een alternatief voor 'de waan van de dag'

Categorie: Alledag Pagina 292 van 302

22 mei: 5500 jaar geleden woonden ze hier al…

Woensdagavond keken we naar Umberto’s RTL Lage Night. Trijntje Oosterhuis was er en de broertjes Mulder. Daar kan ik dan rustig de Linda bij lezen. Maar na de ‘commercial break’ verdween mijn aandacht voor Linda als sneeuw voor de zon: er zaten twee archeologen aan tafel met een verhaal over een sensationele archeologische vondst in Dalfsen. Er was een uniek grafveld gevonden met wel 120 graven van het Trechterbekervolk dat hier 5500 jaar geleden woonde.

Ze hadden potjes bij zich, een gave bijl en een ketting met

Grafgift Trechterbekervolk

barnstenen kralen. Ze probeerden uit te leggen wat de vondst voor hen betekende. Eén van hen zei: Dit is een vondst die je “once in a life time’ overkomt: dit ga ik in mijn leven niet meer meemaken.”
Ik zat gebiologeerd voor het scherm. Ze hadden een mini-potje meegenomen, dat ze bij een kindergrafje hadden gevonden, met liefde gemaakt en versierd door (waarschijnlijk) de  moeder.
5000 jaar later ligt dat op de tafel bij een talkshow. Waar ook de nieuwe CD van Trijntje wordt besproken.
Vervreemdend.
Ik moest maar steeds aan die moeder denken. Die moeder uit het Oervolk dat zich voor het eerst permanent vestigde in onze contreien. Dat volk bewoonde een dorpje op een zandrug tussen twee moerassige gebieden in Overijssel.
Dat potje uit dat kindergrafje paste helemaal niet bij Umberto en de nieuwe CD van Trijntje.

Maar toch ben ik blij met de aandacht die het onderwerp kreeg gisteravond. Het laat zien dat wij hier in Nederland in een eeuwenoude cultuur leven en de sporen daarvan zitten niet eens zo diep onder de oppervlakte.

Ik ben benieuwd of ik hier binnenkort iets over lees in de Linda.
Denk het niet.

De gemeente Dalfsen heeft een prachtige website die helemaal gewijd is aan deze unieke vondst: informatie, fimpjes en zelfs een kijkje in de toekomst. Hierbij de link naar Oosterdalfsen Timelink >>> 

Reageren

21 mei: Meinse, meinse, gebruuk joen verstaand toch ies!

Bovenstaande zin werd uitgesproken tijdens het hemelvaartsweekend toen wij ons 35-jarig vriendenjubileum vierden. Eén van ons vertelde dat zijn vader bovenstaande zin bezigde als hij vond dat zijn moeder iets onzinnigs had gezegd.
Omdat wij allemaal die ouders kennen zien wij het gezicht van de betreffende vader er bij, dan schiet iedereen al in de lach.

Deze zin werd het thema van het weekend. Te pas en te onpas kwam ‘Meinse meinse…” voorbij. Het ligt in de lijn der verwachting dat deze zin tot in lengte van dagen herhaald zal worden, want dat is de lol van zolang vrienden zijn.

Omdat we allemaal uit Hoogersmilde komen, ontstaan er regelmatig gesprekken in de trant van ‘Dat is Annie, die trouwd is west met Willem. Ja, nou is ze met Piet, die woonde vrogger noast Van Kalker an de Rieksweg. Die warkte altied bij Van Triest. Zien olders woonden an ’t Oranjekanaal. Naost woar Sikkema ok woont hef. ……..” Eindeloos kan het zo doorgaan. Totdat iemand de legendarische woorden spreekt: “Ja die! En die möt slager zeggen teegn Oortman!”. Iedereen zegt namelijk ‘slager’ tegen Oortman, de dorpsslager in Hoogersmilde.
Het is voor mij al zo’n gewone zin, dat ik het laatst ook riep op m’n werk, toen er een babylonische spraakverwarring was over welke collega iemand bedoelde.
Maar op mijn werk kent niemand slager Oortman.

