De waarde van de dag

een alternatief voor 'de waan van de dag'

27 augustus: Heksenkring (3)

Deel 3 – Niet veilig? 

Voor Hans was deze tekst geschreven:

‘Een dierbare vriend aan het water verloren’
Anneke Tanneke

en voor Christiaan:

‘Een oude vriend is met een sprong in het diepe van mijn heengegaan ‘
Mik Mak.

“Denk je dat die advertenties iets te maken hebben met Barbara?”
“Het is wel haar stijl……”
“Ik heb er geen goed gevoel bij, Boudewijn.”
“Ik ook niet en volgens mij hebben we daar alle reden toe.”
De angst kroop langzaam omhoog in mijn keel toen Boudewijn vertelde wat hem was overkomen.
Hij voelde zich al een tijdje niet veilig en had het gevoel dat hij werd bespied.
“Drie weken geleden kwam ik een onbekende vrouw tegen toen ik een wandeling maakte langs de rivier. Ze keek mij bewust aan en ze deed me denken aan Barbara. Die kon ook zo naar je kijken: starend, nadenkend, alsof ze door je heen keek. Toen draaide ze abrupt haar hoofd weg en liep door. Het was Barbara niet want ze was een stuk jonger, maar ze joeg me met haar blik de stuipen op het lijf.”
Boudewijn begon steeds sneller te praten, hij liep helemaal leeg.
“Vorige week was er een nieuw lid op de tennisclub. Ze keek me bij onze kennismaking ook zo indringend aan, alsof ze me wilde hypnotiseren, maar even later zaten we ontspannen samen aan een glas wijn en leek er weer niets aan de hand. Dat Hans en Christiaan zo plotseling en met raadselen omgeven zijn gestorven maakt dat ik me ernstig zorgen maak.”
Hij ratelde maar door; ik kon hem door de telefoon heen horen ijsberen: “Je hoort toch wel eens van dolende zielen die op aarde rond blijven dwalen? Omdat er nog zaken zijn die moeten worden opgelost. Zoals in die film van dat jongetje dat zegt ‘I see dead people’….”

Dat ging me te ver.
‘Boudewijn, luister. Dat is een film en geesten bestaan niet. Misschien haal je je van alles in je hoofd omdat je geobsedeerd bent door wat er met Barbara is gebeurd, maar je moet dit echt van je afzetten. Dit kan niet.”
Maar als ik in mijn eigen hart keek overschreeuwde ik met mijn woorden mijn eigen angsten.
En Boudewijn kon ik ook niet overtuigen; hij haalde aan dat Barbara iets met heksen had en dat ze hem in een vertrouwelijk gesprek had verteld dat ze soms dacht dat ze zelf een heks was.
En inderdaad, over die twijfels had ze mij in net zo’n ‘vertrouwelijk’ gesprek ook verteld.
“Misschien is er toch iemand anders die heeft gezien of weet wat er in ’74 gebeurd is?”
“Ik weet haast wel zeker van niet. Dan had diegene toch veel eerder actie ondernomen?”
“Misschien hadden we toen toch naar de politie moeten gaan” opperde Boudewijn.

“Ja. Dat hadden we moeten doen. Maar we waren jong en in paniek en we hebben het niet gedaan.”
“Kan dat niet alsnog?”
“Nee! Natuurlijk niet! Dan zetten we toch veel te veel op het spel?”
Boudewijn gaf mij uiteindelijk wel gelijk.
“Ik moet proberen om het uit mijn hoofd te zetten. Volgende maand ga ik met Adriana op vakantie, we hebben een luxe cruise van Reykjavik naar Oslo geboekt. Even los van alles. Het is onze eerste vakantie na mijn pensionering: ik ga er met volle teugen van genieten!”
We spraken af dat we in principe geen contact meer met elkaar zouden hebben, maar we hadden wel elkaars nummer, dus als het nodig was konden we elkaar bellen.
Maar dat was vast niet nodig.

Op 3 september verschijnt deel 4 van Heksenkring: Wraak?
Andere delen nog niet gelezen? Hierbij een link naar deel 1, De uitnodiging
Onderaan dat blog vind je overzicht en links naar volgende delen.

Reageren

26 augustus: Het begin van een zondag….

Zondag 23 augustus.
We hebben een enerverende week gehad en zetten geen wekker op zaterdagavond.
Toch ben ik al op tijd wakker.
Rond 10 voor 8 ga ik naar beneden, zet een kopje thee, pel een mandarijntje en probeer een Sudoku te maken. Maar het lukt me niet goed om me te concentreren op de cijfers. De verhalen van de schrijfdag van gisteren spoken door mijn hoofd en ik heb nog een idee voor een blog over die heerlijke traybake van vrijdag. Het puzzelboekje leg ik weer weg en ik neem mijn thee mee naar de computer.

