Categorie: Kerk & gemeente Pagina 51 van 57

Kerkdiensten, bijeenkomsten van de PKN-gemeente Roden-Roderwolde

8 april: Klompendans op de cantorij?

Door Ada

Op 8 april 2016

Gisteravond zaten er zo maar 7 extra mensen bij de repetitie van de Catharinacantorij.
Op 24 april is namelijk de Kerkendag, dan is er ’s morgens één viering met de gezamenlijke kerken van Roden: katholiek, doopsgezind en protestants. Oecumenisch met een duur woord. Gasten waren daarom welkom om mee te zingen!

Met zoveel nieuwe mensen was er in het begin sprake van rommelige ongewoonte. De leden van het koor moesten voor de repetitie hun muziek van de drie diensten rondom Pasen inleveren. Langs tafels vol met stapeltjes bladmuziek draaide iedereen zoekend om elkaar heen, ondertussen elkaar bevragend: Waar ligt dit? Waar ligt dat? Het moet er voor de gasten uitgezien hebben als volksdansen.
Zonder klompen, met papieren.

Bas naast mij was niet helemaal goed bij stem. In de pauze ging hij naar huis. Bas daar weer naast omschreef beeldend wat er met zijn buurman aan de hand was: ” haals vol snöt en sliem…” Soms heb je niet zoveel behoefte aan details.

Op de muziekbladen die wij krijgen staan altijd aantekeningen van vorige keren dat we het lied zongen.
“Om de beurt ademhalen staat hier!” zei iemand bij ons in de rij.
Het bleek te gaan om een heleboel noten op het woord slaaf.
“Je begint met slaaa…..” zei cantrix “en je eindigt met …aaf”.
En om de beurt ademhalen dus.
Wij zagen onszelf op de achterste rij al een estafettestokje doorgeven. Met onderdrukte pret als gevolg.

Het zingen ging erg goed.
De gasten waren voornamelijk sopranen en het klonk als een klok.
Eigenlijk had ik gisteren een rotdag.
Ik kreeg een mailtje over het overlijden van een relatief jong familielid. Beroerd was ik er van, pakte er de hele middag mee om en kreeg het niet uit m’n hoofd.
Dan is de cantorij een goede afleiding. Zingen verzet de zinnen, de mooie teksten doen de rest.

Reageren

4 april: Wie bent u?

Door Ada

Op 4 april 2016

In Kerk & gemeente

Gistermorgen hadden we in de Catharinakerk een ‘vrömde’ dominee.
Kerkelijke gemeenschappen kunnen daar soms wat autistisch op reageren.
“Wie preekt er vanmorgen?”
“Hulzebos uit Britsum.”
Hm. Kennen we niet.

De voorganger deed gistermorgen het enig juiste in onze Noord-Drentse gemeente: ze vertelde “waor ze d’r iene van was”. De dochter van. Je zag de mensen denken “O ja! Die zat als kind op basisschool de Hoeksteen. Er zitten ook wat ex-leerkrachten in de kerk…..”.
Dat is dan ook maar weer duidelijk.

De schriftlezing was uit Johannes, daarin ging het over de verschijning van Jezus aan zijn discipelen aan het meer van Tiberias. Lezen? Klik hier: Johannes 21>>>. Hierin vragen de discipelen zich af wie toch die man op de oever is.
De predikante vroeg in de preek: is er iets veranderd in je leven na Pasen? Heb je het helemaal over een andere boeg gegooid?
De leerlingen van Jezus pakten de draad van het gewone leven weer op. Ze gingen vissen.
Wij kregen het advies om dat ook te doen. Neem Jezus’ woorden en zijn voorbeeld mee in je dagelijkse leven. Leef je leven in het nieuwe licht van Pasen.

De overdenking werd afgesloten met de constatering dat iedereen op de vraag “Wie bent u?” een ander antwoord geeft. Een ieder heeft immers zijn eigen verhaal. Maar voor iedereen geldt dat vóór het antwoord op de vraag”Wie bent u?” kan komen te staan: “Ik ben een kind van God.”

Na de dienst was er koffiedrinken. Daar sprak ik de dominee nog even. Ze is naast predikante in Britsum ook gastpastor in ‘Nijkleaster’ in Jorwert, een pioniersplek van de Protestantse kerk Nederland. Daar zijn Gerard en ik ook eens geweest, zie 4 oktober >>>
Wij zullen haar daar misschien nog wel eens ontmoeten, want ik ben van plan om Jorwert nog eens te bezoeken.
Maar misschien komt ze ook nog wel eens naar Roden, want ik ben het roerend eens met degene die na de dienst tegen zijn buurman zei: “Die mag hier nog wel ies kommen preken.”

