Categorie: Alledag Pagina 97 van 309

De titel van dit blog zijn woorden van mijn moeder, die ze altijd uitsprak als we wilden gourmetten.
Want ….. het is niet erg bevorderlijk voor de luchtcondities in je huis.
Gerard kwam een paar weken geleden met het idee om een soort afzuiginstallatie boven de keukentafel te monteren.
Daar zag ik nou helemaal niks in: het ziet er niet uit, zo’n kolos boven je tafel en het maakt best veel lawaai.
Het idee waaide weer over. Gelukkig maar.

Zaterdagmiddag 21 januari liet hij mij een plaatje op zijn tablet zien.
“Wat vind je hiervan dan?”
Het was een gourmetstel/grill-plaatje met een mini-afzuigkapje er boven.
Dat was nog niet zo’n raar alternatief voor het ding in de eerste alinea.
“Waar verkopen ze die dan?” vroeg ik.
Gerard belde met de enige leverancier van zo’n ding hier in de buurt (Jan van Peer in Emmen), vroeg of ze het apparaat op voorraad hadden en of hij het kon komen bekijken.
Ja hoor, hij kon langs komen.
Hij stapte in de auto en drie uur later was hij weer terug, met het voornoemde apparaat, een colbertjasje en een overhemd.

We hebben het die zondagmiddag de 22e gelijk in gebruik genomen met Wim en Carlijn en afgelopen zaterdagavond hadden we mijn broer en schoonzus uitgenodigd om bij ons te komen eten.
Het gedoe met die pannetjes en minstens twee uur doen over  kleine beetjes vlees, groente, kleine pannenkoekjes, salades en stukjes stokbrood: ik hou er van.
Alle tijd om heerlijk bij te praten en ondertussen genieten van al het lekkers dat op tafel staat.
Eigenlijk net als in een Tapas-restaurant, maar nu maak je het gewoon zelf.
Ik koop nooit zo’n schotel met vlees; het gehakt kruid ik zelf en maak er kleine hamburgertjes van en de kip marineer ik met knoflook en ketjap.
De speklapjes maak ik lekker met peper en kerrie; de schnitzel paneer ik soms ook zelf, maar gisteren kocht ik één gepaneerd exemplaar die ik in stukjes sneed.
De verse zalm knip ik in kleine stukjes en maak ik klaar met viskruiden.
Op de bakplaat kun je zo’n stukje lekker bakken, maar je kunt het ook stoven in een aluminiumfolie-pakketje.

En nu hebben we dus een gourmetstel met een mini-afzuigkapje er boven!
Het maakt niet heel veel lawaai, maar het werkt als een tierelier.
Je hoort mij niet zeggen dat je niks meer ruikt, maar de overweldigende baklucht die anders in het huis hing is er niet meer.
Op de doos staat dat het ding voor 8 personen is.
Maar die heten dan niet Waninge of Vrieswijk.

Gistermiddag om 15.15 uur maakte ik weer deel uit van het maandelijkse ritueel:
“Mevrouw Waninge.”
“Meneer Egges.”
Vervolgens wandelen we samen naar de spreekkamer en worden de oude beugelbitjes verwijderd.
De volgende stap in het ritueel is dan dat er nieuwe bitjes op mijn tanden worden gedrukt, maar dat ging even iets anders.
“Hij komt niet mee…” verzuchtte de tandarts; hij doelde op recalcitrante hoektand in mijn onderkaak.
Maar Martijn zucht nooit lang.

“We gaan het anders doen.”
Aan zijn assistente vroeg hij: “Wil je me de stripper even aangeven?”
Dan wil ik toch wel graag weten wat  een stripper is en wat hij dan gaat doen.
Een stripper is een soort schuurapparaatje waarmee er wat ruimte wordt gemaakt tussen de tanden.
“We gaan even wat stapjes terug. Ik druk er nu weer een oude beugel van u op. De hoektand heeft nu wat meer ruimte gekregen, ik denk dat hij nu alsnog meekomt. In plaats van over 4 weken wil ik u graag over 2 weken weer zien.”
Dat verlangen is niet geheel wederzijds, maar ik pas me aan: we maken een afspraak.
Dan gaan we bekijken of de tand al wat is meegekomen en of we weer een stapje verder kunnen.
In januari kreeg ik setje 11 en 12 mee, vanmiddag kreeg ik van setje 13 dus alleen het bovenkaakgedeelte opgeklikt en setje 14 is nog niet in mijn bezit.
Als we het oude schema zouden aanhouden zou ik nu nog 8 weken te gaan hebben, maar ik vrees dat dat te optimistisch is.

Benieuwd naar het hele orthodontietraject?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle gepubliceerde delen.

Vanmiddag om 15.15 uur zat ik in de auto; ruitenwissers aan, want soepkippenweer.
Grijs, somber, zwaarbewolkt, regen.
Geen dag voor een uitje zou je zeggen, maar dat was nou net wat ik vandaag had: een ex-duo-baan-collega-uitje.
Al twee jaar maak ik deel uit van het secretaresseteam van Team290, maar daarvoor deelde ik een baan met Jacquelien.
We hebben nog regelmatig app-contact en af en toe zoeken we elkaar op.
Voor deze ontmoeting had haar uitgenodigd voor een dagje Westerbork.
In deze koude en kille wintermaanden wordt Casa Grada niet verhuurd, dat geeft ons gelegenheid om in deze periode af en toe eens mensen mee te nemen om het huis te bekijken.

Jacquelien woont in Veendam; we spraken af om elkaar te ontmoeten op de carpoolparkeerplaats ‘de Haar ‘ bij Assen-Zuid, van daaruit gingen we met onze auto verder.
Natuurlijk wil ik dan weten waarom het ‘de Haar’ heet daar.
‘Haar’ is de naam van een hoge rug in het landschap, begroeid met grassen en struikgewas. Bij de aanleg van een militaire oefenterrein, dat nu nog in gebruik is, zijn de huizen die daar stonden (het hoorde bij de buurtschap Laaghalerveen) afgebroken.
Voordeel van samen in één auto: dan kun je tijdens de reis alvast beginnen met kleppen.

Begin deze week had Jacquelien al ge-appt: “Ik neem wat lekkers mee voor bij de koffie.”
Toen we in de huiskamer aan de koffie zaten haalde ze de lekkernijen uit een papieren zakje van de warme bakker: hazelnootschuimgebak!
Daarvoor klik ik de beugel van mijn tanden; Jacquelien kent mij al een tijdje.

Veel meer dan dat kleppen waar we ’s morgens al mee begonnen hebben we ook niet gedaan.
Huis en omgeving bekeken, ingewikkeld haakpatroon van haar sjaal besproken, wandelingetje gemaakt op het park (met paraplu’s) en heerlijke club-sandwiches gegeten bij Diggels.
Op de terugweg maakten we een kleine omweg langs Hoogersmilde, waar we langs mijn ouderlijk huis reden en langs de andere huizen waar Gerard en ik samen gewoond hebben.
De televisietoren, het icoon van mijn jeugd, konden we niet volledig zien: het bovenste gedeelte zat in de wolken.

Om 15.10 uur namen we afscheid van elkaar bij ‘de Haar’: Doeoeoeoeg! Wiekiepintuts!
En toen was het op de weg naar Roden maar raar stil in de auto met alleen het geluid van de automotor, de ruitenwissers en het soepkippenweer.

Vanmorgen tussen 10.45 en 11.15 uur deden Gerard en ik mee aan de Nationale Tuinvogeltelling.

Zaten we met z’n tweeën aan de keukentafel naar buiten te kijken en te turven, koffie en een breiwerkje er bij.
“Nee,  die heeft een zwart kopje, dat is een koolmees. De pimpelmees heeft een blauw kopje.”
We hebben veel mussen in de tuin, maar die zien er niet allemaal hetzelfde uit.
“Is dat nou een huismus of een heggenmus? ”
We zochten het op op de website van de Nationale Tuinvogeltelling. Een heggenmus is beige en iets langer, de huismus is meer bruin en het nekje zit wat korter op de romp; ziet er iets dikker uit dan de heggenmus. Gerard vond dat de huismus niets in de heg te zoeken had, die was voorbehouden aan  de heggenmus.
Het was allemaal niet erg spectaculair wat we zagen; vrijdag  had ik nog een bonte specht gezien bij het vogelhuisje,  maar die liet zich vandaag niet zien.
Een puttertje kwam ook niet voorbij….

Merels, mussen, mezen, een roodborstje en twee houtduiven, daar bleef het bij.
Het is beslist leuk om die vogels een poosje gade te slaan: het onderlinge gekissebis  en het gefrot tussen de dode bladeren.

Dit weekend hoorde ik trouwens nog een mooi verhaal over vogels waar wij mensen iets van kunnen leren.
Op vrijdagmiddag ga ik altijd naar het FysiYoLates-klasje van Trijntje Hagenauw.
Van 13.30 – 14.30 uur, een combinatie van yoga, pilates en lekker bewegen.
Gistermiddag deden we van alles met ballen: kaatsen, gooien, vangen, rollen, je kunt het zo gek niet bedenken.
Aan het eind van de les is er aandacht voor ademhaling en ontspanning en soms leest Trijntje dan een verhaal voor.
Heerlijk.
Voorgelezen worden, terwijl je ontspannen op een matje ligt, wat een luxe.

Gistermiddag hoorden we een verhaal uit het boekje ‘de 22 levenslessen die vogels ons leren’.
Het heette ‘Accepteren dat je soms kwetsbaar bent’.
De mens werd in dit verhaal vergeleken met een vogel.
Die komen jaarlijks in ‘de rui’, een periode waarin ze een nieuw verenkleed krijgen. Als hun veren uitvallen krijgen ze een zogenaamd ‘eclipskleed’; dan houden ze zich even gedeisd, want dan kunnen ze meestal niet goed vliegen.
Mensen zouden zichzelf ook vaker zo’n rui-tijd moeten gunnen om te herstellen van geleden verliezen en periodes van rouw.
Liggend op mijn matje ervoer ik het als een erg troostrijk verhaal, een soort parabel waar je nog een tijdje over blijft nadenken.

Van Trijntje kreeg ik foto’s van de hele tekst die ze had voorgelezen; dat heb ik uitgeschreven en een PDF van gemaakt.
Je kunt het hier lezen: 2023.01 Eclipskleed

Meer lezen over de avonturen bij Trijntje?
Hierbij een link naar het vorige blog over FysiYoLates >>>
Onderaan dat blog staat weer een link naar voorgaand verslag.

Dinsdagmorgen kreeg ik een telefoontje van de huisarts.
Dat is wat mij betreft niet de goede volgorde; als ik iets mankeer bel ik de huisarts en niet hij mij.
Voor de staaroperatie was er ter controle een ECG gemaakt in het Wilhelminaziekenhuis; men had daar op geconstateerd dat het afweek van wat normaal was.
“We moeten één en ander even naast elkaar leggen. Kunt u morgen langskomen voor een afspraak?”
Ik regelde een tijdstip voor mijn werk aan: 08.00 uur ben ik er.

Vorige week schreef ik al: ik ben helemaal niet dapper als het om mijn hart gaat.
Dus ik maakte me na bovengenoemd telefoontje ernstige zorgen.
Wat zou er zijn?
Is er iets niet goed?
Als er maar niet…..
Kan die staaroperatie nou wel doorgaan?
Het hart zat me in de keel.

Gelukkig had ik gisteren afleiding genoeg; ik deed wat huishoudelijke klussen en luisterde twee interessante podcasts, dat helpt om de zinnen even te verzetten.
Gisteravond had ik cantorij, dan ben ik aan het zingen en heb ik mijn aandacht bij de noten en de melodieën.
Vanmorgen was ik de eerste patiënt.
Ik hoopte dat mijn bloeddruk niet gemeten zou worden; die was van de stress vast torenhoog……
“Het ECG laat inderdaad afwijkingen zien. Overleg met de cardioloog in het Martiniziekenhuis wijst echter uit dat het ECG niet anders is dan in 2014 en 2018 en de ECG’s die hier in de praktijk om het half jaar worden gemaakt. Die afwijkingen zijn ontstaan door de infarcten in het verleden, toen het hart een aantal beschadigingen heeft opgelopen.
Het gaat dus achteraf om een storm in een glas water.”

Wát een opluchting!
Ik kon de man wel zoenen; maor dat doe’j ja niet.
“Kon je die gegevens van het laatste onderzoek dan niet gewoon naar Assen sturen? Alles was immers kortgeleden nog gecontroleerd” vroeg ik hem.
Nee, dat kon nog niet.
Het probleem bij dit soort dingen is dat men aan de ene kant (het WZA in dit geval) het zekere voor het onzekere neemt en alles moet controleren. Als er tijdens zo’n staaroperatie namelijk dingen fout gaan en men is uitgegaan van uitslagen die zijn gedaan door een ander ziekenhuis, dan kunnen er verzekeringstechnisch grote problemen ontstaan.
Ik legde uit wat het telefoontje en het maken van de afspraak met mij gedaan had en dat dat helemaal niet goed voor mijn hart is.
Dat vond hij begrijpelijk; “maar het gaat wel om je hart, daarmee kun je niet voorzichtig genoeg zijn. ”
Zo ist.
Niet zeuren, Vrieswijk, wees blij dat ze je zo goed in de gaten houden.

Vandaag was een bewolkte, sombere dag, maar in mijn hart scheen de hele dag de zon!