Categorie: Alledag Pagina 305 van 310

16 februari: Disney in de kerk?!?

Door Ada

Op 16 februari 2015

Gistermorgen ging ik alleen naar de kerk. Gerard had na de verjaardag van zijn moeder en het concert van InBetween zaterdag behoefte aan een uitslaapmoment.
Als ik mag kiezen is de organist voor mij de doorslaggevende factor. Gistermorgen was dat Arjan Schippers. Hij durft rustig een mooie melodie uit een Disney film tijdens een kerkdienst te spelen. Dat deed hij ook eens toen we met de cantorij in de dienst zongen. Op de achterste rij fluisterde iemand: “Wat is dit!? Dit ken ik! Sneeuwwitje?” Het bleek Pinokkio te zijn. Met kerst speelde hij tot mijn verrassing “We all stand together” van Paul Mc Cartney.

Om 09.15 u zat ik al in m’n eentje in het koor te genieten. Gistermorgen excelleerde hij weer met de begeleiding van Lied 216 “Dit is een morgen….” een vertaling van “Morning has broken”. Wat Cat Stevens op z’n gitaar speelt, speelt Arjan op het orgel.

Organisten krijgen lang niet altijd de aandacht die ze verdienen. Voor het begin van de viering teut de goegemeente naar hartenlust door hun zorgvuldig ingestudeerde muziek heen.

Ook in de begeleiding van de gemeentezang wordt de organist niet altijd goed begrepen (lees: tettert de gemeente te snel of te langzaam door zonder op het aangegeven tempo te letten).
Enkele weken geleden was er een ouderling van dienst die begon met zijn welkomstwoorden, terwijl de organist het stuk nog niet had uitgespeeld! “Een schaande ist!” zou de moeder van Bartje zeggen.

Gelukkig was er gistermorgen na de preek een meditatief moment. Nog even nadenken over wat er is gezegd, terwijl de organist een muziekstuk speelt. En dan op zo’n mooi historisch Hinsz-orgel >>> bij ons in de Catharinakerk. Voor mij één van de fijnste momenten van de dienst. Ik weet niet eens wat voor stuk Arjan speelde, maar ik vond het prachtig. Muziek spoelt het stof van het dagelijks leven van de ziel.

Reageren

15 februari: Rozen voor Oma.

Door Ada

Op 15 februari 2015

In Alledag

De 6 ingepakte rozen van vrijdag waren voor moeder/oma Waninge. Gisteren was ze jarig, ze is 90 geworden. 7 kinderen, 34 kleinkinderen en al een hele stoet achterkleinkinderen: gistermiddag vierden we met de hele familie oma’s verjaardag. Oma zelf is er nog wel bij, maar het kost wel steeds meer moeite. Ze is erg in de war als ze niet in haar vertrouwde huiskamer in het verzorgingshuis zit.
Op de tafel voor haar stond een bloembakje met narcissen waar een grote kaart met ‘90′ mét haar foto in stond te prijken. Zo werd ze onophoudelijk herinnerd aan het feit dat we bij elkaar waren voor haar verjaardag.
We hebben met elkaar gezongen, gebak gegeten, borrel gedronken en getoast op haar verjaardag.

Kadootjes hoefden we niet meer mee te nemen: iedereen nam een roos mee zodat er aan het eind van de middag een enorm boeket stond dat gisteravond meeging naar de huiskamer van het huis waar moeder woont. Zo kan iedereen er nog een poosje van genieten.

Gisteravond was het concert van InBetween waar ik op 5 februari al over schreef. Het koor zong (zoals gewoonlijk) weer fantastisch, maar de grootste verrassing van de avond was voor mij het klarinet orkest Capriccio >>>. Ze speelden samen met het koor maar ook apart. Erg de moeite waard! Toen ik gisteravond om 23.00 uur met een glaasje port op de bank zat had ik geen zin meer in m’n blog. Ik was dus niet druk met m’n 6 minnaars, mocht iemand dat n.a.v. de ingepakte rozen gedacht hebben……

Reageren

13 februari: Aordig doen

Door Ada

Op 13 februari 2015

In Alledag, Muziek

Vanmiddag stond ik bij een bloemenwinkel.
Het meisje dat mij hielp pakte 6 rozen apart voor mij in. De meneer van de winkel deed zijn best om een ietwat chagrijnige oude mevrouw wat op te peppen; “Het is lekker weer hé?”
“Ja, achter ’t glas” snibde ze, “ik gao gauw weer naor huus want ’t is zo kold!”
Zucht.
Eigenlijk zei ze niet eens iets onaardigs, maar het was de manier waarop ze het zei.
Kortaf en zuur.
Dat hoeft niet.
De winkeleigenaar hield ook onmiddellijk op met zn babbeltje en vervolgens stond de mevrouw nog een paar minuten te kijken naar wat hij voor haar inpakte.
Mijn rozen waren ook ingepakt en ik liep met 6 ingepakte rozen over straat.
“Zo mevrouw, U heeft veel minnaars!’ riep iemand (met het oog op Valentijnsdag morgen).
“Ja! Ik hou van heeeel veel mensen!” zei ik terug.
We lachten allebei en liepen verder.
Twee kleine voorvallen die mijn dag inkleuren.
Waar ik dan ook nog even over nadenk.
“Mama weet bij iedere situatie wel een liedje van Daniël Lohues te vinden” zei dochter Carlijn laatst. Ook in dit geval haal ik hem maar weer eens voor het voetlicht: “Aordig doen tegen meinsn die niet aordig doen”>>>. Luister en geniet. En bedenk: een glimlach is een face-lift die in ieders bereik ligt.

Reageren

11 februari: Outroupistache, une conte de fées

Door Ada

Op 11 februari 2015

In Alledag

Franse les. Tien jaar geleden ben ik er mee begonnen. Mijn dochters konden zich destijds nauwelijks voorstellen dat ik dat vrijwillig ging doen. “Moet je dan ook huiswerk maken!” Ja, ook nog. Belachelijk! In hun ogen dan. Maar wij wilden graag naar Frankrijk op vakantie en van mijn MAVO&HAVO-frans was bij wijze van spreken alleen ‘Je ne sais pas’ blijven hangen.

De franse les is één van de beste dingen die me de laatste jaren zijn overkomen. Het is een wonderlijke mengeling van mensen. De oudste is 70, de jongste net 40. De meesten zijn opa en oma, maar eentje is nog maar een jaar papa.
Er zijn twee westerlingen met roots in Amsterdam, er is een Fries en er zijn vier Drenten.

De nadruk ligt op de spreekvaardigheid. Niets ten nadele van deze groep, maar spreken gaat iedereen zeer goed af. Te goed soms. We beginnen iedere les met een ‘petite histoire de la semaine passé’ (klein verhaaltje over de afgelopen week). Lief en leed wordt gedeeld. En dat al tien jaar lang, niet verwonderlijk dat het inmiddels een vriendengroep is geworden.
Voor gisteravond was het huiswerk: 4 taaloefeningen uit het boek en “beschrijf een sprookje in ongeveer 10 zinnen, de anderen moeten dan raden welk sprookje je bedoelt.”
Nou ben ik gek op sprookjes (lees 3 november >>>), dus ik heb er wel twee voorbereid. Voor als iemand anders hetzelfde sprookje zou vertellen.

Met de ‘klep-kato’s’ van onze groep is het hard werken voor de juf om eerst alle ‘petite histoires’ te horen, vervolgens alle oefeningen na te kijken en dan nog 7 sprookjes bespreken. Binnen een uur. Mission impossible. Want we drinken ook nog koffie tussendoor. De juf vroeg nog wel om het kort te houden. Maar er waren weer spannende verhalen over diefstal uit een beeldenwinkeltje, een vader die een week alleen op z’n kind had moeten passen, een wintersportvakantie met veel te veel sneeuw en een ‘conference trés interessante’. Als we de oefeningen nakijken is er altijd wel iemand die moet zoeken waar de antwoorden ook maar weer staan. Of die z’n eigen handschrift niet goed kan lezen. Kortom: het lukte niet.

Welgeteld twee sprookjes hebben we gisteravond kunnen doen. Repelsteeltje (we wisten het franse woord daar niet voor, blijkt Outroupistache te zijn) en “La prinsesse au petite pois” (prinses op de erwt). Een van de dames vertelde dat ze als 13-jarig meisje op een corsowagen die prinses had mogen spelen. Ik verheug me nu al op die foto volgende week! Wordt vervolgd dus…..

Reageren

8 februari: Willem, Rennie e.v.a.

Door Ada

Op 8 februari 2015

In Kerk & gemeente, Muziek

Vanmorgen werkten Gerard en ik mee aan een aangepaste dienst in de kerk in Westerbork.
Aangepast aan een groep verstandelijk beperkte mensen uit heel Drenthe. De groep bestaat in zijn geheel wel uit zo’n 50 mensen die verspreid over 8 à 10 dorpen rond Beilen/Smilde/Hoogeveen wonen.
Eén keer in de twee maanden wordt voor deze groep een bijzondere dienst georganiseerd, steeds in een andere gemeente. Wij zingen al meer dan 25 jaar als duo en werken ook al meer dan 25 jaar mee aan deze diensten. Eén keer in de twee jaar ongeveer. In de loop van de jaren zijn wij voor deze groep dus ook ‘bekende Drenten’ geworden. Toen we vanmorgen aan het inzingen waren kwam Renny al wijzend de kerk binnen: zij had haar tamboerijn al meegenomen!

We doen altijd ons best om de liedjes die we zingen aan te passen aan het niveau van de groep en ook vanmorgen lukte dat weer prima. Iedereen doet erg zijn best om mee te zingen. Vanmorgen zongen we een vierstemmige canon over de storm!
Voor het dankgebed vroeg de dominee of iemand nog iets wist waar we voor konden bidden.
Rennie vond prinses Caroline van Monaco wel een geschikt onderwerp. Die had toch ook al haar eerste man verloren? Willem vroeg aandacht voor ‘steeds maar die oorlog overal’. Volgens hem mocht het nu wel eens afgelopen zijn. De dominee schreef stoïcijns alle onderwerpen op en benoemde vervolgens alles in het gebed.

Tijdens de koffie mocht ik tussen Dirk en Hennie inzitten, tegenover Willem. Dirk is namelijk ook heel muzikaal, evenals Willem. Dirk is tamboer-maitre bij de drumband in Assen en Willem doet daar de bekkens. Hennie was helemaal blij dat ik naast haar zat, want wij hebben vroeger gezongen bij haar belijdenis. Dat deed ze toen samen met haar vriendin Wilma. Wilma wilde toen eigenlijk ‘de kauwgomballenboom’ als verzoeknummer laten zingen, maar dat paste niet zo goed in de kerkdienst, dus dat hebben we toen later bij de koffie maar gezongen. Wat ik me uit die dienst herinner is dat de dominee vroeg waarom de dames belijdenis deden, waarop één van hen heel triomfantelijk zei: “Dan hoef ik niet meer naar catechesatie!”

Sommige mensen vinden dat je geen aangepaste diensten voor deze groep moet organiseren, maar dat er in iedere viering een moment voor hen zou moeten zijn.
zie website ‘Opkijken’>>>
Maar de groep ouders en begeleiders van deze Drentse groep doet het op deze manier en wij weten van hen hoe belangrijk de aangepaste diensten zijn voor de groep verstandelijk beperkte mensen. Wij vinden het een geweldig initiatief en vinden het een eer dat we al zo lang mogen meewerken aan deze vieringen. Dat doen we met liefde nóg 25 jaar.

Reageren

7 februari: Konaintje!

Door Ada

Op 7 februari 2015

In Alledag, Geschiedenis

Gisteren had ik het over mijn broertje. Toen hij drie was en wij samen de Donald Duck lazen mocht ik dat zeggen. Maar nu is hij grote broer geworden. ‘Broertje’ dekt de lading niet meer, zeg maar.

Dwergkonijntje in de handen van mijn schoonzus.

Zijn vrouw, mijn schoonzus, is een trouwe volger van mijn blog en tot mijn grote genoegen heeft zij een eigen website mét blog in het leven geroepen.
Zij heeft als hobby namelijk het fokken van dwergkonijntjes met een Hollandertekening.
Wie het gezin waarin mijn broer en ik zijn opgegroeid een beetje kent weet dat wij ‘anti-dier’ zijn opgevoed. Katten, honden, konijnen, cavia’s: mijn ouders hadden er een gruwelijke hekel aan. Wij stonden vroeger het liefst op campings waar huisdieren niet waren toegestaan.

Mijn broer en ik zijn allebei getrouwd met uitgesproken dierenliefhebbers. Bij ons is het beperkt gebleven tot een paar konijntjes in het begin van ons huwelijk en cavia’s voor onze dochters. En af en toe passen we op het konijn van Harry. Onze buurman.
Toen mijn broer verkering kreeg met mijn schoonzus had zij twee katten. Toen ze gingen samenwonen bleek hij daar allergisch voor. Wat jammer nou…..de poezen moesten weg.

Inmiddels zijn ze al jaren getrouwd en ze hebben vissen, cavia’s en die dwergkonijntjes dus. Mijn broer bemoeit zich daar niet mee. Schoonzus heeft de volledige regie over de dieren. Maar die website, daar heeft mijn broer zich wel mee bemoeid. Hij is per slot van rekening ict-er.

Schoenmaker, blijf bij je leest. Als we nou gewoon allemaal doen waar we goed in zijn komen er prachtige dingen tot stand. Klik hier voor de website www.dwergplaneet.nl >>>

De website is nog niet helemaal klaar, maar het begin is er!

Reageren

3 februari: Gouden jaren met macaroni en Smac

Door Ada

Op 3 februari 2015

In Alledag, Koken & bakken, Lezen

Van vrienden uit Peize kreeg ik voor mijn verjaardag een boek.
Het heet “Gouden jaren” en de ondertitel is: ‘hoe ons dagelijks leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd.”, geschreven voor Annegreet van Bergen.
Het is een fantastisch boek.
Eén minpuntje: je realiseert je onophoudelijk dat je oud wordt.
Oud bent.
Oma vertelt…..dat gevoel.

Maar dat is het enige minpuntje.
Voor het overige is het een feest van herkenning.
Verhalen over het huishouden, de komst van de wasmachine, de stofzuiger, de verwarming van het huis, eetgewoonten: je beseft door het lezen van dit boek pas hoezeer de maatschappij veranderd is. En dat je zelf bent meeveranderd.
Een klein stukje uit het hoofdstuk ‘buitenlandse keukens’ wil ik graag delen op dit blog. Ik citeer:
Smac Wanneer mijn moeder op zaterdag macaroni maakte, liet ze eerst gesnipperde uien op een laag vuur langzaam garen. Een keukentechniek die tegenwoordig ‘slow’ is en bekendstaat als het karamelliseren van uien: ze worden er zo lekker zoet van.
Vervolgens opende ze een blikje Smac, waarbij ze moest uitkijken zich niet te bezeren aan de vlijmscherpe randen, daarna sneed ze het ingeblikte varkensvlees in stukken en deed het, inclusief het drillende strogele vet, bij de uien. Dan strooide ze er de kerrie over en roerde er de gekookte macaroni doorheen. Op tafel stond een flesje Maggi en daarmee brachten we deze onverslaanbare combinatie van zoet, vet en zout verder op smaak.

Vandeweek was ik een dag op stap met een dierbare vriendin. Wij delen alles op boekengebied, dus ik vertelde over dit boek en met name over de macaroni.
“Ja!” zei ze “Dat maak ik nog steeds, in de vakantie. Lekker makkelijk en hartstikke lekker.”
En inderdaad, het is ook vast onderdeel op onze campingtafel. Er gaat altijd een blikje Smac en een pak macaroni mee in de caravan. Sweet memories……!

Reageren

1 februari: Glimmende oogjes.

Door Ada

Op 1 februari 2015

In Alledag, Kerk & gemeente, Muziek

Zondag. Rustdag. Geniet ik altijd van. Eerst was daar vanmorgen een kerkdienst. Normaal gesproken zijn in onze PKN-gemeente op zondagmorgen 3 kerkdiensten in verschillende gebouwen, maar de eerste zondag van de maand kerken we met elkaar in één gebouw. Wat mij betreft doen we dat vaker.

We gebruiken de zondag ook vaak om even op bezoek te gaan bij onze moeders. Vanmiddag namen we de gitaar mee naar de beschermde woonvorm waarin mijn schoonmoeder woont. Eerst een kopje thee en daarna samen zingen. De bewoners kennen ons al en gaan er echt voor zitten. Meneer B. begint al te glimmen als ik de gitaar uitpak. Mevr. R. wordt van een andere unit gehaald omdat ze dol is op zingen. Het hele bekende repertoire komt voorbij. Daar ruist langs de wolken. Ga niet alleen door ’t leven. In ’t groene dal, in ’t stille dal. Gerard en ik zingen al langer samen, dus wij hebben inmiddels redelijk wat ervaring. Meneer B. vraagt altijd om liederen als Ik heb eerbied voor jouw grijze haren en Mijn Sarie Marijs.

Hij vertelde een vorige keer dat hij vroeger altijd zong. Vooral achter de ploeg. “Wat zong u dan?” vroeg Gerard. De oogjes begonnen al te glimmen bij de herinnering: “Heb medelij, Jet!” Dat lied kenden wij niet. Maar met internet is daar tegenwoordig wat aan te doen. Dus ik zoeken. Eerst op wikipedia en toen op You Tube. Ik vond een opname van Kees Pruis uit 1929. Nu begrijpen wij de guitige blik van meneer B. Het lied gaat over een hele dikke vrouw die bij een hele dunne man in bed ligt. Hij wordt bijna geplet en roept dan “Heb medelij Jet…!” Vanmiddag hebben we het gezongen. Grote pret bij meneer B. “Jij neemt alle dekens, o monstervrouw, ik bibber van de kou!”
Voor de liefhebbers: hierbij een link naar het Youtube filmpje >>>
Toen we waren uitgezongen werd mevrouw R. weer teruggebracht naar haar afdeling. “O, breng mij trug naar die ou Transvaal…!” De stemming zat er nog goed in.

Reageren

31 januari: Beatrix

Door Ada

Op 31 januari 2015

In Alledag, Geschiedenis

Prinses Beatrix viert vandaag haar 77 e verjaardag. Voor mij blijft ze koningin. Wat een sterke vrouw. Twee jaar geleden kwam ze op 28 januari op de televisie met de mededeling dat ze afstand ging doen van de troon. Die avond was ik in ´de Deel´ bij de kerk om te helpen bij de administratie van de teruggebrachte kerkbalansenveloppen. De koster kwam ons om 19.55 u allemaal roepen: we konden bij hem in de woonkamer de toespraak van de koningin bekijken. Het was vol in de kamer en ik stond achteraan.
Maar goed ook. Toen onze vorstin klaar was met haar toespraak had ik de tranen in de ogen. Ik vond het een historisch moment. Ik was oprecht blij voor haar dat ze het wat rustiger aan ging doen.

Voor een koningshuis liefhebber als ik (zie 4 oktober >>>) waren het gouden tijden. De ene na de andere documentaire van het koninklijk huis verscheen op de tv en in de aanloop naar de inhuldiging van Willem Alexander heb ik geen programma over dat onderwerp gemist. Wat een feest! Genoten heb ik van de franje van oranje die periode.

Maar even terug naar Beatrix. Wat heeft ze de lat hoog gelegd. Ik heb haar altijd bewonderd om haar standvastigheid. Want wat heeft ze het soms lastig gehad.
Een vader waar ze zielsveel van hield en die ondertussen heel verkeerde dingen had gedaan.
Claus die te vroeg overleed.
En in haar laatste regeringsjaar het ski ongeluk van Friso. Altijd stond ze er weer. Betrokken. Alle dossiers gelezen.
Een ambassadrice van Nederland met enorme klasse en uitstraling.
Maar ook altijd waren daar weer bakken vol kritiek van de pers.
Toen bekend was dat ze ging aftreden was Nederland het ineens roerend eens: Beatrix was een goede koningin en ze heeft het prima gedaan. Waar ze in het begin werd afgebrand omdat ze zakelijk en afstandelijk was, nu werd gezegd dat ze het koningschap weer allure had gegeven en dat ze standvastig was.
Voor haar vond ik het fijn dat ze uiteindelijk toch de waardering van de Nederlanders kreeg.

Willem Alexander en Maxima doen het anders.
Minder afstand. Minder kunst. Meer handel.
De tijd zal vast uitwijzen dat ook Alexander op het goede moment de goede veranderingen heeft aangebracht.
Ik geniet van de zwier en de charme waarmee hij en Maxima de zaken aanpakken.
Maar ja, ik ben bevooroordeeld.
Vanavond om 19.30 u weer Blauw Bloed!

Reageren

30 januari: Breaking news!

Door Ada

Op 30 januari 2015

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

De cantorij-repetitie verliep gisteravond in eerste instantie zoals gewoonlijk. Sinds twee weken hebben we een nieuwe alt die links naast mij zit. Die praat ik af en toe even bij over de gang van zaken. Ze moet wel erg wennen aan de drie koorboeken, het gewone liedboek en losse kopieën waar we uit zingen. Welk nummer? Welke bladzijde? De bas die rechts naast mij zit en ik waren al aan het fantaseren over een bijzettafeltje voor ‘de administratie’. Aan het eind van de avond was het in onze gedachten al een winkelwagentje geworden.

Na de koffie zaten we net allemaal weer op onze plek toen de koster binnenkwam met ‘Breaking news’: het NOS-Journaal op Nederland 1 was onderbroken, er was een man met een geweer in de studio en de zender stond op zwart.

Dat klonk niet best. Met de aanslagen in Parijs op Charlie Hebdo nog op mijn netvlies wilde ik me eigenlijk niet voorstellen wat er aan de hand zou kunnen zijn.
Zouden er doden zijn gevallen? Zouden mijn favoriete journaallezers Herman (van der Zandt) en Jeroen (Overbeek) daar ook bij zijn?
Verder was er geen tijd om te piekeren want we moesten een nieuw lied aanleren “Voor kleine mensen is Hij bereikbaar”. Iemand in mijn omgeving wees nog even naar twee dames op de eerste rij in verband met hun geringe lichaamslengte, maar daar ging het lied niet over. Het instuderen ging prima en na een half uur zat het refrein er al vierstemmig in.

Vlak voor het eind van repetitie kwam de koster even weer binnen met deel twee van het ‘Breaking news’; het was allemaal heel goed afgelopen, de indringer was overmeesterd en er waren geen slachtoffers gevallen. Opluchting alom. We kunnen dus gewoon blijven kijken naar Herman en Jeroen. Het journaal wordt gewoon een stuk leuker als zij het presenteren….!

Wat gisteravond opviel aan het nieuws was dat er opeens geen ander nieuws meer was. Eindeloos werd herkauwd wat er gebeurd was en er waren veel nietszeggende interviews met woordvoerders die nog niets konden zeggen.
Het was natuurlijk wél in Hilversum gebeurd. Stiekum denk ik dat als hetzelfde in Maastricht of in Assen was gebeurd dat de media-aandacht dan een stuk minder zou zijn geweest.

Vandaag constateerde een collega dat ‘de Mol’ niet was uitgezonden.
Vanavond gaat dat alsnog gebeuren en kunnen we daar weer van genieten.
En genieten van het feit dát het wordt uitgezonden.
Je moet er toch niet aan denken wat er ook had kunnen gebeuren.

Reageren