Een uur later ga ik naar boven om te douchen en neem Radio 5 op mijn telefoon mee.
‘Goedemorgen. Heb je goed geslapen?’
Jacques Klöters met de Sandwich.
O wat ga ik die man straks missen: ik hoorde dat het programma gaat stoppen!
Jacques begint met een gedicht van Annie M.G. Smidt.

Erwtjes
Toen ze een meisje was van zeventien
moest ze een hele middag erwtjes doppen
op het balkon. Ze wou de teil omschoppen.
Ze was heel woest. Ze kon geen erwt meer zien.

Toen ging ze maar wat dromen, van geluk,
en dat geluk had niets van doen met erwten
maar met de Liefde en de Grote Verte.
Dat dromen hielp. Het scheelde heus een stuk.

En dat is meer dan vijftig jaar terug.
Ze is nu zeventig en heel erg fit
en altijd als ze ‘s middags even zit,
mijmert ze, met een kussen in de rug,

over geluk en zo… een beetje warrig,
maar het heeft niets te maken met de Verte
en met de Liefde ook niet. Wel met erwten,
die komen altijd weer terug, halsstarrig.

Ach ja, zegt ze. Ik kan mezelf nog zien,
daar in mijn moeders huis op het balkon,
bezig met erwtjes doppen in de zon.
Dat was geluk. Toen was ik zeventien.

Na dit gedicht draaide Jacques ‘Nature Boy’ van Nat King Cole.
O man, wat prachtig.
Het lied eindigt met de zin ‘The greatest thing you’ll ever learn is just to love and be loved in return.’
Wat een wijsheid op de vroege zondagmorgen.

Afbeelding: Ahbez & Cole. Zie: deze website

Het liedje had ik nog nooit gehoord.
Het is een bekende jazz-standard, geschreven door Eden Ahbez; hij was een soort hippie in de jaren 50 met lange gewaden, een volle baard en lang haar.
Heel raar in die tijd. Hij leefde een nomadisch bestaan en bedacht/schreef heel veel liedjes. Op een avond zong hij dit nummer voor de manager van Nat King Cole. Die liet het aan Cole horen: die was er meteen weg van en begon het in zijn live shows te zingen; het was al snel een publieksfavoriet. Cole wilde het nummer op plaat zetten, maar dan moesten ze wel eerst die vent zien te vinden die het op die avond had voorgezongen. Ahbez woonde rond die tijd in een tent; na een paar maanden hadden ze hem gevonden.
Nat King Cole zet het op plaat en maakte het nummer onsterfelijk.
Meer weten over dit verhaal? Op deze website vond ik het hele verhaal met foto’s en een video.
Alleen luisteren? Hierbij een link naar het nummer op Spotify.

Reageren

25 augustus: Liturgisch bloemstuk voor Betsy

Vorige week kregen we een digitale rouwkaart van Betsy, de moeder van Jan, één van onze vrienden.
Het gezin woonde vroeger bij ons in de straat; zij op nummer 18, wij op nummer 13.
Wij waren hervormd, zij gereformeerd, maar we zaten wel op dezelfde basisschool.
Jans broer Albert zat één klas lager dan ik, Jan zat bij mijn broer in de klas.
Betsy zat al jong in een rolstoel. Gistermiddag tijdens de rouwdienst in de kerk in Hoogersmilde hoorden we haar levensverhaal, waaruit duidelijk werd hoeveel impact die handicap heeft gehad op het leven van haar en man Jans.

Ze kon fysiek vaak niet meedoen, maar ze deed wat ze wél kon en op haar eigen manier.
Ze was heel creatief, maakte prachtige kaarten en gedenkbordjes met zorgvuldig gedroogde bloemen. Wij kregen met de geboorte van Frea ook zo’n bordje; heeft jaren op Frea’s kamer gehangen. Verder verzorgde ze jaren de nieuwsbrief voor de kerk en stond er wekelijks een liturgisch bloemstuk op de avondmaalstafel: met bloemen, kleuren en attributen verbeeldde ze het thema van de zondagse eredienst.

