Categorie: Alledag Pagina 220 van 309

21 juni: Bloemen – Mozaiek.

Door Ada

Op 21 juni 2018

Gisteren haalde ik collega Jacquelien op voor een jubileum-etentje met een collega. Zij was op dat moment in het huis van haar zus en ze liet ons nog even de tuin zien. Zus Marianne heeft groene vingers; de tuin zag er uit als een klein paradijsje. In een schaduwrijke overkapping hing een zelfgemaakt mozaïek met halve kopjes en kommetjes waar kleine plantjes in zaten.

Met open mond stond ik er bij. “Heeft ze dit zelf gemaakt?! ”
Ja dus. Zelf bedacht en ontworpen. Kopjes en schaaltjes verzameld op rommelmarkten en kringloopwinkels, vervolgens doorgezaagd, steentjes uitgezocht, scherfjes op maat gemaakt en met engelengeduld opgeplakt. Ik stond er bij en ik keek ernaar.. ….en ontdekte van alles.

Een klein dekseltje met bloemetjes, een paar oortjes, verschillende plantjes; ik was stil van bewondering.
Wat een creatieveling en wat een mooi uitgewerkt idee; kan zo in zo’n glossy tijdschrift!
Klik op de foto’s voor een vergroting, dan haal je dit kunstwerk nog iets dichterbij.
En dan heb je die prachtige tuin nog niet eens gezien…….

Reageren

20 juni: Klik klak.

Door Ada

Op 20 juni 2018

In Alledag

Gisteren en vandaag was er op Radio 5 aandacht voor een tentoonstelling in het Nationaal Onderwijs Museum >>> in Dordrecht.
De tentoonstelling heet ‘RAGES. Van zweeptol tot spinner’; vanmiddag was de feestelijke opening. Gistermiddag bij ‘Bert op 5′ ging het over flippo’s, knikkers en pokemon. Leuk. Daar was vooral de generatie van mijn kinderen druk mee.
Vanmorgen besteedde Jeroen van Inkel ook aandacht aan rages op het schoolplein en hij vertelde dat hij vroeger een KlikKlak had.

Eergisteren had ik het al over een laatje dat openging, bij de verhalen die vanmorgen bij Van Inkel voorbij kwamen ging er een hele kast open: 1971. Zo’n KlikKlak had ik ook, als één van de eersten bij ons op school. Weet je niet wat een KlikKlak is? Hierbij een link naar de YouTube-video Klik klak rage 1971.

Bij ons op het schoolplein van de Christelijke Nationale School in Hoogersmilde (lees hierbij het blog Klas van de week >>> uit 2016) had je naast rages (speldjes sparen, sleutelhangers) ook spelletjes die soms ineens weer helemaal populair werden. Iemand nam een springtouw mee en twee dagen later werd er alleen nog maar touwtje gesprongen. Met de bijbehorende liedjes, o.a. In spin, de bocht gaat in.
Elastiektwisten (zie foto links) was ook zo’n spel wat jaarlijks een plein-opleving beleefde en ook kaatseballen kwam regelmatig terug. Ik had drie kleurige ballen in een gehaakt netje. Als jong basisschool kind keek ik huizenhoog op tegen de meisjes uit hogere klassen die met vier en soms met vijf ballen tegelijk konden kaatsen tegen de blinde muur van de school.
Verder had je nog tollen, bliklopen, hinkelen op zelf getekende cijferblokken, ‘Schipper mag ik overvaren’, ‘Vissie-net’ “Stand in de mand en de bal is voor…..”, tikkertje en verstoppertje.

Vanmiddag onder het eten had ik het er met Gerard over. Alle dingen die ik noemde had hij eigenlijk niet veel gedaan. Hij was altijd alleen maar aan het voetballen. En als wij aan het kaatseballen waren tegen de blinde muur van de school, dan stonden we de voetballers in de weg, omdat de blinde muur grensde aan het speelveld. Als hij al op het plein speelde probeerden ze de bal van het ene in het andere fietsenhok te schoppen.

Soms vragen we ons hardop af of we wel in dezelfde klas zaten, zo verschillend zijn onze herinneringen.
Net als mannen komen ook jongetjes van Mars……

Reageren

19 juni: Geen lunch bij IKEA.

Door Ada

Op 19 juni 2018

In Alledag

Nu ik aan het revalideren ben heb ik tijd om met mijn dochters leuke dingen te doen.
Vanmorgen na het fietsen & gymen in het Martiniziekenhuis dronk ik nog een kop koffie met collega’s en daarna zou ik naar IKEA voor koffie met de meisjes en ik had bedacht dat we daar dan ook wel zouden kunnen lunchen.

Goed idee, doen we niet. Het kwam beter uit om bij Carlijn thuis bij elkaar te komen, dus om 11.30 zaten we samen aan de ‘Minty Morocco’-thee. Gezellig.
Voor de lunch reed ik dus gewoon weer naar Roden.
Er stond nog rabarber in de koelkast, gisteren gekookt.
En we hebben verse aardbeien in de tuin.
Ook zonder IKEA had ik een heerlijke lunch.
De tuin doet het bijzonder goed dit jaar. Vorige maand aten we al spinazie en op dit moment eten we sla en zomer-andijvie. De fruitbomen hebben weinig te lijden gehad van de vorst; zoals het er nu uitziet hebben we dit najaar weer handappels, moesappels en stoofpeertjes!

….. stoofpeertjes!

Reageren

17 juni: Indringende vragen en weinig tijd.

Door Ada

Op 17 juni 2018

In Kerk & gemeente

‘In de wolken’ was het thema van de viering vanmorgen in Op de Helte.
Een ‘Ik-zie-jou’-viering dus er waren veel kinderen in de kerk.
We beginnen zo’n viering al in de hal: van Nienke en Sijcolien kregen we koffie, thee of ranja en het was al direct gezellig.

Zo’n viering is anders dan anders; losser, meer beeld, minder tekst.
Twee korte schriflezingen waren er maar ook een lezing uit het prentenboek “Hemels”, over poes Ming die wakker wordt in een mistige wereld en denkt dat dat misschien wel de hemel is!

Dit weekend had een deel van onze PKN-gemeente gekampeerd op de weilanden rond de boerderij van de familie Holman; dat was erg geslaagd geweest. De voorganger refereerde nog even aan een spannend verhaal over ‘mist bij het hunebed’, waarbij een paar meisjes op de eerste rij nog hardop griezelden. Nu hou ik van spannende griezelverhalen en ik hoopte dat verhaal vanmorgen in de kerk ook te horen, maar helaas: dan had ik maar moeten kamperen.
Dan had ik ook mee kunnen doen met het instuderen van het lied “Zie de zon, zie de maan’ met boomwhackers, gekleurde plastic buizen die allemaal een andere toon voortbrengen.
(Wat zijn boomwackers? Hierbij een link naar een informatiefilmpje van Team Talento >>>)
Met dit soort activiteiten in een viering ontstaat er altijd een wat losse/vrije sfeer, waardoor het lijkt alsof we wat minder vast zitten aan een vooraf vastgestelde orde van dienst.

In een hoekje in het kerkgebouw staat een grote kindertafel, waar tijdens dit soort vieringen de jongsten kunnen spelen. De dominee had daar vanmorgen wat van zijn eigen speelgoed bij gezet: een playmobil-kerk. Daar hoorde ook geluid bij: een wat blikkerig playmobil-klokgelui en playmobil-orgelspel. Volgens mij hebben niet veel mensen dat gehoord maar ik wel, ik zat namelijk op de achterste rij vlak voor dat speelhoekje…….

Er was geen preek vanmorgen, maar de predikant stelde voor om met onze buurman/vrouw in gesprek te gaan over drie geloofsvragen:
– Wat was jouw Godsbeeld in je kindertijd?
– Heb je wel eens een Godservaring gehad?
– Wanneer was je achteraf gelukkiger dan je op dat moment dacht?
We kregen daarvoor enkele minuten; dat is natuurlijk veel te kort voor zulke geloofsvragen. Met mijn gesprekspartner had ik daar wel een uur over kunnen praten!
Trouwens: zo’n gesprek met een ander gemeentelid is soms wel net zo leerzaam als een preek.

Op het orgel/piano speelde vanmorgen Arjan Schippers. Toen we de kerk uitliepen speelde hij ‘Papa’ van Stef Bos; het is immers vaderdag vandaag.
Prachtig hoe Arjan altijd de juiste instrumentale toon weet te vinden!

Reageren

16 juni: Eigenlijk……

Door Ada

Op 16 juni 2018

In Alledag

Eigenlijk zouden we gisteren stamppot rauwe andijvie met spekjes eten. Gerard zou gistermiddag nog even een zak aardappels halen en ik zou een verse worst bakken en de eerste verse andijvie uit de tuin halen.

Maar de dag vulde zich met van alles en nog wat met op het laatst van de middag nog een fietstochtje naar Peize en een bezoekje aan een Havenstappers-echtpaar. Het was natuurlijk weer erg gezellig.

Eigenlijk was het na de terug-fietstocht al redelijk laat en eigenlijk ‘had ik toen de piepe wel uut’.

Eigenlijk kon die andijvie ook wel even wachten.

Om zes uur wandelden we naar het centrum van Roden en gingen lekker uit eten bij het nieuwe restaurant La Plaza.

Una picola sorpresa.
Een kleine verrassing.

Eigenlijk hebben we de andijvie niet gemist.

Reageren

15 juni: Bedrijfsarts. Weer een stapje.

Door Ada

Op 15 juni 2018

In Alledag

Vanmorgen had ik na het revalidatie-sportclubje een afspraak met de bedrijfsarts. Volgende week heb ik er drie maanden opzitten na de operatie. Zelf had ik gedacht dat ik na die drie maanden weer topfit zou zijn, maar het woordje top komt niet overeen met de realiteit. En in tegenstelling tot vorige revalidatietrajecten kriebelt het ook nog niet voor wat betreft het werk.

Dat heeft niet zo zeer met mijn toestand maken, maar meer met het feit dat de manager waar ik al tien jaar voor werk een andere baan heeft gekregen. Fantastisch voor haar. Jammer voor mij en Lentis. Als ik weer achter mijn bureau ga zitten heeft zij al afscheid genomen; ik moest op z’n minst erg wennen aan het idee.

De bedrijfsarts en ik spraken vanmorgen af dat ik de revalidatie eerst afmaak en dat ik in de laatste twee weken voor een paar uren in de week weer naar het werk ga. De eerste keer kan ik dan koffiedrinken met de collega die mij nu vervangt; zij is die week voor het laatst en kan mij dan bijpraten over de laatste stand van zaken. Op 20 juli zien de bedrijfsarts en ik elkaar weer en zal er een reïntegratieschema worden opgesteld en besproken.

Goed plan.
Gaan we doen.
Voorlopig ga ik nog even genieten van dit laatste stukje van de revalidatie. Vanmorgen liep ik even binnen bij collega’s van een bevriend secretariaat omdat ik een uur moest overbruggen tussen het gymnastieken en de dokter.
“Wat zie je er goed uit. Uitgerust en lekker bruin in het gezicht !”
Zo is het.
De drukte van een gewoon gevuld dagelijks leven is al even weg, dus ik ben helemaal tot rust gekomen en rust is kennelijk een heel goed medicijn.
Maar over vier weken ben ik volgens mij ook wel weer toe aan wat reuring!

Reageren

14 juni: Ik kiek overal, maor ik heur hier.

Door Ada

Op 14 juni 2018

In Muziek, Streektaol

Een paar weken leden under het eten zee Gerard: “D’r is een probleem op de dartiende juni, dan hebt wij kaorten veur Daniël Lohues.” Een tweedaagse excursie van zien wark veul ok net op dizze daotum. Jammer veur Gerard, fijn veur mien breur: gisteraomnd zaten wij met ’n beiden in de Stadsschouwburg in Grunnen.
‘Vlier’ het de solo-veurstelling waor as Daniël Lohues dit veurjaor met langs de theaters van Nederland toert. Het is veurlopig de leste veurstelling in dizze vorm: in het naojaor giet hij met een band ‘elektrisch’ op poppodia speulen.

De CD ‘Vlier’ haar ik al een paar keer beluusterd; ik was dus slim beneid naor de verhaolen die d’r bij heurt. D’r zaten genog verhaolen in dizze veurstelling, maor niet allent over nummers van zien neiste CD. Ok over de achtergrond van het lied ‘Karke’ bijveurbeeld uut 2007.
Het verhaol over meinsen die niet huuft te wachten bij de hemel in rij (een uutspraak van de pater uut zien jeugd) en het eeuwenolde verhaol van de boer; “en hij ploegde voort”.

Lohues is een noordeling in hart en nieren en pakt de zaal muiteloos in deur aandacht te besteden an de aardbevingsproblemen op het Grunningse platteland en creëert gezamenlijke lol over de randstedelijke arrogantie ten opzichte van de rest van het land. Hij zung zölfs een loflied op de A28 die hum nao elk optreden weer naor Erica brengt.

Van kwart over acht tot kwart over elf zat ik in mien zachte theaterstoel allent maar te genieten. Wat een artiest. De mieste nummers die hij zung ken ik uut de kop en ik heur ieder klein verschil ten opzichte van de CD-opnames. Virtuoos piano- en gitaarspel in combinatie met herkenbare verhaolen en teksten in de streektaol; Daniël Lohues bezörgde oons weer een fantastische aomnd.

Op zun aomnd wordt d’r veul lacht, maar of toe emotioneert een lied: gisteraomnd gebeurde mij dat bij ‘ Ik heur hier’ . Hierbij een link naor een YouTube-bestand met het lied>>>

Het beschref precies mien eigen gevulens ten opzichte van Drenthe: ik ben graag in een mooie olde stad, veural as d’r qua geschiedenis wat te beleven valt. Ik hol van de stranden langs oonze Noordzee, ik geniet van een reis naor het buutenlaand waor het ok bijna altied onuutsprekelijk heerlijk is, maor ienmaal weer in Drenthe weet ik: ik heur hier.

Hier tussen zand en veen
ieken en vlier
ik kiek overal
maor ik heur hier.

Reageren

12 juni: Houding!

Door Ada

Op 12 juni 2018

In Alledag

Vanmorgen kwamen we weer bij elkaar met het gymnastiekclubje van de hartrevalidatie.
“Hoe is het gegaan de afgelopen dagen?”
Het ging eigenlijk wel goed, maar ik heb de laatste weken steeds pijn bij het inademen.
De fysiotherapeuten adviseerden mij het volgende: zorg voor voldoende ruimte achter je borstbeen.

Tegenwoordig slaap ik weer in mijn favoriete slaaphouding (op mijn zij, in de foetus-houding) en dat zou wel eens de boosdoener kunnen zijn. Dan lig ik zo 5 á 6 uur in die gebogen houding en als ik dan wakker word doet alles pijn.
De omgeving van de wond is nog niet helemaal genezen en heeft last van die in elkaar gevouwen stand van mijn bovenlichaam.
Advies: toch maar weer op je rug slapen en ook overdag letten op je houding.
Achter de computer niet over je toetsenbord gebogen maar rechtop.
Aan tafel niet met je ellebogen op tafel een beetje vooroverhangen maar rechtop zitten.

Na de revalidatie ging ik koffiedrinken met mijn dochters bij de IKEA.
In het begin ging ik keurig rechtop zitten, maar o, wat moet ik er om denken.
Voor ik het weet zit ik weer met een bolle rug in elkaar gedoken in mijn koffie te roeren, ondertussen vrolijk teutend met de dames.

Nu ik dit zit te typen zit ik braaf met m’n schouders tegen de rugleuning van de bureaustoel aan. Maar nu merk ik pas hoe krom ik anders zit: ik word er bek-af van.
Het goede nieuws is dat het inademen al iets minder pijn doet.

Reageren

11 juni: Improvisatie-toneel.

Door Ada

Op 11 juni 2018

In Kerk & gemeente

Gisteren was het zondag, maar we begonnen de dag niet met een kerkdienst.
We sliepen uit na de gezellige verjaardag met de vrienden en zaten pas laat aan de koffie.
Vorige week was ons gevraagd of we wilden meewerken aan de ‘Waai-binnen’-bijeenkomst, die gisteravond werd gehouden in de hal van Op de Helte.
Het thema was ‘Reisverhalen’.

“Willen jullie dan een gezin dat op vakantie gaat uitbeelden? Het leukst zou zijn als dan jullie eigen dochters op de achterbank zitten.” Onze dochters zagen dat wel zitten. “Leuk!”
Het was de bedoeling dat we improvisatietoneel zouden doen. Voor ons helemaal nieuw, dat kun je dus niet voorbereiden. “We gaan het zien!” zegt Gerard in dit soort situaties, dus wij togen rond 19.00 met twee dochters en één schoonzoon naar de kerk.

Zo’n ‘Waai-binnen’-bijeenkomst is een nieuwe vorm voor een viering. Dit staat er over op de PKN-website: Dit is een andere vorm van ontmoeting en viering; een laagdrempelige ontmoeting, soms in de kerkzaal, maar meestal in de ontmoetingshal met statafels en zitjes. Met live muziek, en uitdagende thema’s, humor en cabaret, film en video, interactie – samenzijn met een lach en een traan. De sfeer is meer die van een uitgaansgelegenheid dan een kerkdienst.

Gisteravond speelde er een combo van drie muzikanten life-muziek, Albert (van Holthoon) & Friends, er kwamen twee backpackers logeren in Bed&Breakfast ‘Op de Helte’ en liepen daarmee regelmatig heel erg in de weg en een nacht-taxichauffeur vertelde verhalen uit de praktijk. Verder vertelde Mathilde ons enthousiast over haar voetreis naar Rome en lieten Walter en Bart, de twee predikanten/reizigers, ons kennismaken met verschillende aspecten van reizen.

…… in de file bij Luik…..

Halverwege zaten wij met onze dochters in de auto op weg naar Parijs. We speelden eerst de situatie uit: vader is moe en erg aan vakantie toe, moeder verheugt zich vooral op het weerzien met een erg leuke campingbuurman, dochter Suze (die vroeger Steven was maar een succesvolle transgenderoperatie heeft ondergaan) moet plassen en dochter Roos is alleen maar bezig met haar mobiele telefoon. Het gezin staat in de file bij Luik.
Bij improvisatietoneel wordt het tafereel af en toe even ‘bevroren’ en mag het publiek zeggen hoe het verder gaat.
We lieten het op ons afkomen.
Dochter Roos zat vreselijk vervelend met haar benen tegen mijn stoel te bonken.
Mijn telefoon werd uit het autoraam gegooid omdat ik aan het appen was met de leuke buurman die al op de camping aangekomen was.
Schoonzoon Cees werd onbedoeld nog betrokken in het gebeuren als hinderlijke gast in de file die steeds de aandacht van Suze probeerde te trekken.
Vader Tom kon het (op verzoek van de aanwezigen) niet meer aanzien en banjerde dwars door het publiek heen om de lastpost tot de orde te roepen.
Het voert te ver om alle gebeurtenissen die ons gezin overkwamen te beschrijven, maar we vonden het alle vier erg leuk om te doen.

Het bracht ook weer van alles boven.
Carlijn die vroeger achter mij de auto zat: “Kan die stoel nog wat naar voren?”
Een speelgoedje van Carlijn dat met 120 op de snelweg onbedoeld uit het autoraam werd gegooid.
Voor ons bepaalde de act met onze dochters de waarde van de dag.
Meiden: bedankt!

Reageren

10 juni: Aardbeiengebak.

Door Ada

Op 10 juni 2018

In Alledag

Gisteravond zaten we op ons terras aan de koffie met onze vriendengroep. We hebben op dit moment een heleboel aardbeien in de tuin en daarmee maakte ik met eierkoeken en verse slagroom een lekker gebakje.
Met een scherp mesje sneed ik de bovenkant van de eierkoek open zodat ik hem kon openklappen.
Op de binnenkant deed ik twee eetlepels slagroom en twee eetlepels gesuikerde aardbeien.
Daarna vouwde ik de eierkoek weer dicht en bestrooide hem met poedersuiker.
Toen ik mijn eigen gebakje al op had, bedacht ik pas dat ik hier een mooi blog over zou kunnen schrijven, dus toen gebruikte ik het taartje van Sinet voor twee foto’s. Of ik dat er wel even bij wilde zetten; bij deze.

Na de koffie buiten gingen we toch maar naar binnen, we zijn tenslotte al op leeftijd. We weten nog hoe onze ouders van te voren al riepen “Wij gaot toch niet buut’n zitt’n, hè?” onder het opwerpen van allerlei bezwaren: te koud, te veel wind, te warm, tocht, vliegen en wespen.
Gisteravond was het geen discussie: de kaarsjes waaiden uit en iemand in een korte broek had kippenvel op zijn benen….

Toen we iedereen uitzwaaiden stonden de data voor de volgende verjaardagen al weer gepland tot en met januari 2019. Dit jaar ben ik in september al jarig. Verder moeten we eigenlijk het Hemelvaartsetentje nog eens overdoen omdat we toen niet compleet waren. Als er geen reden is voor iets leuks bedenken we gewoon iets… .

Reageren