Categorie: Muziek Pagina 35 van 39

16 juni: ’s Nachts van Skik

Door Ada

Op 16 juni 2015

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik een aanhanger ben van Daniël Lohues.
De eerste keer dat ik Skik hoorde met ‘Op fietse’ hadden wij nog speakertjes in het keukenplafond. De radio stond destijds standaard op Radio 2 en ik hoorde een zin in mijn eigen dialect “Wie döt mij wat vandage..” Huh? Je had vanaf de jaren ’70 Normaal, maar die zongen geen Drents. Maar dit was dus Drentse popmuziek. Maar ik vond destijds ook heel veel muziek van Skik ‘gerag’, dus ik volgde het eigenlijk niet zo.

Toen Lohues solo ging met Allennig 1 liet mijn broer mij op een verjaardag van mijn moeder het lied ‘Karke’ horen. “Moe’j ies luustern. Vin jij vast ok mooi.”
Nou en of. Vanaf Allennig 2 hebben we alle shows van hem bezocht en er intens van genoten.

Dit jaar treedt hij helaas niet op, maar ik hoorde van een collega/Daniëlfan dat hij volgend jaar weer met een optreden gepland staat in de Stadsschouwburg. Van onze vrienden in Peize hoorde ik dit weekend dat zij al kaarten hebben. Ook voor ons! Ik verheug me d’r al weer op.

Van één van onze predikanten kreeg ik twee jaar geleden een CD van Skik met de titel “Best Tof”. En die was best tof. Skik is al lang ter ziele, maar ik ontdekte dat ze toch wel erg mooie muziek hadden gemaakt. Het mooiste lied van die CD vind ik ’s Nachts. Het is zo typisch Daniël Lohues en ook zo typisch Drents. Het lied beschrijft iemand die eigenlijk wel van alles wil zeggen tegen een meisje, ’s nachts de mooiste dingen bedenkt en op het moment supréme er niets van terecht brengt.
Lohues zingt zinnen als: “Ie kunt pas weten wa’k bedoel as ik ’t hardop tegen joe zeg, maor veurdat ik dat doe bin’k al weer weg.” “ Ik maak mij drok om woorden die ik toch nooit tegen joe zeg, maor vaak is dan de maone net weer weg….”
Een lied dat iemands worsteling heel prachtig omschrijft, de ietwat schuchtere Drent die het moeilijk vindt om wat er in zijn hart leeft onder woorden te brengen. ’s Nachts van Skik >>> Luister en geniet.

Reageren

12 juni: Mijn kant van het bed

Door Ada

Op 12 juni 2015

In Muziek

Op Radio 5 hoor ik soms muziek vanuit de tijd dat ik al wel geboren was, maar nog geen benul van muziek had. Zo hoorde ik een opname van “The Brothers Four’, een Amerikaanse Folkgroep uit de jaren ’60. Het klonk mij letterlijk ‘als muziek in de oren’. De groep bestond uit vier mannen. ‘Zoetgevooisd’ is het woord dat hun zang het best omschrijft. Iemand anders zou ‘kwijlmuziek’ misschien een betere omschrijving vinden, maar ik vind het prachtig.
Luister bijvoorbeeld maar eens naar “Come to my bedside my darling’.
Klik hier >>> voor een video op YouTube.

Je kent de melodie vast, want Egbert Douwes heeft er in de jaren ’70 en grote hit mee gehad met de titel: “Kom uit de bedstee, mijn liefste”. Wat ik dan weer zonde vind van zo’n mooi nummer.
Als je naar dit nummer luistert met een koptelefoon, hoor je muziekinstrumenten en stemmen van verschillende kanten komen.

Dit liedje heb ik een tijdje op mijn telefoon als wekker ingesteld. Werd ik ’s morgens wakker gezongen door 4 mannen die vonden dat ik aan hun kant van het bed moest komen liggen. Op een gegeven moment werd ik er niet meer wakker van. Ik droomde de muziek er gewoon bij in mijn droom en sliep gewoon verder…….

Reageren

29 mei: Samen

Door Ada

Op 29 mei 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Samen! Dat riep het tweehoofdige monster uit Sesamstraat altijd. Onze kinderen hebben hem nog op hun netvlies en roepen dan in koor: “Samuh werrekuh!”
Klik hier voor een you tube filmpje >>> van het monster dat naar muziek luistert.
Gisteravond moest ik aan het monster denken. We hadden cantorij repetitie.

Voordat ik verder ga is het misschien goed om even een stukje Rodense kerkgeschiedenis te vertellen. Voordat de Gereformeerde en de Hervormde kerk in Roden samen opgingen in de ‘PKN- gemeente Roden-Roderwolde’, hadden beide kerken een eigen cantorij. De namen werden veranderd in ‘Op de Helte-cantorij’ en ‘Catharina-cantorij’ maar het bleven twee aparte koren. Samenwerking was wel vaak de bedoeling, maar kwam nooit echt van de grond. Tot gisteravond.

Over twee weken neemt één van de predikanten afscheid en zullen we als één koor aan die dienst meewerken. Tot mijn grote genoegen was er gisteravond een invasie van gastzangers. Genieten! We zongen met 12 sopranen, 8 alten, 6 bassen. Helaas waren de tenoren zwaar ondervertegenwoordigd: welgeteld één was er, onze voorzitter. Maar hij zong wel voor twee!
Onze cantrix, eerst wat overdonderd door de grote opkomst, was weer goed op dreef.

De bassen zongen hun partij even door, maar dat klonk vierstemmig. “Volgens mij staat er maar één baspartij” merkte ze fijntjes op.
Later bedacht een stemgroep zelf een melodielijn, daarvan zei ze: “Had gekund. Maar dat staat er niet.”
In het lied “Leven als de bomen” komt de regel voor: ‘ademnood te boven, onverdeeld geluk‘.
De mannen gaven aan dat het lied voor hen nog geen onverdeeld geluk was.

Voor mij was deze avond er wel één van onverdeeld geluk.
Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik erg voor samenwerking ben.
Het begin is er!
Samen met het tweehoofdige monster roep ik dan ook “SAMEN!” en hoop op meer van dit soort samenwerkingsprojecten in de toekomst.

Reageren

24 mei: Pinksteren

Door Ada

Op 24 mei 2015

In Kerk & gemeente, Muziek

Wat we vieren met Kerst is bekend: de geboorte van Christus. Door de hype rondom The Passion is voor veel mensen nu ook wel bekend wat met Pasen vieren.
Maar wat vieren we met Pinksteren? Vanmorgen in de kerk begon de dominee met deze vraag.
Hij beklom vanmorgen niet de kansel, want zijn zak-microfoontje deed het niet. Hij bleef dus bij de microfoonstander beneden staan. “Dan kunt u mij tenminste goed horen. Misschien niet zo goed zien, maar daar mist u niet zo veel aan.” Het waren zijn eigen woorden. De meningen waren daarover verdeeld, zo leerde het geroezemoes om ons heen.

Met Pinksteren herdenken we de uitstorting van de heilige geest. (Benieuwd naar het verhaal? Klik op deze link >>>)
Wij lieten onze kinderen vroeger aan tafel wel eens een gedeelte uit de bijbel voorlezen.
Maar ze lazen zelf heel andere boeken.
Dat verklaarde waarom Frea, toen ze met Pinksteren uit de bijbel ging lezen las: “Zijn dit niet allen Galliërs die daar spreken?” Te veel Asterix en Obelix invloeden…..

De dominee vertelde vanmorgen dat we de geest hebben gekregen. Hij zei: “Dat is een gave én een opgave, een opdracht’. We hebben de geest gekregen, maar we moeten er wel iets mee doen. Leven ‘in de geest van Jezus’. Voor mij hoort daar een liedje van Elly en Rikkert Zuiderveld bij dat Gerard en ik heel veel in diensten hebben gezongen. Het heet ‘de vrucht van de heilige geest’ >>> en het beschrijft wat de gaven van de heilige geest zijn: liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid goedheid, trouw zachtmoedigheid, en zelfbeheersing.
Hebben we gekregen.
Maar daar moeten we wel mee aan de slag!

