De waarde van de dag

Dit is het laatste deel van de blogserie ‘Nu nog?!? ‘ die ik heb geschreven over mijn beugeltraject.
Sinds een week of wat heb ik nu een nachtbeugel voor mijn bovengebit. Voor het ondergebit hoeft dat niet, daar heeft Martijn een spalkje geplaatst.  De beugel voor ’s nachts is gemaakt van hetzelfde materiaal als de bitjes die ik hiervoor droeg, maar hij is 0,2 milimeter dikker, waardoor hij niet zo snel stuk gaat. Ik merk niet eens dat ik hem in heb….

En hiermee is dan het beugelverhaal afgelopen.
Het duurde lang (1 jaar en 11 maanden), maar het is wel heel mooi geworden.
Men heeft mij ervan overtuigd dat het vooral op latere leeftijd van groot belang is dat je je gebit goed schoon kunt houden.
Ik zie het als een investering (tijd, geld en energie) voor mijn oude dag.
Mijn vader had al voor zijn vijftigste een kunstgebit en hij heeft me op het hart gedrukt om toch vooral mijn best te doen om mijn eigen gebit zo lang mogelijk te houden.

Dinsdagmiddag was ik voor het laatst bij fysiotherapeut Jarco, waar ik regelmatig kwam voor de behandeling van mijn schouderblessure.
Op 7 juni blogde ik daar al over onder de titel Eén bijverschijnsel.
Het is nog niet helemaal over, maar we houden op met masseren en ‘de pijn opzoeken’. Vorige week was de pijn al bijna weg, maar na Jarco’s  behandeling had ik er de volgende dag weer veel last van…… een beetje de omgekeerde wereld.
Advies: langzaam de dingen als haken, breien en accordeon spelen weer oppakken en de dingen afwisselen, dus niet uren achter elkaar dezelfde beweging maken.
Ja dokter.

En hiermee begint voor mij een (hopelijk) wachtkamerloze periode.
In de blogserie ‘Voeg leven toe aan de dagen’ was de titel van deel 8 ‘Hulpmiddelen. Ook voor jou!‘
Ook in mijn leven zijn er in de loop van de jaren al wat hulpmiddelen binnengeslopen, daarover schreef ik al verscheidene blogs.
Je las over de staaroperatie en de bijbehorende nieuwe bril en over de beugel.
Verder draag ik al een aantal jaren steunzolen, gebruik ik dagelijks medicatie voor mijn hart en ondersteunt een ring mijn baarmoeder, die in de overgang voor problemen begon te zorgen.
Maar…..nog geen rollator en ook nog geen hoorapparaat!

Daarbij prijs ik me gelukkig dat ik in Nederland woon, waar je met een ouder wordend lijf langzamer aftakelt, omdat er nog ‘zoveel aan te doen’ is.
En ja, daar betaal ik zelf wat voor, maar het leeuwendeel wordt vergoed door mijn ziektekostenverzekeraar.
Tel uw zegeningen.

Aan het einde van het nieuwsbulletin gistermiddag om 17.00 uur zei de nieuwslezer: “En dan schakelen we nu over naar weerman Marco Verhoef voor een ‘slecht-nieuws-gesprek’……
Op Instagram zag ik een post van een Spaanse toerist hier in Nederland.
Hij zag fietsers met blote armen en benen in de regen fietsen en had daar een foto van gemaakt.
“On their bike in the rain. The weird Dutch: “We’re not made of sugar..!”
Vanmorgen sprak ik collega/vriendin Jacquelien die nuchter constateerde dat ze niets te klagen had.
“Ik zit niet met drie kinderen in een voortent op een camping, ik heb een dak boven mijn hoofd en als ik wil kan ik zelfs de kachel aanzetten.”
Zo ist.
Jammer, maar het is niet anders.

Omdat het eigenlijk alleen maar negatief is als het over ons Nederlandse zomerweer gaat, stuur ik je vandaag door naar een video op YouTube onder de titel: “How to survive the Dutch weather.”
Deze video tovert gegarandeerd een lach op je gezicht; herkenbaar en ontzettend grappig.
Hierbij een link: geniet er van.
We zitten niet veel buiten op Waninge Plaza en de bloemen in de tuin staan een beetje te verpieteren.
Dit weekend maakte ik al een klein bloemstukje voor één van de dochters en gistermiddag haalde ik een paar mooie bloemen naar binnen zodat we er toch nog een beetje van kunnen genieten.

Mijn advies op deze eerste, verregende dag in augustus: denk als Jacquelien én…..zet de bloemetjes binnen!
En het allerbelangrijkste: zeur niet over het weer.

De mensen van mijn generatie gaan zo langzamerhand met pensioen.
Mijn (een kleine beetje) oudere collega-secretaresses Marja en Corry kregen een leuke aanbieding van Lentis en stoppen iets eerder met werken dan eigenlijk de bedoeling was; gistermiddag vierden we met alle collega’s van Team290 een feestje ter gelegenheid van hun afscheid.
Vorige week vroeg ik  tijdens de koffie aan mijn collega’s: “Gaan we nog een lied zingen voor Corry en Marja?”
Doodse stilte.
Opgetrokken wenkbrauwen alsof ik een oneerbaar voorstel deed.
Een lied zingen is niet iets wat mensen tegenwoordig gemakkelijk doen en ik liet het onderwerp even rusten.
Dinsdag belde ik collega Renny, die was er bij de ongemakkelijke stilte niet bij.
“Als ik nou mijn gitaar meeneem, zullen wij dan samen ‘Jo met de banjo’ zingen? Ik vertel dan even over ons autoritje na het etentje met Margreet en het wandelclubje dat ze zouden oprichten. Dan zingen we het een keer voor en vragen dan de anderen om het nog eens met ons mee te zingen. (zie ‘Wandelclubje voor pensionado’s?)
Renny was gelijk voor.
Gistermiddag kwam ze met nog wat kleine muziekinstrumentjes “voor de anderen” en grote wandelschoenen binnen voor onze act.
Het viel in goede aarde.
En de tweede keer zong iedereen mee en later vroegen collega’s waarom we niet meer zongen.
“Dat bewaren we voor een volgende keer!”
Je kunt ook overdrijven.

De laatste twee weken stonden er twee grote dozen op ons secretariaat waar iedereen een cadeautje in kon doen.
De grote strandkoeltassen die ik had gekocht om de pakjes in te doen waren te klein……
Na de speech van onze teamleider, de bloemen, de Lentispennen, ons lied en de volgepakte tassen waren er tranen bij Corry en Marja.
En bij ons.
Ze zijn weg en komen niet meer terug.
Petronet en Margreet zitten al een tijdje bij een andere afdeling van Lentis en ons secretariaat bestaat inmiddels weer uit 6 collega’s, waarvan er 3 nieuw zijn.
Renny en ik zijn nu de oudsten; waarbij Renny het niet kan nalaten om op te merken dat ik nu de oudste ben.
Maar ik vind het een eretitel; dat heb ik toch maar mooi gehaald!

Zien we Marja en Corry nu helemaal niet meer?
Zeker wel.
We hebben eind augustus nog een ‘oud-ontmoet-nieuw-bijeenkomst’ bij ons in de tuin met alle secretaresses van Team290.
Dan horen we vast meer over het wandelclubje ‘Jo met de banjo’!

We hebben met elkaar al weer een blog vol verzameld:

In Tiel hebben archeologen sporen van een 4000 jaar oud heiligdom ontdekt; er werden ook doden begraven.
Een woordvoerder: “De mensen begroeven hun nabestaanden in deze grafheuvel….”

Een verslaggever van het Roder Journaal gaat op bezoek bij een 96-jarige.
Kennelijk heeft de journalist het nog nooit zo zout gegeten.
“De buitendeur stond al open en de binnenkomst in de kamer was, zoals bij hem gebruikelijk is, aller hartigst!”

Essina maakte mij attent op een artikeltje in het Dagblad van het Noorden van 20 juni 2023:
Er moeten museumstukken verhuisd worden met een hoogwerker.
“Een vrouw met een hond in haar armen wandelt vluchtig naar de overkant van de straat.”

Carlijn stuurde er ook weer een paar.
Niet echt fout maar wel grappig: “No Border Camp verhuist naar een nieuwe locatie! Dit jaar kamperen we in Noord Nederland (voor de Amsterdammers: dit is een locatie buiten de ring.)
Verder had ze een mooie samenvoeging gehoord van ‘de deur voor iemands neus dichtgooien’ en ‘het deksel op de neus krijgen’:
“Ze gooide de deksel op mijn neus!”
en nog zo’n pareltje: “Dit komt heel koud op mijn dak..”

Gelezen op internet: iemand moet een operatie ondergaan. Daarvoor moeten een aantal voorbereidingen worden getroffen: “Twee dagen voor de operatie moet u beginnen met het wassen van uw lichaam met een speciale scrubcrème, behalve uw gezicht en uw geniale delen.”

Collega heeft wat moeite met het gedrag van een andere collega.
“En dan beginnen ze gelijk al van de toren af te blazen….!”
Ook vond ze dat wie A zegt ook B moet zeggen.
“Dan moeten ze niet de hakken in het zand trekken.”

Bert Haandrikman is met zijn radioprogramma in Volendam, men heeft het over klederdracht.
“Als je hier een souvenirwinkel binnenstapt waan je je honderden eeuwen terug….”
O? Tien eeuwen terug komen we uit bij 1023.
Ik denk niet dat de dinosaurussen in de buurt van Volendam al in klederdracht liepen.

….in de Achterhoek! *

Deelnemer aan een radiospelletje gaat in zijn vakantie fietsen.
“We gaan naar de fietsprovincie Drenthe. De Achterhoek schijnt heel mooi te zijn.”
Luister hierbij vooral even naar dit liedje van Daniël Lohues.

De dames van het tijdschrift Saar timmeren flink aan de weg: er komt zelfs binnenkort een Saar-boek uit!
“We zijn er heel hard voor aan het werk. Het komt in november uit, maar je kunt het al priorderuh.”
Priorderuh?
Dit wordt bedoeld: een pre-order is een vooruitbestelling van een nieuw aangekondigd artikel.
Daar heeft men creatief een nieuw, Nederlands werkwoord van gemaakt; pré-orderen.

In een nieuwsprogramma gebruikte een jongeman een spreekwoord verkeerd, hij had het over het holst van de leeuw.
Toen iemand hem er op wees dat hij het hol van de leeuw en het holst van de nacht door elkaar haalde zei hij: “Ach, maak je niet druk, daar kraait geen hond naar…”

Ook zoiets grappigs gehoord op taalgebied?
Ik kijk uit naar je bijdrage!
Klik hier voor het blog Nederlands maar dan anders deel 29, van daaruit kun je doorlinken naar voorgaande blogs in deze serie.

* afbeelding: website www.drentheopfietse.nl 

Een gewoontedier is iemand die aan zijn gewoonten vast zit.
Ook ik ben zo’n dier en velen met mij overigens.
Soms zit me dat in de weg.

Boodschappen doen is een wekelijks terugkerende taak waar ik nooit heel veel zin aan heb.
Ik maak het mezelf gemakkelijk door altijd naar dezelfde winkel te gaan (Jumbo) en de volgorde van mijn (voorgedrukte) boodschappenlijstje aan te passen aan de schap-indeling van de winkel.
Van een nieuwe winkelopstelling of (erger nog) een verhuizing raak ik behoorlijk in de war.
Sinds de Jumbo in het nieuwe pand zat ging het goed met mij en de boodschappen; ik wist alles te staan, was gewend aan de scanner en wist waar ik de lege flessen en blikjes moet inleveren.

Begin dit jaar hoorde ik dat meneer Jansema zijn Jumbo-filiaal had verkocht.
In de plaatselijke pers las ik dat ‘de Maripaan-groep‘ het bedrijf had overgenomen.
In mijn onwetendheid dacht ik dat dat niets zou uitmaken, maar ik ontdekte in de loop van de maanden dat er wel degelijk dingen veranderden.
1. Onze favoriete droge worst hing niet meer aan de stelling naast de groente.
Dat kwam omdat men met het vertrek van meneer Jansema bepaalde certificaten niet had op het gebied van streekproducten.
2. Een stuk Milner kaas kon ik niet meer vinden.
Dit was uit het assortiment gehaald ‘omdat het niet goed liep’. Aan mij lag het niet, ik haal bijna wekelijks zo’n stuk kaas; daarvoor ga ik nu naar Albert Heijn.
3. Voor een pan groentesoep zocht ik een grove, verse worst. Was er niet meer. Navraag leerde dat de eigen slagerij van Jumbo gaat verdwijnen. Dat betekent dus ook geen gekruid gehakt meer, slavinken en weet ik wat voor lekkere dingen ik daar altijd van meenam. Een medewerkster wees mij op een vervangend product: vacuüm verpakte verse worst.
‘Maar dat gaat Aaltje niet doen’ was mijn eerste reactie, maar de winkelmevrouw zei dat ik het gratis mocht proberen.
Vorige week woensdag kookte Gerard en hij maakte andijviestamppot.
“Dan ga ik daar die gratis worst bij bakken”.
Meestal is het zo, dat iets nóg lekkerder smaakt als het gratis is, maar dat was deze keer niet zo.
De worst was veel te zout: dit gaat Aaltje dus echt nooit meer doen.

Regelmatig vraag ik aan het personeel waarom de dingen gaan zoals ze gaan.
Het antwoord is altijd ‘dat is het beleid van de nieuwe eigenaar’.
Jammer ja.
Nooit gedacht dat ik meneer Jansema nog eens zou gaan missen……