Gistermiddag stond er ook zo’n litugisch bloemstuk naast haar kist.
Niet gemaakt door Betsy, maar door haar schoondochters Frida en Janet.
Het was ontroerend mooi en met zorg samengesteld; alle aspecten van haar leven waren er in te zien.
Het schilderij dat ze zelf had gemaakt, dat ook de voorkant van de rouwbrief sierde.
De kleine, vilten poppetjes die ze gebruikte bij de verschillende feesten/jaargetijden en het kerkgebouw van Hoogersmilde in het centrum van de schikking.
Het boekje ‘Op weg naar het beloofde land’ was ook zo goed gekozen; Betsy verlangde de laatste weken, die erg zwaar waren voor haar, naar het einde.
Er was ons gevraagd of we allemaal een (veld)bloem wilden meenemen; ik had een blauw/roze hortensiabol uit onze tuin geplukt. Die bloem kon je op de rand van de kist in een bloemenrand prikken: toen de kist de kerkzaal werd binnengereden was Betsy omringd door een kleurig boeket van bloemen.

Een dienst in Hoogersmilde roept altijd extra emoties op door onze band met het dorp in het verleden. Het gebouw, de herinneringen aan eerdere uitvaarten (ouders, schoonouders, broers) en de mensen die we allemaal nog kennen: het voelt zo vertrouwd, ook al zijn we er al meer dan 35 jaar weg. Toen psalm 121 werd ingezet aan het begin van de dienst schoot ik vol omdat het van harte en uit volle borst werd meegezongen door de hele gemeente; dat is immers tegenwoordig bij begrafenissen lang niet altijd meer het geval. Het was een sobere dankdienst voor Betsy’s leven die paste bij bij hoe zij in het leven stond.

Janet sprak namens de familie een dankwoord uit, waarbij de nadruk lag op wat Betsy aan het eind van haar leven zo duidelijk had uitgesproken: ze was dankbaar voor alles wat ze had gekregen, voor haar leven en voor de mensen om haar heen.
Op de rouwkaart stond als koptekst: “Ik zal terugkeren naar mijn huis.”
Hoe ze dat voor zich zag had ze op het schilderij al verbeeld.

Reageren

24 augustus: Van wierde naar wierde (3) – Het wonder van Usquert.

Over onze fietstocht op zondagmiddag 9 augustus schreef ik al twee blogs*, maar ik schreef nog niet over de kerken die we onderweg tegenkwamen.
De eerste kerk die open was stond in Westerwijtwerd.
Wat mij als eerste opviel waren de mooie gewelven boven het orgel.
Als ik iets wil weten over zo’n oude kerk, dan zoek ik dat altijd op in het boek dat ik kreeg van Jacquelien waarin alle Groninger en Drentse kerken staan beschreven.
Daarin las ik dat ‘de gewelfssegmenten decoratief beschilderd zijn in een veelheid aan imitatie-metselmozaïek: kepervormen met en zonder klezoren, vlechtwerk  en ruit- en wafelpatronen.‘
Het orgel lijkt imposant, maar het is een ‘loos’ front, er staat geen orgel achter.
Het tweede aspect dat ik bijzonder vond was een primitieve muurschildering.
Later las ik dat die schildering dateert uit de 14e eeuw: het zijn kampvechters. Die vechtersbazen moeten gezien worden als de strijd tussen goed en kwaad.
De kerk wordt niet meer gebruikt voor kerkdiensten.
Dat is ook goed te zien aan de collectezakken…… de spinnenwebben groeiden er over heen!

De tweede kerk die open was was die in Usquert.
Naast de kerk stond een kunstwerk, waarop twee mensen te zien waren en een paard.
Daaronder stond: “En Liudger deed Bernlef zien”
Bernlef ken ik alleen van de aangepaste woonvorm binnen Lentis (nu Dignis) en ik ken de schrijver J. Bernlef, die het boek ‘Hersenschimmen’ schreef. Maar dat was een pseudoniem, zijn echt naam was Hendrik Jan Marsman.
De Bernlef die op het kunstwerk in Usquert staat was een blinde  zanger-dichter die leefde rond 785; hij trok met zijn harp in de regio rond en zong over de belevenissen en de dappere daden van zijn voorgeslacht.
Een middeleeuwse legende vertelt dat Bernlef van zijn blindheid werd genezen door de apostel Liudger: het wonder van Usquert!
Dat zou gebeurd zijn bij het dorpje Rottum op de wierde Helwerd.
Toen hij was genezen leerde hij van Liudger psalmen spelen op zijn harp.
Wil het uitgebreide verhaal én de achtergronden lezen, lees dan dit artikel op de website ‘Verhalen van Groningen.
De kerk in Usquert maakt onderdeel uit van ‘Het Ziltepad: dat is een pelgrimstocht langs de ruige rand van het Noorden.
De route loopt van de kop van Noord Holland van Den Helder naar het Groningse Termunten. Van de 15 etappes liggen er 6 in Groningen.
Je kunt de etappes fietsen of lopen; in de kerken kun je een stempel in je Ziltepad-boekje krijgen. Meer weten? Hierbij een link naar de website. 