Reageren

20 mei: “Michèle” van Gerard le Norman

Door Ada

Op 20 mei 2015

In Muziek

Afgelopen maandag stond ik te koken en had Radio 5 aanstaan met Plein 5, gepresenteerd door Hylco Span.
Maar ik hoorde Bert Kranenbarg.
Dat kan dan niet in mijn hoofd, want Kranenbarg is Radio 2.
Dus de radio iets harder gezet en ja hoor. Bert Kranenbarg.
Staat de radio dan wel op de goeie zender? Controleren: ja. Radio 5.

Gelukkig hebben we tegenwoordig internet, dus ik ontdekte dat Hylco Span wegens een songfestivalprogramma deze week niet aanwezig is en dat Bert, ook NCRV, de uitzendingen van hem overneemt. Dat vind ik een zeer aangename verrassing, want ik luister graag naar Kranenbarg. Hij presenteert tegenwoordig Grand Café Kranenbarg op de zaterdagmorgen op Radio 2.
Hij is een liefhebber van het franse lied en gistermiddag was het gelijk al raak: hij draaide ‘Michèle’ van Gerard le Norman. Een liedje dat ik al koester sinds de jaren ’70. Het gaat over een liefdesrelatie op een middelbare school. Het liedje heeft een lichtvoetige, maar toch melancholieke sfeer en het laatste couplet is echt een beetje triest: ‘zij’ is gevallen voor een Prince Charming die haar paaide met dure reizen en ze is inmiddels getrouwd. ‘Hij’ dwaalt door Parijs en heeft het idee dat de straten, de café’s en zélfs de trein naar de buitenwijken hem uitlachen…..

Hierbij een link naar ‘Michèle’ op You Tube >>>. Degene die het er op heeft gezet heeft er mooie beelden bij gedaan. Als je goed luistert en naar de beelden kijkt kun je het verhaal wel een beetje volgen.
(Ook als je geen tien jaar franse les hebt gehad ….)

Nog drie dagen Bert op Radio 5: ik ga er van genieten!

Reageren

10 mei: Gossec

Door Ada

Op 10 mei 2015

In Muziek

Eén van de leden van de gespreksgroep ’93 (zie 22 april >>>) speelt hobo bij Symfonieorkest ‘de Harmonie’ >>> in Groningen. Hij bracht mij in 2009 een uitvoering op cd van de ‘Grande messe des morts’ van Gossec. Ik kon destijds niet naar hun uitvoering van dit stuk, omdat ik toen herstellend was van een hartinfarct.

Wat een prachtig stuk. Al ettelijke malen heb ik het gehoord, maar het verveelt nooit. Het is een requiem, een mis die vroeger werd uitgevoerd bij een uitvaart. Het beroemde Requiem van Mozart vertoont sterke gelijkenis met dit werk van Gossec qua sfeer, harmonie en motieven. Het stuk van Gossec dateert uit 1760, het requiem van Mozart ontstond 31 jaar later in 1791.

De Messe des morts komt voor mij het best tot zijn recht als ik alleen thuis ben en tijd heb om te borduren. De mis hoor ik dan via kleine headphones in mijn oren. Genieten. Een van de mooiste stukken uit deze mis vind ik ‘Recordare’. Cello’s en altviolen spelen onophoudelijk 4 lage bastonen, de violen beginnen daar frivool omheen te spelen en daarna draaien de vier solisten hun stemmen daar weer heel fraai omheen. Het ritme lijkt een beetje op een postkoets er zit een mooie rustgevende cadans in. Op een gegeven moment houden twee solisten een toon heel lang aan en de twee anderen zingen daar een melodie doorheen. Betoverend vind ik het. Ik kan er helemaal in opgaan. Luister en geniet >>> van deze prachtige uitvoering.

Reageren

8 mei: Vaya condios met gitaar én drum!

Door Ada

Op 8 mei 2015

In Alledag, Muziek

Gisteravond hadden we geen cantorij repetitie. Onze cantrix had namelijk vakantie, dus wij ook. Bij onze tenoren zit één mevrouw met wie ik dan zo’n avond afspreek om te zingen voor de lol.

We zoeken allebei wat muziek uit die we graag willen zingen en we beginnen gewoon. Gisteravond studeerden we een ingewikkelde canon in en namen onszelf op met mijn telefoon. Vervolgens speelden we dat weer af en zongen we meerstemmig door onszelf heen.
Deze keer zongen we ook “All-in the april evening”>>>, een engelse hymne. Die speel ik dan af op mijn tablet, gezongen door een prachtig engels koor en wij zingen dan de altpartij mee.

Dit ‘zingen voor de lol’ dient geen enkel doel. We gaan hier niet mee optreden, we doen het puur omdat we allebei van meerstemmig zingen houden. Gedurende de tijd van de cantorij-repetitie ben ik bij haar (2 uur) maar als we daar één uur van zingen gaat het mooi. We kunnen namelijk ook heel goed samen kletsen en daar is op de cantorij weinig gelegenheid voor.

Deze mevrouw is de 70 al gepasseerd, maar is vorig jaar nog met drumlessen begonnen. In haar kamer staat pontificaal een drumstel en hoe goed ze daar al op kan spelen heeft ze me gisteravond laten horen.
Op mijn verzoek sloten we de avond af met “Vaya con dios’ van Les Paul en Mary Ford >>>.
Dat begeleidde ik op gitaar en we zongen tweestemmig. “Dit kan ik ook wel meedrummen” bedacht ze en zodoende deden we het nog een keer met gitaar én drum.

Met de kop helemaal vol muziek fietste ik met de gitaar op de rug weer naar huis. Wát een leuke avond. Kom ik even helemaal van bij.
Thuis wachtte Gerard én een dochter. En een glas port. Konden we nog mooi even een spelletje Machiavelli doen. Topdag. Zelfs zonder cantorij.

Reageren

3 mei: Huilen om het orgel

Door Ada

Op 3 mei 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Bij de titel van dit verhaal zou je kunnen denken aan een vals orgel. Of aan, zoals we dat in de familie Waninge noemen: een “Bavaria-organist” (zie bijgaande link naar een hilarisch reclamefimpje uit de jaren ’80 >>>).
Maar deze keer had ‘huilen om het orgel’ een andere oorzaak.

Vanmorgen in de kerk zat ik spontaan in tranen tijdens de collecte.
Dit had niets te maken met het doel van de collecte (Nepal) en ook niet met emoties die in deze periode wat meer aan de oppervlakte zitten.
Aan het orgel zat Erwin Wiersinga en hij speelde een ontroerend klassiek stuk.
Zo mooi dat de tranen spontaan in mijn ogen sprongen.
Zo af en toe overkomt me dat, tranen van ontroering die niets met verdriet of pijn te maken hebben.

Na de dienst mailde ik Erwin, vertelde hem van de tranen, gaf hem een groot compliment voor zijn orgelspel en vroeg om de titel en de naam van de componist.
Hij mailde het volgende terug:
“Dank voor je mooie woorden. Het stuk was (natuurlijk) van de grote Bach , een bewerking van de paashymne Christ lag in Todesbanden.”

Natuurlijk. Erwin schrijft het tussen haakjes, maar het woord ‘natuurlijk’ zegt iets over hoe hij over Bach denkt.
Om te huilen zo mooi.

Reageren

24 april: Meer dan zingen alleen

Door Ada

Op 24 april 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

In deze weken, waarin ons leven in het teken staat van de chemo kuren, is er een wekelijks uitje waar ik steeds weer naar uitkijk: de cantorij repetitie op donderdagavond. Aanstaande zondag zingen we in een viering in de Catharinakerk dus gisteravond was er weer ‘puntjes op de i-repetitie’.

We zaten in een andere opstelling, dat wil zeggen: zoals we zondag ook zitten. De bassen constateerden dat de alten ‘niet schuifbaar’ waren, we deden even een kleine stoelendans, het duurde al met al iets langer dan anders maar toen waren we dan ook geïnstalleerd.
S. had zich afgemeld voor gisteravond. “Wat heeft ie dan?” werd er gevraagd. We willen namelijk wel graag alles weten. Onze nieuwsgierigheid werd helaas niet bevredigd, want als je niet komt hoef je geen reden op te geven.

Om onze zelfredzaamheid wat te bevorderen deelde de cantrix mee dat ze de nummers niet ging noemen: we moesten zelf aan de hand van het overzicht de liederen opzoeken. En daar mochten we ook niet over mopperen. Iemand mompelde ‘waar is de democratie….’, maar het viel uiteindelijk allemaal erg mee. Cantrix vergat om de haverklap dat ze de nummers niet zou noemen.

Bij één lied vond cantrix dat het niet gelijk werd gezongen.
“Nu doe ik even niks, jullie zingen het lied nog eens en dan luister je goed naar elkaar.” Zonder haar handgebaren ging het beter. Dat geeft te denken.

Na de pauze vertelde een sopraan trots dat zij statistisch gezien degene was die het vaakst op den repetities aanwezig was. Ik viel bijna van m’n stoel. Wordt dat bijgehouden dan?!? Het bleek dat dat iemands hobby was. Hij had de presentielijst van ons koor gebruikt om te oefenen met een excel-bestand. Hij kon er mooie grafiekjes mee maken en zo wist hij precies wie er procentueel gezien het vaakst is. En wie de kantjes er af loopt waarschijnlijk ook, maar daar heeft hij zich niet over uitgelaten.

Om vijf voor half tien nam onze cantrix nog een groot risico: ze leerde ons nog een nieuw vierstemmig lied aan. We hebben het met z’n allen gezongen, maar daarna vond de voorzitter het niet verantwoord om ons naar huis te laten gaan. Gelukkig hoeven we dat lied pas te zingen in de viering van 31 mei. We sloten af met een bekend lied. De chauffeur van de VOR-bus die ons oudste lid kwam ophalen kwam alvast even binnen om half tien, maar ging nog even weer naar de gang toen wij het laatste lied inzetten.
Hij deed de deur niet helemaal dicht maar liet hem bemoedigend op een kier staan….

Reageren

14 april: Sweet memories: Mud!

Door Ada

Op 14 april 2015

In Muziek, Sweet memories

Op radio 5 is het deze week “Week van de jaren ’70”.
Mijn geboortejaar is 1960, dus de jaren ’70 beslaan voor mij de periode van mijn 10e tot mijn 20e levensjaar. Aan het begin zat ik nog op de Lagere School, daarna deed ik de MAVO, de HAVO en in 1979 ging ik werken. Een turbulente periode in een mensenleven.
Vanmorgen in de auto luisterde ik naar Wekker Wakker. Ik weet niet of het bij iedereen zo is, maar ik heb beelden bij sommige liedjes. En héél veel beelden bij liedjes uit de jaren ’70.

Bij Brian Ferry’s “Lets stick together” zit ik weer in de bus van de Mavo-werkweek naar Zeeland.
“You talk too much” van Spooky en Sue herinnert mij aan Nanny Helder die dat liedje op het schoolplein stond te zingen en te dansen.
Bij “Du” van Peter Maffay vroeg een vriendinnetje: “Wat zegt ie nou? Ik hab die griep?” Nee, ich hab dich lieb…..
Hoor ik “Nutbush city limits” van Ike & Tina Turner, dan zie ik mezelf weer in de disco met vriendin T. op de dansvloer staan: dansen, meezingen, pilsje in de ene hand, sigaretje in de andere.
“Home for christmas” van de Eagles was het eerste liedje dat ik opnam met mijn eerste zelfgekochte radio-cassetterecorder. (honderdtachtig(!) van zakgeld bij elkaar gespaarde guldens).

Vanmiddag op de terugweg was er een programma op de autoradio waarbij mensen konden bellen met een verhaal over een plaatje uit de jaren ’70 dat ze nooit meer hoorden. Er werd gebeld door ene Anneke.
Anneke had net zo goed Ada Vrieswijk
kunnen heten, want het was mijn verhaal.

Mud wilde ze horen met ‘Dynamite’. Helemaal gek was ze d’r destijds van. Posters op de kamer, alle plaatjes gekocht, fotoboekjes, artikelen in de Popfoto en de Muziekexpress: alles had ze er van verzameld.
Meteen zat ik weer ‘met kop en oren’ in 1974. MUD! Wat een heerlijke muziek. Het bijzondere is dat ik er nu op mijn 54e nog van opknap. Even voelde ik me weer 13.

Met de volumeknop op tien ben ik naar Roden gereden. Luid meezingend. “And then she walked in looking like dynamite…..!”

Reageren