Afgelopen vrijdagmiddag zat ik rond 13.10 uur in de auto. Het was ineens nog heel druk geweest op het werk en ik had een uur extra gewerkt. Met de kop nog vol ‘agendaoverleg’ startte ik de auto en viel in het programma “Tineke” op radio 5. Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik erg hou van de muziek van Radio 5. De gespreksonderwerpen zijn soms te oubollig voor woorden, maar de muziek maakt veel, zo niet alles goed.
Tineke dus.
Zij heeft in het tweede uur van haar show altijd het onderdeel ‘de Blijmakers’. Mensen kunnen dan een nummer opgeven waar ze heel blij van worden.
Vrijdag vroeg er iemand “Chante encore de la nuit” >>> van Rina Ketty uit de jaren ’50.
Tineke had daar zelf ook hele goede herinneringen aan. Ik ben van 1960 en had het lied nog nooit gehoord. Het liedje werd gedraaid en ik vond het prachtig. Een heerlijke ouderwetse franse smartlap met zo’n galmende tenor op de achtergrond. Gelukkig hebben we dan tegenwoordig You Tube én een website waarop je van een you-tubefilmpje een MP3-bestandje kunt maken.
Om drie uur had ik hem op m’n MP3-speler. Binnenkort kan ik hem vast spelen op m’n gitaar, dan kan ik hem laten horen op franse les. Vraag ik wel één van de mannen om de tenor-partij te zingen……
Categorie: Muziek Pagina 37 van 39
Vanmiddag stond ik bij een bloemenwinkel.
Het meisje dat mij hielp pakte 6 rozen apart voor mij in. De meneer van de winkel deed zijn best om een ietwat chagrijnige oude mevrouw wat op te peppen; “Het is lekker weer hé?”
“Ja, achter ’t glas” snibde ze, “ik gao gauw weer naor huus want ’t is zo kold!”
Zucht.
Eigenlijk zei ze niet eens iets onaardigs, maar het was de manier waarop ze het zei.
Kortaf en zuur.
Dat hoeft niet.
De winkeleigenaar hield ook onmiddellijk op met zn babbeltje en vervolgens stond de mevrouw nog een paar minuten te kijken naar wat hij voor haar inpakte.
Mijn rozen waren ook ingepakt en ik liep met 6 ingepakte rozen over straat.
“Zo mevrouw, U heeft veel minnaars!’ riep iemand (met het oog op Valentijnsdag morgen).
“Ja! Ik hou van heeeel veel mensen!” zei ik terug.
We lachten allebei en liepen verder.
Twee kleine voorvallen die mijn dag inkleuren.
Waar ik dan ook nog even over nadenk.
“Mama weet bij iedere situatie wel een liedje van Daniël Lohues te vinden” zei dochter Carlijn laatst. Ook in dit geval haal ik hem maar weer eens voor het voetlicht: “Aordig doen tegen meinsn die niet aordig doen”>>>. Luister en geniet. En bedenk: een glimlach is een face-lift die in ieders bereik ligt.
Vanmorgen werkten Gerard en ik mee aan een aangepaste dienst in de kerk in Westerbork.
Aangepast aan een groep verstandelijk beperkte mensen uit heel Drenthe. De groep bestaat in zijn geheel wel uit zo’n 50 mensen die verspreid over 8 à 10 dorpen rond Beilen/Smilde/Hoogeveen wonen.
Eén keer in de twee maanden wordt voor deze groep een bijzondere dienst georganiseerd, steeds in een andere gemeente. Wij zingen al meer dan 25 jaar als duo en werken ook al meer dan 25 jaar mee aan deze diensten. Eén keer in de twee jaar ongeveer. In de loop van de jaren zijn wij voor deze groep dus ook ‘bekende Drenten’ geworden. Toen we vanmorgen aan het inzingen waren kwam Renny al wijzend de kerk binnen: zij had haar tamboerijn al meegenomen!
We doen altijd ons best om de liedjes die we zingen aan te passen aan het niveau van de groep en ook vanmorgen lukte dat weer prima. Iedereen doet erg zijn best om mee te zingen. Vanmorgen zongen we een vierstemmige canon over de storm!
Voor het dankgebed vroeg de dominee of iemand nog iets wist waar we voor konden bidden.
Rennie vond prinses Caroline van Monaco wel een geschikt onderwerp. Die had toch ook al haar eerste man verloren? Willem vroeg aandacht voor ‘steeds maar die oorlog overal’. Volgens hem mocht het nu wel eens afgelopen zijn. De dominee schreef stoïcijns alle onderwerpen op en benoemde vervolgens alles in het gebed.
Tijdens de koffie mocht ik tussen Dirk en Hennie inzitten, tegenover Willem. Dirk is namelijk ook heel muzikaal, evenals Willem. Dirk is tamboer-maitre bij de drumband in Assen en Willem doet daar de bekkens. Hennie was helemaal blij dat ik naast haar zat, want wij hebben vroeger gezongen bij haar belijdenis. Dat deed ze toen samen met haar vriendin Wilma. Wilma wilde toen eigenlijk ‘de kauwgomballenboom’ als verzoeknummer laten zingen, maar dat paste niet zo goed in de kerkdienst, dus dat hebben we toen later bij de koffie maar gezongen. Wat ik me uit die dienst herinner is dat de dominee vroeg waarom de dames belijdenis deden, waarop één van hen heel triomfantelijk zei: “Dan hoef ik niet meer naar catechesatie!”
Sommige mensen vinden dat je geen aangepaste diensten voor deze groep moet organiseren, maar dat er in iedere viering een moment voor hen zou moeten zijn.
zie website ‘Opkijken’>>>
Maar de groep ouders en begeleiders van deze Drentse groep doet het op deze manier en wij weten van hen hoe belangrijk de aangepaste diensten zijn voor de groep verstandelijk beperkte mensen. Wij vinden het een geweldig initiatief en vinden het een eer dat we al zo lang mogen meewerken aan deze vieringen. Dat doen we met liefde nóg 25 jaar.
Echtgenoot Gerard is ook een groot liefhebber van zingen. Hij zingt tenor bij ‘InBetween’, een algemeen gemengd zangkoor uit Leek. Het koor zingt heel gevarieerde stukken: mooie evergreens, musical stukken, geliefde popsongs en licht klassieke werken. Maar tot mijn grote spijt geen muziek Daniël Lohues.
Op zaterdagavond 14 februari is het jaarlijkse concert van InBetween met als thema “Viva la musica” >>>. Als voorzitter wordt Gerard geacht een voorwoord te schrijven voor het programmaboekje. Verrassend genoeg refereert hij in zijn stukje aan een lied van Daniël Lohues, we hebben allemaol baat bij muziek >>>
Even een klein stukje uit de tekst voor in het programmaboekje:
Welkom op het jaarlijks concert van ons algemeen gemengd koor “InBetween” dat als thema heeft gekregen “Viva la Musica”. Veel van onze koorleden beleven het ook zo: “LEVE DE MUZIEK”, zingen geeft hun leven meer kleur en het doet wat met ze. Daniël Lohues zingt er ook over in het lied, Baat bij muziek, dat als volgt begint:
De iene hef baat bij ‘n borrel of twee
De ander hef baat bij mooi weer
Mar ien ding is bij elk mens geliek
We hebben allemaol baat bij muziek
Het lied gaat uiteraard nog verder, het is als het ware een ode aan de muziek. Je kunt er alleen van genieten of met een zaal vol liefhebbers zoals vanavond. Hoe verschillend we ook zijn en op welke muziekzender we dan ook maar afstemmen, muziek doet iets met mensen. Ten slotte eindigt hij het lied met
We lachen en wiezen
‘moe’j hunnie ‘s zien!’
Verschil is der altied al west
Mar ien ding maakt ons allemaol geliek
We hebben allemaol baat bij muziek
Muziek kan verbinden, kan kippenvel bezorgen, kan je vrolijk maken, kan je helpen om verdriet te verwerken en het kan je kracht geven. Kortom “Viva la Musica”!!!
Tot zover de tekst van Gerard.
Bravo voorzitter!
Daniël wordt niet gezongen maar wél gehoord.
Wil je ook graag komen? Gerard heeft nog kaarten.
Middelste dochter Harriët is saxofoniste. Ze is in 2013 afgestudeerd aan het Prins Claus Conservatorium in Groningen. Ze geeft les aan verschillende muziekscholen in Drenthe, heeft een aantal leerlingen en speelt in verschillende bands. Ze woont in Groningen en heeft het naar haar zin.
Zaten wij er in het prille begin van haar carrière bovenop, (zie blog Kind maakt muziek 4 & 5 oktober 2014) tegenwoordig krijgen we er niet meer zoveel van mee.
Maar gelukkig heb ik facebook. Daarop heb ik heel weinig ‘vrienden’. Alleen mijn dochters en hun aanhang. En de liefde komt ook bijna altijd van hun kant, want ik zet er haast nooit wat op. Maar zo kan ik een beetje volgen wat de dames en heren bezig houdt en af en toe vind ik daar een filmpje of een foto waar ik erg blij mee ben.
Ook het volgende filmpje vond ik daar. in het kader van de Bus Sessions 2015 speelt de band “Oes” het nummer ‘Stalken’ in lijn 15 richting het Zernike in de stad Groningen.
Q-link Bus Sessions is een initiatief van OV-bureau Groningen Drenthe en Qbuzz, in samenwerking met Grunnsonic en vond plaats in de bussen van Q-link tijdens Eurosonic Noorderslag in Groningen. Klik hier voor het filmpje >>>
Aan het begin van het filmpje stelt de band zich voor: zangeres Oes, gitarist Domingus en saxofonist Harriët. Het is erg leuk gefilmd en ik vind het prachtig om Harriët eens zo life en akoestisch bezig te zien.
Zondag. Rustdag. Geniet ik altijd van. Eerst was daar vanmorgen een kerkdienst. Normaal gesproken zijn in onze PKN-gemeente op zondagmorgen 3 kerkdiensten in verschillende gebouwen, maar de eerste zondag van de maand kerken we met elkaar in één gebouw. Wat mij betreft doen we dat vaker.
We gebruiken de zondag ook vaak om even op bezoek te gaan bij onze moeders. Vanmiddag namen we de gitaar mee naar de beschermde woonvorm waarin mijn schoonmoeder woont. Eerst een kopje thee en daarna samen zingen. De bewoners kennen ons al en gaan er echt voor zitten. Meneer B. begint al te glimmen als ik de gitaar uitpak. Mevr. R. wordt van een andere unit gehaald omdat ze dol is op zingen. Het hele bekende repertoire komt voorbij. Daar ruist langs de wolken. Ga niet alleen door ’t leven. In ’t groene dal, in ’t stille dal. Gerard en ik zingen al langer samen, dus wij hebben inmiddels redelijk wat ervaring. Meneer B. vraagt altijd om liederen als Ik heb eerbied voor jouw grijze haren en Mijn Sarie Marijs.
Hij vertelde een vorige keer dat hij vroeger altijd zong. Vooral achter de ploeg. “Wat zong u dan?” vroeg Gerard. De oogjes begonnen al te glimmen bij de herinnering: “Heb medelij, Jet!” Dat lied kenden wij niet. Maar met internet is daar tegenwoordig wat aan te doen. Dus ik zoeken. Eerst op wikipedia en toen op You Tube. Ik vond een opname van Kees Pruis uit 1929. Nu begrijpen wij de guitige blik van meneer B. Het lied gaat over een hele dikke vrouw die bij een hele dunne man in bed ligt. Hij wordt bijna geplet en roept dan “Heb medelij Jet…!” Vanmiddag hebben we het gezongen. Grote pret bij meneer B. “Jij neemt alle dekens, o monstervrouw, ik bibber van de kou!”
Voor de liefhebbers: hierbij een link naar het Youtube filmpje >>>
Toen we waren uitgezongen werd mevrouw R. weer teruggebracht naar haar afdeling. “O, breng mij trug naar die ou Transvaal…!” De stemming zat er nog goed in.
De cantorij-repetitie verliep gisteravond in eerste instantie zoals gewoonlijk. Sinds twee weken hebben we een nieuwe alt die links naast mij zit. Die praat ik af en toe even bij over de gang van zaken. Ze moet wel erg wennen aan de drie koorboeken, het gewone liedboek en losse kopieën waar we uit zingen. Welk nummer? Welke bladzijde? De bas die rechts naast mij zit en ik waren al aan het fantaseren over een bijzettafeltje voor ‘de administratie’. Aan het eind van de avond was het in onze gedachten al een winkelwagentje geworden.
Na de koffie zaten we net allemaal weer op onze plek toen de koster binnenkwam met ‘Breaking news’: het NOS-Journaal op Nederland 1 was onderbroken, er was een man met een geweer in de studio en de zender stond op zwart.
Dat klonk niet best. Met de aanslagen in Parijs op Charlie Hebdo nog op mijn netvlies wilde ik me eigenlijk niet voorstellen wat er aan de hand zou kunnen zijn.
Zouden er doden zijn gevallen? Zouden mijn favoriete journaallezers Herman (van der Zandt) en Jeroen (Overbeek) daar ook bij zijn?
Verder was er geen tijd om te piekeren want we moesten een nieuw lied aanleren “Voor kleine mensen is Hij bereikbaar”. Iemand in mijn omgeving wees nog even naar twee dames op de eerste rij in verband met hun geringe lichaamslengte, maar daar ging het lied niet over. Het instuderen ging prima en na een half uur zat het refrein er al vierstemmig in.
Vlak voor het eind van repetitie kwam de koster even weer binnen met deel twee van het ‘Breaking news’; het was allemaal heel goed afgelopen, de indringer was overmeesterd en er waren geen slachtoffers gevallen. Opluchting alom. We kunnen dus gewoon blijven kijken naar Herman en Jeroen. Het journaal wordt gewoon een stuk leuker als zij het presenteren….!
Wat gisteravond opviel aan het nieuws was dat er opeens geen ander nieuws meer was. Eindeloos werd herkauwd wat er gebeurd was en er waren veel nietszeggende interviews met woordvoerders die nog niets konden zeggen.
Het was natuurlijk wél in Hilversum gebeurd. Stiekum denk ik dat als hetzelfde in Maastricht of in Assen was gebeurd dat de media-aandacht dan een stuk minder zou zijn geweest.
Vandaag constateerde een collega dat ‘de Mol’ niet was uitgezonden.
Vanavond gaat dat alsnog gebeuren en kunnen we daar weer van genieten.
En genieten van het feit dát het wordt uitgezonden.
Je moet er toch niet aan denken wat er ook had kunnen gebeuren.
Op 5 >>> en 6 >>>> oktober vertelde ik over mijn muziek-makende dochters. Vandaag deel 3 in de ‘continuing story’.
Onze kinderen zijn opgevoed met Disneyfilms.
“A youth with Disney is a joy forever”.
Af en toe plannen onze meiden een ouderwetse Disneyavond en gaan ze klassieke Disneyfilms kijken.
Wij hebben hier thuis zelfs een Disney-variant van het spel Triviant.
Eén van de leukste liedjes uit de verzameling filmklassiekers vind ik “I want to be like you”, dat gezongen wordt door apenkoning Louis in de film Junglebook. Het gaat over een aap die een mens wil zijn.
Tot mijn grote genoegen heeft de band waar dochter Carlijn bij zingt, Hijack, dit nummer gecoverd.
In deze uitvoering heeft het haast een betoverende werking: je wordt er ontzettend vrolijk van! Om de uitvoering van Carlijn te horen, klik hier >>>.
Vanmiddag ging ik wandelen. In het kader van de hartrevalidatie ‘moet’ ik iedere dag een half uur flink bewegen. Meestal kost me dat geen moeite. Als ik in het dorp een boodschapje moet doen of iets moet halen of brengen dan doe ik dat lopend. Naar franse les bijvoorbeeld is 20 minuten lopen. Weer terug ook, dat maakt dus 40 minuten. Fietsen doe ik ook graag, na de voorjaarsvakantie pak ik vast weer 2x in de week de fiets naar Groningen. Zwemmen doe ik altijd op maandag met mijn ‘zwemvriendin’ en als het echt pokkenweer is en ik kan niet naar buiten dan is daar altijd nog de hometrainer.
Vandaag was het niet echt aangenaam weer . Koud. Mistig. Danïel Lohues heeft over zo’n dag een prachtig lied geschreven. “Mistig, kold en stille”. Luister maar eens >>>
En dan moet je uit je warme huis. Jas aan. In de familie Waninge zegt men in zo’n geval: “Ik heb net zo veul zin as tiene die gien zin hebt.”
Maar ook zonder zin kun je wel wandelen en de praktijk leert dat je er altijd enorm van opknapt. Zo’n wandeling loopt bijna altijd langs Landgoed Mensinge >> en ik loop ook graag even over het kerkhof. Roden heeft een goed onderhouden kerkhof met prachtige bomen en dus ook heel veel vogels.
Op het pad richting de aula vond ik een paars roosje. Zat waarschijnlijk aan een rouwstuk van een recente begrafenis. Zo’n roosje kan ik niet laten liggen. Vind ik zonde. Op straat wordt het vertrapt, dan neem ik het liever mee. Thuis heb ik hem op een piepklein vaasje gezet. Met een takje elzenproppen die ik ook vond onderweg.
Met een goed gevoel kroop ik om drie uur lekker op de bank.
Met een kop rooibosthee en een borduurwerkje.
Toen ik begin jaren ’80 in Assen werkte had ik een collega die overwerkt was en van zijn hulpverlener een cassettebandje met ontspanningsoefeningen had gekregen.
Hij vertelde dat de mevrouw op het bandje dan heel zwoel in zijn oor zei ” Oohntspanne …….” en dat dat soms zo op z’n lachspieren werkte dat er van ontspannen niet veel terecht kwam.
Het sensueel uitgesproken ‘Oohntspanne…” werd de grap van de afdeling en werd te pas en te onpas gebruikt.
Nu, bijna 30 jaar later zijn er weet ik hoeveel verschillende oefeningen om te ontspannen.
Je ziet soms door de bomen het bos niet meer. Zoek maar eens bij google naar ‘Ontspanningsoefening’.
En waar de één heel rustig van wordt, daar loopt een ander gillend bij weg.
Als ik een hele drukke dag heb gehad en mijn hoofd zit helemaal vol met gesprekken, volle agenda’s en vergaderingen, dan heb ik baat bij muziek. Er is een aria uit een cantate van J.S. Bach (BWV 33) die wordt gezongen door een alt.
De aria heet “Wie furchtsam wankten meine schritte” en ik heb een prachtige uitvoering gevonden van Julia Hamari.
Julia heeft een volle, lage alt en is één van mijn favoriete zangeressen.
Al eerder noemde ik het feit dat Bach de stem en de instrumenten als het ware een duet laat zingen.
Dat hoor je ook in dit lied heel goed.
Een deel van de violen en cello’s begint heel zacht met ‘ploem ploem ploem’ en dan spelen andere violen een melodielijn.
Als de alt erbij gaat zingen gaan de twee melodieën prachtig door elkaar heen lopen.
Het is een heel rustig stuk en het ‘ploem ploem ploem’ geeft een aangenaam wiegend effect.
Hierbij een link naar dit stuk op You Tube >>>.
Probeer het maar eens. Oortjes op, lekker op de bank en je helemaal concentreren op de muziek.
Wat hoor je. Wat zingt ze. Hoe mooi lopen de verschillende melodielijnen. Hoe klinkt het samen.
‘ploem ploem ploem’ ……
‘Oohntspanne….’
Dank je wel Johan Sebastian.