Tijdens het koffiedrinken op zaterdagmorgen was iemand aan het uitzoeken wat voor pictogrammen je kon plakken op de dames- en heren w.c. in een zwembad. Dat had iemand hem gevraagd. Hij zocht allerlei dingetjes op op z’n laptop en iedereen zat er omheen met koffie en bemoeide zich er mee. “Waarom doe je niet een zwembroek en een bikini als onderscheid tussen heren en dames?” vroeg iemand. Ja, dat vond iedereen een goed idee.
“Nee, dan denken ze misschien dat ze daar hun zwemkleren kunnen uitwassen” dacht de plaatjeszoeker. “En ik heb ook nog niks voor het urinoir. Wat moet ik daar dan mee?” “Zet daar dan in ieder geval een bordje bij ‘Geen drinkwater!’
Volgens mij is hij er in het weekend niet uitgekomen. Had iets te maken met concentratie geloof ik. Toen twee mensen om hem heen spontaan een liedje van Roelof en Harm begonnen te zingen “Hier op de heide is jao gien zee…!” zag je hem gewoon denken:
“Meinse meinse, gebruuk joen verstaand toch ies!”

Reageren

17 mei: Hemelvaartsdag, Vriendendag

Op 4 januari >>> schreef ik over onze vrienden club en het ontstaan daarvan. Ook dit jaar ontmoetten we elkaar weer. Voor de 35e keer sinds 1980. Woensdagavond togen we al naar de camping in Kraggenburg voor een vriendenweekend dit keer op camping ‘De Voorst’.

Mijn weblog heb ik heel summier bijgehouden. Dat had twee redenen.
1. Ik had mijn tablet mee en dacht dat ik daar net zo handig mee was als de computer voor wat betreft knippen, plakken en kopiëren, maar dat was niet zo. Het kostte veel tijd.
2. Er was niet veel tijd, want het was veel te gezellig. Vandaar.

Op Hemelvaartsdag brachten we een bezoek aan Schokland. Daar was ik vroeger al eens geweest met mijn vader, maar toen was er nog niet zoveel te zien. Nu is het een volwaardig museum >>> waar je alle mogelijke informatie krijgt over dit voormalige eiland in de Zuiderzee.
We zagen een film met de geschiedenis van het gebied rond Schokland vanaf de pré-historie tot nu. Mooi!
Na de laatste ijstijd was het een toendralandschap, maar de zee rukte steeds verder op. Toen werd het een schiereiland en tenslotte werd het helemaal van het vasteland afgesneden. Het eiland bestond uit twee delen. Het noordelijk gelegen Emmeloord hoorde bestuurlijk bij Amsterdam en was katholiek en het zuidelijke Ens hoorde bij Overijssel en was protestant. En ondanks de bittere armoede was er een permanente geloofsstrijd op het eiland. Je vraagt je bij de beelden van de strijd om het bestaan af waar ze de energie vandaan haalden om ook nog te bekvechten over het geloof.
In 1859 was het te gevaarlijk om de bevolking op het eiland te laten wonen, zodat het (tot groot verdriet van de Schokkers) werd ontruimd.

In het museum werd de geschiedenis met bodemvondsten aanschouwelijk gemaakt. Verder maakten we nog een wandeling naar de zuidpunt van het eiland. Kenmerkend voor onze vriendengroep: we waren het niet eens over waar de wandeling begon. Dus de ene helft liep linksom en de andere helft rechtsom. We kwamen elkaar halverwege tegen. Eigenlijk geen haar beter dan de Schokkers dus…

Op Urk bezochten we de oude haven met de vuurtoren, we maakten een wandeling door het oude dorp en we kochten een visje.
We sloten de dag af met een pizza in Marknesse. We proostten op ons jubileum en genoten van elkaars gezelschap, het gebruikelijke gezeur en de pizza. Op naar de 36e vriendendag!

Reageren

16 mei: Caravan kopen?

Wij vieren altijd vakantie met de caravan. Hij is officieel nog van mijn moeder. Wij gaan al met de caravan van mijn ouders op vakantie sinds 1995. Zij gingen dan in het voorseizoen en wij in de zomer. Toen mijn vader in 2008 overleed bleef de caravan gewoon bij Harm en Jantje in de schuur in Hoogersmilde staan. Wij namen de verzekering voor onze rekening en gingen een keer per jaar bij Harm en Jantje koffiedrinken om de stallingskosten te betalen. Dit tot ieders tevredenheid. Tot dit jaar.

Het ‘getrek’ met de caravan geeft nu Gerard ziek is teveel gedoe. Als alles goed afloopt hopen we volgend jaar naar Canada te gaan, vandaar dat we het nu tijd vinden voor een nieuwe ‘move’: we doen de caravan weg. Dit natuurlijk niet zonder overleg met mijn moeder en mijn broer. Mijn moeder riep: “Het zal mij een zorg wezen wat je met het ding doet!” Mijn broer moest alleen maar hard lachen toen ik vroeg of hij nog gebruik wilde maken van de caravan. We wisten genoeg.

