie moest afstaan aan de dood. Ze werd rijk, maar verloor veel  van die rijkdom tijdens en na de beurskrach van 1929. Ze kwam naar Europa en werd de peetmoeder van prinses Beatrix. Een boeiend verhaal van een vrouw wiens levensmotto was: “Courage all the time: altijd moed houden.”

Met het levensverhaal van Allene wordt ook de geschiedenis van Amerika verteld van de 19e en 20e eeuw. De grote aantallen landverhuizers die naar Amerika kwamen, de onwaarschijnlijke rijkdom van The Gilded age (vergulde eeuw), de ramp met de Titanic en natuurlijk de 1e en 2e Wereldoorlog. Wat ik ook heel bijzonder vond was het enorme verschil tussen de nieuwe wereld (Amerika) en de oude wereld (Europa).

Een van de leukste onderdelen van dit boek zijn de foto’s die er in staan. Allene, haar mannen, haar kinderen, haar huizen: fascinerend dat de hoofdpersoon in dit bijzondere verhaal echt geleefd heeft.

Waar gebeurd, mooi beschreven; weer veel geleerd! En binnen een week uit……dankzij de ongewone omstandigheden.

Geplaatst in Alledag, Lezen | Getagged , | Één reactie

22 maart: Totalitair regime.

Donderdagmorgen 07.15 uur. “Goedemorgen mevrouw Waninge, heeft u goed geslapen? Wat wilt u eten als ontbijt?” Mevrouw Waninge slaapt nog en is ’s morgens niet op haar best. Als ik met m’n duffe hoofd heb geformuleerd wat ik wil eten en zit te suffen bij mijn dienblad met beschuitje en thee komen twee verpleegkundigen langs. Opgewekt beginnen ze met de dagelijkse riedel: bloeddruk, zuurstofgehalte en temperatuur meten. “Heeft u goed geslapen? Heeft u ergens pijn? Heeft u al ontlasting gehad?”

In een ziekenhuis bestaat de dag uit opeenvolgende rondes van personeel. Verpleegkundigen, doktoren, voedingsassistentes, verzorgenden, schoonmaaksters en vrijwilligers, allemaal bezig met het welzijn van de patiënt, in casu mevrouw Waninge. Het voelt aan als een totalitair regime: een politiek stelsel waarin de staat in beginsel het gehele leven van zijn onderdanen in elk opzicht beheerst en alles en iedereen ondergeschikt is aan het staatsbelang. 

Voor mijn eigen bestwil heb ik een kastje om mijn nek dat mijn hart in de gaten houdt en ik mag niet van de afdeling af. Doe ik dat wel, dan gaan er ergens alarmbellen rinkelen. Men houdt precies bij wat ik eet, wat ik drink en waar ik uithang. Iedereen stelt zich joviaal voor als Annemarie, Joop of Tineke. Ik roep dan heel hoopvol dat ik Ada heet, maar ik blijf voor iedereen mevrouw Waninge.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet het prototype van een ‘mevrouw’ ben. En dat ik niet zo goed tegen gebemoei kan. Dat ik de dingen graag zelf regel en dat ik graag zelf bepaal wat goed voor mij is. Alles in mij komt in opstand tegen het bovenbeschreven ziekenhuisregime.

Maar.

In deze omstandigheden is het nodig. Ordnung muss sein; het zou niet werken als iedereen hier maar deed wat hij graag zou willen. Het is hier werkelijk allemaal prima geregeld. Het eten is lekker, de verzorging is goed en de medewerkers zijn erg vriendelijk en begripvol. Mevrouw Waninge mag haar handjes dichtknijpen dat ze in Nederland woont. Met mijn lotgenoten probeer ik er het beste van te maken; “Bezit uw ziel in lijdzaamheid” kon mijn vader vroeger zo treffend zeggen. Mijn ziel en ik doen ons best.

Geplaatst in Alledag | Één reactie

21 maart: Lente!

Vandaag begint de lente. Wat ben ik al vaak langs de borders in onze tuin gelopen, speurend naar nieuwe groene sprietjes van krookjes, blauwe druifjes, hyacinten en en narcissen. Ik kon ze de zwarte grond wel uitkijken! De krookjes heb ik al gezien, maar op de andere soorten moet ik nog even wachten: de komende weken zal ik onze tuin niet zien.

Vanmorgen kwam de cardioloog vertellen dat de uitslagen van het UMCG binnen waren. De vernauwing in mijn kransslagader kan niet met een dotterbehandeling/stents worden opgelost. Er wordt gekozen voor een bypassoperatie, waarbij het slechte stuk van de ader wordt vervangen door een ader uit mijn borstbeen. Hopelijk kan dat voor Pasen nog gebeuren. Die operatie vindt plaats in het UMCG; daarna blijf ik dan nog een week in het Martiniziekenhuis voor stabilisatie en het eerste stukje van de revalidatie.

Dat kwam wel even binnen. Had ik in de dagen hiervoor nog niet echt rekening mee gehouden. De cardioloog aan het woord: “Bij voorgaande ingrepen was er steeds sprake van een acuut infarct. Zo’n stent is dan een noodoplossing, maar op dat moment wel effectief. Nu is er geen sprake van een infarct, dus hebben we tijd om ons voor te bereiden op een meer duurzame oplossing. Voor de lange termijn is dit beter.”

Daar zit je dan met je informatie folder van de Hartstichting. Voor, tijdens en na de operatie. 

Het moet allemaal nog bezinken. Net als bijna iedereen heb ik mijn leven graag onder controle. Maar ik moet de touwtjes uit handen geven. Een collega appte: “Rot dat het moet, fijn dat het kan.” En zo is het.

De komende weken zal ik, als het lukt en als ik er zin aan heb, een blog schrijven. Daar geniet ik van en het geeft mij afleiding. Ben ik er een dag niet, dan lukt het even niet.

Wat die lente betreft: vanmorgen kreeg ik een foto toegestuurd van Gerard. Ik dacht “Wat leuk, Gerard stuurt een foto van de krookjes in onze tuin!” Maar het ging helemaal niet om de krookjes, het ging om de perenboom. Welke perenboom? Die omgezaagde….

Toenik een beetje inzoomde op de foto zag ik naast de gele krookjes nog andere gele bloemetjes. NARCISJES! Toch nog een beetje lente op 21 maart. (Klik op de foto voor een vergroting.)

Geplaatst in Alledag | 3 Reacties

20 maart: Iets meer duidelijkheid?

Gistermorgen stond er nog een afspraak voor een fietstest. Daar zou ik nog wel naar toe moeten maar de cardioloog vond het niet nodig. Gelukkig maar; ik zag er als een berg tegenop. Gistermiddag om 15.00 uur ben ik gekatheteriseerd. Dan wordt er een contrasterende vloeistof in je aderen gebracht, zodat ze kunnen zien waar de verstopping zit. Er zat een fikse vernauwing in een van de aderen bij het hart; met het UMCG zou overleg plaatsvinden over de vervolgstappen. Het duurt dan bijna een dag voordat je weet wat er vervolgens gaat gebeuren; daarvoor moet je wachten op ‘de optocht’.

Wat is de optocht? ’s Morgens rond half tien komen vijf, zes mensen in colonne met wapperende witte jassen de kamer opstiefelen:  cardioloog, co-assistent, verpleegkundige, stagiaire en nog wat onduidelijke functies die ‘meekijken’. De dokter loopt visite. Het bericht dat ze voor mij hadden bracht nog geen duidelijkheid. In het UMCG wil men nog meer onderzoeksgegevens, dus vanmiddag moest ik nog een echo laten maken om de hartcapaciteit te bepalen; die uitslagen moeten dan eerst weer naar het UMCG. Wat dan het definitieve behandelplan zal zijn weten we morgen. Of donderdag.

De bevindingen van de ‘optocht’ worden nog net niet in groepsverband besproken, maar je medekamerbewoners krijgen wel alles mee van wat de dokter vindt van jouw toestand. Dat geldt ook voor je temperatuur, bloeddruk, gewicht en het zuurstofgehalte in je bloed. Allemaal geen geheim hoor, maar ik voel niet de behoefte om met Guus, Willem en Piet te delen of ik al dan niet in overgang zit en van welke bijbehorende symptomen ik last heb.

Vanmiddag was er een nieuwe opname op onze gang. Weer een meneer. Hij zou eigenlijk een kamer voor zich alleen krijgen, maar een van de verpleegkundigen vroeg heel lief: “Wil jij misschien in die kamer? Dan leggen we die nieuwe meneer bij de andere mannen.” Ik kon haar wel zoenen.

Guus vond het jammer. Morgenvroeg ga ik bij de mannen koffiedrinken.

Geplaatst in Alledag | 2 Reacties

19 maart: “Man, man. Hai jong!”

In het ziekenhuis is de zaal waarop je ligt ineens een huis-slaapkamer waar je met vier personen woont c.q. slaapt. Meestal is dat wel gezellig, maar soms is het behelpen. Het woord ‘gezellig’ is op mijn huidige omstandigheden niet van toepassing. De vierpersoonskamer deel ik met 3 mannen die allemaal voor de oorlog geboren zijn. Daarbij zijn ze behoorlijk ziek. Guus, die naast mij ligt is een beetje deftig en heel beleefd. Hij is qua communicatieve vaardigheden het verst gevorderd. Af en toe voeren we een kort gesprekje; hij maakt zich ernstig zorgen om zijn dementerende vrouw die nu, weliswaar met veel hulp, alleen is. Zo’n breekbare oude man; het gaat me aan het hart.

Tegenover mij ligt Willem.  Hij is van het type ‘Hendrik en Feitse’ van Oranje: zijn leven lang vrijgezel, niet gewend aan mensen om zich heen en lichtelijk onaangepast. Hij praat voortdurend in zichzelf, laat boeren en scheten en vloekt als iets tegenvalt. Hij is wat moeilijk te verstaan want hij heeft z’n gebit niet in spreekt alleen Gronings. Willem communiceert in one-liners. Als de verpleegkundige binnenkomt met de vraag: “Heeft u gebeld?” dan roept hij “Plass’n!” Hij vraagt ook niet, hij geeft opdrachten. “Help mie maor eem!”

Van vrijdag op zaterdag heb ik niet goed geslapen, dat kwam vooral door Willem. Niet gehinderd door onze aanwezigheid deelde hij alle ongemakken van die nacht met zijn omgeving. Hij moest urineren in een fles, maar dat ging niet altijd goed. Midden in de nacht hoorden wij ineens een Groningse krachtterm. “Vurgieme! Dat ding is ja ok veuls te klaain. Ik ken hom dr ja hailemaol nait inkriegen!” Gestommel, Gronings gemopper. “Hai jong. Hai hai. Wat ’n boudel.” Zo utterde Willem de hele nacht wat door. Dan moest het bed weer verschoond en kon hij niet verstaan wat de zuster zei. “Hè?”  Vervolgens lag hij weer in z’n schone bed, maar moest tien minuten later alweer plassen. “Man, man, hai jong! …..Ik hou d’r over op.

De derde man van het gezelschap houdt het midden tussen Guus en Willem. Piet kwam vrijdagmiddag geëscorteerd door zijn vrouw en zijn dochter. Die wisten het allebei erg goed. Toen werd gevraagd naar zijn geboortedatum gaf zijn vrouw antwoord. Piet vindt het volgens mij wel even heerlijk zonder de dames. Hij  leest zijn krantje, drinkt z’n kopjes koffie en thee maar neemt amper deel aan de gesprekjes.

In deze micro-samenleving vind ik mijn weg wel. Gerard en de kinderen komen regelmatig op bezoek en dan gaan we met elkaar naar het dagverblijf om een spelletje te doen. Verder heb ik af en toe lol op de gang met andere patiënten die net als ik iets proberen te maken van deze onzekere dagen.

Zaterdagavond kreeg ik oordopjes van de nachtzuster; daardoor kreeg ik niets meer mee van de nachtelijke avonturen van Willem. Als een blok geslapen.

Geplaatst in Alledag | 4 Reacties