Reageren

27 maart: De steppe zal bloeien

Door Ada

Op 27 maart 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen, op de morgen van Paaszondag, sloten we in onze gemeente de Paascyclus af met een wonderschone dienst.

Gisteravond hadden Gerard en ik de Paaswake gemist, want Gerard’s jongste broer werd vijftig en dat werd uitbundig gevierd. Met familie, vrienden, een borrel en een chinees buffet. De vriendengroep van het stel kennen wij ook uit Hoogersmilde en we hadden hen een tijdje niet gezien. Met mijn schoonzusjes besprak ik dat ze allemaal zo oud geworden waren……. even verderop zeiden de vrienden waarschijnlijk hetzelfde over ons!

Terug naar de viering van vanmorgen. We werkten met de Catharinacantorij mee en moesten dus al om 09.00 uur in de kerk zijn. Na zo’n feest én met een uur minder vanwege de zomertijd was dat best vroeg. Maar beslist de moeite waard.
In de viering werden het scheppingsverhaal, een tekst uit Jesaja 51 en het opstandingsverhaal (deze morgen uit het Johannes-evangelie) door elkaar heen gevlochten en de cantorij omzong het met bijpassende muziek. De bloemen die vrijdagavond bij het kruis waren gelegd stonden nu her en der verspreid in de kerk.
Heel verrassend was het lied “De steppe zal bloeien”, lied 608 uit het nieuwe Liedboek. Meestal sterft dit in schoonheid omdat de gemeente nooit zo goed weet waar de rusten zitten en waar moet worden doorgezongen. Zo niet vanmorgen. Cantrix Erica dirigeerde en gaf duidelijk aan hoe het gezongen moest worden. Erwin Wiersinga zat achter het orgel en begeleide het met een

Mee naar huis

waterval aan noten op het historische Hinzs-orgel. En toen werd het zomaar een spirituele belevenis die mij tot tranen toe ontroerde.

Aan het einde van de dienst sprak de voorganger de wens uit dat we zouden opstaan net als Jezus.

Opstaan uit onze onverschilligheid, opstaan tegen onrecht en liefdeloosheid.
Bij de uitgang kregen we een narcis, zodat we iets van de viering mee naar huis zouden nemen.
‘De steppe’ nam ik in ieder geval mee naar huis, dat zong nog lang door in mijn hoofd.
Hierbij een link naar een pagina van de website kerkliedwiki >>> met meer informatie over het lied.

Reageren

25 maart: Niet de oren! De voeten.

Door Ada

Op 25 maart 2016

In Kerk & gemeente

Afgelopen woensdag stond ik rond half drie met een collega bij het kopieerapparaat.
“Goed weekend” wenste ik hem “ik ga zo naar huis” .
“Begint het voor jou ook morgenavond met de Witte Donderdag?” vroeg hij. Op mijn werk doe ik niet geheimzinnig over het feit dat ik protestants ben, maar het is niet een dagelijks onderwerp bij het koffieapparaat.
Er ontstond een gesprekje over rituelen in de stille week, de vieringen en zingen in een cantorij. Hij is lid van de PKN-gemeente in Vries, hij is daar al 9 jaar kerkrentmeester. Ook hij beleeft dus deze dagen ‘de paascyclus’ binnen de PKN-kerk. Dat wisten we nog niet van elkaar, het geeft een stukje herkenning en verbondenheid.

Gisteren was het Witte donderdag. Dan herdenken we het laatste avondmaal dat Jezus met zijn leerlingen vierde. Op die avond leerde hij hen om in een stukje brood zijn lichaam en in het slokje wijn zijn bloed te gedenken.

Voorafgaand aan de maaltijd waste Jezus zijn leerlingen de voeten. Een taak die anders door een huisknecht werd gedaan, maar die was er die avond niet. Niemand van de leerlingen voelde zich geroepen om die taak op zich te nemen. Jezus liet met zijn optreden zien dat je je nooit te goed moet voelen om een ander de voeten te wassen.
De voorganger zei het gisteravond heel treffend:
We moeten elkaar niet de oren wassen, maar de voeten.

Reageren

21 maart: Het orgel-balkonhekje.

Door Ada

Op 21 maart 2016

In Kerk & gemeente

Gisteravond was de vesper waaraan wij, Piety, Jaap, Gerard en ik, onze medewerking verleenden.
En natuurlijk: wij vinden het fijn om met z’n vieren te zingen, we hadden de stukken goed ingestudeerd, maar de zenuwen spelen een uur voor dienst behoorlijk op.

Hinszorgel in de Catharinakerk

Mensen die mijn blog lezen weten dat ik graag luister naar het orgel als Erwin Wiersinga er op speelt. Gisteravond was hij onze begeleider, dan zit het dus wat orgel betreft wel goed. Maar met Erwin ‘luistert het ook nauw’.
Het eerste lied tijdens het inzingen was ook gelijk het moeilijkste van de dienst en dat ging beslist niet jofel.
Dan verschijnt Erwins hoofd boven het orgel-balkonhekje.
Dat is niet goed voor je zelfvertrouwen.
Maar gelukkig: de rest ging goed. Erwin stelde voor om in de dienst iets luider mee te spelen. “Om onze foutjes te markeren.” veronderstelde Jaap. Hij bedoelde maskeren…

Die foutjes waren er. Maar het meeste ging goed. Vooral het eerste lied, dat tijdens het inzingen voor problemen zorgde, ging tijdens de viering helemaal goed.
Als gelegenheidskwartet hebben we genoten van de repetities in de aanloop naar deze viering toe.
Het was de eerste keer dat Gerard en ik weer in het openbaar zongen na de lange periode van ziek zijn van Gerard. Daar zijn we blij mee. Net als met het feit dat Gerards conditie met sprongen vooruit gaat. En dat z’n haar weer terug is. Het is fijn dat we alle dingen zo langzamerhand weer op kunnen pakken.
Voelt goed!

Reageren

6 maart: Als woorden stokken spreekt de hand.

Door Ada

Op 6 maart 2016

In Kerk & gemeente

Bevestiging van ambtsdragers. Twee mannen die zich willen inzetten voor onze PKN-gemeente. Eén als diaken en één als ouderling-kerkrentmeester. Vanmorgen stonden ze vóór in de kerk en zeiden ‘ja’. Ik zou zeggen: applaus!
Maar dat doe je niet. Heurt niet zo.
Vanmorgen heb ik ze met een handdruk gefeliciteerd én sterkte gewenst.
Die handdruk had ik ook al als plaatje op de PKN-website gezet bij ‘Viering a.s. zondag”. De voorganger bekrachtigt het ‘ja’ met een handdruk namens de hele gemeente.

Handen speelden vanmorgen een hoofdrol in de viering.
De gelijkenis van de Verloren Zoon stond centraal (lezen? zie >>>).
De predikant maakte vanmorgen gebruik van de zegeningen van deze tijd (de beamer) en liet ons het schilderij van Rembrandt zien met hetzelfde onderwerp.
Hij attendeerde ons op de handen van de vader.
Wie goed kijkt, ziet dat dat twee verschillende handen zijn.
De ene hand is een grote en ruige vaderhand. Deze hand lijkt krachtig op de schouder van de jongste zoon te drukken. Alsof Rembrandt daarmee wil uitdrukken dat de vader hem stevig tegen zich aan wil houden en nooit meer los wil laten.
De ander hand lijkt op een schone en zachte moederhand. Deze hand ligt zichtbaar zacht op de rug van de jongste zoon. Hieruit blijkt de liefde en de zorg van de moeder.
Er valt nog veel meer te zien op het schilderij. Op internet vond ik, zoekend naar een plaatje, deze website Observatie schilderij >>>.

Als slotlied zongen we vanmorgen lied 1014, één van de laatste liederen uit het nieuwe liedboek “Geef vrede door van hand tot hand”.
De woorden van het vierde couplet ontroerden me:

De sterke, zachte hand zij dank,
die meer dan troost kan geven:
als woorden stokken, spreekt de hand
in vriendschap, steun en zegen.

Het zingen lukte niet zo goed vanmorgen vanwege een erg gezellig feestje zaterdagavond, maar ook zonder het gebruik van mijn stembanden was deze viering meer dan de moeite waard.

Reageren

4 maart; “Een kwartier, hè.”

Door Ada

Op 4 maart 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Met alle positieve punten met betrekking tot zingen nog in m’n hoofd (zie blog gisteren) wandelde ik gisteravond weer naar de cantorij-repetitie.
In deze periode voor Pasen hebben we het er maar druk mee: we werken mee aan de vieringen op Witte donderdag, Goede vrijdag en Paasmorgen. Dat betekent heel veel liederen, een stuk of vijf repetities en hard werken. De meeste liederen hebben we al eens gezongen. Maar dat betekent niet dat we ze zo weer zingen. In bedekte termen probeerde cantrix ons duidelijk te maken dat we thuis ook iets zouden kunnen doen.
Ik zag denkbeeldige tekstballonnetjes boven sommige hoofden. “Huiswerk!?!”

Gisteravond zongen we alle muziek voor de Witte donderdag. Mooie muziek. Alleen het tafelgebed biedt niet veel uitdaging. Eén-stemmig en weinig variatie. Wat cantrix de opmerking ontlokte: “We hebben wel eens een moeilijker tafelgebed gezongen.” Waarop iemand zei: “Ja. En mooier.”

Eén lied ging heel beroerd. Lacherig zongen we het uit, het was echt niet om aan te horen. Cantrix liep ñaar het keyboard, sloeg het akkoord aan en riep opgewekt: ” We zijn wel op toon gebleven!”
Na een uur zingen was het om half negen pauze. Koffie. Dat is ook altijd een zeer genoeglijk deel van de cantorij-avond, dat eigenlijk altijd langer duurt dan de vijftien minuten die er voor staan.
Meestal staat onze cantrix dit oogluikend toe, maar vanavond kregen we vooraf de boodschap mee: “Een kwartier, hè!”

Dat is gelukt. Het tweede kopje werd in recordtempo naar binnen gewerkt en we hebben het hele repertoire voor 24 maart doorgezongen.
Ondertussen had ik nog grote pret met de mensen om mij heen bij het pakken van een begintoon…….toen we zouden inzetten lukte dat even niet.
Het woord ‘klieren’ viel in dit verband. Mea culpa.
Met een collega-alt wandelde ik terug naar huis.
We waren het roerend eens: zingen is goed voor je hart, je longen én je humeur!

Reageren

3 maart: Met hart en ziel.

Door Ada

Op 3 maart 2016

In Kerk & gemeente

Gisteravond had ik mijn huiskamer vol zitten met mensen die ‘met hart en ziel’ wilden zingen. Dat was namelijk de titel van de activiteit die ik verzorgde voor de commissie Toerusting van onze PKN-gemeente. Het zou eigenlijk in De Deel bij de Catharinakerk plaatsvinden, maar zondag hadden zich nog maar 4 mensen opgegeven. Daarom besloot ik het maar bij ons aan de keukentafel te doen.

Maar die keukentafel was te klein! Er kwamen nog 5 anderen die zich niet hadden opgegeven, dus we verhuisden met papieren en gitaar naar de kamer.
Het was heerlijk om te doen. Het is geen geheim dat ik heel erg van zingen hou en gisteravond was ik helemaal in mijn element: liederen uit het nieuwe liedboek, Taizé, van Elly en Rikkert, een paar canons, liederen uit ‘Daar is het daglicht’ en…..ééntje uit de bundel Johannes de Heer.
Op zo’n avond wil ik de mensen graag laten beleven hoe leuk samen zingen kan zijn. Hoe je een eenvoudig lied al snel tweestemmig kan zingen, ook al ben je geen geoefende zanger. Daar komt bij dat zingen goed is voor lichaam en geest; door te zingen wordt de ademhaling gestimuleerd en dat is goed voor de bloedsomloop. Ook het plezier in het zingen werkt stressverlagend. Het is goed voor je hart, je longen en je humeur. Er is nog plaats op onze cantorij.

Het was een mooie avond. En het was echt niet allemaal top-kwaliteit, maar we hebben wel met heel veel plezier samen gezongen, gepraat over liederen, het nieuwe liedboek en over zingen bij een koor. Aan het begin van de avond las ik een bladzijde voor uit “Luister eens even!”, een christelijk boekje voor de jeugd dat ik kreeg toen ik van de Lagere school af ging. Als twaalfjarige was ik onder de indruk van het verhaal ‘Ik kan niet zingen’, dat las ik voor. (Benieuwd naar het verhaal? Zie: Ik kan niet zingen). De essentie is: ga zingen, ook al denk je dat je het niet kan. Maar doe het vooral met hart én ziel!

Reageren

21 februari: Beloftes in plaats van geboden.

Door Ada

Op 21 februari 2016

In Kerk & gemeente

Vanmorgen werkte de Op de Helte cantorij mee aan de viering van onze PKN-gemeente. Deze cantorij heeft een nieuwe cantrix: Thysia Betting-Slagter. Voorganger Bart Elbert (door de diaken in de afkondiging Bert Albert genoemd, waardoor de gemeente collectief gniffelde…) heette haar van harte welkom en hoopte op een goede samenwerking tussen haar, de cantorij en de gemeente.
Het zingen van de cantorij geeft voor mij altijd een extra dimensie aan een viering.
Erwin Wiersinga was de organist en ook dat is van toegevoegde waarde.

Vanmorgen zongen we lied 1003 ‘Stil is de straat overal‘.
Verrassend was dat Erwin voor de begeleiding van dit lied naar beneden kwam om achter de piano plaats te nemen. Wat een goed idee. Het is tekstueel een zwaar lied, een kyrië, maar de piano voegt een lichtheid toe die het orgel niet kan geven.

Het belang van de cantorij werd vanmorgen onderstreept door het zingen van lied 540 ‘Het waren tien geboden‘. Dit is een lied met twee melodieën die door elkaar heen gezongen kunnen worden. De vrouwen zingen couplet 1 in de ene melodie, de mannen zingen couplet 2 in de andere melodie en couplet 3 wordt dan tweestemmig gezongen. Tenminste, dat is de bedoeling. Maar dat had ik nog nooit meegemaakt. Tot vanmorgen! De cantorij deed het voor bij de eerste drie coupletten en daarna volgde de gemeente. Het ging goed! Al vond ik de mannen wel wat zwakjes in het gezamenlijke deel. De vrouwen voerden (zoals wel vaker) de boventoon.

Vanmorgen hoorden we hoe Mozes met de tien geboden van de berg Horeb af kwam. De dominee noemde in dit verband de KRO, die van deze 10 geboden voor een campagne 10 beloften had gemaakt. “Dat zoeken we op” dacht ik toen hij ze opnoemde, want het ging wel heel snel. Op internet was het snel gevonden. De geboden ‘Gij zult’ zijn omgedraaid in een belofte “Ik zal”. De 10 geboden vanuit jezelf bekeken. Heel verrassend vond ik.
Gij zult niet stelen wordt bijvoorbeeld Ik heb genoeg. Benieuwd naar de andere 9?
Klik hier 10 beloften voor een PDF-bestand met de rest.

De viering duurde vanmorgen wat langer dan anders door het Heilig Avondmaal.
Dan loopt iedereen langs de schaal met brood en de beker met wijn en dat kost wat extra tijd. Maar dat is helemaal niet erg met Erwin achter het orgel.
Bij het uitgaan van de kerk bedankte ik hem voor zijn orgelspel vanmorgen. Ook de cantorijleden had ik nog willen bedanken, maar er waren te veel andere gesprekjes op de weg naar de jassen en de buitendeur. Daarom bij deze: ‘zuster-cantorij’, bedankt voor jullie medewerking vanmorgen. En wat mij betreft mag Thysia blijven!

Reageren

17 februari: Eigen verantwoordelijkheid, oftewel Ora et labora.

Door Ada

Op 17 februari 2016

In Kerk & gemeente

Afgelopen zondag bezochten Gerard en ik de viering in Op de Helte. De eerste lezing belichtte de tien geboden, de tweede vertelde over Jezus die 40 dagen in de woestijn doorbracht en daar door de duivel in verzoeking wordt gebracht. Het is lastig om deze hele overdenking in een paar zinnen te vangen. Iedereen krijgt te maken met verleidingen. Je maakt zelf de afweging of je voor het goede of voor het kwade kiest.

Uit de Disneyfilm Keizer Kuzco

Ieder mens heeft een goede en een slechte kant, iedereen heeft stukje God en een stukje duivel in zich. Wat laat je boventoon voeren? Als je uit een Disney-gezin komt, past hier maar één plaatje bij: Kronk (uit Keizer Kuzco) met een duiveltje én een engeltje op zijn schouder.
Klik hier voor het fragmentje uit de film>>>>>

Kunnen wij ons houden aan de tien geboden? Als iedereen dat zou doen, zou de wereld er heel anders uitzien. De predikant zei in dit verband: de zin en leid ons niet in verzoeking staat niet voor niets in het Onze Vader.
Maar als je in verzoeking wordt gebracht heb je altijd nog je eigen verantwoordelijkheid voor de keuzes die je maakt.

Na het weekend had ik niet over deze viering geschreven, omdat er andere dingen waren die de waarde van mijn dag bepaalden. Maar vandaag kwam de nieuwe ‘Kerknieuws’. De predikant die zondag bovenstaande overdenking deed verzorgde deze keer ook het hoofdartikel op de voorpagina.
Hij had in het materiaal van Kerkinactie voor de Veertig-dagen-tijd een gebed gevonden.
Het gebed haakt in op de vraag die maar al te vaak wordt gesteld: “Als er een God is, waarom laat hij dan al deze dingen (oorlog & ellende) gebeuren?
Ook in dit gebed komt de eigen verantwoordelijkheid naar voren, die ook al in de viering van zondag werd benoemd.

Benieuwd naar het gebed? Het heet ‘Bidden en werken’, klik hier Ora et labora voor de volledige tekst.

Reageren