Nu zijn we aan het foto’s maken voor Marktplaats. Het is een Beijerland, bouwjaar is 1997 en er zit een voortent en een luifel bij. Lees je dit nou en denk je: net wat voor ons? Of ken je iemand die denkt: net wat voor ons? Reacties zijn altijd welkom.

Reageren

13 mei: Aardappels met rozemarijn

Gisteren begon Gerard aan de derde kuur: een infuus en een injectie deze keer. De bijwerkingen van de chemo zijn er wel, maar zijn niet alles bepalend. Zo smaakt het eten wel anders dan anders, maar het smaakt nog wel lekker. Verder speelt zijn maag wel eens op en heeft hij regelmatig de hik. Het enige dat echt vies is is wijn. Dat drinkt hij dus nu even niet.

Gisteravond na de chemo waren we uitgenodigd voor een maaltijd bij de voormalige juf van onze kinderen. Ze had heerlijk gekookt. We begonnen met een glas wijn (Gerard een sappie) en daarna kregen we groentesoep. Het hoofdgerecht bestond uit asperges met ham en ei, boontjes en sla. Het bijgerecht, aardappels, was bijzonder. Ze had ze kort gekookt en toen in een ovenschaal gedaan. Vervolgens bestrooid met zee zout en rozemarijn en een beetje olie en toen 20 minuten in de oven gegrild. Heerlijk!

Het toetje was ijs met verse aardbeien en slagroom. Wat voelden wij ons verwend! Zo komt het wat de kilootjes betreft helemaal goed met Gerard.

Natuurlijk hebben we niet alleen gegeten, maar ook uitgebreid bijgepraat. Over de kinderen, over boeken die we lezen, over de prachtige ‘Haventijd’, over de kerk, gezondheid en over Engels. Tied te kört.  Volgende keer bij ons?

Reageren

12 mei: Warme deken

Mijn kantoor bevindt zich in een verzorgingshuis in Groningen. Mijn baan als managementassistent wordt door het gros van de verplegenden en verzorgenden beschouwd als tussengeschoven laag. Overhead. “Nargns veur neudig. Managers haddn wij vrogger ok niet.”
Vandaag was het de ‘Dag van de verzorging’. Voor alle personeel was er een ontbijtbuffet, maar wegens bovenstaande sentimenten was ik niet van plan om heen te gaan. Maar bij de hoofdingang stonden alle teamleiders vanmorgen vroeg met hoeden op en boa’s en vrolijke capes om alle medewerkers op te wachten.

Voor iedereen was er een persoonlijk welkom. Ik werd uitbundig begroet door R., de teamleider die bij ons op de gang zit. Zij bedankte mij voor mijn inzet voor het huis. Ik sputterde nog dat ik niets in de zorg deed, maar dat maakte volgens haar niets uit. Ook mijn werk werd gewaardeerd. En de bijdragen uit onze groentetuin: ze had vorig jaar bonen en rabarber uit onze tuin gehad!

KrakrisIedereen kreeg een fleecedekenje van Ikea. Hij heet Krakris. Omdat wij als personeel als een warme deken waren voor de bewoners.

De ontmoeting met de enthousiaste R. kleurde mijn dag. Aan het ontbijtbuffet heb ik niet deelgenomen, ik had thuis al een beschuit gehad. En eerlijk is eerlijk: de dag van de verzorging is natuurlijk vooral bedoeld voor ‘de handen aan het bed’, de allerbelangrijkste medewerkers in de zorg.

Secretaresses hebben hun eigen dag.

Reageren

9 mei: Lourdes in Friesland?!?

Vandaag zag ik mijn oude MAVO-vriendinnen-clubje. Het is de bedoeling dat we elkaar één keer per jaar zien, maar door familieomstandigheden en ziektes lukt dat niet altijd.
Vanmiddag waren we met ons vijven te gast bij Annie in Joure.
4 jaar MAVO in Smilde en 2 jaar HAVO in Assen hebben we bij elkaar in de klas gezeten, daarna verloren we elkaar uit het oog. Enkele jaren geleden, tijdens een reünie van onze klas kwamen we elkaar weer tegen. `Wat doe jij nu?` was de meest gestelde vraag die middag.
Het antwoord van Annie verbaasde met het meest. “Ik ben getrouwd, moeder van drie kinderen en pastoraal werker in een parochie in de Noord Oost Polder”.
Huh? Annie was vroeger heel goed in de exacte vakken zoals wis- en natuurkunde en kwam uit een streng gereformeerd nest. Dan ligt rooms katholiek pastoraal werker niet echt in de lijn der verwachtingen….