Die maandag kwam ik Dini tegen bij de Jumbo.
“Leuk dat je schreef over Middelstum; onder het carillon ben ik geboren!”
Verder vertelde ze dat ze het dorp Usquert vroeger ‘Sodom en Gomorra’ noemden.
Eenmaal thuis zocht ik op waarom dat zo was: er stond immers een kerk, waarom zou je het dorp dan zo noemen?
Dit vond ik daarover: “Usquert werd vroeger ondeugend aangeduid als ‘Sodom en Gomorra’. Deze spotnaam kreeg het dorp in de 19e en vroege 20e eeuw van streng-religieuze gemeenschappen omdat er destijds in Usquert geen gereformeerde kerk stond, maar alleen een hervormde.” 

* 10 augustus: Fietsen in Wierdenland
* 11 augustus: Wakers, slapers en een ossengang

Reageren

23 augustus: Een verhaal voor Wiesneus.

“Over 6 weken weer zo’n dag” schreef ik op 13 juli. Dat blog ging over de schrijfdag die Frea, Harriët en ik hadden georganiseerd naar aanleiding van de schrijf-workshop tijdens het Buitenkunst-pinksterweekend.
Wist ik de vorige keer nog niet wat ik me bij zo’n schrijfdag moest voorstellen, deze keer had ik me er op verheugd: zaterdagmiddag ontmoetten we elkaar bij Frea aan de keukentafel.
De vorige schrijfdag resulteerde in het zomer-feuilleton ‘Heksenkring’ waarvan ik in deze periode iedere week een deel publiceer.

‘Wat is dan mijn doel bij deze sessie?’ vroeg ik me afgelopen week af.
Op ons prikbord hing nog de brief van Huus van de Taol, gericht aan ‘de schrievers’ die wel eens wat insturen voor de Zinnig en boven de brief stond: ‘Stuur een verhaal in voor Wiesneus 2027′.  Wiesneus is de naam van een educatief jeugdtijdschrift en een lespakket in Nedersaksische streektalen (zoals het Drents en Gronings) om kinderen spelenderwijs hiermee kennis te laten maken.
Huus van de Taol was op zoek naar inbreng voor Wiesneus van 2027. Het thema is ‘Spot an’  ‘Laot je inspireren deur licht, optreden, applaus, een spannend aoventuur in het duuster of wat der wieder ok maor bij dit thema past’.
Die brief hing er al vanaf begin juni; wat moet je daar nou over schrijven? En het is bedoeld voor kinderen van de bovenbouw van de basisschool; niet echt mijn doelgroep.
Wat weet ik nou van de leefwereld van kinderen in die leeftijd? De uiterlijke inzenddatum was 27 augustus en ik had me er al bij neergelegd dat ik niks ging insturen.
Geen inspiratie en geen goede ideeën.
Deze brief nam ik mee naar de schrijfdag. Mijn doel werd een verhaal voor Wiesneus; wie weet wat er nog kwam opborrelen en ik had immers nog 5 dagen voor 27 augustus.

Het was weer uitermate inspirerend gistermiddag.
Deze keer kwam we wat laat op gang: (bijpraten, lekkere muffins en poes Poewie die zich wentelde in de aandacht) maar rond 16.00 uur ging de timer op 25 minuten en zaten we alle drie met een laptop voor onze neus te typen.
De dochters werkten allebei aan een episode van het boek dat ze aan het schrijven zijn en ik begon mijn verhaal over een jongetje uit groep 8 dat bij een schoolfeest een liedje van Daniël Lohues zingt.
Na die eerste 25 minuten lazen we aan elkaar voor wat we hadden geschreven, gaven elkaar feed-back en vulden hier en daar wat aan.
Na nog een sessie van 25 minuten had ik al ¾ van het verhaal af;  ik moest alleen nog het slot schrijven, waarvoor ik nog een paar waardevolle tips en suggesties kreeg.
Frea had lekker gekookt: we kregen linzensoep en stuk Turks brood met ‘pulled chicken’ uit de slow cooker; daarna maakten we een korte wandeling door Beijum.
Het laatste uur gebruikten we voor een Dixit-opdracht: schrijf een verhaal bij deze afbeelding.
Als je er op klikt komt hij wat groter in beeld.
Dit is toch wel mijn favoriete onderdeel van een schrijfdag: net als de vorige keer waren er weer drie heel verschillende verhalen.
Wat zou jij hierbij schrijven in 25 minuten?

