Categorie: Alledag Pagina 239 van 309

8 oktober: Invasie van Canadezen!

Door Ada

Op 8 oktober 2017

In juni brachten wij een bezoek aan familie in Canada. Daarover schreef ik destijds een aantal blogs. We nodigden de familie daar uit om ook eens een tegenbezoek te brengen aan Nederland; we hadden een neven-en-nichten-Waninge reünie in de agenda’s staan op 14 oktober en zeiden gekscherend: daar horen jullie ook bij!

In augustus kregen we al een apje van Judy: “I’m coming!” Een aantal weken later appte ze weer: “I’m bringing my brother Fred with me, do you have room enough for the two of us?”
Halverwege september kwam er een mail van Margareth. Of ze ook welkom was. Tuurlijk! Wij hebben drie dochters in huis geherbergd, dus wij hebben drie slaapkamers……

Gisteren haalden Gerard, Hennie en Jan ze op van Schiphol. De Canadezen lieten van tevoren al weten: “O, we are so exited!” Nou, anders wij wel. Ik maakte een grote pan nasi goreng met kipsate; rond 17.00 uur was het spul in Roden. Wat heerlijk om elkaar weer te ontmoeten en elkaars verhalen te horen. Het fotoboek dat ik gemaakt had van onze Canada – reis werd bewonderd en we hieven het glas op de aangehaalde familiebanden.

Gisteravond zaten we in een kring om onze salontafel. Half in het Engels, half in het Nederlands kletsten we elkaar de oren van het hoofd. Toen ze gisteravond rond 22.30 uur gingen slapen (met een behoorlijk jet-lag) bedankten ze ons voor de gastvrijheid. “You’re welcome!” zeg ik dan maar. Dat waren we bij hen immers ook!

We wezen ze voor de volgende morgen alvast waar ze de ontbijtspullen konden vinden. Judy ontdekte drie soorten hagelslag : vlokken, chocoladehagel en vruchtenhagel. Ze zette de pakken naast elkaar en maakte een foto voor haar man en dochter. “I ‘m in Holland!’

Vandaag ga ik pannenkoeken voor ze bakken.
Met stroop.

Reageren

7 oktober: Een klank, een smaak, een geur…..

Door Ada

Op 7 oktober 2017

In Muziek, Streektaol

Veurige weke schreef ik over Erik Scherder en zien boek ‘Singing in the brain’.
In dat blog schreef ik dat Daniël Lohues zun mooi stukkie haar schreven in die zaoterdagkraante. Hierbij een link Magisch naor een PDF met zien column. O, wat vin ik dat een herkenbaar verhaol.

Lohues hef daor ok een mooi lied over schreven.
De eerste zin van dat lied is:
‘Soms brengt een klank, een smaak, een kleur, joe trug naor wat ooit is gebeurd”.
Het overkomt mij veul bij meziek, maar ok bij geuren.
– Roek ik ’toffee-piep-tabak” dan heb ik dominee Hooijer (jaoren ’70 in Hoogersmilde) op mien netvlies.
– In een sportruumte waor van die ongebluste kalk stiet um je handen stroever te maken an de rekstok krieg ik spontaan het zweet in de handen en visioenen van klimrekken waor as ik (met mien hoogtevrees) niet overhen durfde te klimmen.
Over gimmestiek gespreuken: gistermorgen heurde ik in de auto de mars “Koning Voetbal”. De haoren gungen mij recht overende staon. Daor begunde op zaoterdagmörgen de gimmestiek altied met. Op die meziek mussen wij rondties hardlopen in de zaal. Die gimmestiek, (S.V. Hoogersmilde) daor mus ik op advies van schoelarts hen en wat haar ik daor ik hekel an. As ik laoter gao dementeren dan giet het daor over.
– De geur van opgedreugde boetseerklei brengt mij weer trugge op de zolder van de legere schoele waor wij handenarbeid en handwerken hadden.
Bij herkenbare geuren giet het dan om sentimenten die weer boven komt, bij meziek bint het bij mij vaak emoties die opkomt.

Luuster hier naor het prachtige lied van Lohues. Het stiet op het album ‘Hout moet’ en de titel is ‘Herinnerings’.

Reageren

6 oktober: Een warme jas. Over mantelzorg.

Door Ada

Op 6 oktober 2017

In Alledag, Kerk & gemeente

Al een paar maanden zijn mijn broer, schoonzus, Gerard en ik mantelzorger voor mijn moeder. Heel langzaam ging haar gezondheid achteruit, tot ze eind augustus wat ongelukkig kwam te vallen, toen ging het ineens heel hard. Een week sukkelen in huis, twee weken opgenomen in De Boshof (zie 19 september >>>) en nu is ze al weer twee weken thuis. Met alle georganiseerde hulp om haar heen is het te doen, we begeleiden haar met elkaar tijdens het laatste stukje van haar leven.

In het boekje “Samen-ver-binden” met daarin alle activiteiten van onze Protestantse Gemeente in het seizoen 2017/2018 werd op 2 oktober een avond aangeboden met als titel “Een warme jas”. Het is de titel van een boek voor mantelzorgers, geschreven door Ineke Ludikhuize (zie >>>>).
Schrijfster Ineke kwam die avond naar Roden voor lezing over dit onderwerp. Toen het boekje in de brievenbus viel had ik niet bedacht dat ik naar deze avond toe zou gaan.
Toen kookte mijn moeder namelijk nog zelf en deed ze haar eigen huishouden.

Sint Martinus van Tours

De hal van Op de Helte was goed gevuld met mantelzorgers en geïnteresseerden.
‘Mantelzorg’ is een term die is afgeleid van het verhaal van Sint Maarten, die de helft van zijn jas aan een bedelaar gaf. “Let wel” zei Ineke “de helft hè? De andere helft hield ie voor zichzelf!” En dat was gelijk het eerste goede advies dat we van haar kregen: Blijf vooral ook goed voor jezelf zorgen.
In de lezing vertelde Ineke ons van alles over haar eigen ervaringen, ze gaf tips, waarschuwde voor valkuilen en gaf een paar waardevolle adviezen.
– Bewaak je eigen grenzen, eet en drink gezond en beweeg voldoende.
– Zeg ook maar eens ‘Nee, dat wordt me te gek.’ Je kunt niet alle zorg op je nemen, er wordt dan vaak wel een andere oplossing gevonden.
– Maak goede afspraken met je werkgever.
– Kun je niet zelf mee naar een afspraak in het ziekenhuis? Laat het gesprek dan opnemen met een I-phone of I-pad.
– Neem niet alles uit handen van andere zorgverleners (arts, apotheek, Icare). Je kunt ze met je geregel en gebemoei ook voor de voeten lopen. (Dit was voor mij wel een eye-opener…..).

Wat een goede avond. Er werd veel gedeeld en we hoorden schrijnende verhalen. Wat ik heb geleerd is dat mantelzorgen voor een ouder al moeilijk is, maar mantelzorger voor je partner is vele malen zwaarder. Hoe zwaar wordt je relatie dan op de proef gesteld.
Ineke had natuurlijk ook geen pasklare oplossingen. Wat in ieder geval helpt is hulp vragen, hulp accepteren en er met anderen over praten.
En dat deden we.
Taakgroep Vorming & Toerusting: bedankt.

Reageren

5 oktober: Een nieuwe agenda.

Door Ada

Op 5 oktober 2017

In Alledag

Mooie agenda’s van voorgaande jaren.

Vorige week nam ik mijn nieuwe agenda in gebruik.
Ik hoor je denken.
Nee, ik maak geen gebruik van de agenda op mijn telefoon en ook niet op mijn computer.
Ik zie al schermen genoeg.
Schriften, notitieboekjes: ik ben er dol op, dus ik koop heel ouderwets een papieren agenda; eentje die niet een jaar maar 16 maanden beslaat, een uitgave van Peter Pauper Press. Prachtige boekjes zijn het (zie foto van de agenda’s van voorgaande jaren.)

Dit jaar kocht ik er één met een oude wereldkaart erop. ‘Old world’ heet deze agenda.

2018

Voorin staat een tekst bij het thema:
“We must not allow the clock and the calender to blind us to the fact that each moment of life is a miracle and mystery.” H.G. Wells.

De agenda begint in de eerste week van september 2017 en loopt door tot de 1e week van januari 2019.
Vorige week heb ik het laatste gedeelte van de vorige agenda overgeschreven in de nieuwe.
Klein uurtje werk.
Het voordeel van deze 16 month – agenda is, dat je niet 3 maanden met twee agenda’s in je tas loopt.

Helemaal blij wordt ik van zo’n mooie nieuwe agenda; ik kan weer minstens een jaar vooruit!

Reageren

3 oktober: Het virus (6): Uitgewoed en uitgeblust.

Door Ada

Op 3 oktober 2017

In Alledag

Vorige week genoten we van een heuse ‘Indian summer’.
Boven de 20 graden in september.
Gerard kwam aan het begin van die week met de mededeling dat hij nog een halve zak briketten had. “Zullen we nog één keer iets bakken in de tuinhaard?”

Woensdagavond leek het meest geschikt; we genoten rond 18.00 uur van een speklapje en kipsate in onze kapschuur op Waninge – plaza.
Op de achtergrond hoorden we de geluiden van het feest in Roden; de laatste stuiptrekkingen van ‘het virus’.
Na de zaterdag van de optocht hadden we er weinig meer van meegekregen; de Rodermarkt ging dit jaar aan ons voorbij. Donderdagavond werd de feestverlichting afgebroken en opgehaald. Het laatste stukje krenten brood nam ik mee naar mijn werk en bij de Jumbo waren de Drentse bollen vervangen door pepernoten.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. Mijn swingend-koortje-collega Ilse, waarvan op de foto alleen maar een stukje van haar paarse jurk te zien was, kwam zondagmiddag even langs met een USB-stick met foto’s gemaakt door haar man Henk. En kiek nou toch ies!
(Klik op de foto’s voor een vergroting)

Reageren

2 oktober: Bijna Z.O.Z.

Door Ada

Op 2 oktober 2017

In Kerk & gemeente

Het was al vol in de Catharinakerk toen wij gistermorgen binnenkwamen. Er was nog plaats in ‘het Herengestoelte’: de zogenaamde Kymmelbank waar de bewoners van Mensinge altijd zaten. Bert (die er al zat) en ik waren het er roerend over eens dat het volkomen terecht was dat wij in deze bank zaten.
Voelde goed. Zat wat minder trouwens. ……

Hinsz-orgel in de Catharinakerk Roden

Het dreigde even een ‘z.o.z.-dienst’* te worden.
Er was bij het orgel iets met de toevoer van lucht; zonder lucht geen adem, zonder adem geen orgelmuziek. Vlak voor we de aanvangspsalm zouden inzetten hoorden we een klein riedeltje noten. Opluchting alom.

In de viering stond de gelijkenis centraal van de vader die aan zijn twee zonen vraagt om in zijn wijngaard te gaan werken. De ene zoon zegt “Nee!” maar krijgt achteraf spijt en gaat toch. De andere zoon zegt “Ja, dat is goed, vader” maar gaat bij nader inzien toch maar niet. Jezus vraagt aan de Farizeeën en schriftgeleerden welke van de twee zonen de wil van de vader heeft gedaan.
Jezus vertelt deze gelijkenis tijdens een discussie met de Farizeeërs. Zij hebben de macht over het volk maar Jezus heeft autoriteit, hij wint steeds meer terrein en de schriftgeleerden zien hem als een bedreiging. De predikant zei hierover: “Macht is gebaseerd op angst, autoriteit op respect. En in sommige gevallen liefde.”

Zeg je wat je doet?
Doe je wat je zegt?
Sta je voor je eigen normen en waarden en draag/straal je dat uit?
Wat mij is bijgebleven uit het verhaal van de voorganger is de opmerking dat je altijd op je schreden kunt terugkeren. Dat je niet meer alles in orde kunt maken, maar dat je wel andere keuze’s kunt maken.
In het gebed vroeg hij aandacht voor de toestand in de wereld.
“Dat de milde mensen mogen winnen van de harde koppen.”
Met afgrijzen zie ik dan ‘de harde koppen’ van Trump en Kim Jung Un in mijn hoofd, maar die harde koppen zijn alom vertegenwoordigd, ook in Roden en Groningen.

Na de preek waren we blij dat het orgel het weer deed, want Arjan Schippers speelde een prachtige versie van het lied Shaloom Chaweriem in het kader van ‘Israëlzondag’.
Na afloop wensten we de mensen om ons heen een fijne zondag en wandelenden naar huis. Een beetje stram van het deftige zitten. Volgende keer weer op een gewone stoel.

*z.o.z. = zonder orgel zingen.

Reageren

1 oktober: Tulipani

Door Ada

Op 1 oktober 2017

In Alledag

Mantelzorg is iets dat heel stiekem begint en heel langzaam steeds meer tijd, energie en aandacht vraagt. In de zorg rondom mijn moeder ga ik nu 4 à 5 keer in de week een aantal uren naar haar toe. Wat de meeste energie kost is om aan te zien hoe ze heel langzaam achteruit gaat. We doen allemaal heel dapper, maar het valt niet mee.

Zaterdagavond zaten Gerard en ik om 19.00 uur bij een pizzeria in Groningen en later op de avond gingen we naar de film; we zagen “Tulipani”, een Nederlands/Italiaans/Canadese co-productie, geregisseerd door Mike van Diem. We hebben ons kostelijk vermaakt. Het is een tragikomische film over de jonge Zeeuwse boer Gauke die na de Watersnoodramp in 1953 op de fiets naar Italië vertrekt om daar in een klein Italiaans dorpje tulpen te gaan verbouwen. De film begint in 1980 als de moeder van Anna overlijdt. Zij wil graag dat haar as wordt uitgestrooid in Italië en eenmaal in het dorpje aangekomen ontvouwt zich het verhaal van Gauke, de vader van Anna.

Het is een komedie, want we moesten soms lachen. Het is een sprookje, want sommige dingen konden helemaal niet of waren ronduit onrealistisch en het was een drama, want de maffia deed vreselijke dingen. Maar het was een onderhoudende film en het liep goed af want ‘ze kregen elkaar’. Wie elkaar kregen laat ik in het midden, want anders bederf ik de film voor mensen die hem nog gaan zien.

Voor mij was het ‘even weg van de zorgen’. Een ander zou rustig op de bank gaan zitten, maar ik knap gewoon ontzettend op van leuke dingen doen.
De zorgen blijven toch wel.

Reageren

30 september : Geen Jan Smit…!

Door Ada

Op 30 september 2017

In Alledag

Al heel lang zijn wij donateur van de stichting Alzheimer Nederland.
Drie keer per jaar valt het blad ‘Alz….’ in onze brievenbus.
Ik lees het altijd even door. Herkenbare situaties. We hebben het zelf meegemaakt met mijn schoonmoeder en vanaf de zijlijn zagen we wat de ziekte aanrichtte in het huwelijk van mijn tante Trijn en oom Wim.

Op de voorpagina van het nummer van september 2017 staat een foto van Hans Klok met z’n moeder; maar mijn oog viel op een klein fotootje van Erik Scherder met de tekst “Muziek is goed voor het brein.”
Erik Scherder is een professor die in Jip & Janneke-taal uitlegt hoe ons brein werkt. En wat de ouderdom met ons brein doet. Maar ook hoe je je daar tegen kunt wapenen. Bewegen, bewegen, bewegen, bewegen. Dat is zijn belangrijkste advies. Daarover schreef hij al het boek “laat je brein niet zitten.” Het bewuste artikel dat bij het fotootje van de voorkant hoort ging over zijn nieuwste boek: “Singing in the brain”. Een klein stukje uit het artikel. In de hersenen blijken de gebieden ‘ lange termijn geheugen’ en ‘muziek’ relatief lang in tact te blijven. Als iemand met Alzheimer muziek uit zijn jeugd hoort, worden beide gebieden actief. Soms wekken nummers van toen ook dierbare herinneringen op aan die periode. Zo kunnen mooie momenten worden herbeleefd.
(Voor de lezers van het Dagblad van het Noorden: Daniël Lohues schrijft in de krant van vandaag een prachtige column over wat muziek met je doet.)

Wij hebben daar ruimschoots ervaring mee. Wat dan altijd wel belangrijk is, is dat mensen iets hebben met de muziek die je zingt. In het huis waar mijn schoonmoeder zat was een mevrouw die heel erg van klassieke muziek hield. Ze liep er regelmatig bij weg als wij zongen: ‘ik ken die liedjes allemaal niet!’
Behalve die ene keer toen ik mijn accordeon bij me had; ik speelde een bekend stukje van Mozart. Ze kwam er bij zitten, wiegde mee op de maat en neuriede de melodie mee. We konden zien dat ze er oprecht van genoot.

Voor de toekomst heb ik nogal wat noten op zang. Ik moet er toch niet aan denken dat mensen dan met mij muziek van Gerard Joling, Gordon, Jannes of Jan Smith gaan zingen…….

Reageren

29 september: Dress red day

Door Ada

Op 29 september 2017

In Alledag

Vandaag is de “Dress red day” van de Hartstichting.
Met deze speciale dag wordt aandacht gevraagd voor hart- en vaatziektes bij vrouwen.
(voor meer info zie: Dress red day >>>). Bij een hartinfarct reageert een vrouwenhart anders dan een mannenhart, dus als vrouw krijg je andere signalen. Dat is nog niet zo heel lang bekend. De wetenschap is er heel lang van uit gegaan dat wat voor een mannenhart geldt ook voor een vrouwenhart opgaat, (een mens is een mens), maar men kwam er achter dat dit maar ten dele waar is.

Er is meer onderzoek nodig en met deze speciale dag probeert men dit probleem onder de aandacht te brengen.
Zelf ben ik een voorbeeld van dit probleem.
In 2004 was ik al maanden erg snel moe en had ik bij inspanning last van mijn longen. Dacht ik. Ik had het benauwd en kon niet veel lucht inademen. Toen ik na een fietstocht weer amechtig op de bank lag vertrouwde Gerard het niet en belde een ambulance. “Ik denk aan iets met het hart” zei hij.

Lang verhaal kort: het waren mijn vaten. Bij mijn hart zat een ader zo goed als dicht; er werd een stent geplaatst en ik kon weer verder. Na 2004 heb ik wel weer vaker een infarct gehad, (door een erfelijke vaatziekte), maar ik herken nu de signalen onmiddellijk, dus ik loop er helemaal niet meer mee door: ik trek direct aan de bel.

Door deze ervaringen draag ik de Hartstichting en de ‘Dress Red Day’ een warm hart toe.
Vanmorgen deed ik een rode blouse aan en nam een zak rode bieten uit eigen tuin mee naar mijn werk.
Bij het koffie-apparaat zette ik de zak bieten neer (we hebben veel te veel bieten in de tuin) met een briefje er bij.
In het kader van de “Dress Red Day” vandaag gratis rode bieten uit eigen tuin.
Meer info? Vraag er naar bij Ada.

Om 10.00 uur was de zak al leeg.
Of ik volgende week nog wel drie porties mee wil nemen voor andere collega’s die achter het net visten.
Tuurlijk.
Heb ik toch maar mooi 10 keer het verhaal van de “Dress Red Day” kunnen vertellen.

Reageren

28 september: Handige broer!

Door Ada

Op 28 september 2017

In Alledag

Gistermorgen aan het ontbijt had ik geen internet op mijn tablet.
Maar toen was het nog vroeg, ik dacht “Misschien een storing” en ging naar mijn werk.
Toen ik gisteravond na een bezoek aan mijn moeder thuis kwam was er nog steeds geen internet. Het is afschuwelijk om te constateren hoe afhankelijk we in onze maatschappij zijn van internet.
Gelukkig heb ik 4G op mijn telefoon, dus ik had wel internet, maar iets eenvoudigs als dit blog bijhouden lukt dan al niet.
De televisie deed het ook niet.
Ineens heb je heel veel tijd over.

Gisteravond stuurde Gerard een bericht aan mijn broer.
“Mijn router is helemaal dood, moet ik een nieuwe aanschaffen?”
Vanmiddag kwam mijn broer.
Dat de televisie het niet deed had niks met de router te maken.
We hadden niet de goede bron ingesteld. Ik vraag me dan af: hoe kwam hij dan op die andere bron? Een stumper ben ik op elektronisch gebied.

1966: Onze computerheld met z’n trekkertje. Toen las ik hem nog voor…..

Maar de router en internet, dat was een heel ander verhaal. Mijn broer loopt dan van de meterkast naar de computer, stelt af en toe een vraag en praat vervolgens regelmatig tegen ons computerscherm. Schoonzoon Cees kwam intussen ook langs en bemoeide zich er ook tegenaan. De mannen kunnen het goed vinden, gezamenlijke hobby’s en interesse’s doen een hoop…..

Om 19.40 uur was het klaar.
Eigenlijk had ik me er al bij neergelegd dat het pas zaterdag weer hersteld zou zijn, want dan zou Gerard een nieuwe router kopen. Maar dat was achteraf niet nodig
Opgelucht en blij zat ik om 20.00 uur achter mijn toetsenbord.
Bedankt Henk!

Klik hier 6 februari >>> voor het verhaal bij de foto over de Donald Duck bij ons thuis.

Reageren