Ze heette ons vanmorgen welkom op haar werkkamer naast de Sint Nicolaaskerk in Sint Nicolaasga >>>, want ze was inmiddels veranderd van parochie. Na een genoeglijke bijkletsronde met koffie en oranjekoek was het tijd voor een rondleiding door de kerk. Niet echt oud (1887), maar imponerend qua grootte, gebrandschilderde ramen en beelden.
Ze liet ons rijen priestertoga´s zien, vertelde over de beelden en afbeeldingen overal in de kerk, over de vele heiligen en buiten nam ze ons mee naar de tuin waar een nagebouwde ´Grot van Lourdes´>>> was. Met een beeldje van Bernadette en een beeldje van de verschijning van Maria.

Ik vond het fascinerend. In meerdere opzichten. De katholieke traditie wijkt nogal af van de protestantse, waar absoluut geen ruimte was voor het gesneden beeld. Dit was gebaseerd op het tweede gebod: “Gij zult u geen gesneden beeld maken’.
Annie had tijdens een vorige ontmoeting verteld dat ze helemaal klaar was met de gereformeerde kerk en dat ze met haar geloof in de katholieke kerk veel beter terechtkon. Het is heel bijzonder om te zien hoe iemand zich zo thuis kan voelen in een geloofsomgeving die zo anders is dan haar die van haar jeugd.
Een heel bijzonder geval van ‘voortschrijdend inzicht’.

Reageren

8 mei: Vaya condios met gitaar én drum!

Gisteravond hadden we geen cantorij repetitie. Onze cantrix had namelijk vakantie, dus wij ook. Bij onze tenoren zit één mevrouw met wie ik dan zo’n avond afspreek om te zingen voor de lol.

We zoeken allebei wat muziek uit die we graag willen zingen en we beginnen gewoon. Gisteravond studeerden we een ingewikkelde canon in en namen onszelf op met mijn telefoon. Vervolgens speelden we dat weer af en zongen we meerstemmig door onszelf heen.
Deze keer zongen we ook “All-in the april evening”>>>, een engelse hymne. Die speel ik dan af op mijn tablet, gezongen door een prachtig engels koor en wij zingen dan de altpartij mee.

Dit ‘zingen voor de lol’ dient geen enkel doel. We gaan hier niet mee optreden, we doen het puur omdat we allebei van meerstemmig zingen houden. Gedurende de tijd van de cantorij-repetitie ben ik bij haar (2 uur)  maar als we daar één uur van zingen gaat het mooi. We kunnen namelijk ook heel goed samen kletsen en daar is op de cantorij weinig gelegenheid voor.

Deze mevrouw is de 70 al gepasseerd, maar is vorig jaar nog met drumlessen begonnen. In haar kamer staat pontificaal een drumstel en hoe goed ze daar al op kan spelen heeft ze me gisteravond laten horen.
Op mijn verzoek sloten we de avond af met “Vaya con dios’ van Les Paul en Mary Ford >>>.
Dat begeleidde ik op gitaar en we zongen tweestemmig. “Dit kan ik ook wel meedrummen” bedacht ze en zodoende deden we het nog een keer met gitaar én drum.

Met de kop helemaal vol muziek fietste ik met de gitaar op de rug weer naar huis. Wát een leuke avond. Kom ik even helemaal van bij.
Thuis wachtte Gerard én een dochter. En een glas port. Konden we nog mooi even een spelletje Machiavelli doen. Topdag. Zelfs zonder cantorij.

Reageren

6 mei: Hoe gaat het?

kankerDeze week is weer een ‘rustweek’ in het chemo-schema van Gerard.
Gisteren hoefden we dus niet naar het ziekenhuis, het geeft een aangenaam soort rust dat het even niet hoeft.
Het gaat, zoals de Engelsen zeggen, met ‘ups en downs’.
Afgelopen weekend ging het eigenlijk best goed, Gerard had voldoende energie en kon het gewone leven goed volhouden.
Maar maandag kwam hij rond kwart over vijf thuis na een dag werken en toen viel het even niet mee.
Moe en hangerig zoekt hij op zulke dagen even na tienen al z’n bed op.

