Categorie: Kerk & gemeente Pagina 18 van 57

Vandaag zijn we niet in Roden.
Geen blog over de PKN-viering van vandaag dus, maar wel over die van vorige week.
Door het zomerreces van mijn blog heb ik daar vorige week niet over geschreven, maar dat was zo’n bijzondere viering, daar moet ik gewoon een blog aan wijden.

Het was een preek met als thema: ‘Help! Haat God vrouwen en homo’s?’
Dominee Sijbrand van Dijk hield zo’n goed verhaal, dat hij na het ‘Amen’ applaus kreeg.
Dat heb ik, zo lang als ik naar de kerk ga (heel lang) nog nooit meegemaakt.
Die preek zou iedereen moeten horen; daarom ga ik niet proberen om zijn verhaal samen te vatten maar zeg ik “Ga die dienst beluisteren”.
Je kunt hem terugluisteren via Kerkomroep, 7 augustus, 09.18 uur, of via het YouTubekanaal van onze gemeente.
Op de afbeelding zie je preekstoel zoals die er uitzag na de preek met daarvoor de voorganger. Deze foto is genomen na de viering.

In het dankgebed trof mij de zin:
“In onze wereld van nu raken wij elkaar steeds meer kwijt achter muren van woorden, achter deuren van meningen en achter gesloten  ramen van opinies. ”
Muren, deuren en ramen.
Die drie woorden brachten mij het kinderliedje ‘Samen’ te binnen van Elly & Rikkert.
Daarin wordt een metselaar beschreven die een huis bouwt: één voor één, steen voor steen, muren, deuren en ramen.
Daarna beschrijven ze het huis van God.

De Heer bouwt ook Zijn huis
Daar zijn wij de stenen van
Ieder heeft z’n plekje in dat huis
Dat God er wonen kan
Eén voor één, steen voor steen
Muren, deuren en ramen
Eén voor één, steen voor steen
Niet alleen, maar
Samen zijn wij het huis van de Heer
Samen, zoveel verschillende namen
Samen zijn wij het huis van de Heer.

Hierbij een link naar het liedje.

Zoveel verschillende stenen, zoveel verschillende namen, zoveel verschillende mensen.
“Hier ben ik. Ik mag er zijn, ik hoor er bij.”

Deze zomer stond ik vijf zaterdagen met m’n blikje Wilhelminapepermunt als gastvrouw in de Catharinakerk.
Bijna altijd leuk.
Bijna.
Eén middag raakte ik aan de praat met mensen uit een klein dorpje in de provincie Groningen.
Ze vroegen of Roden al ‘Samen op weg weg’ was en of de kerk als PKN-kerk werd gebruikt en ik beantwoordde hun vragen.
Toen vroeg ik: “Bent u in uw woonplaats ook al samen op weg?”
Afgemeten en streng klonk het: “Ja, maar wij niet! Wij kerken bij de Gereformeerde kerk in Drachten waar het ware woord des Heren nog wordt gepreekt zoals het verkondigd hoort te worden: volgens de normen en waarden waar wij mee zijn grootgebracht.”
Ze keek mij indringend aan.
Dan kun je natuurlijk in discussie gaan, maar in de loop van de jaren heb ik geleerd dat dat niet zinvol is.
“Fijn dat u zich daar thuis voelt! Heeft u de powerpoint van onze oude kerk al gezien?”

Waarom voegt deze mevrouw, die bij ons te gast is en op mijn pepermuntje sabbelt, mij zo pinnig deze woorden toe?
Die ene zin houdt gelijk een waardeoordeel in over onze PKN-gemeente en deed mij letterlijk een stap terug zetten.
Wil ik anders nog wel eens naar mensen toelopen om iets te vertellen over het gedeelte van de kerk waar ze op dat moment zijn, deze mensen heb ik met hun foldertje en hun pepermuntje verder alleen gelaten. Wij hoeven elkaar immers niet te bekeren op een zaterdagmiddag in juli.

Sinds dit jaar hebben we voor de kinderen die met hun ouders meekomen een puzzel-speurtocht door de kerk.
Voor de corona epidemie had ik aangeboden dat ik die wel wilde maken.
Het is een puzzel geworden waarbij kinderen aan de hand van foto’s bepaalde plekjes in de kerk moeten opzoeken, samen met hun ouders gaan opzoeken welk woord daar bij hoort (DOOPVONT bijvoorbeeld) en dat ze dat invullen in een puzzel.
De eerste keer dat ik de puzzel aan twee kinderen gaf vond ik het best spannend.
De ouders hadden een foldertje, de kinderen de puzzel; samen liepen ze onderzoekend door het gebouw en samen vulden ze de woorden in.
Later stond er een compliment in het gastenboek: missie geslaagd.

Zit je als gemeentelid regelmatig in de Catharinakerk en heb je je kleinkinderen een keer op bezoek?
Loop dan tijdens de openstelling van de kerk een keer binnen voor een gezamenlijk interactieve speurtocht: misschien leer je zelf ook nog wat over het oude gebouw!

“We hebben vanmorgen dus een hagenpreek!” merkte een bezoeker gistermorgen op.
‘We’ zaten met een deel van de PKN-gemeente in de bloeiende tuin van Ben en Mathilde in Foxwolde.
Het was een speciale viering ter gelegenheid van de ‘Jacobszondag’ die in Roderwolde altijd extra aandacht krijgt.
Roderwolde ligt aan het Jacobspad en de kerk is ook vernoemd naar de apostel Jacobus.
Dominee Sijbrand van Dijk had gistermorgen een ketting om met een grote Jacobsschelp er aan.
“Ik voel me net zo’n goeroe!” vertrouwde hij ons toe.
Zo zag hij er ook uit; zo’n volle baard helpt daar natuurlijk ook bij.

Wat is een hagenpreek?
Dat zijn protestantse preken die voor de beeldenstorm in de open lucht gehouden werden; het waren verboden bijeenkomsten, want iedereen was toen nog katholiek.
Het woord ‘haag’ had de betekenis ‘buiten de stad’ waar heggen en struiken zijn.
Het thema van deze Roderwolder hagenpreek was ‘Verwondering’.
We hoorden het eerste verhaal uit de bijbel, waarin de schepping wordt beschreven.

Het scheppingsverhaal is geen geschiedenisverhaal.
De voorganger wees ons op het misverstand dat de mens zichzelf altijd beschouwd heeft als ‘de kroon op de schepping’.
Dat de mens die benaming helemaal niet verdient laat de aarde nu zelf aan ons zien.
Het gaat in het scheppingsverhaal niet om de mens, maar om God en zijn hele schepping.
Helaas kan ik je als lezer niet verwijzen naar Kerkomroep, want de viering is niet opgenomen.

De entourage was fantastisch: mooi weer en die prachtige tuin van Mathilde en Ben,
Het bracht Gerard en mij even weer terug naar de vele campingdiensten waaraan wij vroeger als duo meewerkten.
We zaten onder een bloeiende catalpa-boom; bij iedere windvlaag waaide er wat bloesem af, wat een behoorlijke ‘zooi’ veroorzaakte op het gras.
Eén zo’n bloemetje viel tijdens het zingen op mijn schoot.
Toen ik het van dichtbij bekeek zag ik pas hoe mooi één zo’n bloemetje is.
Kijk nou.

Hoezo zooi!
Het thema van de viering kwam zomaar uit de boom vallen.

In  de laatste editie van Kerknieuws deed predikant Sijbrand van Dijk een oproep: Ik wil het in deze vakantieweken wel eens hebben over bijbelteksten waarvan je denkt:”Wat moet je dáár nou mee?”
Mijn verzoek is: mail me jouw meest aanstootgevende bijbelgedeelte.
Toen ik Sijbrand sprak na onze familiedag toen ik Henk terugbracht na zijn schilderworkshop vertelde ik hem mijn ‘bijbeltekst des aanstoots’: In de tien geboden hoorden we vroeger iedere zondag de zin: “……..die de ongerechtigheid der vaderen bezoek aan de kinderen, aan het derde en aan het vierde geslacht van hen die Mij haten.”
Vond ik als kind vreselijk om te horen. Oneerlijk ook.

Gistermorgen in de viering was dit het thema.
Natuurlijk was ik benieuwd naar wat de voorganger er over zou vertellen.
Het was verrassend en het was emotioneel.
Hij legde de nadruk op ouders en kinderen en op de opvoeding die we van onze ouders hebben gehad.
“Opvoeding is vormen en vormen is beschadigen” zei hij daarover.
Ouders geven generatie op generatie via hun genen karaktereigenschappen door en via hun opvoeding geven ze hun leven door.
De zonzijde van hun leven, het plezier , de humor, maar ook de innerlijke gevechten, de teleurstellingen en de bitterheid.
Ze geven ook hun verwachtingen door waar jij als kind soms niet aan kunt voldoen.

Ieder kind krijgt een rugzak mee van wat de ouders hem of haar hebben meegeven.
Het valt niet altijd mee om je leven te leiden met dat wat er in jouw rugzak zit.
Maar je kunt je ouders niet blijven verwijten dat jouw leven niet tot bloei komt door wat zij in jouw rugzak hebben gestopt; dan blijf je in hun leven hangen en kom je nooit in je eigen leven terecht.
De dominee vertelde over een hilarische cartoon van Peter van Straten.
Twee oude mensen zitten op een bankje. De vrouw zit gebogen en kijkt treurig.
De man zegt: “Maar Ans, je bent nu 80, je kunt je ouders niet overal de schuld van blijven geven..”
Accepteer dus wat er in die rugzak zit: dit is wie ik ben.
Er zitten dingen in jouw familie en die heb jij nu.
Je bent geroepen om je rugzak op te nemen en er nieuwe wegen mee in te slaan.
Jouw leven is jouw eigen verantwoordelijkheid en het is aan jou wat je met jouw rugzak doet.
Het maakte nogal wat los; ik zag menigeen een traan wegvegen en bij het koffiedrinken werd er ook nog heftig over nagepraat.

En die straf voor het derde en het vierde geslacht?
Dat werd ook uitgelegd, maar als ik dat op dit blog omstandig ga uitleggen gebruik ik veel te veel woorden voor één blog.
De preek eindigde hoopvol: de voorganger las de woorden die na die moeilijke zinnen over het boeten van het 3e en 4e geslacht in Deuteronomium staan: ‘….. maar als ze mij liefhebben en doen wat ik zeg, bewijs ik hun mijn liefde tot in het duizendste geslacht.’
Advies voor iedereen die ouders heeft gehad: ga deze preek van Sijbrand van Dijk luisteren, je steekt er veel van op en je knapt er van op.
Dat advies geldt ook voor iedereen die kinderen heeft opgevoed.
Hierbij een link naar Kerkomroep: zondag 17 juli, 09.30 uur in Op de Helte.

Nog een paar woorden dan: Arjan Schippers kreeg gistermorgen applaus na zijn pianouitvoering van ‘The circle of life’ uit The Lion King.
Nog een reden om de kerkdienst terug te luisteren!

En Sijbrand, het antwoord op jouw vraag na de dienst is 10.

“Mag ik u een pepermuntje aanbieden?”
Gistermiddag stond ik voor het eerst weer sinds 2019 als gastvrouw in de Catharinakerk.
‘Toeristendienst’ noemde een vriendin het ooit.  Wat mij betreft één van de leukste vormen van vrijwilligers werk die je kunt doen.

Piscina *

“Wat bijzonder dat in deze protestantse kerk nog te zien is dat het voor de reformatie een katholieke kerk was!”
Hier spreekt een kenner.
In een mum van tijd zijn we verwikkeld in een gesprek dat begint met de piscina en Gods water over Gods akker laten lopen, verder gaat over het verschil tussen protestants en katholiek, dat overgaat naar een dominante katholieke vader en verplichte kerkgang en eindigt bij een moeilijk afscheid van vader, levenslang affiniteit voelen met het geloof en  toch niet meer naar de kerk gaan. Een wonderlijke combinatie van het delen van geschiedenisverhalen en het bieden van een luisterend oor.
“Het was mij een aangenaam genoegen. ”
Dat genoegen was geheel wederzijds.

Aan het eind van de openstelling maakten we kennis met de ouders van collega rondleider Peter,  de heer en mevrouw Jager.
Hij was predikant in Roden van 1968 tot 1983.
Hij was destijds de eerste ’tweede’ predikant van hervormd Roden,  vanwege de enorme groei van ons dorp in die periode. Hij klom nog even  op de preekstoel en constateerde dat het beklimmen van de  trap vroeger al lastig was,  maar dat het nu hij boven de tachtig was echt wel moeilijk werd.

Bij een kopje thee vroeg ik hem naar zijn ambtsperiode in Roden.  Hij was de predikant die vond dat het oude doophek rond de preekstoel moest verdwijnen om plaats te maken voor een liturgisch centrum. De ouderwetse banken werden ingeruild voor stoelen en hij introduceerde de liturgische kleuren in onze gemeente.
Ik herinner mij vanuit die tijd vooral het gemopper van mijn vader over ‘die katholieke fratsen’ die in Hoogersmilde destijds nog niet aan de orde waren, maar landelijk wel al werden ingevoerd.

De tijd vloog gistermiddag voorbij.
Er kwam nog een moeder die met haar zoontje even een kaarsje wilde aansteken.
Die hoef je niets aan te bieden en niets te vertellen.
Dat het iets met hen had gedaan was wel duidelijk.
Ze hoefden niets uit te leggen, ook daar is een kerk voor.

Van te voren had ik er naar uitgekeken: weer dienst draaien in de eeuwenoude Catharinakerk.
De afgelopen jaren heb ik het gemist.
Collegavrijwilliger Bea had chocolaatjes mee en constateerde dat mensen daar niet altijd zin aan hadden ‘als ze net zo’n pepermuntje van jou hebben weggeknapt…. ‘
Peter voorzag een concurrentiestrijd, maar dat is geenszins het geval.
In de kerk is geen ruimte voor concurrentie; of je nou chocola of pepermuntje uitdeelt, voorop staat de gastvrijheid en de aandacht voor de mensen die een kijkje komen nemen.
Dominee van vroeger of ex-katholieke tuinder uit Tuitjenhorn, orgelkenner of geïnteresseerde in archeologie.

Ook een keer langskomen?  De Catharina kerk is geopend op donderdag-, vrijdag- en zaterdagmiddag in juli en augustus van 14.00 tot 16.30 uur. Welkom!

* Een piscina is een ondiep bekken naast het altaar van een kerk dat wordt gebruikt voor het wassen en afvoeren van het water waarmee men het altaarlinnen en het doekje waarmee de wijnbeker wordt afgeveegd wast. Er zit een afvoerpijpje in dat rechtstreeks naar het kerkelijk erf loopt. Wanneer resten van de geconsacreerde hostie dan werden weggespoeld stroomde het op het kerkhof, zodat ook de doden op het kerkhof (gewijde grond) deel aan het sacrament zouden krijgen. Daar komt het spreekwoord ‘Gods water over Gods akker laten lopen’  vandaan.

Eigenlijk hadden wij al lang vakantie van de cantorij moeten hebben; na Pinksteren stopt normaal gesproken het seizoen en zien we elkaar eind augustus weer.
Maar dit jaar zongen we een maand langer door, want pastor Astrid Mekes nam afscheid van onze gemeente op zondag 3 juli en de cantorij werd uitgenodigd om in die viering mee te doen.
Astrid had de inhoud van de viering zelf bepaald en had veel bekende liederen uitgezocht, die we als cantorij al vaak gezongen hadden.
Mochten we al denken: “MAKKIE!” dan hadden we buiten waard Karel gerekend. Die had Astrid het idee aan de hand gedaan dat wij een Franse versie van het Onze Vader konden zingen én een bewerking van Psalm 8 van Gaudimel.
Hierbij een link naar de uitvoering van dat stuk die tenor Jelle ons stuurde ‘om mee te oefenen’: Psalm 8
Daar hadden we onze handen vol aan, dus een makkie was het niet gistermorgen.

Na de energievretende familiedag (verslag zie gisteren) was 08.30 uur repeteren wel vroeg.
Het was bij het inzingen ook niet allemaal even zuiver; Karel adviseerde ons om onze oren naar elkaar te richten.
Een omfloerste manier om te zeggen: zelf niet zo hard zingen, naar het orgel en de andere stemmen luisteren.
De uitvoering van Psalm 8 van Goudimel ging in de viering gelukkig goed.
Daarna zongen we al die mooie, bekende liederen die Astrid had uitgezocht: ‘Licht dat ons aanstoot in morgen’, ‘De vreugde voert ons naar dit huis’ en ‘Zo vriendelijk en veilig als het licht’ om maar eens een paar te noemen.

We hoorden in deze viering verhalen over Jacob en over psalm 84, maar op mij maakte het kinderverhaal de meeste indruk.
Op internet vond ik een website waar het hele verhaal op staat, zie ‘Over de grote rivier‘, een troostend verhaal over afscheid nemen.
Het slotlied was ‘Ga met God en Hij zal met je zijn’, in wisselzang gezongen met de gemeente en de cantorij.
Dat sloot naadloos aan bij de zegen die Astrid meekreeg toen ze uit het ambt werd ontheven:

God zal met je meegaan
als licht in je ogen
een lamp voor je voet
als hand op je hoofd
een arm om je schouder.
Als baken bij ontij
een verte die wenkt
als groet op je lippen
en hoop in je hart
als stem die je uitdaagt
een woord dat je de weg wijst.
Zo zegene u God, de vader, de zoon en de Heilige Geest.

Er was een mooi gedicht van Bea, er waren toespraken met mooie woorden, een fotopresentatie ’12 jaar Astrid’, koffie met gebak, fijne gesprekken met oude bekenden en een lekkere lunch.
Een volle zondagmorgen die tot na tweeën duurde.
’s Middags deden we even helemaal niks.

Gistermiddag volgde ik via Kerkomroep de dankdienst voor het leven van Jansje Bos.
Gemeentelid van onze kerk.
Jansje en ik kenden elkaar niet zo goed; onze gemeente is groot en we zaten niet bij elkaar in ‘kringetjes van de kerk’ zoals bijvoorbeeld koor en gespreksgroepen.
Vorig jaar in een kerkdienst stapte er als lector iemand naar voren die ik in eerste instantie niet kende.
Toen ze begon te praten hoorde ik dat het Jansje was; ze had een maagverkleining ondergaan en was drastisch afgevallen.
Ze had een longziekte en het was beter voor haar conditie als ze wat gewicht zou verliezen.
Na de viering sprak ik haar aan; “Mens, ik herkende je niet tot ik je stem hoorde!”
We maakten even een praatje. Toen vertelde ze dat ze iedere dag de blogs op mijn website las en daarvan genoot.
Ik smeedde het ijzer toen het heet was en vroeg haar om eens een blog te schrijven in de rubriek ‘Lezer van de maand’.
Ze zei direct toe. “Leuk!”
In december kreeg ze te horen dat de conditie van haar longen hard achteruit ging en ze ging een traject in om in aanmerking te komen voor een longtransplantatie.

Haar bijdrage voor ‘de Waarde van de dag’ is gepubliceerd in de maand maart van dit jaar.
Wil je het nog eens lezen? Hierbij een link naar haar verhaal.
Toen we heen en weer mailden over dat blog kwamen we tot de ontdekking dat er veel raakvlakken in onze levens waren.
“Ik kom een keer bij je op de koffie, dan gaan we wat beter kennismaken!”
In april zocht ik haar op.
Ze zat toen al aan de zuurstof en ik schrok van haar conditie, maar daar ging het maar twee minuten over.
Wat gezellig hebben we het gehad.
Geschiedenis, muziek, familie, onderwijs, kerk, onze jeugd, we raakten niet uitgepraat.
Toen ik wegging zei ze: “Wat een aangename kennismaking! Als ik straks weer ben opgeknapt kom ik bij jou koffiedrinken. En dan ga ik ook meedoen met Holy Stitch!”

Jansje is niet meer opgeknapt; ze is overleden voordat de longtransplantatie kon plaatsvinden.
Tijdens de viering heb ik haar beter leren kennen door de verhalen van haar zoons, haar zussen, haar neef en haar collega/vriendin.
Omdat ik Jansje niet goed heb gekend, zal het gemis in mijn persoonlijke leven waarschijnlijk niet groot zijn.
Maar na de dankdienst weet ik toch wat ik mis, nu er geen tijd meer is om elkaar beter te leren kennen.

In het licht van de longtransplantatie die te laat kwam vraag ik hierbij aandacht voor ‘Give & Live’, een recreatieve fietsclub voor orgaanontvangers, donoren en iedereen die met orgaandonatie te maken heeft. De club is ontstaan uit samenwerkingen tussen stichting Donerik & Friends en het UMC Groningen met als serieus einddoel de beklimming van de Mont Ventoux (de Transplantoux). In het weekend van 25 juni zal ook Hetty Veerman (in 2015 nieuwe longen gekregen) de Mont Ventoux op fietsen; daar heeft zij in juli van 2022 dit blog: Een TOP-ervaring over geschreven.

Gisteren schreef ik al over het oefenen met het ‘Af&Toe-kleinkoor’; vanmorgen werkten we met z’n achten mee aan de ‘Ik Zie Jou’-overstapviering.
Waar het anders wel eens spannend is of allemaal goed gaat qua meerstemmigheid, deze morgen hadden we het ons wat dat betreft gemakkelijk gemaakt.
Een kinderlied uit het liedboek, een Taizé-lied en de responsie ‘Houd mij in leven’ tijdens de gebeden; die laatste twee weliswaar wel vierstemmig, maar niet moeilijk.
Wat we nu spannend vonden was onze bijdrage aan het begin van de viering, waarbij wij als koor ruzie maakten met de dominee over welke liederen over geluk het beste bij de viering pasten.
‘Wat een geluk….’ van Rudi Carell was niet geschikt en ‘Ik ben gelukkig zonder jou’ van Conny van den Bosch ook niet.
Het moest stemmig, religieus.
“Gelukkig is het land” was veel te ouderwets, het moest moderner.
“Ik geloof in geluk’  van Guus Meeuwes was ‘wel aardig’…. maar we kwamen in gezamenlijkheid uit op “Voor mij is geluk’  een vrolijk kinderlied uit ons eigen liedboek.
Als je de viering terug kijkt op YouTube zie je hoe we genoten van dit ongebruikelijk begin van een kerkdienst.

Wat een geluk dat de kampleiding het weekend heeft overleefd!
Het zag er vrij dramatisch uit toen ze vanmorgen binnenkwamen: één had een verband om haar hoofd en een ander zat gewond in een rolstoel…..
Het viel mee, begrepen we later. Eigenlijk hadden ze gewoon geluk gehad!
Dat er verband en pleisters genoeg waren en dat er een reserveluchtbed voorhanden was bijvoorbeeld.

Wat een geluk dat we zoveel jonge mensen in Op de Helte hadden vanmorgen. We zagen aanstekelijke foto’s en video’s van het kampweekend dat vrijdag en zaterdag werd gehouden in de tuin van Toos en we zongen met het elkaar het lied ‘Kom laat ons zingen vandaag’ dat ook tijdens het kamperen was gezongen.
Er waren een tweetal bijzondere aandachtsmomenten vanmorgen.
Twee kinderen maken deze zomer de overstap van de basisschool naar de middelbare school en namen afscheid van de kindernevendienst.
De ouders kwamen daarbij ook op het podium. Na het toespraakje deden de kinderen een stap vooruit en de ouders deden een stapje terug.
Een symbolisch moment. Tijdens de koffie vertrouwde één van de moeders me toe dat het haar echt iets had gedaan; het is toch een speciaal moment dat wordt gemarkeerd in de tijd.

En wat een geluk dat we al die jaren als PKN-gemeente gebruik hebben mogen maken van de diensten van Sijcolien.
Zij nam vanmorgen, na minstens dertig jaar jeugdwerk en kindernevendienst, afscheid als leidster.
In de danktoespraakjes werd aangehaald dat ze er ‘gewoon altijd was’ en overal aan dacht.
Het welgemeende applaus zei genoeg: bedankt voor je jarenlange inzet, Sijcolien!

Wat kwamen we nou te weten over geluk?
Geluk is een reis, een richting, niet het punt waarop je eindigt.
Wat kunnen we onderweg doen, wat zegt Jezus daarover?
Wees zachtmoedig, barmhartig, durf nederig te zijn en zoek de vrede: laat je licht zo maar schijnen.
Geen moeilijke opdracht, voor iedereen te doen.
Dat is mazzel hebben!

Ambivalente gevoelens had ik zondagmorgen onder de preekstoel.
Aan de ene kant…..  aan de andere kant…

Aan de ene kant hoorden we het verhaal van Ruth, die zich op aandringen van Naomi aanbiedt aan Boaz; hij neemt daarop zijn rol als ‘losser’ voor de familie.
Ruth brengt daarmee een offer voor Naomi, voor de familie.
Aan de andere kant zijn we in Nederland nog niet zo heel lang af van het idee dat de vrouw ondergeschikt is aan de man, zich hoort te voegen naar zijn wensen.
Uit het verleden van van mijn familie klinken nog de verhalen van de zichzelf wegcijferende vrouwen.

Aan de ene kant zagen we een opgewekt en kleurrijk filmpje over een jongeman die vanuit zijn dorpje in Oeganda hoopvol vertrekt naar de grote stad, daar een bestaan probeert op te bouwen en uiteindelijk  met een kerkgemeenschap uitbundig een loflied staat te zingen.
Aan de andere kant was de collecte voor het project van Kerk in Actie voor de straatkinderen van Kampala die juist vanuit de stad, waar ze worden uitgebuit en een marginaal bestaan leiden, weer teruggebracht naar hun dorp waar er beter voor hen gezorgd wordt.
Dit staat er over het project op de website: In de Oegandese hoofdstad Kampala leven duizenden kinderen op straat. Ze worden hier door volwassenen neergezet om te bedelen. Ze gaan niet naar school, worden uitgebuit en mishandeld. Kerk in Actie werkt samen met drie Oegandese organisaties die dit probleem aanpakken. Zij vangen de kinderen tijdelijk op en herenigen hen met familie in hun geboorteregio. Ze zorgen dat de kinderen daar weer naar school gaan of een vak kunnen leren. Ook doen ze er alles aan om migratie van nieuwe kinderen naar de stad te voorkomen.* 
Van toegevoegde waarde waren voor mij de foto’s van Diede.
Zij is zelf in Oeganda geweest; ze heeft Kampala en ook de Dwelling  Places die horen bij het project bezocht.
Jammer dat we die foto’s pas zagen na de viering,  toen er al veel mensen weg waren.

Een kerkdienst als het leven zelf.
Het onderliggende thema was namelijk: een ander tot zijn recht laten komen.
De preek eindigde met de constatering dat ons geluk afhangt van het geluk van de mensen die aan ons zijn toevertrouwd.
Daarbij moet je de balans zien te vinden tussen ‘er zijn voor de ander’ en ‘jezelf wegcijferen’ voor de ander.

* Meer weten over dit project en hoe je kunt doneren?
Hierbij een link naar de website van Kerk in Actie.