Reageren

22 augustus: Bliepen bij IKEA.

Op de terugweg van een bezoek aan het UMCG gingen we langs de IKEA.
Wij waren al even niet bij het Zweedse woon-warenhuis geweest.
Na de 1e verdieping gingen we naar het restaurant voor een kop thee en een cappuccino.
Bliep: IKEA-pas Bliep: bank-pas.
“Hier is uw bon en uw QR-code.”
‘Waar is die QR-code dan voor’ dacht ik, maar ik vroeg het niet.
Toen ik een kopje in het koffieapparaat zette en op ‘cappuccino’ op het schermpje drukte, gebeurde er niets.
Er stond een rood kruis onder het plaatje, dus ik dacht dat het apparaat defect was en gebruikte een andere kant.
Ook daar een rood kruis. De meneer naast mij stond net zo te schutteren.
“Volgens mij is er iets mis met de apparatuur” somberde hij.
“Nee, je moet de QR-code gebruiken, dan weten ze dat je hebt betaald” wijsneusde een puber die inmiddels links van ons stond.
Het lukte.
En met diezelfde QR-code kon je binnen 2 uur nog een gratis kopje koffie/thee halen.

Bij de kassa sta je vervolgens met je karretje te wachten tot je mag scannen.
Bliep: IKEA-pas. Bliep: bovenkastje Bliep: 3 waszakken Bliep: kussenovertrek.
Als je wilt afrekenen komen er plaatjes in beeld van wat je nog voor lekkers wilt kiezen.
Broodjes worst of ijs.
“IJsje doen?”
Bliep: ijsje. 2x.
“En nu?”
“Heb je een QR-code gekregen?”
Gerard liep met de bon naar de ijsmachine; misschien moest je daar de streepjescode tegenaan houden?
Maar nee: hij moest naar de balie.
Daar kreeg hij op vertoon van de bon 2 hoorntjes en twee muntjes.
Even later stond we genietend van ons softijs mensen te kijken.

In deze tijd zie je veel studenten die met hun ouders inkopen doen voor hun studentenbehuizing.
Als je goed kijkt zie je dat die jongeren op dat moment daar liever alleen zouden zijn, zonder gebemoei van papa en mama, maar ja, die betalen.
Verder komt het hele noorden daar inkopen doen.
“Waor mot dei kaort den veur?”
“Nein mensch! Schieben!”
“Wy hiene ommers ek iis kocht. Wèr is dat?”
“Niet janke. We doen geen ijs, het allemaal al duur zat.”
Het mooist vond ik een gezin dat een tafeltje verderop stond.
Het meisje, jaar of 3, huppelde met 3 hoorntjes en 3 muntjes naar de ijsmachine.
Papa, mama en zij kregen een ijsje, broertje van nog geen jaar zat voorin het karretje zich ontzettend te verheugen op wat ging komen.
“Aaeh!” Het mondje ging al open en de lipjes verdwenen even in de witte massa.
Slik, smak weg.
‘Aaaeh!”
Mama liet het kindje steeds een hapje van haar ijsje nemen en steeds als het mondje weer leeg was klonk het hoopvol “Aaeh!”
Het deed mij denken aan kleine vogeltjes in hun nestje die hun bekje wijd open doen als mama komt binnenvliegen met wormen.
“Aaaeh!”
Na paar minuten zat broertje van oor tot oor onder het ijs.
Het was gewoon jammer dat mijn ijsje op was; ik had daar nog wel een half uur kunnen staan.

Wat een wereld, mensen.
En wat een verschil met 20 jaar geleden; ik hoop echt dat we die veranderingen in de toekomst een beetje bij kunnen houden.

Reageren

21 augustus: 4.185

Deze website viert vandaag een klein feestje: deze maand is het 12 jaar geleden dat ik begon met dagelijks bloggen.
Dit is het 4.185e blog.
Niet te geloven eigenlijk; toen ik begon was ik 53, nu ben ik 65.

Op zo’n verjaardag kijk ik altijd even terug op het jaar dat achter me ligt: iemand anders kijkt dan naar foto’s, ik naar verhalen.
Een bijzonder jaar, want ik werd 65 en ging met vervroegd pensioen.
Ter gelegenheid daarvan keek ik terug op mijn werkzame leven in een blogserie die mijn hele carrière besloeg van 1979 tot 2025 en daarna nam ik de lezers mee naar mijn ervaringen en gevoelens als nieuwbakken PensionAda.
Ons leven veranderde, maar anders dan ik had verwacht. Dat kwam vooral omdat Gerard regelmatig naar het ziekenhuis moest voor allerlei vervelende gevolgen van de de kuur die hij kreeg tegen de ziekte van Kahler. Geplande vakanties gingen niet door en we moesten regelmatig flexibel zijn omdat de werkelijkheid onze plannen doorkruiste.
En nee, daar schrijf ik niet heel veel over; dat is een bewuste keuze. Hoe meer het er over gaat, hoe groter het wordt en het is zo al groot genoeg.

Tot en met december schreef ik iedere maand over een dagje met tante Trijn.
Tot mijn grote verdriet overleed ze plotseling op 7 december en de heimwee naar haar kan me soms overspoelen.
We hebben als gezin collectief last van het idee dat ze er niet meer bij zal zijn als Carlijn in oktober gaat trouwen met haar Wim.

Maar er was ook genoeg positiefs: ik ging bijvoorbeeld voor het eerst van mijn leven naar Buitenkunst; wat een fantastische ervaring!
Veel geleerd over comfortzones,  genieten van zingen met een grote G én magisch realistisch schrijven.

Op handwerkgebied leerde ik dit jaar een paar nieuwe dingen.
Het afscheidscadeau van Lentis was een handwerk-advents-project en kreeg mij aan het ‘kleur-werk’ breien.
Eerst vond ik het HELEMAAL niks, maar oefening baart kunst en als ik binnenkort een blog ga schrijven over een vest dat ik heb gebreid van garen dat ik kreeg uit de erfenis van Jansje zul je zien dat ik een beetje kleurwerk (lees: niet met 4 kleuren tegelijk) eigenlijk best leuk vind om te doen.
Daarnaast zette ik met schoonzus Hennie, collega-alt Ilse en oud-collega Dientje de eerste schreden op het kantklospad; daar kan ik nog jaren mee vooruit!

Iets anders dat ik leerde is altblokfluit spelen.
De basis zit er in en het is erg leuk om te doen.
De volgende stap is: op zoek naar iemand of meer iemanden die met mij in een soort samenspeelorkestje willen spelen.
Denk aan fluit, gitaar, accordeon, viool, piano…… niet om op te treden, maar gewoon samen genieten van muziek maken.
Ben je iemand of ken je iemand die dat ook zou willen en in de buurt van Roden woont?
Laat het me weten.
Wordt vervolgd.
Hoop ik.

Ga je met me mee het 13e jaar in?
Als het aan mij ligt iedere dag!

Vind je het leuk om die jaarlijkse evaluaties te lezen?
Er staat een overzicht onderaan het eerste blog dat ik schreef op 11 augustus 2014.

Reageren

20 augustus: Heksenkring (2)

Deel 2 – Toch contact

Het was ook gelijk de laatste kring-reunie; we hebben elkaar na die fatale dag nooit weer gezien.

– persbericht augustus 1974
Op klaarlichte dag is bij het Grote Meer een Mercedes met het kenteken 32-01-FU  gestolen. De auto stond geparkeerd op de parkeerplaats in het bos. Toen de zoon van de eigenaar na het zwemmen naar huis wilde was de auto verdwenen.
Er is aangifte van deze diefstal gedaan bij de politie.

– persbericht september 1974
Sinds eind augustus wordt B. van Engelenstein vermist.
De jonge vrouw (25) is voor het laatst gezien op het treinstation van haar woonplaats, waar ze op de trein is gestapt voor een afspraak.
Inmiddels is de omgeving uitgekamd en zijn veel mensen verhoord.
Ze had die middag een afspraak met iemand, maar ze deed daar geheimzinnig over; het vermoeden is dat ze een nieuwe liefde had.

En nu is er dus die dure uitnodiging voor de reünie.
Wat mij betreft kan die regelrecht bij het oud papier; nog nooit ben ik naar zo’n bijeenkomst geweest.
Ik voel geen enkele behoefde om het verleden op te rakelen, maar ik moet Boudewijn wel spreken.
Hans en Christiaan zijn namelijk inmiddels overleden en naar verluidt onder verdachte omstandigheden. Hans is omgeslagen met zijn kano in een meer bij zijn woonplaats en Christiaan is van een brug gevallen en verdronken in de rivier. Dat is de informatie die ik uit de kranten heb gehaald en in nieuwsbulletins heb gehoord, maar ik wil er meer van weten. Misschien heeft Boudewijn iets gehoord over wat er is gebeurd.

Tegen Annemiek heb ik gezegd dat ik niet naar die reünie ga met een smoes over slechte herinneringen.
Stel je voor; ik zou sterven van de zenuwen.
En me panisch voelen bij op het oog ontspannen gesprekjes: “Ben jij niet Bernard? Jij was toch vroeger altijd bij die kring van Barbara? Wij vragen ons al jaren af wat er met haar gebeurd is: een jaar nadat wij afstudeerden werd zij vermist en ze is nooit gevonden…”
De vlekken in mijn nek zouden me verraden als ik zou antwoorden “Tja, geen idee! We zijn elkaar na de studie uit het oog verloren.”
We hebben destijds met z’n vieren afgesproken om nooit weer contact met elkaar op te nemen, maar deze reünie biedt mij een gelegenheid om te proberen Boudewijn onder vier ogen te spreken te krijgen.

Enig speurwerk leverde mij een adres en een telefoonnummer op.
“Met mevrouw Arnoldus”.
Met een verhaal over een oude studievriend die wilde overleggen over de reünie kreeg ik haar zover dat ze mijn nummer noteerde en ’s avonds belde Boudewijn.
“Wat doe je! Dit zouden we niet doen!”
Ik had maar één reden en dat was de vraag “Wat is er gebeurd met Hans en Christiaan, wat waren dat voor raadselachtige ongelukken en wat heeft Barbara daar mee te maken?
Heb jij bijvoorbeeld die andere advertenties gezien?”
Boudewijn begreep gelijk wat ik bedoelde. Er hadden rouw-advertenties in de landelijke kranten gestaan van familie en werkgevers, maar bij beide mannen was er ook een klein, geheimzinnig rouwberichtje.

Op 27 augustus verschijnt deel 3 van Heksenkring: Niet veilig?
Deel 1 nog niet gelezen? De uitnodiging

Reageren

19 augustus: Aan de slag (5) – Een speldenduwer en een Lazy Suzan.

De laatste keer dat ik schreef over kantklossen was in juni.
We zouden als kantklosclubje eind juni weer bij elkaar komen, maar toen was ik ziek en moest ik afzeggen.
“Ik stuur wel even een polletje voor een nieuwe datum” maar dat vergat ik.
Het duurde dus even, maar maandagmiddag de 17e augustus zaten we weer met z’n vieren om de tafel, deze keer bij ons.
De tafel is gelijk vol als iedereen een kantklos-kussen en een tas vol bijbehoren bij zich heeft. En dat allemaal op tafel uitstalt.

Dientje vond kennelijk dat we wel genoeg hadden geoefend met de linnenslag: tijd voor iets nieuws.
We kregen vorige week in de klos-app al een bericht van haar: ‘Het is zomaar weer de 17e; ik heb wat patronen opgezocht waar we mee verder kunnen gaan. Wat willen jullie?”
We kregen een afbeelding van twee kerstboompjes en een wit-met-rode roos.
Wij dachten dat die roos (die er heel ingewikkeld uitzag) wat te hoog gegrepen voor ons was, dus we kozen voor een kerstboompje.

Het werd een serieuze kantklos-les afgelopen maandag: Hennie en ik kregen allebei een mapje met het patroon van het boompje, een prik-tekening en een werkbeschrijving.
We moesten garen afmeten, klosjes opwinden, spelden op de goede plaats op het patroon prikken en de klosjes in paren om de spelden hangen.
1.5 meter per klosje voor het paar lopers.
Knip je 1.50 meter af, moest het 3 meter zijn, want 1 zo’n stuk garen zit om twee klosjes gewonden, om ieder uiteinde één.
Die 1.50 konden we vervolgens wel weer gebruiken, want we moesten ook 4 paar ‘staanders’ hebben met op elke klos 75 cm, is 150 cm garen voor een paar.

Een speldenduwer en een Lazy Suzan

Ondertussen deelde Dientje van alles uit.
“Ik heb een kantklos-erfenis gekregen” vertelde ze.
Een tante van haar, die ook kant-kloste, was overleden en zijn had alle spullen die bij die hobby hoorden mogen ophalen.
“Maar ik heb natuurlijk alles al” legde ze uit.
“Jullie krijgen van mij nu allebei zo’n ding…” dat was een speldenduwer waarmee je de spelden naar beneden duwt.
Verder had ze het over een lesiesoezen en gaf me een haaknaald 0.3.
Pas toen ik op internet opzocht hoe zo’n speldenduwer heet, zag ik dat Dientje met die haaknaald een Lazy Suzan bedoelde. Wordt gebruikt om een speld te geleiden of te corrigeren. 

In het huiswerkboekje dat we van Dientje kregen worden ook nog wat dingen uitgelegd.
Het lijkt alsof je alleen maar klosje over elkaar heen legt, maar je bent aan het draaien (rechts over links) en kruisen (links over rechts) .
Wij kennen dus inmiddels de eenvoudigste slag: de linnenslag, maandagmiddag leerden we de dubbele netslag.
Tenminste, het was de bedoeling dat we die leerden, maar toen de les al was afgelopen had ik de slag nog niet te pakken.
We besloten dat Hennie en ik met het lesmateriaal dat we van Dientje kregen gaan oefenen.
Oefening baart kunst, nietwaar?
En als ik het niet weet vraag ik Ilse.

Meer weten over deze blogserie? Er zijn al vier delen gepubliceerd: een overzicht vind je onderaan deel 1: Het begin 

Reageren

18 augustus: Zingeving & eten.

De waarde van mijn dag is soms iets heel kleins.
Zo maakte ik een aantekening bij het overlijden van Peter Faber vorige week.
Op die dag kwam er een aantal items over hem in het nieuws, o.a. een klein stukje uit een interview met hem.
Hij vertelde over zijn levensmotto: ‘Ik kan ’t, ik wil ’t, ik doe ’t. Nu!’
Daarbij zei hij een zin die mij opviel: ‘Belangrijk is zingeving in je leven. Zingeving is een werkwoord en het heeft met geven te maken.’
Er is de laatste jaren veel geschreven over zingeving; in 2024 was het een hype en las je er veel over.
Deed ik ook aan mee: in maart 2025 schreef ik dit blog onder de titel ‘Zingevingscrisis‘ en ook in de blogserie ‘Over geluk’ was het zesde deel gewijd aan dit onderwerp.
Ook bij ons in de kerk kreeg zingeving extra aandacht: ‘de Preek van de leek‘ werd dit jaar verzorgd door Rogier Hoenders (Psychiater bij Lentis) en stond in het teken van zingeving.
Dat ene zinnetje van Peter Faber maakt zo’n beladen woord lichter.

De tweede notitie was: ‘Eten is belangrijk Ton van der Made’.
Wie was dat ook maar weer?
En waarom maakte ik deze aantekening?
O ja.

Ton voedert de neusberen en voedt op.

Ton van der Made is de eigenaar van DoeZoo in Leens, waar ik begin augustus met Carlijn was.
Hij vertelde over eten in het dierenrijk.
Voor dieren is eten het allerbelangrijkste in het leven.
Volgens Ton kunnen wij als mensen daar iets van leren.
Het is al even geleden dat ik mij onder Ton’s gehoor bevond, dus ik geef de strekking van wat hij zei in mijn eigen woorden weer.
Bij veel mensen is eten een noodzakelijk kwaad. Het kost namelijk tijd en die hebben we in onze huidige maatschappij niet genoeg.
Daarom wordt het eten vaak haastig naar binnen geschrokt, want we moeten daarna weer doooorrrr… sportclubjes, vergaderingen, noem maar op.
Of nog erger: we ploffen op de bank en kauwen gedachteloos onze maaltijd weg terwijl onze aandacht zich richt op de televisie of onze telefoon.
Scrollen, kauwen, slikken. Maar proef je ook echt wat je eet? Ben je bezig om het lijf dat zo belangrijk is voor jou te voeden?
Eten zou volgens Ton het belangrijkste moment van de dag moeten zijn.
Met elkaar aan tafel, genieten van wat iemand heeft gekookt.
Luisteren naar elkaar en genieten van elkaars gezelschap.
Hoe was je dag, wat heb je beleefd, hoe is het met je.

Wat ik nog weet van dit gebeuren in DoeZoo is de reactie van de groep op dit verhaal.
Ton bedoelt het goed, maar is bij zijn uitleg wel heel erg aan het opvoeden en niet iedereen is daar van gediend.
Je wilt op zo’n dagje dierentuin natuurlijk geen kritiek horen op hoe jij het doet met jouw gezin; de ongemakkelijkheid straalde er af bij sommige volwassenen.
En dat was ook al toen Ton met de rondleiding begon en telefoons niet tolereerde. “Wat voor voorbeeld geef je aan je kinderen als je midden in een rondleiding je telefoon opneemt? Dat heeft alles met fatsoen te maken…”
Ai.

Reageren

Pagina 9 van 428

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén