Categorie: Kerk & gemeente Pagina 17 van 57

Bij de naam Gehazi moet ik altijd denken aan Wim, die bas zong op de achterste rij bij de toenmalige Catharinacantorij.
Hij sprak ‘de tale Kanaäns’, net als mijn vader.
Toen ik eens te laat kwam op de repetitie bromde hij toen ik ging zitten: “Vanwaar, Gehazi?!”
“Was een boek vergeten…” siste ik naar rechts.
Dat was een fout antwoord.
Ik had moeten zeggen: “Ik ben herwaarts noch derwaarts geweest, Heer…”
Nu ik het opschrijf overvallen me heimweegevoelens.
Naar mijn vader en naar de achterste rij van de Catharinacantorij.
Er zijn steeds minder mensen die die specifieke ’tale Kanaäns’ spreken.

Gistermorgen tijdens de PKN-viering kwam Gehazi in de overdenking weer voorbij.
Hij is de knecht van de profeet Elisa.
Gehazi is niet een sympathieke figuur in de bijbel.
Hij vond het belachelijk dat Elisa geen geschenken wilde aannemen van de rijke Naäman die genezen was zijn melaatsheid.
Hij ging achter de Arameeër aan en zei dat zijn heer Elisa zich toch bedacht had en nam alsnog de geschenken in ontvangst om voor zichzelf te houden.

In het verhaal van gistermorgen vindt Gehazi het niet nodig dat Elisa mee gaat met de moeder wier kind is overleden; hij duwt de moeder zelfs weg.
In de overdenking zei voorganger Sijbrand van Dijk: “Elisa vertrouwt op zijn intuïtie en gaat toch met de vrouw mee. Dat zouden wij ook meer moeten doen. Soms krijg je zomaar het gevoel dat je nog ergens heen moet; een ziek familielid of een eenzame kennis. Dan zit er ook altijd een Gehazi in je hoofd die zegt: “Nee joh, dat kan nog wel, is nog niet nodig.”

De Gehazi in je hoofd; wat een mooie beeldspraak.
Zit ook in mijn hoofd.
“Kan nog wel, hoeft niet direct. Ach maak je niet zo druk, komt wel goed”.
Of met z’n gemekker over geld en goed.
“Levert het wel wat op?
Krijg ik wat ik heb uitgeleend wel terug?
Weggeven? Zou je dat niet liever zelf houden?”

Na de viering sprak ik de predikant nog even en vertelde hem dat ik ‘de Gehazi in mijn hoofd’ mee zou nemen uit deze viering.
Hij vertelde: “Ik kreeg in mijn moeders laatste dagen op een dag een heel sterk gevoel dat ik haar nog even op moest zoeken. Dat heb ik gedaan ondanks tegenwerpingen (Gehazi’s) in mijn omgeving.  Die nacht daarop is ze overleden”.
Altijd je intuïtie volgen.

Er is nog iets dat ik meenam uit deze viering: het blije gevoel dat we na Astrid Mekes een nieuwe ouderenpastor mochten bevestigen: Geertje van der Meer.
Samen met de twee dominee’s Walter en Sijbrand zong ze een ontroerende solo in wisselzang met de gemeente en bij de viering van het Heilig Avondmaal deelde ze mini-bekertjes wijn uit.
Bij de koffie sprak ik ‘deze’ en ‘gene’ en schudde Geertje de hand: welkom!
Wat een waardevolle zondagmorgen.

* Ken je verhalen van Elisa en Gehazi niet?
Hierbij twee linken naar die gedeelten uit 2 Koningen in de basisbijbel-on line.
Elisa maakt een dode jongen weer levend. 
en Elisa en de zieke Naäman.

Zoals je deze week al kon lezen werkte de cantorij gisteravond mee aan de Taizé-vesper.
(zie ‘De hand van de meester. Of het oog‘.)
En Karel was er weer; nog niet helemaal hersteld, maar goed genoeg om ons niet aan ons lot over te laten.
Deze week had ik op Spotify voor mezelf een afspeellijst ‘Taizé’ gemaakt met alle liederen die Piety en ik op de gitaar begeleiden.
Die heb ik regelmatig aan gezet; zo raak ik door het vele luisteren gewend aan de melodielijnen.
Dan probeer ik de alt-partij mee te zingen, want gitaarspelen en tegelijkertijd de altpartij zingen is best lastig.
Doordat je de muziek zo vaak hoort komt die vast te liggen in je spiergeheugen.

Ik hoor je denken.
Spiergeheugen?
Het is een woord dat Karel graag bezigt als het gaat om het vaak herhalen van melodieën zodat ze vast komen te liggen in je hersenbanen.
Uit onderzoek is gebleken dat je spieren een geheugenfunctie hebben.
We onderscheiden drie vormen: spiergeheugen in de hersenen, in de spiercellen en in de genen.
Het eerstgenoemde is wat Karel bedoelt. Daarbij gaat het om verbindingen die in je hersenen worden gelegd en die door herhaling sterker worden.
Als je eenmaal kunt fietsen bijvoorbeeld, verleer je nooit meer hoe je dat moet doen.
Door dit motorische geheugen onthouden we beter hoe bepaalde handeling moeten worden uitgevoerd; als je dus twintig keer een bepaalde melodie hebt gezongen, legt je spiergeheugen dat vast in je hersenen.

Zondagmiddag was ik dus nog druk met het trainen van mijn spiergeheugen in de hoop dat ik daar zondagavond plezier van zou hebben.
Was ook zo.
Maar minder dan ik had gehoopt.
Het is gewoon lastig; ik ben nerveus voor het begeleiden en er was tijdens het repeteren gedoe met de geluidsbox die de gitaren versterkt.
In de viering kwam ik maar bij twee liederen toe aan het daadwerkelijk meezingen van de altpartij.
Maar dat maakt voor het geheel natuurlijk niet uit.
Ondanks de wat geïmproviseerde cantorijrepetitie van dinsdagavond hadden we een mooie, ingetogen Taizé-vesper met elkaar.
We zongen o.a. het prachtige ‘Mon ame se repose’ en ‘Veni Lumen’.
Het laatste lied was ‘Dona la pace Signore.
Karel laat ons dat heel anders zingen dan de voorgaande dirigenten: veel langzamer en met minder stampend ritme.
Mooi.
Toen de viering was afgelopen zetten Piety en ik de gitaarbegeleiding van ‘Dona la pace’ nog eens in en ging iedereen neuriënd met dit lied in het hoofd naar huis.
Geef vrede Heer, wie op u vertrouwt.

Ken je het lied niet?
Hierbij een link naar een uitvoering op YouTube. 

De afgelopen weken zijn we met de cantorij uitsluitend bezig geweest met het zingen van Taizé-liederen: a.s. zondagavond 16 oktober werken we mee aan een vesper ‘in de geest van Taizé’.
Piety en ik zullen dan gitaar spelen; gisteravond zouden wij met zijn tweeën alvast meespelen met de cantorijrepetitie.
’s Middags kreeg ik een mail: cantor Karel was ziek en kwam niet dirigeren. Hij hoopte dat hij er zondag weer zou zijn.
Hij vroeg via het bestuur of Piety en ik de honneurs wilden waarnemen.

“Die repetitie kan ik helemaal niet missen!” dacht ik, want vorige week zat ik immers in Westerbork en zondag is het al!
Piety en ik gingen het doen.
Spannend in het kwadraat.
We deden de inzingoefening die ik op het kinderkoor altijd deed en we zongen om er in te komen de Taizé-canon ‘Magnificat’.
Karel is altijd heel serieus met de oefeningen bezig voor het zingen aan, maar ik kan wel snel. Volgende week is de hand van de meester er weer.

Het was best een gedoe.
Mijn gitaar was op mysterieuze wijze verkeerd gestemd; dat gaf gelijk al startproblemen.
Dan zit je met z’n tweeën de gitaren op elkaar af te stemmen met 25 paar ogen van zwijgende koorzangers op je gevestigd.
Het tempo is dan het volgende probleem.
Moet het sneller? Of juist langzamer? Ook daarin missen we de grote leider, die weet zoiets altijd feilloos.
Bij sommige liederen moesten de partijen nog even apart gezongen worden.
Het was soms echt zoeken naar de juiste noten; Piety had gelukkig haar blokfluit mee, we kwamen er steeds wel weer uit.

Het is jammer dat we deze keer niet meer musici (fluit, viool etc.) hebben kunnen vinden om samen met de gitaren een combo te vormen.
Met alleen gitaren heb je niet echt een heldere begeleiding, dus het risico is dat het koor gedurende het lied zakt.
Dat was gisteravond ook zo; gelukkig wist ik nog wat Karel dan altijd zegt: “Je moet de noot hoger denken”.
En warempel….. het hielp!

We hebben alle liederen die met de gitaar begeleid worden kunnen oefenen.
Fijn dat het zo toch door kon gaan, maar instrumentaal begeleiden én alt zingen én aangeven is niet een goede combinatie.
Piety en ik hopen van harte dat Karel er zondag weer is.
Wij kunnen niet zonder de hand én het oog van de meester.
Want het oog van de meester maakt het paard vet; de hand doet de rest.

“En al die tijd kregen mensen kinderen en voedden ze op in hun eigen traditie.”
Dat zei dominee Walter Meijles bij het item ‘om er in te komen’ gistermorgen tijdens de viering in de Catharinakerk.
Hij vertelde over de Assyrische ballingschap van 800 jaar voor Christus. Een periode in de geschiedenis van het Joodse volk, waarin duizenden Israëlieten vanuit Samaria naar Assyrië werden gedeporteerd. Samaria werd Assyrisch. Daar kwamen weer andere mensen te wonen die hun eigen cultuur meebrachten en zich vermengden met de overgebleven Israëlieten.
Toen vertelde hij over de Babylonische ballingschap, 600 jaar voor Christus. De Babyloniërs veroverden Jeruzalem; weer werden er vele Joden gedeporteerd, deze keer naar Babylon.
“En al die tijd kregen mensen kinderen en voedden ze op in hun eigen traditie.”
De geschiedenis van de mensheid laat zien dat er in alle eeuwen groepen mensen werden verdreven of op de vlucht sloegen voor oorlog of vervolging.

Het verhaal dat vanmorgen uit de bijbel werd gelezen ging over de 10 melaatsen uit Samaria, die door Jezus werden genezen van hun huidziekte.
Eén van hen kwam terug om Jezus te bedanken en dat was de enige Samaritaan van het groepje van tien.
“Hij was de enige ‘buitenlander’ in het groepje” vertelde de voorganger.
“Dat hij terugkwam om te bedanken was niet zo gek. De andere 9 moesten volgens de wet naar de tempel voor allerlei rituelen (o.a. een offer), maar hij was na de genezing ineens weer ‘die buitenlander’ en hoorde er niet meer bij.”

Na de viering kreeg ik het met Gerard nog even over de viering.
Wat haalden we er uit?
Gerard was opgevallen dat het leven na de ziekte weer zijn gewone gang ging.
Een ziekte neemt je heel erg in beslag, maar als je die nare periode achter je kunt laten verval je al snel weer in de oude patronen.
Dat gedeelte had ik anders opgevat: ik moest aan de 2e Wereldoorlog denken.
In het verzet tegen de Duitsers vonden mensen met een verschillende levensovertuiging elkaar, maar na de oorlog richtten ‘de zuilen’ zich weer op en was de verdeeldheid weer even groot als voor de oorlog.

In de laatste grote volksverhuizing waar we met elkaar getuige van zijn geweest gaat het om de Oekraïners en wie weet hoeveel Russen hun land inmiddels al zijn ontvlucht.
Hoe gaat het daarna verder?
Ga je weer terug als het veilig is?
Of bouw je een nieuw bestaan op in het gastland.
Wat is dan je identiteit?
Wat is je fundament?
De predikant haalde in zijn verhaal het boek ‘in Europa’ aan van Geert Mak.
Daarin lees je over hoe in de geschiedenis de bevolkingsgroepen zich onophoudelijk met elkaar vermengen.
De eerste generatie Hugenoten bijvoorbeeld die naar Nederland vluchtte sprak Frans en was buitenlander, de nazaten van die generatie weet soms niet eens meer dat hun voorouders ooit Fransozen waren.
De omstandigheden kunnen de fundamenten onder je bestaan wegslaan.
De onderlinge liefde, de liefde van Gods Koninkrijk, zorgt ervoor dat het leven doorgaat.
Want al die tijd kregen mensen kinderen en voedden ze op in hun eigen traditie.

Gistermorgen stond mijn wekker om 07.45 uur: om 08.45 uur moesten we inzingen met de Cantorij Roden voor de viering gistermorgen in Op de Helte.
Toen ik mijn wekker zette die avond ervoor kreeg ik een melding: ‘Alarm ingesteld voor 5 uur en 45 minuten vanaf nu.’
Oeps. Kort ja.
Het was té gezellig geweest met een paar Havenstappers die zaterdagavond.
Maar ik stond er: gewassen en gestreken.
En het zingen in het koor maakt alles goed; de stukken zaten er goed in.

Op de achterste rij van de cantorij beleef je een viering anders dan als gemeentelid op een willekeurige zondagmorgen.
Ten eerste heb je voor de viering aan al een uur gezongen en ben je om kwart voor tien dringend aan koffie toe, die ook gistermorgen gelukkig weer voor ons klaarstond.
Verder ben je gefocusd op de liederen die je gaat zingen: gaat de inzet gelijk, welke noot moet ik pakken en hoe gaat het 2e couplet ook maar weer?
Als je drie weken de liederen bij het thema van een viering hebt gezongen, valt tijdens de dienst alles op zijn plaats. Ook gistermorgen pasten de muziek en het gesproken woord weer mooi bij elkaar.

In de viering stond de tegenstelling tussen arm en rijk centraal: de rijke en de arme Lazarus.
Ken je het verhaal niet? Lees het via deze link in de basisbijbel on line; beginnen bij vers 19.
In de overdenking wees voorganger Sijbrand van Dijk ons er op dat rijk of arm zijn voor een groot deel bepaald wordt door kans, toeval en geluk.
Waar stond je wieg? Dat maakt een wereld van verschil.
De rijke toont geen enkele empathie met de arme Lazarus die op zijn stoep ligt; hij ziet de man niet eens.
Zelfs in het dodenrijk ziet hij Lazarus niet; hij beschouwt hem nog steeds als zijn hulpje.
“Kan Lazarus niet zijn vinger in water dopen en mijn tong daarmee afkoelen? Kan hij niet naar mijn broers op aarde gaan om te vertellen dat ze het anders moeten doen? Kan hij niet uit de dood opstaan om hen te waarschuwen?” De rijke blijft alleen maar bezig met zijn eigen leven en zijn eigen familie.
Daarom krijgt die rijke in dit verhaal ook geen naam.
Wie zich niet bekommert om zijn naaste is een Dinges……hoe-heet-ie-ook-alweer, doet-er-niet-toe.
De onderliggende boodschap gistermorgen was: eindig niet zonder naam; geef antwoord op de roep van mensen die het minder hebben dan jij.

Wat weer een indringend verhaal.
Wil je het ook horen?
Of wil je onze cantorij horen zingen?
Je kunt de viering terugluisteren via het YouTubekanaal van onze PKN-gemeente.

Na de koffie sprak ik een mannelijk gemeentelid.
“Heb jij nog geen zin om bij onze cantorij te komen zingen?’
Hij antwoordde met een twinkeling in de ogen: “As julle allent maor psaalms zingt gao ik ok met doen!”
Niet dus….
Ben je man of ken je een man die laag zingt en bij ons de baspartij wil komen versterken?
Welkom!

In onze PKN-gemeente verschijnt in augustus altijd een Activiteitengids met wat je allemaal buiten de kerkdiensten om kunt doen het komende seizoen.
Schilderen, boekbespreking, gezamenlijk eten, meditatieavonden, lezingen, creatieve workshops: je kunt te kust en te keur.
Ook ik doe altijd een duit in het zakje en dit jaar had ik de activiteit ‘Carols’ zingen met het PKN-Christmascarol-koor aangeboden.
Bij het afdrukken van het gidsje is mijn pagina weggevallen; het staat er dus niet in.
Maar dat betekent niet automatisch dat het niet doorgaat natuurlijk.
Vorig jaar moest ik knarsetandend en met tegenzin deze ‘Af&Toe-koor’ activiteit afblazen, dat gaat me als het aan mij ligt dit jaar niet weer gebeuren.
Deze week heb ik een uitnodiging voor het PKN-Christmascarolkoor in Kerknieuws laten opnemen, vandaag gebruik ik het podium van mijn website om reclame te maken:

KOORZANGERS GEZOCHT!

Op zaterdag 10 en zondag 11 december  wordt de Roder Weihnachtsmarkt in Roden gehouden.
Daarvoor zoeken we zangeressen en zangers die samen met ons een gemeentekoor willen vormen.

We studeren 5 of 6 vierstemmige, Engelstalige carols in.
Daarvoor hebben we drie repetitie-avonden:

Woensdag 9 november 19.00 – 20.30 uur
Woensdag 23 november 19.00 – 20.30 uur
(deze beide repetities zijn zonder koffiepauze)

Woensdag 7 december 19.00 – 21.00 uur
Deze laatste repetitieavond zingen we wat langer nemen we ook tijd voor een kop koffie met ‘kerst-lekkers’.

Als je je opgeeft voor dit koor moet je in je agenda beide Weihnachtsmarkt-data noteren: bij de uitgave van dit boekje is nog niet bekend waar en wanneer wij daadwerkelijk gaan zingen. Je hoeft geen lid te zijn van onze kerk om mee te zingen: iedereen is welkom.

Je kunt je voor het PKN-Christmascarol-koor opgeven bij mij: a.waninge@pkn-roden.nl of via de reactiemogelijkheid van deze website.

Zo zag het er in 2019 uit:

Vanmorgen was het in onze PKN-gemeente Startzondag.
Ieder jaar in september vieren we het begin van het nieuwe kerkenwerkseizoen.
Gisteren kookte ik al een grote pan ‘gruuntesoep met worst‘ voor de gezamenlijke lunch vanmiddag en vanmorgen om 09.40 uur stapten we in de auto. Het was al gezellig druk; bij binnenkomst liep ik tegen babymeisje Lyanna aan, die in haar doopjurkje in mama’s armen lag.
Wat een schatje! Altijd weer vertederend, zo’n klein mensje.

Het was een viering met een lach en een traan, want naast het dopen van Lyanna namen we als gemeente afscheid van Jannie, onze jeugdopbouwwerker. Een aderlating, zo mag ik het best noemen en dat werd vanmorgen ook wel duidelijk.
Het thema van de viering was ‘Wees niet bang, je kunt altijd opnieuw beginnen!’
Dit onderwerp kreeg een diepere laag door de achtergrond van de doopouders: moeder had al twee kinderen uit een eerdere relatie, de dopeling was het kindje van hen samen.
Het geluk spatte er vanaf vanmorgen; de beide families waren ruim vertegenwoordigd en we zagen alleen maar blije gezichten.