Gerard heeft nu twee/derde van de chemokuur gehad. Dinsdag 12 mei starten we met het derde en laatste deel, daarna zit het eerste deel van de behandeling van de ziekte van Kahler erop. We zijn wel benieuwd wat er dan verder gaat gebeuren: er is gesproken over een ‘stamceltherapie’ als vervolg, maar daarover is nog helemaal geen duidelijkheid.
Op 20 mei hebben we pas de volgende afspraak met de hematoloog, dus het duurt ook nog even voor we meer zekerheid hierover krijgen.
We maken ondertussen vrolijk afspraken over verjaardagen, familiedagen en andere leuke dingen, maar we hebben geen idee of het allemaal door kan gaan. Ook vakantieplannen hebben we nog niet, de komende maanden zijn wat onze agenda betreft dus nog in nevelen gehuld…

Het wekt bij de buitenwereld soms verbazing dat het dagelijkse leven gewoon doorgaat. Gerard is namelijk ‘gewoon’ aan het werk en heeft het druk . Af en toe geeft hij toe aan de vermoeidheid en blijft hij thuis, maar ook vanuit zijn kantoor bij ons thuis kan hij werken.
Toch is dit wat men in het ziekenhuis adviseert: probeer je leven zo goed en zo kwaad als dat gaat zoveel mogelijk door te leven. Blijf in beweging.
Onze kast hier thuis staat inmiddels helemaal vól met kaarten. Allemaal blijken van medeleven van mensen uit ons netwerk. En daar komen dan de telefoontjes, kadootjes, bloemen, emails, app’jes, en gesprekjes in het dorp ook nog bij. Het is een cliché, maar het doet ons ontzettend goed dat er op zoveel verschillende manieren met ons meegeleefd wordt. Dank daarvoor: het helpt om de moed er in te houden.

Reageren

4 mei: Nationale dodenherdenking

Altijd weer indrukwekkend. Dit keer was ik niet bij de plechtigheid op de begraafplaats in Roden, maar heb ik het op de televisie gevolgd.
Vanmiddag om 12.10 uur vertelde Tineke de Nooy op Radio 5 dat in Hilversum al heel wat vlaggen halfstok hingen. “En zo hoort het ook!’ riep ze er achteraan.
Eén plaatje verder moest ze al op haar woorden terugkomen.
Ze waren platgebeld daar in de studio: zo hoort het helemaal niet!
De vlag mag pas om 18.00 uur buiten en hoort voor zonsopgang weer binnengehaald te worden. Nu ik dit schrijf is het 21.15 uur: oeps…… “Gerard!” Net op tijd.

Mijn vader is geboren in augustus 1932. Hij was dus 7 toen de oorlog begon en 12 tijdens de bevrijding. Hij heeft wel eens verteld dat hij de oorlog één groot avontuur vond. Op een gegeven moment konden ze niet meer naar school. Als kind maak je daar echt geen punt van! Samen met zijn broertjes spookte hij van alles uit. “Het is maor goed dat mien va en moe alles niet wussen.”
De tweede wereldoorlog heeft hem zijn hele leven beziggehouden, omdat pas later het besef kwam van hoe gruwelijk het allemaal was geweest. Hij las er veel over.
Hij nam mijn broer en mij als pubers mee naar het concentratiekamp ‘Mauthausen’, waar de douches waar de mensen werden vermoord nog in tact waren.
De beelden daarvan en de sinistere sfeer staan in mijn geheugen gegrift.
Maar hij nam ons ook mee naar begraafplaatsen in Duitsland waar monumenten stonden voor oorlogsslachtoffers met rijen namen van jonge jongens, geboren in de twintiger jaren van de vorige eeuw. “Dit waar’n ok gewoon jonge jongens die vöchten veur heur vaderland, net as die van oons. Hier was net zo goed verdriet.”

Afgelopen zondag zei de dominee tijdens de overdenking in de viering: “Tijdens en na de oorlog is heel vaak de vraag gesteld: Waarom laat God dit allemaal gebeuren? De vraag zou moeten zijn: hoe kan het dat de mensen/wijzelf dit hebben laten gebeuren?”

Reageren

Pagina 292 van 302

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén