Deze kaart kregen we gisteren thuisbezorgd.
Gerard heeft me weer ingehaald: we zijn nu allebei ‘vintage’!
Vandaag hebben we dit feest met onze kinderen gevierd, over een paar weken hopen we op een tuinfeest voor het eerst alle familieleden en vrienden weer bij elkaar te hebben.
IJs, weder, Rutte en corona dienende.
Ooit hoorde ik een mop, waar ik bijna iedere dag even aan terugdenk.
In een ziekenhuis in Engeland was een leuke, vrouwelijke verpleegkundige komen werken.
Ze kon het met de meeste collega’s goed vinden, maar met twee heren in het bijzonder: een arts en een collega-verpleegkundige.
Beide mannen zoemden om haar heen.
“Zullen we eens ergens iets samen drinken?”
“Zal ik een kop koffie voor je halen?”
De arts nam wel eens een bloemetje voor haar mee, of een lekker geurtje of chocola, maar de verpleegkundige gaf haar iedere dag een kiwi.
De andere collega’s van het team vonden het vermakelijk om te zien hoe die drie opzichtig om elkaar heen draaiden en vroegen zich af wie van de beide heren haar uiteindelijk voor zich zou winnen.
Het werd de verpleegkundige.
Tijdens de dagelijkse koffie vroeg één van de collega’s: “Waarom gaf je haar eigenlijk iedere dag een kiwi?”
Het antwoord was kort: “A kiwi a day keeps the doctor away…”
Die mop heeft er voor gezorgd dat ik iedere dag een kiwi eet.
Sinds de grote suikerschrik van juli vorig jaar ben ik wat dingen anders gaan doen, en één van die dingen is het ontbijt.
Je moet eigenlijk iedere dag fruit eten, maar dat zat niet zo in mijn systeem. Ik heb liever kaas en droge worst.
Natuurlijk heb ik goede voornemens, maar in het verleden kwam het regelmatig voor dat ik ’s avonds naar bed ging en dacht: Ik heb nog geen fruit gehad….dan had ik er helemaaaaal geen zin meer in. Morgen dan maar; maar soms kwam het daar dan ook niet van.
Inmiddels heb ik er een gewoonte van gemaakt om iedere dag te beginnen met twee stuks fruit en één van de twee is bijna altijd een kiwi.
Kopje thee, fruit en een sudoku, daaruit bestaat tegenwoordig mijn ontbijt.
Vervolgens hoef ik me de hele dag niet meer te bekommeren over het noodzakelijke fruit, dat heb ik gehad.
A kiwi a day keeps the docter away.
Ik hoop ook cardiologen.
Iedere dag heeft tegenwoordig wel een bijzonderheid.
Vanmiddag hoorde ik in de auto op de radio dat het vandaag de internationale dag van de fee is.
Als ik dan alleen in de auto zit komt er bij zo’n onderwerp van alles naar boven in mijn hoofd.
Toverfeeën, goede feeën; in mijn kinderwereld waren veel sprookjes aanwezig en dus ook feeën.
Mijn eigen affectie met sprookjes heb ik behoorlijk kunnen uitleven op de kinderfeestjes die we organiseerden voor onze dochters.
Sprookjesfeestjes, heksenfeestjes en feeënfeestjes: in het kader van deze dag vandaag een blog over zo’n kinderfeestje met feeën.
We maakten op dit feestje eerst van goudkleurig karton een feeënhoed met zo’n gordijntje eraan.
In dit geval geknipt van de gele bloemengordijntjes van onze tent.
Die we nooit gebruikten omdat ik gordijntjes in een tent quatsch vond.
Op zulke feestjes kwam de zak met oude kleren altijd goed van pas: een oude jurk van mama was voor een kleutertje een lange feeënjurk!
Op de afbeelding hiernaast zie je de feetjes die het feestje bevolkten opgesteld voor de groepsfoto.
Iedereen had ook een eigen toverstokje met een ster er aan; die ster hadden ze zelf uitgeprikt en aan het stokje geplakt.
Met het maken van de hoed, het toverstokje en met het verkleden waren we al een flinke tijd zoet.
Natuurlijk las ik dan een verhaal voor waar een fee in voorkwam en we deden ook ‘ezeltje-prik’, maar dan met een fee.
Feetje-prik dus. In plaats van de staart aan de ezel moesten de kinderen dan geblinddoekt een sluiertje aan een getekende feeënmuts prikken.
Grote lol natuurlijk toen één van de gasten de sluier op de achterkant van de fee prikte….. “Haha! Je prikt hem op de kont!”
We deden een estafette met alle fee-attributen op en aan: we hebben er video-opnames van. Wapperende rokken die in de weg zitten, hoeden die bijna afvallen: de kinderen schreeuwen bij de aanmoedigingen hun longen uit hun lijf.
Onze dochters en wij bewaren goede herinneringen aan die kinderfeestjes.
Ik zeg met opzet ‘wij’, want Gerard hielp ook altijd mee met de voorbereiding en was er die middag bij.
Als de patat op was en alle gasten weer naar huis gebracht zaten we ’s avonds helemaal uitgeteld maar tevreden aan de koffie.
Vanmiddag in de auto popten die beelden even weer op: sweet memories.
Gisteren had ik het al even over Gerard en zijn tuin.
Dochter Carlijn heeft ook groene vingers. Als wij op vakantie zijn kijkt zij regelmatig even bij onze groentetuin en stuurt Gerard om de paar dagen een up-date met foto’s en/of filmpjes onder de titel: ‘Hoe’st met de boon’n?’
Zelf kweekt ze ook van alles op haar kleine balkon in Groningen.
“Papa, kan ik ook van die spekbonen kweken die jij altijd hebt?”
Ja, dat kon in potten.
Papa zorgde voor pootbonen en ze groeiden als de spreekwoordelijke kool.
Probleem…..
“Ze groeien uit de pot, waar moet ik ze nou langs omhoog laten groeien?”
Dat kon met gespannen touw; de groene slingers krinkelden mooi langs het touw naar boven.
…maatregelen….
“Nee hè! Frits zit aan de bladeren te vreten!”
Frits is hun kat die het balkon als zijn eigendom beschouwt.
“Misschien kun je er gaas voor zetten of zo?”
Dat is natuurlijk het proberen waard.
Frits bekeek het allemaal met grote argwaan, maar het eindigde er mee dat hij niet meer bij de bonen-bladeren kon. (klik op de foto’s voor een vergroting)
…schaakmat!
Wij worden van al deze avonturen minutieus op de hoogte gehouden.
Krijgen foto’s van de bonen, het touw, de aangevreten bladeren en de maatregelen.
En van Frits.
We kregen ook nog een kort filmpje.
Het heet ‘maatregelen’.
Het is heel kort maar erg leuk.
Klik hier schaakmat
Benieuwd naar de twee vorige blogs over Frits?
Lees dan het blog ‘Frits‘ en het blog ‘Kater‘ uit 2019.
Daarop staat nog een vermakelijk filmpje van Frits, verstopt in een keukenkastje.
Afgelopen zondag hadden we na de kerkdienst niets op het programma staan.
Dan vragen we ons af: “Gaan we nog wandelen of fietsen? En waarheen?”
Gerard vertelde dat hij ’s morgen bij de kerk Mathilde had gesproken “Die hadden vanmiddag ‘open tuin’….”
Nou heb ik die tuin van Mathilde en Ben al vaker gezien, maar altijd vol met PKN-gemeenteleden met ‘koffie en gezellig’.
Wat een goed idee: wij fietsten rond 14.00 uur richting ‘Aan de Vaart’.
Er stonden al een zestal fietsen tegen de heg, dus wij waren niet de enigen.
We hadden al drie delen van de tuin bekeken toen we Mathilde tegen het lijf liepen.
“Wat leuk dat jullie er ook zijn!” en voor we het wisten werden we door haar rondgeleid en vertelde ze van alles over de totstandkoming en het onderhoud van de tuin.
Ik vroeg haar naar het bordje bij hun voordeur ‘Nachbars garten/het tuinpad op’.
“Ja, daar zijn we lid van, ik haal zo even een boekje op”.
Deze stichting zet zich al sinds 1984 in voor het open stellen van bezienswaardige particuliere tuinen en het aandacht vestigen op bijzondere openbare tuinen en parken. Daarbij stimuleert de stichting contacten tussen tuinliefhebbers, zowel regionaal en internationaal. In het boekje vind je informatie over tuinen in Noord Nederland en Noord Duitsland die te bezichtigen zijn. Ben je dan in de buurt en wil je een tuin bezoeken, dan kun je met de eigenaar een afspraak maken.
Mathilde vertelde over ‘Gardeners World’, een tuinprogramma van de BBC op vrijdagavond dat Ben en zij nooit missen en over de prachtige Engelse tuinen die daarin besproken worden.
Over bezoekjes van groepen tuinliefhebbers die honderduit vragen en informatie uitwisselen.
Over Ben die zaadjes en stekjes meeneemt van overal waar ze geweest zijn en dan gaat proberen die planten te kweken.
Over dahliastruiken die heel mooi wijd uit groeien als de bloemen er uit knipt.
Ik wil die dahliastruik dan wel even opzoeken, maar ik vind hem niet: ik weet niet eens hoe die er uit ziet.
Mathilde zocht hem voor me op.
Ook nam ze ons mee naar hun moestuin.
Die hebben wij ook, maar je kunt ze niet met elkaar vergelijken.
Overal waar je kijkt weelderig groeiende gewassen en alles heel mooi onderhouden.
“Zou jij zo’n tuin ook bij kunnen houden, zou je dat leuk vinden?” vroeg ik aan Gerard.
“Daarvoor heb ik te weinig verstand al die verschillende planten, bloemen en bomen. Ik doe in mijn tuin wat ik thuis geleerd heb en ik geniet van het stukje dat ik heb. Ik zou er ook veel te weinig tijd voor hebben….”.
Ben heeft er een dagtaak aan en Mathilde is er ook vele uren zoet mee.
Je kunt hun tuin bekijken; hierbij een link naar de pagina van hun tuin op de website van ‘Het tuinpad op’.
Daar vind je een mooie serie foto’s die een goede indruk geeft van het prachtigs dat wij zondagmiddag gezien hebben.
Er is meer tuin-informatie te vinden op deze link naar de Open Tuinen Carousel Drenthe over Drentse open tuinen.
“Zal ik een zomerboeket voor je plukken?” vroeg Mathilde.
Nou graag!
Het boeket staat op oma’s oude theepot te geuren in ons huis: zomer!
Gisteren kon je op deze website de bijdrage lezen van Frits Bosman; zijn verhaal ontroerde me. Ook ik verzucht wel eens: “waarom zingen we nog steeds van die achterhaalde, oude psalmen”. Frits benoemde wat bepaalde psalmen voor hem betekenen. Ook deed zijn verhaal me denken aan mijn vader (vier jaar ouder dan Frits) die de oorlog ook als kind meemaakte, maar dan in Coevorden; hij vertelde dezelfde verhalen.
Gistermorgen in de viering zongen we geen psalmen; we konden als gemeente zachtjes meezingen met opnames van liederen uit de Dorpskerk van Eelde.
Het thema van de kerkdienst was ‘die ons in ruimte heeft gezet’.
Als je wilt weten waar de preek over ging verwijs ik naar kerkomroep, ik houd het bij twee dingen die mij bijbleven.
Het eerste was de introductie op het thema.
De zin ‘die ons in ruimte heeft gezet’ komt uit Psalm 68, in de liedboekversie couplet 7: ‘Hij is het die ons heeft gered, die ons in ruimte heeft gezet en leidt met vaste schreden.
De introductie begon met de zin: Welke ruimte? Waar ligt het speelveld waarop geloven werkelijkheid mag worden?
Nu citeer ik voorganger Harm Jan Meijer:
Vroeger bleven we liever onder elkaar; óns soort mensen, een eigen zuil.
Zeker: al zo lief heeft God de wereld gehad dat hij zijn enige zoon gezonden heeft om de wereld te redden, maar dat was dan wel ónze wereld.
En zo trokken we, met de beste bedoelingen overigens, het zendingsveld op om anderen te bekeren tot onze manier van leven en geloven.
Intussen zijn de mensen uit Afrika, Syrië en Afghanistan zo ongeveer onze dorpsgenoten geworden en dringt langzaam het besef door: God bezielt niet alleen protestanten. De christelijk traditie. Niet alleen de westerse wereld.
God bezielt de hele wereld, al wat leeft. Het gaat om het geheel.
Bij deze woorden van de predikant moest ik weer denken aan wat Frits had geschreven over de psalmen die ik niet meer van deze tijd vond.
Iedere tijd heeft zijn eigen omstandigheden die maken dat er steeds een andere invulling wordt gegeven aan bijbelteksten en liederen.
Het andere onderdeel dat ik hier wil benoemen was het gedicht dat de dominee voorlas vlak voor de zegen.
binnen de ruimte van God noemen wij geen vooruitgang waar anderen aan ten onder gaan
binnen de ruimte van God noemen wij geen groei waar een ander minder van wordt
binnen de ruimte van God noemen wij geen vrijheid wat een ander het recht ontneemt om zich zelf te zijn
binnen de ruimte van God vormen wij een gemeenschap waar de minste de meeste aandacht krijgt
binnen de ruimte van God proberen wij zelf de verandering te zijn die we graag bij de ander tot stand zien gebracht
binnen de ruimte van God proberen wij te beseffen dat veranderen begint bij jezelf.
Doe daarbij wat mogelijk is en laat het onmogelijke rusten.
Wat dit te maken heeft met thee, een theekopje en een meer hoor je als je de hele viering beluistert.
(Kerkomroep: 20 juni, 09.30 uur, Op de Helte)
Hoe kennen wij elkaar?
We zitten samen in de websitegroep van onze Protestantse Gemeente. Ook delen we liefde voor de cantorij. En onderling spreken we algemeen beschaafd ‘plat’…
Waar en wanneer geboren?
Geboren in De Krim, was gemeente Gramsbergen, nu gemeente Hardenberg op 22 juli 1936.
Eens getrouwd.
Met mijn lief Henny Wolters uit Valthermond. Ze is mij helaas ontvallen in 2002.
Levensfase
Is af te lezen uit mijn leeftijd en ik voel me een YEP. Naast het dagelijkse huishouden worden mijn dagen zomaar gevuld met zaken dicht bij het kerkelijk bedrijf. Ook is er de orgelstichting. (Hierbij een link naar de website van het Hinszorgel in Roden.) Muziek is altijd in de buurt met orgelspel, een Bachcantate en zo meer. Als corona niet meer plaagt, hoop ik weer volop mee te doen met de cantorij en wenkt de schaakclub.
Wat ik wil delen.
Zie het stuk hieronder met de titel ‘Briesend paard’ .
Maar wat me vanwege de oorlog het meest bezig houdt, is mijn verbijstering over de holocaust. Graag deel ik met de lezer in dit verband de volgende boeken:
Het briesend paard
In Trouw kwam het voorbij: niets is zo actueel als het verleden (Akkerman).
Bij mij loopt het met me op en haakt aan me vast in mijn fascinatie voor ‘de oorlog’.
“Wat heb je toch met die oorlog”, vraagt Henny mij met een lichte irritatie in haar stem, jaren geleden.
Een passend antwoord? Ho maar. Dé oorlog kleeft aan mij. Ik ben van ‘voor’, dus van de categorie die het nog heeft meegemaakt…
De Krim, 10 mei 1940.
Ik zie ‘ze’ komen, een groen lint langs het kanaal in de zon. Sta tussen hen in als ‘ze’ bij opoe in ’t achterhuus hun veldflessen vullen.
Als ‘ze’ uit Bosman’s ‘holtstek’ hout opladen voor een noodbrug om de in de buurt opgeblazen draaibrug over het kanaal te vervangen.
Wat een contrast met het tafereel op een grauwe dag, ergens maart ’45, als ik met ome Willem door een kier tussen de deuren van het ‘holtstek’ koekeloer.
Een vanuit Coevorden komend zooitje ongeregeld dat zich met paard en wagen, opgetast met van alles, voortsleept.
De kleur van die uitgetelde grauwgrijsgroene bende staat me nog bij.
Ik ontwikkel een grote angst voor alles wat vliegt. Schrik voor laag over denderende bommenwerpers.