Het afscheid van Jannie zag er op het oog blij uit, maar er vloeiden ook tranen.
Ze heeft 2 jaar in onze gemeente gewerkt en in de twee jaar heeft ze veel tot stand gebracht.
De leden van het Jeugd Activiteiten Team bouwden samen met haar een band op met jonge gezinnen en het voelt voor hen alsof het nog niet af is.
Twee jaar is eigenlijk ook te kort.
En natuurlijk: er wordt een advertentie gezet voor een nieuwe jeugdwerker en er komt vast weer ondersteuning.
Maar we zijn in die twee jaar met elkaar erg gehecht geraakt aan Jannie met haar spontane ideeën, haar humor en haar grote hart: het valt niet mee om haar los te laten.

We kregen vanmorgen ook nog even een kijkje in de toekomst.
We zagen de predikanten Walter en Sijbrand elkaar als oude mannen ontmoeten.
Ze haalden in een hilarische sketch herinneringen op aan hun collega Jannie Boonstra,  “kort maar krachtig” konden ze zich vooral nog herinneren.
Daarna zongen ze voor haar met de hele zaal een heerlijk afscheidslied.

En toen was er koffie/thee en kon je een spel doen.
Eerlijk gezegd: geen spel gezien.
Veel mensen gesproken en bijgepraat, drie kommen soep gegeten en genoten van het samenzijn met in mijn achterhoofd nog de twee achter ons liggende coronajaren.

Lyanna is haar leven begonnen, Jannie begint opnieuw in haar nieuwe baan bij de landelijke organisatie van de PKN en wij zijn als gemeente ook weer begonnen!
Volgende week werken we als cantorij mee aan de viering en we kunnen als gemeenteleden het komende seizoen, naast het bezoeken van de vieringen, ook weer meedoen aan tal van activiteiten die worden aangeboden in het gidsje ‘Aan Tafel’, waarin je een overzicht vindt van het komende seizoen.
Benieuwd naar de inhoud? Hierbij een link naar het digitale gidsje.

Zaterdag 10 september was het Open Monumentendag.
Het monument waar ik vrijwilliger ben was die dag natuurlijk ook open, dus die morgen om 11.00 uur verwelkomden wij de eerste gasten in de Catharina kerk op de Brink in Roden.
Op Open Monumentendag komt er ander publiek dan tijdens de openstellingen in juli en augustus in de zomer.

Sommige gasten hebben zich zo goed voorbereid, dat ze al met een aantal vragen de kerk binnenkomen.
Bijvoorbeeld waarom de kerk niet is bepleisterd zoals alle andere oude kerken in Drenthe.
“Loopt u maar even mee…” Ik nam ze mee naar het fotoboek van de oude Catharina en kon ze foto’s laten zien van voor 1930 toen de pleisterlaag er nog op zat.

….uniek….

Er zat destijds een schimmel/bacterie in die laag. De kerk kreeg in 1932 subsidie om de oude laag er af te bikken en een nieuwe aan te brengen, maar toen de laag er helemaal af was was de subsidie al haast op en toen stond men aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Het kwam er vervolgens niet meer van.
In de jaren ’80 is er nog tot in de gemeenteraad toe gediscussieerd of de witte stuclaag nog weer aangebracht moest worden, maar het bleef zoals het was.
Daarmee is de Catharinakerk uniek.

Deze keer hadden we gasten die meer wisten over onze kerk dan wij: er waren katholieke bezoekers die aan de ramen konden zien waar het Maria altaar en het Jozef altaar hadden gestaan.
Verder ontmoette ik weer erg leuke mensen die ik van alles mocht vertellen over Coenraad Wolter & Gesina, hun crypte, de sacramentsnis en het orgel.
Mensen hebben daarbij over van alles een mening en maken mij daarvan deelgenoot.
“Wie heeft in ’s hemelsnaam bedacht dat hier vloerverwarming in moest! Wat lelijk!”
“U staat hier nog redelijk blijmoedig te vertellen over de kerk, terwijl het zo slecht gaat met de kerken in Nederland….”
Op mijn vraag of ik een pepermuntje mag aanbieden: “Nee. Geen goede herinneringen.”
“Wat een prachtig orgel; en wat mooi dat het ook bespeeld wordt. Bach volgens mij.”
“Waarom zou je nou zo’n monumentaal middeleeuws doopvont niét gebruiken?”
Dan leg ik uit dat dat alles te maken heeft met democratische processen en dat we een moderne PKN-gemeente zijn.
Maar mijn uitleg neemt de vraagtekens boven de hoofden meestal niet weg.

Collega Coby vroeg aan het eind van onze dienst: ‘Waarom is dat gat aan de buitenmuur-kant van het piscina dichtgemetseld? Nu kan ik niet meer laten zien hoe men vroeger Gods water over Gods akker liet lopen.”
Ik meende me te herinneren dat daar vroeger inderdaad een soort pijpje zat waar water door naar buiten kon lopen, maar ik ben er ook niet zeker van.
“Dat ga ik voorleggen aan de kerkenraad” beloofde ik.
Er is vast wel iemand die het naadje van de kous weet.
Wordt vervolgd.

Vooreerst was dit weer de laatste vrijwilligersdienst.
Het was mij dit seizoen (na twee coronajaren zonder openstelling) een aangenaam genoegen.

Na ons weekje Noord-Duitsland zitten we ongemerkt zomaar in de herfst en gaat alles weer van start.
Allemaal tegelijk.
Maandagavond pakte ik het zwemmen op met zwemvriendin Ans, dinsdagavond hadden we de eerste cantorijrepetitie van dit seizoen en dinsdagmiddag was de eerste bijeenkomst van ‘Holy Stitch’, het handwerkclubje van onze PKN-gemeente.
‘De wichter’ hadden er weer zin in!
We beginnen altijd om 14.00 uur, maar toen ik aan kwam fietsen om vijf voor twee zat er al een aantal gezellig te beppen en lagen de brei-, haak- en borduurwerkjes al op de tafels.
Dat is natuurlijk een goed teken!
Zaten we in het begin nog wat onwennig bij elkaar (zie het blog hierover van oktober 2020), nu kennen we elkaar al wat beter en wordt het gezellig.
Fijn, dat was ook precies de bedoeling.

We hadden dinsdagmiddag ‘inwoning’.
Even uitleggen: in onze PKN-gemeente vangen wij op verzoek van Inlia  een aantal vluchtelingen op.
Die wonen op dit moment in de kamers  van ‘de Bijkeuken’, een jeugdhonk dat zich bevindt in de oude pastorie.
Alie, één van de leden van Holy Stitch, is ook vrijwilliger bij die opvang en had een aantal vrouwen uitgenodigd om ook te komen handwerken.
Sommigen van ons hadden op haar verzoek extra garen en naalden meegenomen.
De communicatie gaat soms in het Engels, soms met een tolk en soms met handen en voeten.
Hoe vertaal je ‘stokjes’ en ‘vasten’?
Gewoon door het voor te doen.
Eén van onze dames hing al enthousiast over één van de gasten heen voor het aanschouwelijk onderwijs.
De koster zorgde voor koffie en thee en zei tegen de asielzoekers dezelfde dingen die hij altijd tegen ons zegt.
Eén van hen had de koffie laten worden; toen de koster haar daarop attent maakte zei ze dat ze dat lekker vond.
Met de Drentse gedachte ‘kolle koffie wo’j mooi van” in zijn hoofd zei hij: “Oh, that’s why you’re so beautiful!”
Ze lachte.
Of ze het grapje begrepen heeft….?

Na de thee raakte ik in gesprek met een jonge vrouw uit Syrië die Engels sprak.
Ze vertelde dat ze met twee plastic bootjes, één vol met mannen en één vol met vrouwen, over zee waren gevlucht.
Onderweg waren de twee boten elkaar kwijtgeraakt.
Op de mannenboot zat haar broer.
Een tijdlang had ze niets van hem gehoord, maar deze week was duidelijk dat de jongen toch was overgekomen en dat hij ergens in Den Haag was.
De blijdschap over dit heuglijke nieuws straalde van haar gezicht.
De zwangere vriendin naast haar hoopte dat ze over drie maanden, als de baby kwam, een dak boven haar hoofd had.

Dan zit je anderhalf uur later op de fiets op weg naar de tandarts.
Vervelende afspraak.
Luxe probleem.
Stel je voor dat je over drie maanden moet bevallen en vurig hoopt dat je dan onderdak hebt.

Je hebt van die schriftlezingen die iets bij je los maken.
Bij mij is dat bijvoorbeeld onze trouwtekst.
Of de teksten die zijn gelezen bij de begrafenissen van onze ouders.
En soms heb ik in het verleden een preek gehoord bij een tekst die me raakte en die ik om die reden nooit meer vergeet.
Gistermorgen werd in de PKN-viering de tekst voorgelezen (Lucas 14: 25-33) die me terugbracht naar het kerkje in Ferch (voormalig Oost Duitsland) in 2018.
Even een klein, maar essentieel gedeelte uit het blog over die kerkdienst:

Het bezoekersaantal haalde de tien niet. De dominee vroeg of we in een kringetje om hem heen kwamen zitten; het leek alsof we in een huiskamer zaten. Het zingen was niet best: de organist speelde alsof de kerk vol zat en de heren links en rechts van mij bakten er niet veel van. Ondanks dat was het een bijzondere ervaring. De preek ging over de uitspraak van Jezus dat je zijn volgeling niet kunt zijn als je je familie niet haat.

De voorganger bleef in de kring zitten tijdens zijn verhaal. Hij keek ons om beurten aan en legde uit dat ‘haten’ niet een erg goede vertaling was. Jezus bedoelde ‘afstand’. Je moet  soms afstand betrachten ten opzichte van je familie, je vrienden en je achtergrond.
“Ik ben opgegroeid in de voormalige DDR en studeerde bij een professor die ons leerde dat we zelf moesten nadenken. Dat was alleen wel moeilijk in ons land, want we mochten wel de krant lezen die door ons kerkgenootschap werd uitgegeven (onder staatstoezicht), maar we mochten de artikelen niet uitknippen, voorzien van eigen commentaar en bewaren.  Er werd voor ons gedacht.”
Maar ondertussen hadden de professor en zijn leerlingen mappen vol artikelen met eigen aantekeningen die natuurlijk niet in de boekenkast stonden.
“Jezus bedoelt dat je hem alleen kunt volgen ‘wenn Kopf und Herz frei sind’. Laat je niet binden door knellende banden die je vertellen wat wel en niet mag, wat wel en niet hoort en wat je moet denken. Altijd zelf blijven nadenken.”

Je familie, vrienden, bezit, werk, kerk en wat je ook maar bindt aan deze wereld niet áchterlaten, maar lóslaten.
Dominee Walter Meijles zei het zondagmorgen natuurlijk in andere bewoordingen, maar bedoelde hetzelfde.
Kijk met een liefdevol hart om je heen en doe wat je hart je ingeeft.

De viering van gistermorgen was niet alleen memorabel door het gesproken woord, maar ook door de muziek.
Arjan Schippers die stukken als ‘Stabat Mater’ en ‘Air’ speelde op het orgel en niet te vergeten het lied geschreven door Huub Oosterhuis dat we hoorden, gezongen door zijn dochter Trijntje.
Wil je het ook even beluisteren? Hierbij een link.

Hele blog lezen over die gedenkwaardige zondagmorgen in Ferch?
Hierbij een link: ‘Besuchen Sie unsere Gottesdienst?’