Categorie: Alledag Pagina 222 van 309

29 mei: Hamburger

Door Ada

Op 29 mei 2018

Gistermorgen werd ik wakker met Jeroen van Inkel.
Dat wil zeggen: zijn stem was op de radio toen ik wakker werd.
“Goedemorgen mensen, het is vandaag de interrrrrnationale dag van de hamburrrrgerrrr!”

Het was toen nog geen acht uur en ik dacht “Ja hoor, ja”.
In dat ochtendprogramma wordt heel wat afgeouwehoerd, dus ik schaarde de mededeling onder de rubriek ‘gebruikelijke nonsens van Van Inkel’.
Later op de dag begreep ik dat het echt zo was. Werkelijk waar.
Hierbij een link>>> naar een website met informatie over de 28e mei: Dag van de Hamburger.

Toch heb ik nog wat geleerd over de hamburger gisteren.
Een hamburger is een platte schijf vlees mét een broodje en groenten en/of andere bijgerechten. Dus wat wij gisteravond op ons bord hadden, ik dacht heel toepasselijk op de 28e mei, was géén hamburger. Want wat lag er naast de bloemkool en de aardappelen? Het was een platte gehaktbal zonder broodje en andere dingen, naar het onvolprezen recept van mijn moeder.

Platte gehaktbal á la Ma Vrieswijk:

200 gram mager gekruid rundergehakt
een halve gesnipperde ui
een fijngemalen beschuit
beetje maggi
beetje nootmuskaat
beetje kerrie
alles door elkaar husselen en twee ballen van draaien.
ballen platdrukken.
platte ballen gaar braden in een juspan: dan heb je ook nog lekkere jus met stukjes ui.

Op de foto de platte bal voor en na het braden.

Overigens: vandaag, 29 mei, is de internationale dag van het bedplassen.
Echt waar.
Kijk maar >>>
Daar ga ik maar geen blog over schrijven….

Reageren

28 mei: Het huis uit.

Door Ada

Op 28 mei 2018

In Alledag

Aan onze schuttingmuur naast het keukenraam hangt sinds jaar en dag een nestkastje, een beetje verscholen achter de bruidssluier. Toen Carlijn nog thuis woonde (in 2010 was dat) heeft het vorige kastje op die plek een keer een mezengezin geherbergd. Toen waren we stomtoevallig getuige van het uitvliegen van de jongen. We hadden wekenlang de ouders heen en weer zien vliegen en op het laatst hoorden we de jongen luidruchtig piepen in het kastje. Op een morgen

verscheen er een pluizig, dik mezenkopje voor het gat, maar het verdween ook weer in het kastje. Als gebiologeerd stonden we voor het keukenraam te koekeloeren: regelmatig verscheen er een klein meesje dat achterdochtig de wereld in blikte.
Ineens was het blijkbaar ’time to go’, net op een moment dat wij weer in ‘de koekeloerstand’ stonden. Het fototoestel (toen had ik nog geen telefoon die foto’s kon maken…..) lag al op het aanrecht in de aanslag. De meesjes wurmden zich één voor één door het gat naar buiten en vlogen, zo te zien in paniek, de buurt in. Ze klampten zich vast aan een takje van onze jasmijnstruik, zaten bibberig op de pergola of zochten houvast bij een vensterbank van ons huis. Wij verwachtten eigenlijk dat ze nog weer terug zouden gaan naar het nestkastje, maar dat gebeurde niet. De jongen moeten zich kennelijk vanaf dag één redden in de wijde wereld. De foto’s op deze pagina laten de meesjes zien vlak voordat ze uitvliegen.
Stel je dat eens voor: je hebt een paar weken in een donker kamertje gezeten met boven je een gat met één streep licht en als je dan voor dat gat zit zie je ineens onze wereld….ik meen aan hun blik te kunnen zien dat ze het hééél spannend vinden.

Zeven meesjes fladderden hun vrijheid tegemoet en wij stonden met open mond aan de andere kant van glas te kijken. Fascinerend. En toen was het ineens gebeurd met de vogeldrukte naast ons huis. We stonden nog wel te kijken maar er gebeurde niets meer.

Inmiddels hangt er een ander nestkastje naast ons huis, maar vanaf 2010 vonden de mezenparen die rond ons huis woonden het niet de moeite waard om in dat gebruik te nemen.
Tot dit voorjaar. Nu ik veel thuis ben na de hartoperatie zit ik regelmatig met een kopje thee voor het keukenraam. Op dit moment vliegen papa en mama mees nog af en aan. Met gifgroene rupsjes, muggen en dikke zwarte torren. Brrrr. Niet te veel bij nadenken.

Ook dit jaar hoop ik getuige te zijn van het uitvliegen van de jongen, maar ik weet van de vorige keer dat het in een oogwenk gebeurd is en ik zit met dit mooie weer niet de hele dag binnen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.
(Als je op de foto’s klikt zie je de kleine meesjes nog groter, zo aandoenlijk, die kleine koppies…)

Reageren

27 mei: Spirituele wisselwerking.

Door Ada

Op 27 mei 2018

In Kerk & gemeente

Op de website van onze PKN -gemeente plaatste ik voor deze zondag een plaatje van een brandende braamstruik; dat hoorde bij het verhaal van Mozes uit Exodus. Die informatie over de vieringen haal ik uit Kerknieuws. Maar de lezing van vanmorgen ging over de koperen slang, het verhaal van Mozes uit Nummeri. Er had dus een plaatje van een esculaap-teken bij gemoeten. Verder was er koffiedrinken na de viering en ook dat stond niet op de site. Dan zit ik aan het begin van de viering al te twijfelen of ik wel de gegevens van de goede zondag heb vermeld. Mijn vader zou in zo’n geval ruimhartig zeggen: “Ach, een kniesoor die daor op let, het mieste giet ja goed.. ..”

Het zwaartepunt van de viering lag op de lezing uit het nieuwe testament over Nicodemus die in de nacht in gesprek gaat met Jezus. Dat moeilijke gesprek over opnieuw geboren worden en hoe dat dan moet. Wanneer word je opnieuw geboren? De voorganger zei er het volgende over: “Dat is voor ieder mens verschillend, je kunt dat vergelijken met de vraag ‘Wanneer is iemand volwassen?’ Bij de een is dat als je gaat trouwen/uit huis gaat, bij de ander is dat als er een kind geboren wordt en weer iemand anders voelde zich volwassen bij de eerste baan”.
Wat wel duidelijk was vanmorgen is dat ‘opnieuw geboren worden’ iets is wat je van boven gegeven wordt, een ‘spirituele wisselwerking’.

Eenmaal thuis was ik natuurlijk nieuwsgierig of ik nou zo niet goed had opgelet bij het invullen van de gegevens van de zondag. Toen bleek dat ik alleen het koffiedrinken had gemist. De dominee had gekozen voor een andere lezing; toen het verhaal over Nicodemus werd voorgelezen kwamen we daar in Jezus’ woorden Mozes en de slang tegen. Vandaar. Op mijn werk noemen we het ‘voortschrijdend inzicht’ als dingen anders gaan dan vooraf was afgesproken; daar ben ik wel van. Zie het plaatje van de brandende braamstruik dan maar als een voorbeeld van ‘spirituele wisselwerking’: past het toch nog bij de viering!

Als je al een tijdje niet op de PKN-site hebt gekeken, dan adviseer ik je om dat nu wel even te doen: PKN Roden/Roderwolde >>>. Er staat een mooi artikel op over de laatste avond van de maandagavondclub (waar ik wel eens ga zingen, zie ‘Hoeden met een liedje >>>). Kijk eens naar de foto’s: het plezier spat er af.
Hartverwarmend.

Reageren

26 mei: Zummeraomnd in ’t veurjaor.

Door Ada

Op 26 mei 2018

In Streektaol

Gistermiddag was het rond 16.00 uur nog arg warm; wij leupen nog eem naor de markt, kochten wat fruit en geneuten van een ijssie op een terrassie.
Nao 19.00 uur koelde het lekker of en besleuten we nog even een rondtie te fietsen.
Wij realiseert oons tiedens zu’n fietstocht hoe prachtig het hier in de kop van Drenthe is. Dunderdagmörgen kopte het Dagblad van het Noorden al: “Het leven is bijna een 8 in Drenthe. Noord Drenthe kent hoogste brede welvaart van Nederland.”

Toen FC Emmen ofgelopen weekend promoveerde naor de eredivisie heurde ik het eerste laatdunkende randstedelijke commentaar al weer over Drenthe. Inmiddels kan ik daorover mien scholders ophalen. Mien va kun dan zo tactvol opmarken: “Ik heb liever dat hij het zeg as iene met zien volle verstaand”.
Ok Daniel Lohues is d’r hiel duudelijk over: “Maak maor niet te veul reclame veur de schoonheid en de rust van Drenthe; straks komt ze allemaol nog hierhen.”

In de rust van de zummerse veurjaorsaomnd fietsten wij over een bruggie het Lieverense Diepje over, langs weilanden met pasgemaaid grös en jong vee: veulens, kalver en laomer. In Foxwolde piepten twee puber-ooievaarties over de raand van het nöst.
Wij bleem eem staon, maakten wat foto’s en waren het roerend iens: wat een mooie wereld.

Bij de rotonde richting Leek toeterde een auto hiel hard; toen we under het tunneltie deur waren fietst ree de auto toeterend naost oons. Ik zwaaide enthousiast maor had gien idee wie het waren. Gerard wel; die maakte al koffie-drink-gebaren richting de lawaaipapagaaien. Eem later zaten we met onze vrienden uut Bovensmilde an de koffie op Waninge-plaza.
Het leven is goed op het Drentse land.
Zeker wel een dikke acht.
En Drenthe zit qua voetbal nou eindelijk in de eredivisie, maor wij woont hier netuurlijk al jaoren in de eredivisie van Nederland!
Niet wieder vertellen……

Reageren

25 mei: Tiara en/of diadeem.

Door Ada

Op 25 mei 2018

In Alledag

Gistermorgen was het even smullen voor royalty-watchers. Bij het staatsbezoek aan Luxemburg was koningin Maxima dinsdagavond verschenen met het Stuart-diadeem. Het was sinds koningin Juliana het droeg (veertig jaar geleden), niet meer gezien, Beatrix heeft het in ieder geval nooit gedragen. Ik las al vroeg in de donderdagmorgen op internet (websites van Vorsten, Blauw Bloed) dat het diadeem gespot was en hoe bijzonder dat was.

Bij het EO-programma Blauw Bloed zien we af en toe de eerbiedwaardige juwelenhistoricus Martijn Akkerman, ook bekend van het programma tussen kunst en kitsch; een serieuze man met een fascinatie voor en een fenomenale kennis van juwelen. Gisteravond keken we nog even naar Humberto en daar zat meneer Akkerman. Hij glom al voordat hij aan het woord kwam en toen hij eenmaal aan het woord was spatte zijn ingehouden enthousiasme van het scherm.

Hij legde uit dat het diadeem inderdaad wel het Stuart-diadeem werd genoemd omdat de Stuart, een grote diamant die stadhouder Willem 3 gaf aan zijn vrouw Mary Stuart, daar op had gezeten. Maar die grote diamant, ‘de Stuart’ zat er dinsdagavond niet op. Meer weten over het diadeem en de bijbehorende juwelen en wanneer ze zijn gedragen? Hierbij een link naar de website ‘Modekoningin Maxima’>>> waarin Edwin Fellner (ook een kenner) deze materie tot in de finesses bespreekt, rijkelijk voorzien van foto’s.

We mogen zo’n kroontje trouwens ook geen tiara noemen. In koninklijke kringen heeft men het over een diadeem. Als Martijn het zegt zal ik het woord tiara niet meer in de mond nemen.
Ik deelde het heuglijke nieuws over het diadeem met Harriët, waar ik gistermorgen op de koffie was, maar haar interesses liggen duidelijk ergens anders. Ook Gerard praatte gisteravond door Martijn heen. Die kan zich eigenlijk niet voorstellen dat ik het verhaal over zo’n diadeem interessant vind.
Maxima zelf reageerde ook niet alsof er iets wereldschokkends was gebeurd. Dit las ik erover op de website van Vorsten: Koningin Máxima had donderdagmiddag geen zin om uitgebreid stil te staan bij haar keuze het Stuart-diadeem te dragen. Ze had de tiara (fout; mag niet van Martijn!) niet echt met een bijzondere bedoeling uit de kluis laten halen zei ze tegen de pers. Daarna veranderde ze meteen van onderwerp en vertelde ze uitgebreid wat ze tijdens de eerste twee dagen van het staatsbezoek allemaal had geleerd.

Nu is het wachten op het opnieuw verschijnen van ‘de grote Stuart’.
Dat gaat waarschijnlijk gebeuren bij een heel bijzondere gelegenheid.
Martijn en Edwin zitten al op het puntje van hun stoel!

Reageren

24 mei: Soms valt het mee, soms….

Door Ada

Op 24 mei 2018

In Alledag

valt het tegen. Van dinsdag op woensdag had ik een slechte nacht. Dinsdagavond had ik nog een heerlijke wandeling gemaakt rond de Mensinge, had een ontmoeting met Cees, Geert en de vader van een zondagsschool leerling uit 1994. Ik verjaagde een kat die loerde op de acht kuikens van een moedereend en keek uitgesteld naar twee tv-programma’s die ik had opgenomen.

De nacht met slaaptekort en piekeren brak me woensdag volledig op. Moe, pijn aan het borstbeen, geen energie. Alsof mijn lichaam zei: “Vrieswijk, je weet het nog niet, maar vandaag heb je een off-day.” Als je de laatste acht weken dit blog hebt gelezen, lijkt de revalidatie redelijk probleemloos te verlopen, maar deze keer licht ik een tipje van de sluier op: het valt ook wel eens tegen. Hoe het komt dat het gisteren zo tegenviel? Geen idee. Vandaag was het al weer wat beter. Ik ging koffiedrinken bij dochter Harriet en lunchte met mijn collega’s in Groningen. De bedoeling was dat ik op de fiets zou gaan, maar ondanks het feit dat ik een e-bike heb durfde ik dat (na de off-day) niet aan. Het weerzien met de collega’s was heerlijk en beregezellig. Maar op mijn werkplek ging best vaak de telefoon, het was een gepuzzel met agenda’s en toen brak mij het zweet al uit ……voordat ik weer naar huis ging maakte ik een wandeling in het park rondom het tehuis waar ik werk en langs het kanaal: even de kop in de wind, weg van de drukte.

En dat was het ook wel weer voor vandaag, eenmaal thuis ben ik weer even heerlijk gaan liggen.
Nog vaak denk ik aan de Echternachse processie; drie stappen vooruit, twee stappen terug. Werk is nog ver weg…..

Reageren

23 mei: Een tweede leven.

Door Ada

Op 23 mei 2018

In Alledag

In mei was ik op de textieldagen in Verhildersum in Leens. (zie 14 mei >>>)
Daar sprak ik de kunstenares die werkte met oude geborduurde schilderijen.
Ook ik heb vroeger van die schilderijen geborduurd voor mijn ouders.
“Het laatste avondmaal” van Leonardo Davinci en “Het melkmeisje” van Vermeer.
Uren werk zit er in zo’n schilderij; steekje voor steekje, kleurtje voor kleurtje, kruisjes tellen en draadjes afhechten. In de jaren ’70 was het heel erg hip om zo’n schilderij in een robuust houten lijst aan de muur te hangen, maar anno nu worden ze bij bosjes tegelijk ingeleverd bij de kringloopwinkels.

Vorige week begon mijn revalidatietraject in het Martiniziekenhuis in Groningen met een informatiebijeenkomst, geleid door een psycholoog en iemand van maatschappelijk werk.
Powerpoint presentaties, filmpjes en een dertig-tal hartpatiënten, bijna allemaal een stuk ouder dan ik. Als ervaringsdeskundige op het gebied van hart- en vaatziekten voelde ik me als Elizabeth en Philip op het huwelijk van Harry en Meghan; “Been there, done that.” Maar ik heb A gezegd, dus ik ga ook B zeggen: ik sla me er wel doorheen.

Op de terugweg kwam ik in het Martiniziekenhuis langs de bank van de kunstenares die ik had gesproken in Leens, Tjitske Dijkstra. (klik op de foto’s voor een vergroting).
Een bank, bekleed met allemaal oude, geborduurde schilderijen. Ineens trof me het beeld: de borduurwerken, met al een hele geschiedenis achter zich (iemand heeft ze met engelengeduld geborduurd, ze hebben jaren in een huis gehangen) krijgen een tweede leven.

Eigenlijk net als ik na de by-pass operatie.

Mijn negatieve gevoelens omtrent de revalidatie zet ik in de ijskast.
Dit ‘geborduurde portret dat Aaltje heet’ (waaraan soms een steekje los zit) gaat iets maken van het tweede leven dat haar gegund is.
Kom maar op met die oefeningen.

Reageren

20 mei: Té toevallig.

Door Ada

Op 20 mei 2018

In Kerk & gemeente

Een viering in Hoogersmilde (zie 1e Pinksterdag >>>); voor ons altijd a trip down memory-lane.
Toen we vanmorgen om 08.30 uur aankwamen bij de kerk stond er al een klein comité op ons te wachten. “Mooi da j’ d’r bint. Hoe ist?’
Alle gezichten zijn bekend en met iedereen zijn er wel kleine lijntjes. De moeder van een vriend van mijn broer. De vroegere buren van mijn schoonouders. Familie. Daar weer familie van. Schoolgenoten van vroeger. De mensen die we niet kennen zijn vakantiegangers die op de omliggende campings in het Drents-Friese Wold staan.
In onze gemeente heetten die vroeger ‘vrömden’, maar één van de predikanten uit de jaren ’80 vond dat geen goede benaming. We moesten ‘gasten’ zeggen.
Dat was trouwens ook die dominee die vond dat we het tijdens de collecte wat minder moesten laten rinkelen en wat meer laten ritselen…….

De dominee van vanmorgen was ook wel weer origineel: aan het begin van de preek laste ze even een minuutje ‘pepermuntjes-tijd’ in. Anders is iedereen in het begin zo afgeleid.
Het was een fijne, feestelijke viering vanmorgen. Uit de preek onthield ik wat de predikant zei over de Heilige Geest die we op Pinksteren hebben ontvangen. “En het is maar goed dat God niet dezelfde bepalingen hanteert over leeftijden als onze overheid. Dan bereik je op een gegeven moment de pensioengerechtigde leeftijd. Maar als christen blijf je altijd actief, totdat je bij God thuiskomt. Of je nou kind bent, of puber, volwassene, 50-plusser of 80-er: je kunt altijd iets van de Heilige Geest laten zien. Straal het uit, wees vriendelijk, geduldig, blij en trouw.” Ze vertelde daarbij het verhaal dat ze afgelopen week bij iemand op bezoek was geweest die net te horen had gekregen dat ze ernstig ziek was. “Het is té toevallig dat u nou net hier op bezoek komt’. Inderdaad. Té toevallig. De voorganger wenste dat wij, geïnspireerd door de Heilige Geest, nog vaak getuige en onderdeel zouden zijn van zulke té toevallige momenten.

We zongen veel vanmorgen, dat kwam natuurlijk ook omdat wij onze medewerking verleenden. Een lied van Ds. Troost, Elly en Rikkert, maar óók Johannes de Heer: met de hele gemeente zongen we in wisselzang “Stromen van zegen”.
Verder zongen we nog een melodie van Johann Sebastian Bach vanmorgen.
Lied 672 Komt laat ons deze dag. Een deel van de tekst van het derde couplet viel samen met wat we in de preek gehoord hadden:

Deel van uw gaven uit
wees met uw kracht nabij
dat ieder op zijn plaats
een levend lidmaat zij.

Na de viering gingen we koffiedrinken bij mijn zwager en schoonzus, maar we konden ook nog met de moeder van mijn vriendin mee naar huis voor de koffie.
Hoogersmilde.
Ook nu onze ouders er niet meer wonen zal het altijd vertrouwd blijven.

Reageren

19 mei: Geen spreekuur.

Door Ada

Op 19 mei 2018

In Alledag

Vanmiddag om 12.15 uur zat ik gewassen en gestreken op de bank voor de televisie: NPO versloeg life the royal wedding of the year.
Met tante Trijn had ik me al wekenlang verkneukeld.
“Zaterdagmiddag 19 mei heb ik geen spreekuur!” zei ze drie weken geleden. Ik ook niet

De hele week volgde ik al een beetje de nieuwtjes over het huwelijk van Harry en Meghan die mondjesmaat naar buiten kwamen. Komt die vader nou wel? Niet? Wel? Geeft Charles haar weg?! Dat kan toch niet? In alle praatprogramma’s kwamen Harry en Meghan wel even voorbij; ik verbaasde me over de die-hard Engelse royalty-fans die woensdag al langs de route zaten en die daar ’s nachts in slaapzakken overnachtten. Een journalist noemde ze GEK omdat ze daar al zo vroeg zaten. “Dan ben jij ook gek” zei een van de fans tegen de journalist “want jij bent hier nu ook!”

Foto: AFP – Nu.nl

Genoten heb ik. Wat een heerlijke poppenkast, eindeloos kan ik daar naar kijken. Bijzonder: er waren geen royals van bevriende vorstenhuizen, maar wel veel celebrity’s.
Allemaal op hun paasbest, alle dames met een hoed op (of wat er voor door moest gaan), ongemakkelijke schoenen, keurige kleren en allemaal waren ze een beetje nerveus van ongewoonte. De enige twee die niet nerveus waren, waren koningin Elizabeth en haar man prins Philip. Die worden niet heet of koud meer van dit soort strak geregisseerde bijeenkomsten. “Been there, done that.” Zo zien ze er in ieder geval uit.

De Amerikaanse dominee stal mijn hart; prachtig, zoals die man over de liefde preekte.
Quotes van Marten Luther King, een verwijzing naar het zingen van gospels tijdens de slavernij, hij benoemde het allemaal en was ontzettend niet-Engels bezig.
Tijdens zijn enthousiaste verhaal kregen we even een shot van the queen te zien; jammer dat we niet konden zien wat er in de tekstwolkjes boven haar hoofd stond. De muziek tijdens de kerkdienst was mooi, maar ook nu was de inbreng van Meghan, het gospelkoor, van toegevoegde waarde.

Vriendin Gineke, die even appte of ik er al helemaal klaar voor was, vond dat de sopraan aan het begin van de viering niet goed bezig was. “Wat gilt dat mens….. o, nu stil gelukkig.”
We appten nog even over de jurk (als ze een zak aantrekt staat het ook nog goed), maar voordat de dienst goed en wel begonnen was hield ze het al voor gezien: “Meisje, geniet er van, ik ga de heg knippen.” Nou ja zeg!

Na de plechtigheid belde tante Trijn; het was kennelijk weer spreekuur.
We moesten het er natuurlijk even over hebben.
De jurk, de gasten, de viering, de pers, al die mensen, Charles en Camilla……..

Vanavond om 19.30 uur Blauw Bloed.
Samenvatting.
Dan zit ik weer op de bank.
Heerlijk.

Reageren

18 mei: 1e Pinksterdag.

Door Ada

Op 18 mei 2018

In Alledag

Het zingen van Gerard en mij samen staat de laatste tijd op een heel laag pitje.
Ons laatste optreden was in september. Toen was mijn moeder al ziek en spraken we geen medewerking aan vieringen meer af; we konden immers niet goed overzien hoe het zou gaan. In januari belde Gea uit Hoogersmilde. Wij zouden in de zomer van 2017 meewerken aan een kerkdienst in de PKN-kerk, maar dat kon toen wegens omstandigheden niet doorgaan. Of wij een nieuwe afspraak konden maken. Tuurlijk: 1e Pinksterdag noteerden wij in onze agenda.

Toen ik in april thuiskwam uit het ziekenhuis hebben we onze agenda bekeken en een aantal dingen moeten afzeggen. Visite’s, verjaardagen, voorstellingen; best jammer maar het was niet anders. “Wat doen we met Hoogersmilde – 1e Pinksterdag?”
We lieten het eerst maar staan. Zingen kan al snel en het was al een keer niet doorgegaan; als het een beetje kon wilden we op 20 mei wel naar Hoogersmilde.

Vanmiddag zaten we een beetje onwennig met de mappen voor ons op tafel; de gitaar had ik in de laatste maanden één keer bespeeld tijdens de laatste Franse les.
De muziek van de Ik zie jou viering van 25 maart zat nog met de aantekeningen van de eerste repetitie op donderdag 15 maart in de ‘zang-tas’. Raar. Het voelde als iets uit een vorig leven; het leek ook al heel lang geleden, maar het is nog maar twee maanden…..

In dit tweede deel van de revalidatie pak ik zo langzamerhand alle dingen weer op.
Vanmorgen heb ik samen met Gerard de ramen van ons huis gewassen, maar zo’n huishoudelijke klus is natuurlijk niet de waarde van mijn dag. Dat was het telefoongesprek dat ik had met mijn manager die mij een luisterend oor bood en een goed advies gaf.
En het was het samen zingen aan de keukentafel; Pinksteren is een blij feest, dus we zingen zondag opgewekte en vrolijke liederen die al een tijdje op ons repertoire staan.

Na weken van geen wekker en geen haast ’s morgens vroeg moeten we zondagmorgen op tijd op: de viering begint om 09.30 uur en we willen een uur van te voren aanwezig zijn.
Reken maar uit: het is een half uur rijden, dus de wekker staat zondagmorgen om 07.00 uur…..

Reageren