Nog jankt in mijn oren een salvo’s afvurende Engelse jager, Pinksteren 1944; doelwit een schip in de Fabriekswieke.
Schippersdochter Janny ter Steege overleeft het niet. Wat een indruk maakt dit op me. Op weg naar school, de bommenwerper die vlak achter ons nog net in het kanaal een bom dropt. Die exploderend een gigantische fontein omhoog spuit. Het bombardement in Enschede, als we logeren bij oom Henk en tante Mien.
Een sprongetje heen en terug… Weer Trouw; van 21 mei ‘21, de ‘Wraakpsalm’ van columnist Akkerman.
Hij beleefde de woorden als zwevend in een wereld die weinig met de zijne te maken had. ‘t Godd’loze volk wordt haast tot as, ’t zal voor Uw oog vergaan als was… Ja, zo ervaar ik dat tegenwoordig ook. Maar in ‘de oorlog’ wordt het even anders beleefd!
Vroeg in het voorjaar van 1945, bij juffrouw Booij in klas 2 van ‘Rehoboth’. Schrik! De sirene bij de fabriek, gejank dat nooit went: onheil in aantocht! Wetend wat me te doen staat, duik ik meteen onder de bank; de roep van de juffrouw is overbodig.
Van haar hebben we psalmen geleerd. Ze probeert de schrik weg te zingen en we zingen met haar mee:
Het briesend paard moet eind’lijk sneven,
Hoe snel het draav’ in ’t oorlogsveld;
’t Kan niemand d’ overwinning geven;
Zijn grote sterkte baat geen held.
(enzovoort, Psalm 33: 9, o.b.)
De Krim, 6 april ’45, vanuit Coevorden komen rupsvoertuigen onze kant op met de Canadezen.
Op mijn netvlies mijn vader die dolblij ons huis in rent en weer uit stuift met de vlag.
We vieren de ‘verlossing uit de tyrannie’ in een afgeladen kerk. Ik zit naast mijn moeder.
Luidkeels zing ik op hele noten Psalm 124 (o.b.) mee:
Dat Israël nu zegge, blij van geest:
Indien de HEER, die bij ons is geweest,
Indien de HEER, die ons heeft bijgestaan,
toen ’s vijands heir en aanval werd gevreesd,
Niet had gered, wij waren lang vergaan.
Zo eigenen we ons psalmen toe, als het ‘nieuwe’ Israël, dat zijn wij toch, dachten we… toen.
Het briesend-paard-ras? Zal het uitsterven? Als het stil wordt misschien…
Zachtjes roept een stem om vrede,
Zo zacht dat ’t haast wordt gesmoord.
Dat is niet zonder reden:
Het woord wordt in de stilte pas gehoord.
In ‘De Krant’ (een huis-aan-huisblad in de gemeente Noordenveld) van deze week was weer plaats ingeruimd voor de rubriek ‘Moi Noordenveld’; deze keer mocht ik het vullen.
Woon je niet in de buurt en wil je de inhoud toch even lezen?
Hierbij een link 2021.05.17 Meelij Jet naar een pdf met de tekst van de column.
Het is een verhaal vanuit de periode dat mijn schoonmoeder nog in het Beurtschip zat.
Het is een samenvoeging van een tweetal blogs die ik in 2015 schreef over de gebeurtenissen in het verzorgingshuis aan de koffietafel met de andere bewoners van de afdeling.
Die blogs waren geschreven in het Nederlands, dus ik moest het eerst vertalen.
Dan kan het gebeuren dat je een woordje overslaat ……. het had ‘veurbij’ moeten zijn.
Honderd keer lees ik zo’n stukje na en honderd keer lees ik er over heen.
Döt ok niks.
Er heeft nog niemand iets over gezegd……
Die time-out kwam wel goed uit: met zulke warme dagen ben ik nooit op mijn best en ik vond het wel even lekker rustig.
Heel langzaam gaat de wereld weer open na alle coronabeperkingen. Zwemmen en FysiYoLates doen we nog niet, maar zingen met de cantorij heb ik al wel weer gedaan: met z’n zessen werkten we mee aan de PKN-viering van 13 juni. Onze cantor Karel wilde eigenlijk dat we alles één-stemmig zongen, maar daar waren we het niet mee eens.
Er was een lied dat we vierstemmig konden dromen “Wie in de schaduw Gods mag wonen” (melodie licht dat ons aanstoot in de morgen). Het vertrouwen moet kennelijk eerst weer worden opgebouwd: “Dat wil ik dan eerst even horen”.
Wat een sensatie om na zoveel maanden weer vierstemmig te zingen! En Karel vond het ‘acceptabel’, dus ook in de viering mocht het vierstemmig.
Dertig mensen mochten de kerkdienst bijwonen. De mevrouw met wie ik na het inzingen even een praatje ging maken, zei: “Ik was hier veel te vroeg, maar ik wilde zo graag wat mensen zien en spreken.”
Ik zag haar ontroering en het raakte me.
Wat hebben we ‘elka
ar’ gemist.
Een knipoog, een praatje, een handdruk of een arm om de schouder: samen kerk zijn is zoveel meer dan de preek op zondagmorgen.
Niet alleen kerkgang is weer mogelijk, ook naar het werk in Groningen en bezoekjes brengen aan anderen behoort weer tot de mogelijkheden.
Eerlijk gezegd: ik moet er nog aan wennen.
Het mondkapje, anderhalve meter afstand en geen lichamelijk contact: inmiddels ben ik daar zo aan gewend dat ik er amper meer bij nadenk.
Mensen die onverwacht dichtbij komen staan veroorzaken een kleine schrikreactie; verder ben ik eerder moe van de reuring die alles weer teweegbrengt.
En ja, dat heeft enerzijds natuurlijk te maken met mijn leeftijd, maar ik moet ook weer wennen aan het communiceren en meer bezigheden buitenshuis.
Met dit nieuwe blog komt er een eind aan mijn eerste time-out van 2021.
“U bent er weer!”
Dat roept de mevrouw van de fietsknooppunten-app altijd als we even van de route zijn afgeweken en daarna de knooppunten weer oppakken.
Ze is altijd blij als we er weer zijn.
Een paar mensen in mijn omgeving zijn ook blij dat ik er weer ben.
Hier en daar kreeg ik al voorzichtige aansporingen: “Wanneer begin je weer? Ik mis je dagelijkse ‘stukje’….”
Fijn om te horen; vanaf vandaag weer iedere dag artikel in dit digitale tijdschrift!
Toch een blog vandaag!
Nicht Lianne Polling-Waninge is leerkracht op CBS De Hoeksteen in Roden en moeder van twee zoontjes van 6 en 4 jaar.
Ze neemt ons mee in de wereld van de schoolreisjes.
Yes, we mochten weer op schoolreisje!
Vorige week was het dan zover. Jongste zoon riep al een paar dagen van te voren: “Dit wordt mijn eerste schoolreis!’’. Wat was hij blij dat hij heen kon.
Het schoolreisje was niet ver weg gepland, het uitje ging naar Roderesch. Jongste is 5 jaar oud en kreeg een school t-shirt met logo erop aan.
De ouders brachten zelf de kinderen naar Roderesch en daar stonden de kleuterjuffen de kinderen al op te wachten.
De Zwerfsteen bood verschillende onderdelen aan en zo konden de kinderen in groepjes; dansen, klimmen en klauteren en een heus bootcamp parcour afleggen.
Dit schoolreisje werd pas compleet toen ze cake en ranja kregen en later bij de lunch patatjes met een waterijsje.
Ik mocht een paar kinderen, waaronder mijn eigen zoon ophalen en weer naar school brengen.
In de verte hoorde ik hem al roepen: “Mama kijk ik heb een lekker ijsje!”
En natuurlijk moest ik erbij komen zitten. Want wat was het een leuke dag. Allemaal kleutertjes om me heen met energievolle verhalen.
Een paar dagen later mocht oudste zoon op schoolreis. Hij was al eens vaker geweest en herinnerde zich dat nog wel. Maar dat betekende nu natuurlijk niet dat hij er niet klaar voor was. Want oudste is van het vragen stellen zodat hij weet wat er gaat komen. “Euhm mama, is het ver? Wat gaan we daar doen? Krijgen we daar ook patat? Kom je ook kijken?”
Zonder teveel te verklappen, ging hij die ochtend met zijn vader naar De Zwerfsteen. Papa zwaaide nog even op afstand en kon weer naar huis.
Door corona toch nog een paar regels, maar daar merkte je nog maar weinig van, éénmaal daar aangekomen.
Ze konden heerlijk in de buitenlucht spelen en na de ranja en cake begon het eerste onderdeel.
De kinderen van groep 3 en 4 werden in verschillende groepen verdeeld en deden; pijl en boogschieten, dansen en ook het uitdagende bootcamp parcours.
De foto’s s avonds op het ouderportaal spraken boekdelen. Allemaal vrolijke rode koppies en prachtig weer!
Ik herinner mij schoolreis van een paar jaar geleden. Toen werkte ik op een basisschool in Assen. Schoolreisjes gingen toen anders, luxer! We werden dan met een touringbus opgehaald en reden dan bijvoorbeeld naar attractiepark Slagharen of Walibi. Allemaal een stuk duurder en langer van huis.
Ik stond er even bij stil, want mijn kinderen werden zo blij van dit schoolreisje.
Zelf mocht ik met groep 5 mee op schoolreisje. Nu als leerkracht van deze gezellige groep.
Groep 5 mocht samen met groep 6 op de fiets naar De Zwerfsteen.
Dit lukte prima, in een lange colonne en gele hesjes her en der, reden we door Roden en Nieuw-Roden.
We kregen allereerst onze eigen plek aangewezen, daar konden we onze tassen neerleggen en drinken pakken als we dorst hadden. Na eerst even in de speeltuin te mogen spelen, werden we meegenomen om te gaan mountainbiken. We werden allemaal voorzien van een helm en een bidon. Wat een goede organisatie, want die fietshelmen moeten op maat gepakt worden en goed zitten. Toen iedereen een fiets had aangemeten gekregen, ging we op pad. En natuurlijk ging ik ook mee. Ik vond dit net zo leuk als de kinderen! We leerden verschillende houdingen en remtechnieken. Na een aantal oefenrondjes, werden we meegenomen om een parcours te rijden in het bos. Gelukkig had ik anti-mug/teek meegenomen. De kinderen riepen om beurten; ‘juf wilt u mij ook insmeren? ‘ Gelukkig had ik zon roller bij me en liep langs alle kinderen om benen en armen in te rollen. Wat een grappig gezicht moet dat zijn geweest. En die juf maar smeren. Enkele minuten later konden we weer door op de fiets.
Na een korte pauze waren we nieuwsgierig naar het volgende onderdeel.
We moesten naar de andere kant van het complex en daar zagen we een groter bootcamp gebied. Met allemaal grote houten hindernissen.
In groepjes van 7 moesten we over alle hindernissen heen klimmen en klauteren. Terwijl we dat deden, moest je samenwerken en een stuk touw en een korte balk meenemen over de hindernissen. Ik mocht als juf een groepje begeleiden. Het was fantastisch om te zien hoe gemotiveerd de kinderen waren en hoe ze om elkaar dachten. Soms moeilijk en angstig, maar ze 
sleepten elkaar er door heen. Omdat kinderen in groep 5 waarschijnlijk de jongste deelnemers waren voor dit onderdeel, besloot ik af en toe mee te helpen. Vooral wanneer ze weer naar beneden moesten klimmen van een hindernis. Ik kon dan mooi een been aanpakken en mijn schouder als stoeltje aanbieden. We deden het vooral samen! Het bracht een geweldig gevoel van overwinnen.
Net zoals we afgelopen jaar door moesten zetten na weer een paar weken thuisonderwijs en alle coronatesten die we met elkaar moesten ondergaan.
Nee het viel soms niet mee, er kon veel niet doorgaan afgelopen jaar. Maar dit schoolreisje pakt niemand ons meer af.
Terugkijkend op een week vol met schoolreisjes, besef ik dat wij niet veel nodig hebben om blij van te worden.
Het idee dat het schoolreisje door mocht gaan was al een cadeautje.
En éénmaal op locatie realiseerde ik mij dat we veel geleerd hebben en bovenal…….hoe erg we hebben genoten die dag!
Meer weten over ‘de Zwerfsteen’? Hierbij een link naar hun website.
Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén